BIT

Title

Show in VIP/Series

Status (Active / Inactive)

<h2 style="text-align: center;">ချွီဟန် အကျဉ်းကျခံရခြင်း</h2>

လင်းကျန်းမြို့၊ ချင်းဖျင် လမ်းကြား။

သာယာသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်၏။ ကူမော့သည် ခြံဝင်းအတွင်း သစ်သားပန်းပု ထွင်းထုနေသည်။ အချိန်တစ်ခုကြာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် သူ၏ ပန်းပုထွင်းထုခြင်း စွမ်းရည်မှာ လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့၏။ ယခုအခါတွင် ခွေးနှင့် ကြောင်များကို ထွင်းထုနိုင်နေပြီ ဖြစ်ပြီး အသက်ဝင်နေသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ကြည့်ပျော်ရှုပျော်တော့ ရှိလေသည်။

ကူချူတုန်းသည် အပြင်မှနေ၍ အထုပ်ကြီးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာပြီး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို... ကျွန်မတို့ နောက်ဆုံး ဆုကြေးငွေ ရခဲ့ပြီ... စည်းကမ်းအရ မမရန်က ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲ ယူတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ အခု ချမ်းသာနေပြီ"

ကူမော့က အသာပြုံးလိုက်သည်။ ယုံအန်းခရိုင် ဝမ်မိသားစု ဖြစ်ရပ်တွင် သူသည် ငွေရောင်မြေခွေး၊ အဆိပ်ပင့်ကူနှင့် ဝိညာဉ်မျက်နှာ အဘွားအို တို့ကို သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

အစိုးရရုံးရှိ ငွေရောင်မြေခွေး ၏ ဆုကြေးမှာ ငွေစင် သုံးထောင်ဖြစ်ပြီး အခြား ဆုကြေးအသေးအမွှားများပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် သုံးထောင်နီးပါး ရှိလေသည်။ ဝမ်မိသားစုထံမှ ငွေစင် ငါးထောင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း အခြားဆုကြေးများပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် ခြောက်ထောင်နီးပါး ရှိနေသေးသည်။ အဆိပ်ပင့်ကူ ၏ အစိုးရ ဆုကြေးမှာ သုံးရာသာ ရှိသော်လည်း အခြား ပုဂ္ဂလိက ဆုကြေးများပါ ပေါင်းလိုက်လျှင် တစ်ထောင်ခန့် ရှိ၏။ ဝိညာဉ်မျက်နှာ အဘွားအို မှာမူ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော်ကတည်းက သေဆုံးသွားပြီဟု ကြေညာထားပြီး ဖြစ်သဖြင့် အစိုးရထံမှ ဆုကြေးအနေဖြင့် ငွေစင် တစ်ရာသာ ရရှိခဲ့သည်။ စုစုပေါင်း ဆုကြေးငွေမှာ ခြောက်ထောင်ခန့် ရှိပြီး ခွဲဝေပြီးနောက် မောင်နှမ နှစ်ဦးအတွက် ငွေစင် လေးထောင်ကျော် ကျန်ရှိခဲ့လေသည်။

သို့သော် ကုန်ကျစရိတ်များကလည်း မသေးလှပေ။

"ဆင်းရဲရင် စာသင်ပြီး ချမ်းသာမှ သိုင်းကျင့်" ဆိုသည့် စကားအတိုင်း သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ခြင်း၏ ကုန်ကျစရိတ်မှာ ကြီးမားလှသည်။ ကူချူတုန်း၏ ကြွက်သားများနှင့် အရိုးများကို သန်မာစေရန် ရှားပါးပြီး တန်ဖိုးကြီးသည့် ဆေးဖက်ဝင်အပင် အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့ရရာ ၎င်းမှာ သာမန်လူများ မတတ်နိုင်သော ကုန်ကျစရိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ငွေအတွက် စိတ်ပူနေသူမှာ ကူချူတုန်း ဖြစ်သော်လည်း သူမသည် ကူမော့ကို တားဆီး၍ မရခဲ့ပေ။

