Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးသို့ နာမည်ပျံ့နှံ့သွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိုးလင်းချိန်တွင် ဖျော့တော့သော နေရောင်ခြည် တစ်တန်းက ပုဝါပါးလေး တစ်ခုအလား ကောင်းကင်မှ ဖြည်းညင်းစွာ ကျဆင်းလာ၏။ မြို့ရှိ ခေါင်းတိုင်များမှ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး နံနက်ခင်း အလင်းရောင်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ပေါင်းစပ်သွားသည်။</p> <p>လမ်းများနှင့် လမ်းကြားများရှိ ကျောက်ခင်းလမ်းများပေါ်တွင် ညဘက် နှင်းပေါက်များ၏ စိုစွတ်မှု ကျန်ရှိနေသေးပြီး ခွေးဟောင်သံများက ရံဖန်ရံခါ အနှောင့်အယှက် ပေးနေ၏။ အဝေးတွင် ဈေးတန်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ရှင်းလင်းလာပြီး စောစောထသော ဈေးသည်များက နေ့သစ်အတွက် ပြင်ဆင်ကာ သူတို့၏ ကုန်ပစ္စည်းများကို ခင်းကျင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ပုအာစံအိမ် တွင်မူ... ရန်စန်းနျန်သည် နိုးနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ စာကြည့်ခန်းအတွင်း နေရာအသီးသီးမှ စုဆောင်းရရှိထားသော သတင်းအချက်အလက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်နေ၏။ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အားချီ ဝင်လာလေသည်။</p> <p>အားချီက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သူဌေး... မယုံနိုင်စရာကောင်းတဲ့ ကံကောင်းမှုကြီး ရောက်လာပြီ"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး အားချီကို သံသယဖြင့် အကဲခတ်ကာ အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းဆီကနေ အဲ့ဒီစကား ကြားရတာ ဘာလို့ ဒီလောက် အနေခက်နေရတာလဲ"</p> <p>အားချီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> "ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲ့ဒါက အရမ်း တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေလို့လေ"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "မင်းလို စရိုက်မျိုးရှိတဲ့သူက ဒီလိုပြောတယ်ဆိုတော့ တကယ့် ကိစ္စကြီး တစ်ခု ဖြစ်ရမယ်... ကဲ ပြောပါဦး... ဘယ်လောက်တောင် ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စမို့လို့လဲ"</p> <p>အားချီက ရန်စန်းနျန်ကို စာရွက်တစ်ထပ် ကမ်းပေးရင်း ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော် အခုလေးတင် သတင်းရတာပါ... ယွင်ကျိုးနယ်က ဒေသခံ အစိုးရရုံးတွေက ကျိုးချင်းဖုန်း ရဲ့ ဖမ်းဝရမ်းတွေကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီ၊ ပြီးတော့ ကျိုးချင်းဖုန်း က အပြစ်ကင်းစင်သွားပြီ၊ ရာထူးပြန်ရပြီ ဆိုတဲ့ ကြေညာချက် ထုတ်ပြန်လိုက်တယ်... အဲ့ဒီအပြင် သူက ကြီးမားတဲ့ တာဝန်တစ်ခုကိုတောင် ထမ်းဆောင်ခဲ့သေးတယ်တဲ့... သူ့သက်တမ်း ကုန်သွားရင် သူ ရာထူးတိုးခံရမယ်လို့ ကျွန်တော် ခန့်မှန်းမိတယ်"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "အဲ့ဒါက တကယ် ကိစ္စကြီးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... ဒီကံကောင်းမှုကြီးက ဘယ်ကနေ လာတာလဲ"</p> <p>အားချီက ဆက်ပြော၏။</p> <p> "ကျိုးချင်းဖုန်း အပြစ်ကင်းစင်သွားတဲ့ ကိစ္စမှာ ကြီးမားတဲ့ ပြဿနာတစ်ခု ပါဝင်နေတယ်၊ အဲ့ဒါက မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက်တွေပဲ... ပြီးတော့ ဒီ မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက် ဆိုတဲ့ လက္ခဏာကလည်း ဖွင့်ချခံလိုက်ရပြီ... သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူဌေး ဘယ်တော့မှ ခန့်မှန်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်သူလဲ"</p> <p>"ဝမ်ယွမ်ပေါင် လေ"</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ တကယ် ခန့်မှန်းလို့ မရဘူး"</p> <p>အားချီက ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> "ငွေရောင်မြေခွေး ရဲ့ သေဒဏ်ပေးစာ ထွက်လာကတည်းက အဲ့ဒါတွေ အားလုံးက ဝမ်ယွမ်ပေါင် ဖန်တီးထားတဲ့ လိမ်ညာမှုတွေချည်းပဲ... ဒီအမှုက လင်းကျန်းမြို့မှာ ဆယ်စုနှစ်တွေအတွင်း အကြီးဆုံး အမှု ဖြစ်လာသင့်တယ်... ဒီအမှုကို ဖြေရှင်းတဲ့နေရာမှာ အဓိက အကျဆုံးသူက ပုအာစံအိမ် ရဲ့ အဓိက ကြေးစားဓားသမား ကူမော့ ပဲ...