Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူမော့</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>အကျဉ်းထောင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ဒီအမှုအတွက် သခင်ကြီးချူ ကို အကူအညီ တောင်းရမယ်... အမှုမှာ သံသယဖြစ်စရာတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ အချိန်တတ်နိုင်သမျှ ဆွဲထားပြီး၊ ပြည်နယ်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ရုံး ကို စစ်ဆေးဖို့ လွှဲပြောင်းပေးမယ့် ကိစ္စကို ခဏ ရပ်ထားမယ်... ဒါပေမဲ့ အချိန်အကြာကြီးတော့ မရလောက်ဘူး၊ အများဆုံး တစ်လလောက်ပဲ ရမယ်"</p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ရိုးသားစွာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တပ်မှူးကျိုး... ခင်ဗျားကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားပြီ"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ငါတို့ကြားမှာ ဒီလို ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး... အဲ့ဒီတုန်းက သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးက ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတဲ့ အချိန်မှာတောင် မင်းက ငါ့ကို ယုံကြည်ပြီး ကူညီပေးခဲ့သေးတာပဲ... အခု ငါက မင်းကို ကူညီနိုင်တဲ့ အချိန်မှာ ဘာမှ ထပ်ပြောနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး"</p> <p>ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ... တပ်မှူးကျိုး... ခင်ဗျားက ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ဖမ်းတာနဲ့ အမှုစစ်ဆေးတဲ့ နေရာမှာ ကျွမ်းကျင်သူပဲ... အခု ဒီအမှုက လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဖုံးလွှမ်းနေတယ်... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေကို ဘယ်ကနေ စတင်သင့်တယ်လို့ ထင်လဲ"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"သဘာဝကျကျပဲ အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့ နေရာကို သွားရမှာပေါ့... ဒီအမှုက ငြင်းမရနိုင်တဲ့ သက်သေတွေ ရှိနေပုံပေါ်ပေမယ့်၊ အကယ်၍ ချွီဟန် နဲ့ တခြား ဆယ့်သုံးယောက်က ပူးပေါင်းကြံစည်တာ မဟုတ်ဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာလို့ ယူဆလိုက်ရင် ရှင်းလင်းတဲ့ သဲလွန်စ တစ်ခု ရှိလာလိမ့်မယ်...</p> <p>"လူဆယ့်သုံးယောက်လုံးက သတိလစ်နေခဲ့တာလေ... သူတို့က မိုင်တစ်ရာလောက် ဝေးတဲ့ နေရာကို ညတွင်းချင်း ဘယ်လိုလုပ် ရောက်သွားနိုင်မှာလဲ... အဲ့ဒီညက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတာဆိုတော့ ခရီးသွားရတာ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ကူမော့က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"လူဆယ့်သုံးယောက်... ပြီးတော့ ပစ္စည်းတွေကလည်း နည်းတာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကို လုပ်နိုင်ဖို့က လူသုံးလေးယောက်လောက်နဲ့ လုပ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး... မြင်းစီးပြီးတော့ ဖြစ်ဖြစ်၊ ရထားလုံးနဲ့ ဖြစ်ဖြစ် အမြန်နှုန်းနဲ့ သွားခဲ့ရမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်ပြော၏။</p> <p>"အဲ့ဒီအပြင် အဲ့ဒီညက မိုးရွာနေတာလေ... လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို မိုင်တစ်ရာကျော် ဝေးတဲ့ နေရာကို သယ်ဖို့ဆိုရင် သူတို့က လမ်းကြောင်းကို အရမ်း ကျွမ်းကျင်ရမယ်၊ မြင်းတွေကအစ အတွေ့အကြုံရှိပြီး လမ်းကို ကောင်းကောင်း သိနေရမယ်... မဟုတ်ရင် အဲ့ဒီလို လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မီးတုတ်တွေ ပါရင်တောင် မြင်းတွေက ညဘက်မှာ အမြန် မပြေးနိုင်ဘူးလေ၊ မိုးရွာနေရင် အလင်းရောင်ရဖို့ ပိုတောင် ခက်သေးတယ် မဟုတ်လား... ဒါကြောင့် လမ်းကြောင်းကို အရမ်း ကျွမ်းကျင်တဲ့ လူတွေနဲ့ မြင်းတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်... ဒီသဲလွန်စတွေကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် စုံစမ်းရတာ ပိုလွယ်သွားလိမ့်မယ်"</p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်၏。