ကူမော့ကတော့ သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငွေဆိုတာ သုံးဖို့အတွက်ပဲဟု သူ ယူဆထားပြီး သီးခြား စီးပွားရေးတစ်ခု လုပ်ရန် ရည်မှန်းချက်လည်း မရှိပေ။ သူက ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေးပဲ ဖြတ်သန်းချင်သူ ဖြစ်၏။ စနစ် ရှိနေသဖြင့် သူ အပြင်းအထန် လေ့ကျင့်ရန် မလိုအပ်ပေ။ နားချင်သည့်အချိန်တွင် နားပြီး၊ လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရချိန်တွင် အလိုရှိရာဇဝတ်ကော င်များကို သွားရှာမည် ဖြစ်သည်။ ကူမော့၏ စနစ်မှာကြးစားဓားသမား စနစ် ဖြစ်သော်လည်း ထုံထိုင်းပြီး အသက်မဲ့နေသော ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက် ဖြစ်လာရန် သူ ဘယ်သောအခါမှ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။

အစပိုင်းတွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ၏ သိုင်းပညာများဖြင့်ဆိုလျှင် ထိုကဲ့သို့ ဖိအားမျိုး မခံစားရတော့ချေ။ သူသည် ကြေးစားဓားသမား အလုပ်ကို စွန့်လွှတ်မည် မဟုတ်သော်လည်း ထိုအလုပ်အတွက် အသက်ကိုတော့ အစွန့်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

ယုံအန်းခရိုင်မှ ပြန်ရောက်ပြီးနောက်... ကူမော့သည် ကောင်းကောင်း အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် သူသည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးအဖြစ် နာမည်ကြီးလာသောကြောင့် ပုအာစံအိမ် မှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကြီးပွားလာပြီး ကမ်းလှမ်းမှုများစွာ ရရှိကာ ကြေးစားဓားသမား အများအပြားကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ရန်စန်းနျန်မှာလည်း အလွန် အလုပ်ရှုပ်နေပြီး အချိန်တိုအတွင်း ကူမော့အတွက် သင့်တော်သော အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင်ကို မရှာတွေ့သေးပေ။

ကူမော့က ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အနားယူကာ ကူချူတုန်းကို သိုင်းပညာ သင်ကြားပေးရန်သာ အဓိက အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

ကူချူတုန်းသည်လည်း တိုးတက်မှု အများကြီး ရှိလာခဲ့၏။ သူမ၏ နက်နဲသိမ်မွေ့ ဟင်းလင်းပြင် နှလုံးသားကျင့်စဉ် မှာ အဆင့်ရှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီး ပြီးပြည့်စုံလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကူမော့၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် သူမသည် ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်း ၏ အကွက် ၅၃ ကွက်ကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တိမ်လှေကား ကောင်းကင်နည်းစနစ် ၏ အခြေခံများကိုလည်း မနည်း နားလည်ထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း လက်ချောင်းလှုပ်ခတ် နတ်ဘုရားနည်းစနစ် ကမူ အတွင်းအား အရမ်း လိုအပ်သဖြင့် သူမ မတတ်မြောက်သေးပေ။

သို့သော် ခြုံငုံခွန်အား အနေဖြင့် ကြည့်ပါက ကူချူတုန်းသည် ယခုအခါ ကူမော့ မျက်စိမကွယ်မီကထက် များစွာ ပိုမို အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကူချူတုန်းသည် သိုင်းလောကတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် လက်တွေ့ အတွေ့အကြုံများလည်း ရှိထားပြီး ဖြစ်၏။

ကူချူတုန်းက နက်နဲသိမ်မွေ့ ဟင်းလင်းပြင် နှလုံးသားကျင့်စဉ် ကို အပြည့်အဝ တတ်မြောက်သွားသည်နှင့် သူမကို နှင်းခဲကျမ်းစာ ကို သင်ကြားပေးရန် ကူမော့ စီစဉ်ထားသည်။ သေချာသည်မှာ ထိုအချိန်အတွင်း သူမက ပိုကောင်းသော အတွင်းအား ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့ပါက အခြားတစ်မျိုး ဖြစ်သွားနိုင်သော်လည်း မရရှိခဲ့ပါကလည်း ကိစ္စမရှိပေ။ နှင်းခဲကျမ်းစာ မှာ ယန်ကိုးပါး နတ်ဘုရားသိုင်း နှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း သိုင်းလောကတွင် ပထမတန်းစား သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ခြံဝင်းအတွင်း၌... ကူချူတုန်းသည် နောက်ဆုံးရရှိခဲ့သော ဆုကြေးငွေများကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူမ၏ ဓားကိုယူကာ စတင် လေ့ကျင့်နေလေသည်။