</p> <p>"သူက ဝမ်ယွမ်ပေါင် ရဲ့ ကြီးမားလှတဲ့ အကြံအစည်ကို တစ်ယောက်တည်း ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့တာ... ဆံဖြူအဘိုးအို၊ ပညာတတ်၊ အဆိပ်ပင့်ကူ နဲ့ ဟာမစ် တို့ကိုလည်း တစ်ယောက်တည်း သတ်ခဲ့တယ်... အင်း... ဟာမစ် က တခြားသူ မဟုတ်ဘူး၊ ယွင်ကျိုးနယ်ရဲ့ နံပါတ်တစ် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ငွေရောင်မြေခွေး ပဲလေ... ပြီးတော့ ဝိညာဉ်မျက်နှာ အဘွားအို လည်း ပါသေးတယ်... သူက အဲ့ဒီတုန်းက မသေခဲ့ဘဲ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားပြီး ဝမ်ယွမ်ပေါင် နဲ့ လက်ထပ်ကာ သူ့ဇနီး ဖြစ်လာခဲ့တာ... အဲ့ဒီအပြင် ကူမော့ က ဝမ်ယွမ်ပေါင် ရဲ့ ဒူးလေးကိုင်ထားတဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ တစ်ရာကျော်ကိုတောင် သတ်ပစ်ခဲ့သေးတယ်"</p> <p>ရန်စန်းနျန်: "!!"</p> <p>အားချီက ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျိုးချင်းဖုန်း ရဲ့ စကားအရ ပြောရရင်၊ သိုင်းသခင်ကြီး အဆင့်အောက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့သူက ငွေရောင်မြေခွေး မဟုတ်ဘူး၊ ကူမော့ ပဲတဲ့"</p> <p>ရန်စန်းနျန်၏ ကွေးညွတ်နေသော မျက်ခုံးများမှာ ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားပြီး မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားတွင် အရေးအကြောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ငြိမ်သက်နေသော ရေကန်တစ်ခုကို ကျောက်ခဲလေးတစ်လုံးက ဖြိုခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားပြီး ရှည်လျားသော မျက်တောင်များမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေကာ ညကောင်းကင်ယံရှိ ကြယ်များ ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသကဲ့သို့ အံ့အားသင့်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်မှာ အလိုအလျောက် ပွင့်ဟသွားပြီး ကြက်ဥတစ်လုံးလုံးကို မျိုချတော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>သူမက အားချီ ကမ်းပေးသော သတင်းစာရွက်ကို အမြန်ယူကာ အလျင်အမြန် ဖတ်ရှုလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူမက စားပွဲကို လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာ ကံကောင်းမှုကြီးပဲ"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကူမော့ နဲ့ သူ့ညီမ အဆိပ်ပင့်ကူ ရဲ့ ခေါင်းကို လာပို့တုန်းက ချူတုန်း က ဟိုခုန်ဒီခုန်နဲ့ ကျွန်မကို နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ကြီးမားတဲ့ အံ့သြစရာကြီး ရှိလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မှတ်မိသေးတယ်... ကျွန်မက သူ ကျွန်မကို လက်ဆောင် တစ်ခုခု ပေးမလို့များလားလို့ ထင်နေခဲ့တာ၊ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ အံ့သြစရာကြီး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p>အားချီက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သခင်လေး ကူ က တကယ်ကို အစွမ်းထက်တာပဲ... ကျွန်တော် သူနဲ့ တကယ် တိုက်ကြည့်ချင်တယ်"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းကလား"</p> <p>အားချီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်တော် သူ့ကို မနိုင်နိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ့လို သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခွင့်ရတာက ကြီးမားတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ တစ်ခုပဲလေ... သူဌေး... သူဌေးရဲ့ အကဲဖြတ်မှုက တကယ်ကို ပြောင်မြောက်တာပဲ"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က သူမ၏ နဖူးကို ရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မကို မချီးကျူးပါနဲ့... ကျွန်မ မထိုက်တန်ပါဘူး... ကူမော့ ရဲ့ ခွန်အားက မညံ့ဘူးလို့ ကျွန်မ ခန့်မှန်းခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"ဒီကိစ္စကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကြေညာဖို့ ငါတို့ရဲ့ အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု အားလုံးကို အသုံးပြုဖို့ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်... ယွင်ကျိုးနယ် တစ်ခုလုံးမှာ ငါ့နာမည်ကို သိစေချင်တယ်... ပြီးတော့ တုန်းယန်၊ ဖူဝေ့ နဲ့ ရှင်းယီ လေဖမ်းခန်းမဆောင် သုံးခုအတွက် နာမည်ကောင်းတွေ လုပ်ပေးဖို့လည်း မမေ့နဲ့ဦးနော်"</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ရန်စန်းနျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ယုတ်မာပြီး ပါးနပ်သော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>"ဆံဖြူအဘိုးအို၊ ပညာတတ် နဲ့ ဟာမစ် တို့က ဒီလေဖမ်းခန်းမဆောင် သုံးခုရဲ့ ကိုယ်စားပြုတဲ့သူတွေလေ... အကယ်၍ ဒီလူသုံးယောက်က ပုန်ကန်သူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းနေတယ်ဆိုတဲ့ သတင်း ထွက်သွားရင်၊ သူတို့ရဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းတွေ တက်လာပြီး မျက်နှာပျက်ရတော့မှာပေါ့... အဲ့ဒါက ငါတို့ အာဏာရလာဖို့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>အားချီက ခဏမျှ တွေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် ဘာလို့ အဲ့ဒါကို မစဉ်းစားမိခဲ့တာလဲ"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မြန်မြန် သွားလုပ်... ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးနဲ့၊ သူတို့ကို အပြတ်မရှင်းနိုင်ရင်တောင်မှ သူတို့ဆီက အသားတစ်ဖဲ့တော့ ယူနိုင်သေးတာပဲလေ... အဲ့ဒီအပြင် သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ က ကျိုးချင်းဖုန်း နဲ့ ချူယွမ် တို့ကို ကယ်တင်ခဲ့တာဆိုတော့ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့အတွက် ကြီးမားတဲ့ ကျေးဇူးတစ်ခုပဲ... ဒီအဆက်အသွယ်နဲ့ဆို လင်းကျန်းခရိုင်က တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ သတင်းတွေကို ဘယ်သူက ငါ့ထက် ပိုမြန်မြန် ရနိုင်တော့မှာလဲ"</p> <p>အားချီက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဂုဏ်ယူပါတယ် သူဌေး"</p> <p>ထို့နောက် သူက လှည့်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ဝမ်းသာအားရ ထရပ်လိုက်ပြီး လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။</p> <p> "အာလု... ငါ့ပါးနီ ယူခဲ့စမ်း... ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ့မိတ်ကပ်က ဘယ်လောက်ပဲ လှနေပါစေ အဲ့ဒီလူက မြင်ရမှာမှ မဟုတ်တာ... အင်း... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ချူတုန်း အတွက် ငါဝယ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားကို ယူခဲ့ပါ"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"ဒီကောင်မလေးနဲ့သာ အဆင်ပြေအောင် နေနိုင်ရင် ဘယ်သူမှ ကူမော့ ကို လုသွားနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး"</p> <p>...