Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရန်စန်းနျန်၏ အတိတ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရန်စန်းနျန်က မထွက်ခွာမီ နောက်ဆုံး သတိပေးစကား ပြောရန် မမေ့ဘဲ ကူချူတုန်း နောက်မှ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သခင်လေး ကူ... ရှင့်ရဲ့ စေတနာကိုတော့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ သစ်သားပန်းပု မထွင်းပေးပါနဲ့... တကယ် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်နော်"</p> <p>ကူမော့က အကူအညီမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ခန့်ညားထည်ဝါလှသော "ဓားပျံရှောင်လီ" ပင်လျှင် အထင်သေးခြင်း ခံနေရလေသည်။</p> <p>သူက သစ်သားပန်းပုကို အသာအယာ ကိုင်တွယ်ကြည့်ပြီးနောက် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကုတ်ကာ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>"တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် ရုပ်ဆိုးနေလို့လား"</p> <p>တကယ်တော့ သူသည် လီရွှင်ဟွမ်း ကို အတုယူကာ ဓားမြှောင်ပျံဖြင့် ပုံတူပန်းပုများ ထွင်းထုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လီရွှင်ဟွမ်းသည် လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုကြောင့် သူသတိရသောသူများ၏ ပုံတူများကို ဓားမြှောင်ပျံဖြင့် ထွင်းထုလေ့ရှိသော်လည်း ၎င်းမှာ သူ၏ ဓားစွမ်းရည်ကို သွေးသင်ပေးသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း ငြင်းဆို၍ မရပေ။</p> <p>အထူးသဖြင့် ပုံတူပန်းပုများ ထွင်းထုရာတွင် အပြင်ပန်းအသွင်အပြင်နှင့် အဝတ်အစားများကိုသာမက ဇာတ်ကောင်၏ မျက်နှာအမူအရာအပေါ်တွင်ပါ အာရုံစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။ အသက်ဝင်နေစေရန်အတွက် အလွန် သေချာပြီး အသေးစိတ်ကျရန် လိုအပ်ကာ ထောင့်တစ်ဖက်မှ ကြည့်လျှင် ပျော်ရွှင်နေပုံပေါ်ပြီး၊ အခြားထောင့်တစ်ဖက်မှ ကြည့်လျှင် ဝမ်းနည်းနေပုံပေါ်သည်အထိ ထွင်းထုနိုင်စွမ်း ရှိရမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း... ကူမော့သည် သူ၏ သစ်သားပန်းပုကို ဘာကြောင့် အထင်သေးခံရသလဲဆိုတာ နားလည်နိုင်ပါသည်။ သူက မျက်စိမမြင်ရသလို ဒီအလုပ်မှာ အတွေ့အကြုံမရှိသေးသူ ဖြစ်နေသည်လေ။ သူ၏ "ဓားပျံရှောင်လီ" မှာ အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ထိပ်တန်း သိုင်းပညာများ၏ အနှစ်သာရကို သူ နားလည်ထားသော်လည်း ၎င်းက သူ၏ ပန်းပုထွင်းထုခြင်း စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်သွားစေမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် "ဓားပျံရှောင်လီ" ဆိုသည်မှာ သိုင်းပညာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ပန်းပုထွင်းသည့် နည်းစနစ်တစ်ခု မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကူမော့သည် ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် ဆက်လက် ထွင်းထုနေ၏။</p> <p>သို့သော် ခက်ခဲသော လူပုံတူများကို ဒီလောက်စောစော မကြိုးစားသင့်သေးကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသဖြင့် အလွယ်ကူဆုံးဖြစ်သော သစ်သားဓားနှင့် ဓားရှည်လေးများမှ စတင် ထွင်းထုရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>ရန်စန်းနျန်နှင့် ကူချူတုန်းတို့ ဟင်းလျာများ ယူဆောင်လာချိန်တွင် ကူမော့ လူပုံတူ ထွင်းထုခြင်းကို လက်လျှော့လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားကြလေသည်။</p> <p>ကူမော့က ဟင်းနံ့များကို ရှူရှိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "မမရန်... ခင်ဗျား ဟင်းချက်တတ်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး... ခင်ဗျားလို သခင်မလေး တစ်ယောက်က ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ၊ တကယ်တမ်းကျတော့ ခင်ဗျားက ဟင်းချက် အရမ်းကောင်းတာပဲ... အနံ့လေးက တကယ်ကို မွှေးနေတာပဲ"</p> <p>ကူချူတုန်းကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... အထဲရောက်တော့ ကျွန်မ အံ့ဩသွားတာပဲ... မမက ကျွန်မအတွက် ဟင်းချက်ပေးမယ်လို့ ပြောတုန်းက နောက်နေတယ်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ချူတုန်း... ငါ့ကို သခင်မလေး လို့ ဘယ်သူက ပြောလဲ... ငါက ဆင်းရဲသား ရပ်ကွက်ကနေ လာတာပါနော်... အကယ်၍ ငါသာ ဟင်းမချက်တတ်ရင် ငါ ငတ်သေသွားတာ ကြာလောက်ပြီပေါ့"</p> <p>ကူချူတုန်းက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဆင်းရဲသား ရပ်ကွက်က ဟုတ်လား... တကယ်လား... သိုင်းလောကမှာ ရှိတဲ့ လူတိုင်းက မမမှာ အရမ်း အင်အားကြီးတဲ့ နောက်ခံ ရှိတယ်လို့ ပြောနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>ကူမော့သည်လည်း စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>သူ မျက်စိမကွယ်ခင်က "အရိုးခြစ်ဓား" ဟု နာမည်ကြီးသော ရန်စန်းနျန် အကြောင်း မကြာခဏ ကြားဖူးခဲ့သည်။ သူမသည် လင်းကျန်းခရိုင် သိုင်းလောကတွင် သေချာပေါက် နာမည်ကျော်ကြားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လှပမှုအပြင် လူတွေ အပြောများဆုံး ကိစ္စမှာ သူမ၏ အင်အားကြီးမားပုံရသော နောက်ခံအကြောင်းပင်။ သူမသည် လင်းကျန်းခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးနှင့်ပင် စားပွဲဝိုင်းတစ်ခုတည်း အတူထိုင်ကာ စကားပြောနိုင်စွမ်း ရှိသည်ဟု ဆိုကြသည်။</p> <p>ကောလာဟလများအရ သူမသည် မြို့တော်မှ အဆင့်မြင့် အရာရှိကြီးတစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်သည်ဟု အချို့က ဆိုကြပြီး၊ အချို့ကလည်း သိုင်းလောကမှ ဩဇာကြီးမားသူ တစ်ဦး၏ သမီးဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် အပျံ့နှံ့ဆုံး ကောလာဟလမှာ သူမသည် အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ မယားငယ် သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ကိုယ်စားလှယ် ဖြစ်သည်ဟူ၍ပင်။</p> <p>ဒီကောလာဟလတွေထဲက ဘယ်ဟာကမှ အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ပေမယ့် သူမမှာ ကျယ်ပြန့်တဲ့ အဆက်အသွယ်တွေ ရှိပြီး သိုင်းလောကမှာ အရမ်း ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု ရှိတယ်ဆိုတာတော့ ငြင်းလို့ မရပါဘူး။ သူမကို မြေအောက်လောကကရော၊ အစိုးရကပါ လေးစားကြပါတယ်။ မဟုတ်ရင် မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ သူမက ‘လေဖမ်းခန်းမဆောင်’ ကို တည်ထောင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ လေဖမ်းခန်းမဆောင် ဆိုတာ သတင်းအချက်အလက်တွေအပေါ်မှာ လုံးဝ မှီခိုနေရပြီး၊ သတင်းအချက်အလက် ဆိုတာက အဆက်အသွယ်တွေနဲ့ နောက်ခံအပေါ်မှာ မူတည်နေတာကိုး။</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ထမင်းတစ်လုတ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မျိုချလိုက်ပြီးနောက် အသာပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ရှင်တို့ စိတ်ပျက်သွားကောင်း စိတ်ပျက်သွားနိုင်ပေမယ့်၊ ကျွန်မဆီမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ အင်အားကြီးတဲ့ နောက်ခံဆိုတာ မရှိပါဘူး... ကျွန်မက တရားမဝင်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပါ၊ ဆင်းရဲသား ရပ်ကွက်မှာ အမေ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တာ... ကျွန်မ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်မှာ အမေ ဆုံးသွားတယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ကျွန်အဖြစ် ရောင်းစားဖို့တောင် ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာ၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာမှ အဖေက လာတွေ့သွားတာပဲ...