သူမသည် မြင်းစီးဟန်ဖြင့် ထိုင်ကာ ဒူးနှစ်ဖက်ပေါ်တွင် ရေခွက် တစ်ခွက်စီ တင်ထားပြီး ဓားကို အဆက်မပြတ် ဆွဲထုတ်ကာ ဝှေ့ယမ်းနေ၏။ ကူမော့က ရံဖန်ရံခါတွင် ထင်းတုံးတစ်တုံးကို ပစ်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး ကူချူတုန်းက ရေမဖိတ်စေဘဲ သို့မဟုတ် ခွက်များ မကျစေဘဲ ထိုထင်းတုံးကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ခုတ်ပိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ရွှမ်ရွှီး ဆေဘာဓားသိုင်း ၏ ၅၄ ကွက်မြောက် ဖြစ်သော "စကားတစ်ခွန်းဓားချက်" ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအကွက်သည် ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကို အလစ်အငိုက် မိစေရန် အလေးပေးထားပြီး အလွန် မြန်ဆန်ပြီး ရက်စက်ရန် လိုအပ်သည်။ ၎င်းသည် ဓားမြန်ရန်သာမက လုံးဝ တည်ငြိမ်သော ကိုယ်ဟန်အနေအထားကိုပါ လိုအပ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ကူမော့သည် ကူချူတုန်းကို လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ရောက်စေရန် ဤနည်းလမ်းကို တီထွင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်..."

တံခါးကို အဆက်မပြတ် အလျင်စလို ခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ကူမော့က သွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် လူနှစ်ယောက် ရှိနေသည် - အသက် ဆယ့်ခုနစ်နှစ်၊ ဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့်ရှိသော မိန်းကလေး တစ်ယောက်နှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး တစ်ယောက်။ သူတို့သည် ချွီဟန်၏ သမီး ချွီရှောင် နှင့် ချွီဟန်၏ ဇနီး သခင်မ ချွီလီ တို့ ဖြစ်ကြသည်။

ချွီရှောင်သည် ကူမော့ တံခါးဖွင့်ပေးသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခဏမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် အလောတကြီး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုမော့... ကျေးဇူးပြုပြီး အဖေ့ကို ကယ်ပါဦး"

ကူမော့ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် သခင်မ ချွီလီ က ချွီရှောင်ကို ဆွဲကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ငိုကြွေးကာ ပြောလိုက်သည်။

"အာမော့... ကျေးဇူးပြုပြီး မင်းရဲ့ ဦးလေးချွီ ကို ကယ်ပါဦး... အန်တီက မင်းကို ဦးချပါတယ်"

ကူမော့က ချွီရှောင်နှင့် သခင်မ ချွီလီတို့၏ အသံများကို မှတ်မိလိုက်၏။ သူတို့ ဒူးထောက်တာကို သူ ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ။ သူက ချက်ချင်း လက်လှမ်းကာ သူတို့ကို ထူပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အန်တီချွီ၊ ရှောင်ရှောင်... ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ... ဘာဖြစ်လဲဆိုတာသာ ပြောပါ"

ဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကူချူတုန်းသည်လည်း ချွေးများကို သုတ်ကာ ပြေးလာပြီး အလောတကြီး မေးလိုက်၏။

"အန်တီ၊ ရှောင်ရှောင်... ဦးလေးချွီ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကူမော့က ပြောလိုက်သည်။

"အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

သခင်မ ချွီလီ နှင့် ချွီရှောင်တို့က သူတို့နောက်မှ အိမ်ထဲသို့ လိုက်ဝင်လာကြ၏။ ကူချူတုန်းက သားအမိနှစ်ယောက်ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ပြီး လက်ဖက်ရည် ဖျော်ရန် အမြန်သွားသော်လည်း သခင်မ ချွီလီ က သူမကို တားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ချူတုန်း... ဒုက္ခမခံပါနဲ့တော့... အန်တီ အရင်တစ်ခုခု ပြောပြပါရစေ၊ သားတို့ ကူညီနိုင်မလား ကြည့်ပေးပါ... အန်တီ... အန်တီ... အန်တီမှာ တခြား ရွေးချယ်စရာ လုံးဝ မရှိတော့လို့ပါ... အန်တီ..."