</p> <p>ချင်းဖျင် လမ်းကြား၊ ကူ မိသားစု ခြံဝင်း။</p> <p>ကူချူတုန်းသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အသားများ ပါဝင်သော ခြင်းတောင်းကို ဆွဲကာ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဓားငယ်လေး တစ်လက်ဖြင့် သစ်သားပန်းပုတစ်ခုကို ထွင်းထုနေသော ကူမော့ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>ကူချူတုန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p> "အစ်ကို... ဘာတွေ ထွင်းနေတာလဲ"</p> <p>ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"မင်း မမြင်ဘူးလား... လူတစ်ယောက်လေ"</p> <p>"ဟင်"</p> <p>ကူချူတုန်းက ကူမော့၏ လက်ထဲရှိ သစ်သားပန်းပုကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အဲ့ဒါ လူဆိုတာ သေချာလို့လား၊ ဝက် မဟုတ်ဘူးလား... ဘာလို့ နားရွက်တွေက ခေါင်းထက် ပိုကြီးနေရတာလဲ၊ မျက်လုံးတွေက ပါးစပ်ထက် ပိုကြီးနေပြီး အရေးအကြီးဆုံးက ခေါင်းထိပ်မှာ တစ်ဝက်က ဆံပင်ရှိပြီး ကျန်တဲ့ တစ်ဝက်က... အင်း... အဲ့ဒီတစ်ဝက်က လူရမ်းကားနဲ့ တူတယ်... ဟားဟားဟား... အရမ်း ရုပ်ဆိုးတာပဲ အစ်ကိုရယ်... အစ်ကို ဘယ်သူ့ကို ထွင်းထားတာလဲ... ဟားဟားဟား... အရမ်း ရုပ်ဆိုးတာပဲ"</p> <p>ကူမော့က သစ်သားပန်းပုကို တိတ်ဆိတ်စွာ သိမ်းလိုက်၏။</p> <p>ကူချူတုန်းက ရယ်မောနေဆဲဖြစ်ပြီး ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "အစ်ကို... ပြောပါဦး၊ အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးတဲ့ လူမျိုး ရှိနေနိုင်မှာလဲ... ဟားဟားဟား... အစ်ကို့စိတ်ထဲမှာ ဒီပုံရိပ်က ဘယ်သူလဲ... ဟားဟားဟား..."</p> <p>ကူမော့က တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>ကူချူတုန်း၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ သဘာဝမကျ ဖြစ်သွား၏။</p> <p>"အစ်ကို... အစ်ကို ထွင်းထားတာ ကျွန်မကို မဟုတ်ပါဘူးနော်... ဟုတ်တယ်မလား..."</p> <p>ကူမော့က ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ခေါင်းအသာညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>ကူချူတုန်း: "..."</p> <p>"အာ... အစ်ကို... အစ်ကို အရမ်းလွန်သွားပြီ... ကျွန်မ အဲ့ဒီလောက်ထိ ရုပ်မဆိုးပါဘူး"</p> <p>"ငါ နောက်တစ်ခု အသစ် ထွင်းပေးရမလား"</p> <p>"မလိုဘူး... ဒါကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်"</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်... ရန်စန်းနျန်က တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"ညီမလေး ချူတုန်း... ဘာကို မလိုချင်တာလဲ"</p> <p>ကူချူတုန်းက ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မအစ်ကိုက ကျွန်မပုံစံနဲ့ သစ်သားပန်းပုတစ်ခု ထွင်းပေးချင်လို့တဲ့"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သခင်လေး ကူ မှာ ဒီစွမ်းရည် ရှိတယ်ပေါ့... ဒါဆို ကျွန်မအတွက် တစ်ခု ထွင်းပေးပါလား"</p> <p>ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> "ခင်ဗျား ဘယ်လိုရုပ်မျိုးလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးလေ"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ရပါတယ်... ရှင့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်မှုအတိုင်းပဲ တစ်ခု ထွင်းပေးပါ"</p> <p>ကူမော့က သူ့လက်ထဲရှိ သစ်သားပန်းပုကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ... ချူတုန်းက ဒါကို မလိုချင်ဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော် ဒါကို ပြင်ပြီး ခင်ဗျားအတွက် ကျွန်တော့် စိတ်ကူးထဲကအတိုင်း တစ်ခု ထွင်းပေးပါ့မယ်"</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နေဦး၊ အဲ့ဒါ ညီမလေး ချူတုန်း လား"</p> <p>"ဟုတ်တယ်"</p> <p>"ထားလိုက်ပါတော့ သခင်လေး ကူ... ရှင့်ရဲ့ စေတနာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သစ်သားပန်းပုကိုတော့ မေ့လိုက်ပါတော့... ဒုက္ခမခံပါနဲ့တော့"</p> <p>"ဘာမှ ဒုက္ခမများပါဘူး... ကျွန်တော် ဝမ်းသာအားရ လုပ်ပေးမှာပါ... သူဌေးရန် က ကျွန်တော်တို့ မောင်နှမအပေါ် အရမ်း ကောင်းခဲ့တာလေ... သစ်သားပန်းပုလေး လုပ်ပေးတာက ကျေးဇူးဆပ်တဲ့ နည်းလမ်း သေးသေးလေး တစ်ခုပါ"</p> <p>"ဒါ ကလဲ့စားချေတာလား"</p> <p>"..."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save