Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြောင်နတ်ဘုရား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အဓိက အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လင်းကျန့်ယွဲ့က ခရီးဆက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"ကဲ... သွားကြမယ်... နေမဝင်ခင် စခန်းချမယ့် နေရာကို ရောက်အောင် သွားကြစို့"</p> <p>လူတိုင်းက မုတ်ဆိတ်မွေးနှင့် လူ ပြောပြနေသော ယုံအန်းခရိုင်မှ မုဘုရင်၏ မျိုးဆက် အမှုအကြောင်းနှင့် ကူမော့ တစ်ယောက်တည်း စွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပုံများကို စိတ်ဝင်တစား နားထောင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် လင်းကျန့်ယွဲ့၏ အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် ဖျောင်ရှီး (အစောင့်အရှောက်) များနှင့် မြင်းထိန်းများက ခရီးဆက်ရန် ပြင်ဆင်ကြလေသည်။ လင်းကျန့်ယွဲ့၏ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ အဖွဲ့သည် စနစ်တကျ စတင် စုရုံးလာကြ၏။ ဖျောင်ရှီး များက မြင်းများကို ကျွမ်းကျင်စွာ စီးနင်းလိုက်ကြပြီး မြင်းဇက်ကြိုးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကြသည်။ မြင်းထိန်းများက ရထားလုံးများကို စစ်ဆေးကြပြီးနောက် မြင်းခွာသံများ၊ ရထားဘီး လိမ့်သံများနှင့်အတူ ကုန်တင်ယာဉ်တန်းကြီးမှာ ခမ်းနားစွာဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>ညနေစောင်းချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ ကောင်းကင်မှာ ရုတ်တရက် အုံ့မှိုင်းလာ၏။</p> <p>ကုန်တင်ယာဉ်တန်းသည် ထိုအချိန်၌ တောအုပ်တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းကျန့်ယွဲ့က ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မိုးရွာမည်ကို စိုးရိမ်သွား၏။ သူတို့ စခန်းချမည့် နေရာသို့ ရောက်ရန် ခရီးအနည်းငယ် လိုသေးသဖြင့် အရှိန်မြှင့်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရုတ်တရက် ရှေ့ဆုံးမှ ရထားလုံး ရပ်တန့်သွားသဖြင့် အနောက်မှ ရထားလုံးများ အားလုံးလည်း အလိုအလျောက် ရပ်တန့်သွားကြရသည်။ ယာဉ်တန်း၏ အလယ်တွင် ရှိနေသော အဓိက အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လင်းကျန့်ယွဲ့မှာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်ဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>ဖျောင်ရှီး တစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p> "ခေါင်းဆောင် လင်း... လာကြည့်ပါဦး... ရှေ့မှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်"</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့က မြင်းကို အရှေ့သို့ ချက်ချင်း ဒုန်းစိုင်းစီးသွားလိုက်ရာ ကြောင်အုပ်ကြီး တစ်အုပ်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ ၎င်းတို့၏ အမွေးများမှာ အကွက်များ ဖြစ်နေပြီး မျက်လုံးများက နေရောင်အောက်တွင် ကျောချမ်းစရာကောင်းအောင် တောက်ပနေ၏။ အချို့က ဝပ်နေပြီး၊ အချို့က ထိုင်နေကြကာ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ ဤကြောင်များသည် ကုန်တင်ယာဉ်တန်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ စူးစိုက်ကြည့်နေကြ၏။ ရှေ့ဆုံးမှ ကြောင်မှာ အတော်လေး ကြီးမားပြီး အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေလေသည်။ အကြမ်းဖျင်း ရေတွက်ကြည့်ရာ ကြောင်အကောင် သုံးဆယ်ခန့် ရှိလေသည်။</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> "မြန်မြန် မောင်းထုတ်လိုက်"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဝါရင့် ဖျောင်ရှီး တစ်ဦးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ခေါင်းဆောင် လင်း... ဒါက ပုံမှန်မဟုတ်ဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ကျွန်တော် ဒီလမ်းအတိုင်း ကုန်ပစ္စည်း လာပို့ဖူးတယ်... အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့မှာ မြေပုံမပါလို့ ဒေသခံတစ်ယောက်ကို လမ်းပြဖို့ ခေါ်လာခဲ့ရတာ... အဲ့ဒီတုန်းကလည်း ကြောင်တွေ လမ်းပိတ်နေတာကို ကြုံခဲ့ရတယ်...