သခင်မ ချွီလီ သည် စကားပြောရင်း ငိုကြွေးနေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲပြီး ရောင်ရမ်းနေကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ငိုထားခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားနေ၏။

ကူချူတုန်းက အလောတကြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အန်တီ... မငိုပါနဲ့... ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ ဆိုတာ အရင် ပြောပြပါဦး... အို... ရှောင်ရှောင်၊ နင် ပြောပြလိုက်"

သခင်မ ချွီလီ မှာ ပုံမှန် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်က အိမ်မှာပဲ နေပြီး မိဘအိမ်မှ မထွက်ခဲ့ပေ။ ချွီဟန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက် အိမ်မှုကိစ္စများကို တာဝန်ကျေစွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး အားနည်းသော စရိုက်ရှိသည်။ ချွီရှောင်မှာမူ လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်၏။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချွီဟန်ထံမှ သိုင်းပညာ သင်ယူခဲ့ပြီး ပြတ်သားကာ ထိရောက်မှု ရှိသူ ဖြစ်သည်။

ချွီရှောင်က ဝင်ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို ကူမော့၊ ချူတုန်း... ကျွန်မ အဖေ အခု ချင်းယန်နယ်က ဖန်းခရိုင်မှာ ပိတ်မိနေပြီး ပြင်းထန်တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ရထားတယ်... သူက အဓိက အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လင်းကျန့်ယွဲ့ နဲ့အတူ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို စောင့်ရှောက်သွားခဲ့တာ... အဲ့ဒီ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဖန်းခရိုင်မှာ အလုခံလိုက်ရပြီး အစောင့်အရှောက် တစ်ရာနီးပါးမှာ အဓိက အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် လင်းကျန့်ယွဲ့ အပါအဝင် ရှစ်ဆယ်ကျော် သေသွားတယ်... အစောင့်အရှောက်ခေါင်းဆောင် ရှစ်ယောက်ထဲက ငါးယောက်လည်း သေသွားတယ်"

ကူမော့က မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။

ချွီရှောင်က ဆက်ပြောသည်။

"ချင်းယန်နယ်က တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က အရေးပေါ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ လုပ်ပြီးတော့ အဲ့ဒါကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် အလွဲသုံးစားလုပ်တာလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်... သူတို့က ကျွန်မ အဖေ အပါအဝင် ကျန်တဲ့ ဖျောင်ရှီး ဆယ့်သုံးယောက် အားလုံးကို ဖမ်းလိုက်တယ်... အခု ချင်းယန်နယ်က သူတို့ အားလုံးကို လင်းကျန်းနယ်က တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ဆီ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီ"

ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။

"ဦးလေးချွီ က အဲ့ဒီလို လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး... သူ အဲ့ဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ချွီရှောင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အစိုးရရုံးကို သွားတော့ သူတို့က ဘယ်သူ့ကိုမှ ပေးမတွေ့ဘူး... ငါ့အဖေ အပြစ်ကင်းကြောင်း ဘယ်လို သက်သေပြရမလဲ ဆိုတာ ငါတို့ တကယ် မသိတော့ဘူး... ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ကလည်း သူတို့ဘာသာ ဒုက္ခရောက်နေတာလေ... ဒီကုန်ပစ္စည်းရဲ့ အာမခံကြေးက ငွေစင် နှစ်သိန်းတောင် ရှိတာ... အခု ယန်မိသားစု သားအဖက လူသတ်သမားဟာ တကယ်ပဲ ငါ့အဖေနဲ့ သူ့မိသားစု ဖြစ်ပါစေလို့ အသည်းအသန် မျှော်လင့်နေကြတာ၊ အဲ့ဒါမှ သူတို့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ပြန်ရမှာကိုး... သူတို့က ငါတို့ကို အမှုကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်အောင် သေချာပေါက် ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကူမော့က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

"ယန်မိသားစု သားအဖက ရက်စက်ပြီး ယုံကြည်ရတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူး... သူတို့ကိုယ်တိုင် ဒုက္ခရောက်နေတာကို မပြောနဲ့ဦး၊ သူတို့သာ လွတ်သွားခဲ့ရင်တောင် ငါတို့ကို ကူညီချင်မှ ကူညီမှာ"

ချွီရှောင်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုမော့... ကျွန်မနဲ့ အမေ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး... အစ်ကိုလည်း အဖေ့အကြောင်း သိသားပဲ... သူက ကိုယ်ကျိုးအတွက် အလွဲသုံးစားလုပ်တဲ့ ကိစ္စမျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး... အစ်ကို နဲ့ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူး ကျိုးချင်းဖုန်း တို့က သွေးသောက် ညီအစ်ကိုတွေလို့ ကျွန်မ ကြားတယ်... ထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုး ကို အကူအညီ တောင်းပေးလို့ ရမလား... ကျွန်မတို့ တခြား ဘာမှ မတောင်းဆိုပါဘူး၊ အဖေ့ကို တွေ့ခွင့်ရပြီး အခြေအနေကို နားလည်ခွင့်ရရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ... အစ်ကိုမော့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ကူညီပါနော်"

***

Book List