</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့အထိ ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာခဲ့ပြီ၊ အဖေ့ကို ကျွန်မ နှစ်ခါပဲ တွေ့ဖူးသေးတယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ခွန်းမှတောင် စကားမပြောဖြစ်ခဲ့ဘူး... သူ ကျွန်မကို သမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ အသိအမှတ်ပြုရဲ့လား ဆိုတာတောင် ကျွန်မ မသိဘူး"</p> <p>ကူချူတုန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ကူမော့ လည်း အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ နာမည်ကျော် "အရိုးခြစ်ဓား" ရန်စန်းနျန်တွင် ဒီလို အတိတ်မျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>" ကျွန်မ အဖေကတော့ တကယ့် လူကြီးတစ်ယောက်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ကို ပြောပြလို့ မရဘူး... အဲ့ဒီစံအိမ်ထဲမှာ ကျွန်မ ငါးနှစ်လောက် နေခဲ့ရတယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှ ဩဇာမကောင်းဘူး ဆိုပြီး အပြင်ကို အပို့ခံလိုက်ရတာ... အဲ့ဒီနောက် သူတို့က ကျွန်မကို ‘ပုအာစံအိမ်’ ဆိုတဲ့ ဝိုင်ဆိုင်လေး တစ်ဆိုင် ပေးလိုက်တာလေ... မူလ ပုအာစံအိမ် က ဝိုင်ရောင်းတယ်ဆိုတာ ရှင်တို့ သိမှာပါ"</p> <p>ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p>ယခင်က ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ မိန်းမတဏှာရူး ကျိုးထုံ၏ ခေါင်းကို ယူကာ ဆုကြေးငွေထုတ်ရန် လင်းကျန်းမြို့သို့ ပြန်လာစဉ်က လမ်းတွင် ရန်စန်းနျန်နှင့် ဆုံခဲ့ပြီး သူမက  လမ်းပိတ်တားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ကူမော့သည် ရန်စန်းနျန်ကို ဝိုင်မရောင်းတော့ဘူးလားဟုပင် နောက်ပြောင်ခဲ့သေးသည်။</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"သိုင်းလောကမှာ ကျွန်မရဲ့ အင်အားကြီးတဲ့ နောက်ခံအကြောင်း ကောလာဟလတွေ အများကြီး ပျံ့နှံ့နေရတဲ့ အကြောင်းရင်းက ပုအာစံအိမ် ကြောင့်ပါပဲ... မူလက ပုအာစံအိမ် ဟာ ကျွန်မအဖေရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလေ... အရမ်းကြီး အရေးမပါဘူး ဆိုပေမယ့် သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ မတူဘူးပေါ့... ရုတ်တရက်ကြီး ကျွန်မလို မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားတော့ သဘာဝကျကျပဲ သံသယပေါင်းစုံ ထွက်လာတာပေါ့...</p> <p>"အဲ့ဒါက ကျွန်မအတွက်တော့ ကောင်းတဲ့အရာ ဖြစ်သွားတယ်... ကျွန်မရဲ့ လက္ခဏာကို ဖွင့်မပြောရဲခဲ့ဘူးလေ... သေချာတာပေါ့၊ ကျွန်မက တရားမဝင်တဲ့ သမီးတစ်ယောက်ပဲ၊ မိသားစုကလည်း ကျွန်မရဲ့ လက္ခဏာကို အသိအမှတ်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် ကောလာဟလတွေ စတင်ထွက်ပေါ်လာတဲ့အခါ ကျွန်မက ရှင်းမပြဘဲ တိတ်တဆိတ် မီးထိုးပေးလိုက်တာပါ... တခြားလူတွေ လာမေးရင်လည်း ငြင်းတာမျိုး မလုပ်သလို၊ ဟုတ်တယ်လို့လည်း အတည်မပြုပေးဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို လုပ်လေလေ၊ သူတို့က ပိုပြီး သံသယဝင်လေလေ ဖြစ်သွားတာပေါ့...</p> <p>"ဒါကြောင့် သူတို့ ယုံသည်ဖြစ်စေ၊ မယုံသည်ဖြစ်စေ ဘယ်သူ့ကိုမှ မစော်ကားဘူး ဆိုတဲ့ မူဝါဒနဲ့ ကျွန်မကို မျက်နှာသာ ပေးခဲ့ကြတယ်... အဲ့ဒီနောက် ကျွန်မက ကောလာဟလတွေကို နေရာအနှံ့ ဖြန့်လိုက်တာ၊ နှင်းလုံးလေး လိမ့်ကျလာသလို ပိုပိုပြီး ကြီးလာတာပေါ့... ကျွန်မမှာ အင်အားကြီးတဲ့ နောက်ခံ ရှိတယ်လို့ ယုံကြည်တဲ့သူတွေ ပိုများလာတယ်၊ ယုံကြည်တဲ့သူတွေ များလာတော့ အရင်က မယုံတဲ့သူတွေတောင် ယုံလာကြတာပဲ...</p> <p>"တကယ်တော့ ကျွန်မရဲ့ တကယ့် နောက်ခံအင်အားက အားချီ တစ်ယောက်တည်းပါပဲ... သူက..."</p> <p>"အရမ်း ရိုးစင်းတဲ့ ဓားသမား တစ်ယောက်ပါ... ကျွန်မက သူ့အသက်ကို ကယ်ခဲ့ဖူးလို့ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မ နောက်ကို လိုက်လာတာ... သူက တိုက်ခိုက်တဲ့နေရာမှာ အမြဲတမ်း ရမ်းကားတတ်တယ်၊ ချမ်းသာတဲ့ လူငယ် သခင်လေး အတော်များများကိုလည်း သတ်ခဲ့ဖူးတယ်... သူ့ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းတွေကြောင့် တခြားလူတွေက ကျွန်မကို တိုက်ခိုက်ဖို့ တွန့်ဆုတ်သွားကြတာ၊ ကျွန်မကို ဘာမှမကြောက်တဲ့သူလို့ ထင်ပြီး မရန်စရဲကြတော့ဘူးလေ... အဲ့ဒီ သခင်လေးတွေကြောင့်ပဲ သိုင်းလောကမှာ ကျွန်မက ‘အရိုးခြစ်ဓား’ ဆိုတဲ့ နာမည်ပြောင်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိ ရသွားတာပဲ"</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရန်စန်းနျန်က သူမ၏ ဝိုင်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p> "ဘယ်လိုလဲ သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ... ညီမလေး ချူတုန်း... နည်းနည်း စိတ်ပျက်သွားပြီလား"</p> <p>ကူချူတုန်းက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"စိတ်မပျက်ပါဘူး... ဆန့်ကျင်ဘက် အနေနဲ့ မမရန် နဲ့ ပိုပြီး ရင်းနှီးသွားသလိုတောင် ခံစားရတယ်... မမက အရမ်း တော်တာပဲ... ကျွန်မက ငယ်ငယ်လေးကတည်းက လောကကြီးထဲမှာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့ရပေမယ့်၊ ကျွန်မကို ချစ်ပြီး ကာကွယ်ပေးမယ့် အစ်ကို တစ်ယောက် ရှိတယ်လေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အစ်ကိုက အမြဲတမ်း ရှိနေတယ်... ဒါပေမဲ့ မမကတော့... မမမှာ ဘာမှ မရှိခဲ့ဘူးပဲ"</p> <p>ကူမော့က ဘာမှမပြောဘဲ ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "မမယရန် အတွက်... ဂုဏ်ပြုပါတယ်"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ပြုံးကာ ရှက်သွေးဖြာဟန်ဆောင်လျက် အားနည်းသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ က ကျွန်မကို ဂုဏ်ပြုပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မ အရမ်းကို ဂုဏ်ယူမိပါတယ်"</p> <p>ကူမော့က သူ၏ ဝိုင်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ဒီသိုင်းလောက က အမြဲတမ်း ပုံပြင်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ... ပြောစရာ ပုံပြင်မရှိတဲ့သူက ဒီလောကထဲကို ဝင်လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ဟုတ်ပါတယ်... ဒီသိုင်းလောကမှာ ပုံပြင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နားထောင်မယ့်သူကတော့ ရှားတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ သခင်လေး ကူ... ရှင့်ရဲ့ ပုံပြင်ကတော့ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးမှာ နာမည်ကြီးတော့မယ်... သိုင်းလောကမှာ လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ လူအများကြီး အိပ်မက်မက်ပေမယ့် မရနိုင်တဲ့ အဲ့ဒီ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကြီးမားလာတော့မယ့် ရှင့်ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မ ဒီနေ့ အထူးတလည် ဟင်းလာချက်ပေးတာပါ"</p> <p>ရန်စန်းနျန်က ဝိုင်ခွက်ကို မြှောက်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "သခင်လေး ကူ အတွက်... ဂုဏ်ပြုပါတယ်"</p> <p>ကူချူတုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် မျက်နှာများ နီရဲနေပြီး သူမအတွက် ဝိုင်ငဲ့ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကူမော့က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ တားလိုက်သည်။</p> <p>"ကလေးတွေ ဝိုင်မသောက်ရဘူး"</p> <p>ကူချူတုန်း၏ ရယ်မောသံမှာ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွား၏။</p> <p>ကူမော့က သက်ပြင်းချကာ ခွင့်ပြုလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီတစ်ခါပဲနော်၊ နောက် မသောက်နဲ့တော့"</p> <p>ကူချူတုန်းက ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ရယ်မောသွားလေသည်။</p> <p>"သခင်လေး ကူ အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်... မမရန် အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်"</p> <p>"သခင်လေး ကူ အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်... သူရဲကောင်းမလေး ကူ အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်"</p> <p>"မမရန် အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်... သူရဲကောင်းမလေး ကူ အတွက် ဂုဏ်ပြုပါတယ်"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save