</p> <p>"အဲ့ဒီ ဒေသခံက ပြောတာက သူတို့ဆီမှာ ကြောင်နတ်ဘုရား ကျောင်းဆောင် တစ်ခု ရှိတယ်တဲ့၊ အဲ့ဒီမှာ ကြောင်နတ်ဘုရား ကို ကိုးကွယ်ထားကြတာ... အဲ့ဒါက အရမ်း တန်ခိုးကြီးတယ်၊ အခု အပြင်မှာ တွေ့ရတဲ့ ကြောင်တွေက အဲ့ဒီ ကြောင်နတ်ဘုရား ရဲ့ မျိုးဆက်တွေတဲ့... သူတို့ကို မစော်ကားမိအောင် နေသင့်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်... အကယ်၍ ဒီကြောင်တွေ လမ်းပိတ်တာ ကြုံရင် စားစရာလေး နည်းနည်း ပေးလိုက်ရုံနဲ့ သူတို့ ဖယ်သွားလိမ့်မယ်တဲ့... ကျွန်တော်လည်း သူ့စကားကို နားထောင်ပြီး စားစရာခြောက် နည်းနည်း ပစ်ပေးလိုက်တော့ ကြောင်တွေ တကယ်ပဲ ဖယ်သွားကြတယ်"</p> <p>မိုးရွာတော့မည်ဖြစ်သဖြင့် လင်းကျန့်ယွဲ့မှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ ဖျောင်ရှီး တစ်ယောက်က ယုံတမ်းစကားများကို လာပြောနေသဖြင့် ပို၍ပင် စိတ်မရှည် ဖြစ်သွားရ၏။ သူက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ဝါရင့်ကြီး ဖြစ်နေပြီကို ဒီလို ယုံတမ်းစကားတွေကို ယုံနေသေးတာလား... ဟေ့လူတွေ၊ ဒီကြောင်တွေကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်း"</p> <p>ချက်ချင်းပင် ဖျောင်ရှီး အနည်းငယ်က အမိန့်ကို နာခံကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားကြပြီး တုတ်များကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြောင်များကို ခြောက်လှန့်ရန် ကြိုးစားကြလေသည်။</p> <p>သို့သော် မျှော်လင့်မထားသည်မှာ၊ ဤလုပ်ရပ်က ကြောင်များကို မောင်းထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိသည့်အပြင် သူတို့ကို ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားစေခဲ့သည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြောင်များက သွားများ၊ လက်သည်းများကို ထုတ်ကာ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်စွာဖြင့် ပြေးဝင်လာကြ၏။ သူတို့၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများနှင့် သွားများက နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်စွာ တောက်ပနေပြီး အစောင့်များထံသို့ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကြလေသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းကျန့်ယွဲ့၏ မျက်နှာထား မှောင်မိုက်သွား၏။ သူ အချိန်ထပ်မဆွဲချင်တော့ပေ။ သူက မြင်းကို ဒုန်းစိုင်းစီးသွားပြီး ကြီးမားသော ကြောင်ဖြူကြီး တစ်ကောင်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ ကြောင်ကြီးမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သွားပြီး ပေပေါင်းများစွာ လွင့်စင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျပြီး ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားလေတော့သည်။</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့က အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> "သတ်လိုက်... အချိန် ထပ်မဆွဲနဲ့တော့၊ မိုးရွာတော့မယ်"</p> <p>ထိုအမိန့်ကို ကြားသည်နှင့် ဖျောင်ရှီး များက လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကြရာ ဓားခုတ်သံများ ဆူညံသွားလေသည်။ ကြောင်များမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သွားကြပြီး မကြာမီမှာပင် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျသေဆုံးသွားကြ၏။ ရှေ့ဆုံးမှ ကြောင်ကြီး တစ်ကောင်တည်းသာ ၎င်း၏ လျင်မြန်ဖြတ်လတ်မှုကြောင့် ပရမ်းပတာ အခြေအနေကြားမှ ဟာကွက်တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီး ခြေဆွဲကာ ထွက်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p>အဝေးသို့ ရောက်သောအခါ ထိုကြောင်ကြီးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လူသတ်ပွဲကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့က ထိုကြောင်၏ အကြည့်နှင့် ဆုံမိသွားပြီး သူ၏ နှလုံးသားမှာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တင်းကျပ်သွားလေသည်။</p> <p>သူ အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်ပြီး၊ ဒီကုန်ပစ္စည်းကို စောင့်ရှောက်ရသည့် ဖိအားက ကြီးမားလွန်းသဖြင့် ယုံတမ်းစကား အနည်းငယ်၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရပြီး ကြောင်တစ်ကောင်၏ အကြည့်ကိုပင် ကြောက်လန့်နေမိပြီဟု သူ သဘောပေါက်လိုက်၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် လင်းကျန့်ယွဲ့က ကြောင်အလောင်းများကို လမ်းဘေးသို့ ပစ်ချရန် ဖျောင်ရှီး များကို အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး ယာဉ်တန်းကို အရှိန်မြှင့်ရန် ညွှန်ကြားလိုက်လေသည်။</p> <p>ယာဉ်တန်းသည် ဖုန်လုံးကြီးများ ထကာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွား၏။</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့၏ အလျင်စလို တွန်းအားပေးမှုကြောင့် ယာဉ်တန်းသည် မွန်းတည့်ခါနီးတွင် စခန်းချမည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အစောင့်များက ကုန်ပစ္စည်းများကို ဂိုဒေါင်ထဲသို့ ချပြီးသည်နှင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာလေတော့သည်။</p> <p>အလုပ်များ ပြီးစီးကာ ထမင်းစားပြီးနောက် လင်းကျန့်ယွဲ့က ညဘက် ကင်းစောင့်ရန် အစောင့်များကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပြီး အနားယူရန် သွားခဲ့၏။</p> <p>ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင်... လင်းကျန့်ယွဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အိပ်ပျော်နေစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးကို အဆက်မပြတ် ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်မှ အစောင့်တစ်ဦးက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်နေ၏။</p> <p> "ခေါင်းဆောင် လင်း... ခေါင်းဆောင် လင်း... မြန်မြန်၊ မြန်မြန် ထွက်ခဲ့ပါ... ပြဿနာ ဖြစ်ပြီ... ပြဿနာ အကြီးကြီး ဖြစ်နေပြီ"</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့က ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာခါယမ်းကာ သူ အရမ်း ပေါ့ဆသွားပြီး အိပ်ပျော်သွားမိသည်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့က တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အလောတကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>အစောင့်က ထစ်ငေါ့ကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား အပြင်ထွက်ပြီး... ကြည့်လိုက်ပါ... တွေ့ရပါလိမ့်မယ်..."</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့က အခန်းထဲမှ ပြေးထွက်သွားရာ အဆောင်၏ ဧည့်ခန်းမဆောင်ထဲတွင် အစောင့် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ လက်နက်များကိုယ်စီ ကိုင်ဆောင်ကာ ဝိုင်းရံထားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့ ရှေ့သို့ တိုးသွားလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် ရိုးတွင်းခြင်ဆီအထိ အေးစက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>မိုးရွာနေသော ညဉ့်ယံတွင် မရေမတွက်နိုင်သော စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများက မှောင်မိုက်ထဲတွင် တောက်ပနေပြီး တစ္ဆေမီးတောက်များအလား လင်းလက်နေ၏။ တည်းခိုခန်း၏ နံရံများ၊ ထောင့်များနှင့် အမိုးတန်းများအောက်တွင် ကြောင်များ အပြည့်အနှက် ရှိနေလေသည်။</p> <p>ထို စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများက မှောင်မိုက်ထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေပြီး ငရဲမှ ကမ္မမီးတောက်များအလား ဖော်ပြ၍မရနိုင်လောက်အောင် ယုတ်မာပြီး ကြောက်မခန်းလိလိ အငွေ့အသက်များကို သယ်ဆောင်လာသည်။ တည်းခိုခန်း တစ်ခုလုံးသည် ဤကျောချမ်းစရာကောင်းသော လေထုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်စေ၏။ လင်းကျန့်ယွဲ့ကို အထိတ်လန့်ဆုံး ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ နေ့ခင်းက သူတို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ကြောင်အလောင်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ ယခုအခါ တံခါးဝတွင် အစီအရီ ပြန်ရောက်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချွီဟန်က တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေလျက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ခေါင်းဆောင် လင်း... ဒီကြောင်တွေက ကလဲ့စားချေဖို့ လာတာနဲ့ တူတယ်"</p> <p>ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ပစ္စည်းများကို စောင့်ရှောက်လာခဲ့သော်လည်း သူ ဤမျှ ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်မျိုးကို တစ်ခါမှ မကြုံခဲ့ဖူးပေ။</p> <p>ဒီနေရာတွင် အနည်းဆုံး ကြောင်ကောင်ရေ ခုနစ်ရာ သို့မဟုတ် ရှစ်ရာခန့် ရှိမည်ဖြစ်သည်။ ဤမျှ ကြီးမားပြီး စည်းလုံးသော ကြောင်အုပ်ကြီး၊ အထူးသဖြင့် ကလဲ့စားချေရန် လာသော ကြောင်အုပ်ကြီး ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မကြားဖူးသော ကိစ္စပင်။</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့လည်း စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော်လည်း အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်ပြီး ထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် အေးစက်စက် နှာမှုတ်ကာ အတွင်းအားများကို စုစည်းပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> "ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ... ဒီမှာ ဘာလာလုပ်ပြီး လှည့်စားနေတာလဲ... လမ်းညွှန်ပေးစရာ ရှိရင် ထွက်လာခဲ့စမ်းပါ"</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့၏ အသံက မိုးရွာနေသော ညဉ့်ယံတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် အပြင်ဘက်မှ အလွန် ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> "လင်းကျန့်ယွဲ့... ဒီနေ့ ငါ့ရဲ့ မျိုးဆက်တွေက မင်းတို့ ဖြတ်သွားတုန်း ငွေနည်းနည်းလေး တောင်းရုံ တောင်းတာကို၊ မင်းက သူတို့ အားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့တယ်... ငါ ဒီကို ကလဲ့စားချေဖို့ လာတာပဲ"</p> <p>ဒီအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ လင်းကျန့်ယွဲ့က တစ်စုံတစ်ယောက် လှည့်စားနေမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> "ဘာလို့ လှည့်စား..."</p> <p>သို့သော် သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် အေးခဲသွားလေတော့သည်။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မိုးရွာနေသော ည၏ အမှောင်ထုထဲမှ ကြီးမားသော အဖြူရောင် ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသောကြောင့်ပင်။ ၎င်းမှာ ကြောင်တစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ နွားတစ်ကောင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြီးသော ကြောင်ဖြူကြီး တစ်ကောင်။ မိုးရေများကြောင့် အမွေးများ စိုရွှဲပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်နေသော်လည်း ၎င်း၏ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားနှင့် ထုတ်လွှတ်နေသော ခန့်ညားလှသည့် အငွေ့အသက်များကိုတော့ မဖုံးကွယ်နိုင်ပေ။</p> <p>ကြောင်ကြီးက တည်းခိုခန်း ခြံဝင်းတံခါး၏ အမိုးကြွေပြားများပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လင်းကျန့်ယွဲ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p>"သတ်"</p> <p>ကြောင်ဖြူကြီး၏ အမိန့်ပေးသံနှင့်အတူ အပြည့်အနှက် ရှိနေသော ကြောင်အုပ်ကြီးက အနက်ရောင် ဒီရေလုံးကြီးအလား ဖျောင်ရှီး များထံသို့ ပြေးဝင်လာကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုများ တောက်ပနေပြီး စူးရှစွာ ဟိန်းဟောက်နေကာ ထက်မြက်သော လက်သည်းများက မိုးရွာနေသော ညဉ့်ယံတွင် အေးစက်စွာ လင်းလက်နေ၏။</p> <p>ဖျောင်ရှီး များမှာ သိုင်းလောကတွင် အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်သူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကြောင့် အံ့ဩမှင်သက်သွားကြသည်။ သူတို့က ပြန်လည်ခုခံရန် ဓားများကို အလောတကြီး ဆွဲထုတ်လိုက်ကြရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် တိုက်ပွဲခေါ်သံများ၊ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့် မိုးရွာသံများ ရောယှက်သွားပြီး သွေးနံ့များက လေထုထဲတွင် လျင်မြန်စွာ ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လင်းကျန့်ယွဲ့က ဟိန်းဟောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး သူ၏ လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြောင်အနည်းငယ်ကို လျင်မြန်စွာ သတ်ပစ်လိုက်၏။ သို့သော် ကြောင်ဖြူကြီးက လျှပ်တစ်ပြက် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>၎င်းက ကြီးမားသော လက်ဝါးကို မြှောက်ကာ လေကို ခွဲထွက်သွားမတတ် အင်အားဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p>"ပွဲတစ်ရာနိုင် နတ်လက်သီး" ဟု နာမည်ပြောင်ရထားသော လင်းကျန့်ယွဲ့သည် သူ၏ သိုင်းပညာ အားလုံးကို သူ၏ လက်သီးများတွင် စုစည်းထားသူ ဖြစ်သည်။ လေပြင်းအလား မြန်ဆန်ပြီး တောင်ကြီးအလား လေးလံသော သူ၏ လက်သီးက ကြောင်ဖြူကြီး၏ လက်သည်းများကို တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။ သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြီးမားလှသော အင်အားတစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ သူ၏ လက်များရှိ အရိုးများ ကျိုးကြေသွားပြီး ဘေးသို့ ပျော့ခွေကျသွားလေသည်။</p> <p>အစွမ်းထက်လှသော လင်းကျန့်ယွဲ့... ပွဲတစ်ရာနိုင် နတ်လက်သီး... ကြောင်လက်သည်း တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံး အသုံးမဝင်တော့ချေ။</p> <p>လင်းကျန့်ယွဲ့သည် ကြောက်မခန်းလိလိ ကြောင်ဖြူကြီးကို မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် ကြောင်ဖြူကြီး၏ လက်သည်းများက နောက်တစ်ကြိမ် လှုပ်ရှားသွားပြီး လင်းကျန့်ယွဲ့၏ ပခုံးကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ ကြီးမားလှသော အင်အားကြောင့် သူ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး သူ၏ လက်များမှာ ပျော့ခွေကျနေကာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>မိုးရေများနှင့် သွေးများ ရောနှောကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် စီးဆင်းသွားပြီး ကြောက်မခန်းလိလိ သွေးမြစ်များကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။</p> <p>ကြောင်ဖြူကြီးက လူအုပ်ကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနေ၏။ ၎င်း၏ လက်သည်း တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း သွေးမြူခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အချို့သော ဖျောင်ရှီး များမှာ ရင်ဘတ်များ ဆုတ်ဖြဲခံရပြီး အူများ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာကာ၊ အချို့မှာမူ ဦးခေါင်းများ ရိုက်ခွဲခံရသဖြင့် ဦးနှောက်များ နေရာအနှံ့ ပျံနှံ့ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>၎င်း၏ ကြီးမားလှသော ခန္ဓာကိုယ် ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းတွင် ဖျောင်ရှီး များမှာ အားနည်းသော ပုရွက်ဆိတ်များအလား လဲကျသွားကြပြီး အချို့မှာ ခြေအောက်တွင် နင်းချေခံရကာ အရိုးများ ကျိုးကြေသံများနှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>သေစေနိုင်သော တိုက်ကွက်များမှ လွတ်မြောက်သွားသော ဖျောင်ရှီး များမှာလည်း ကြောင်အုပ်ကြီး၏ အပေါ်မှ ခုန်အုပ်ခြင်းကို ခံရပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ထက်မြက်သော လက်သည်းများနှင့် သွားများဖြင့် ရက်ရက်စက်စက် ဆုတ်ဖြဲခံရကာ မကြာမီမှာပင် ဒဏ်ရာများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြလေသည်။</p> <p>ကြောင်ဖြူကြီးမှာ ဤတစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်ပွဲကို အားရပုံမပေါ်ပေ။ ၎င်းက ဒဏ်ရာရနေသော ဖျောင်ရှီး တစ်ယောက်ကို လက်သည်းများဖြင့် ဆွဲယူကာ လေထဲသို့ မြင့်မြင့် ပစ်တင်လိုက်ပြီး ပြန်ကျလာချိန်တွင် ၎င်း၏ ထက်မြက်သော လက်သည်းများဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖိထားလိုက်ကာ ထိုသူမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်ရုန်းကန်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည်။</p> <p>အခြား ဖျောင်ရှီး များမှာ ဤကြောက်မခန်းလိလိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြ၏။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် သူတို့၏ ခြေလက်များမှာ အားနည်းသွားပြီး ထွက်ပြေးရန်ပင် အင်အား မရှိတော့ချေ။ သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် သေဆုံးရမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်တော့သည်။ တည်းခိုခန်း ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးသည် ငရဲဘုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုးရွာနေသော ညဉ့်ယံတွင် သွေးနံ့များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာလေသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ကြောင်ဖြူကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> "သွားမယ်"</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပြည့်နှက်နေသော ကြောင်အုပ်ကြီးမှာ ဒီရေအလား ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူတို့၏ အဖော်များ၏ အလောင်းများကိုပါ သယ်ဆောင်သွားရန် မမေ့ကြချေ။</p> <p>တည်းခိုခန်း ခြံဝင်းအတွင်း၌ ဖျောင်ရှီး အများအပြားမှာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေကြ၏။ ကျန်ရစ်နေသော ဖျောင်ရှီး အနည်းငယ်မှာ ထိတ်လန့်နေကြပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များ တုန်ယင်ကာ ခြေထောက်များမှာ ခဲလို လေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားနေကြရသည်။ ကြောက်ရွံ့မှုက သူတို့၏ စိတ်များကို ဖမ်းဆုပ်ထားသဖြင့် တစ်လက်မမျှပင် မရွေ့နိုင်ကြချေ။ ကြောင်ဖြူကြီး ဦးဆောင်သော ကြောင်အုပ်ကြီး မိုးရွာနေသော ည၏ အမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကိုသာ အကူအညီမဲ့စွာ ကြည့်နေနိုင်ကြလေသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ကြောင်ကြီးက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ၎င်း၏ မြစိမ်းရောင် မျက်လုံးများက ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေ၏။ ရုတ်တရက် ၎င်းက ပါးစပ်ကို ဟကာ နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>အသံလှိုင်းများမှာ ဒြပ်ရှိသည့်အရာများအလား ပျံ့နှံ့သွားပြီး ၎င်းတို့ ရောက်ရှိသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ လူများမှာ စိတ်ဝိညာဉ်များ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ သူတို့၏ မျက်လုံးများ မှိတ်ကျသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ ပျော့ခွေကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သတိလစ် လဲကျသွားကြလေတော့သည်။</p> <p>ကြောင်ဖြူကြီးက လဲကျနေသော လူများကို အေးစက်စွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပါးစွာ လှည့်ကာ ထိုနေရာမှ ဖြည်းညင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သေခြင်းတရားနှင့် တူသော တိတ်ဆိတ်မှုကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့လေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save