</p> <p>ကူချူတုန်းက လေးစားအားကျစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> "တပ်မှူးကျိုး... ရှင်က အရမ်း တော်တာပဲ... သိုင်းလောကမှာ လေပြင်းထောက်လှမ်းရေးမှူး လို့ နာမည်ကြီးတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး... ရှင့်ရဲ့ အမှုဖြေရှင်းတဲ့ စွမ်းရည်တွေက တကယ်ကို လေပြင်းလိုပဲ မြန်ဆန်တာကိုး"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "သခင်မလေး ချူတုန်း ကလည်း မြှောက်ပြောလွန်းနေပါပြီ... ဒီလို လုပ်ကြတာပေါ့၊ မင်းတို့ မောင်နှမ နှစ်ယောက် အရင်ပြန်ပြီး ပစ္စည်းတွေ ပြင်ထားလိုက်... ငါ သခင်ကြီးချူ နဲ့ တိုင်ပင်ပြီး လွှဲပြောင်းရေး ကိစ္စတွေ စီစဉ်လိုက်မယ်၊ အဲ့ဒီနောက်မှ မင်းတို့ဆီ လာပြီး အတူတူ စုံစမ်းဖို့ သွားကြတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပါပြီ"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်ပြီး ကူချူတုန်းနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရထားလုံးသည် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရုံးမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ခွာလာ၏။ ကူချူတုန်းက အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကို... တပ်မှူးကျိုး က သဲလွန်စတွေကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိနေတာကို ဘာလို့ အရင်က မစုံစမ်းခဲ့တာလဲ"</p> <p>ကူမော့က ခပ်ဟဟ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> "ပထမအချက်က... ချင်းယန်နယ် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က သက်သေအထောက်အထား အားလုံးကို စုဆောင်းပြီးပြီလေ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ သက်သေတွေက အပြစ်ပေးဖို့ လုံလောက်လောက်အောင် ခိုင်လုံနေတယ်... ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ တပ်မှူးကျိုး က ဘာကို သွားစုံစမ်းရမှာလဲ... အဖြစ်မှန်က သူ့မျက်စိရှေ့မှာ ရှိနေပြီးသားပဲ... သူက တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ သက်သေအထောက်အထားတွေကို ယုံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဦးလေးချွီ ရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ယုံမလား...</p> <p> </p> <p>"ဒုတိယအချက်က... တပ်မှူးကျိုး က အဲ့ဒီ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ယုံတယ် ဆိုရင်တောင်၊ အမှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ဖို့ သူကိုယ်တိုင် စုံစမ်းရေး စတင်ဖို့ အကြံပြုပါ့မလား... အဲ့ဒါက ချင်းယန်ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က သက်သေအတုတွေ ဖန်တီးတယ်လို့ သံသယဝင်တာနဲ့ အတူတူပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ ပြီးတော့ သူတို့က တကယ့် တရားခံနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး အပြစ်မဲ့သူတွေကို အကွက်ဆင်တာလားလို့ မေးခွန်းထုတ်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား... အကြောင်းပြချက်က ဘာလဲ... သူက ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေကို ယုံလို့တဲ့လား... အဲ့ဒါသာ အပြင်ကို သတင်းထွက်သွားရင် တပ်မှူးကျိုး ရဲ့ ရာထူးနဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ဘာဖြစ်သွားမလဲ"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက မေးလိုက်ပြန်၏။</p> <p> "ဪ... နားလည်ပါပြီ... ဒါဆို သူက ဘာလို့ အခုမှ ပြန်စုံစမ်းတာလဲ"</p> <p>ကူမော့က အသာပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> "ငါ့ကြောင့်လေ"</p> <p>"အစ်ကို့ကြောင့်"</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ ငါက စုံစမ်းချင်လို့လေ... ဒါပေမဲ့ အမှုစုံစမ်းတဲ့ နေရာမှာတော့ သူက ပညာရှင်ပဲကိုး"</p> <p>"သူက ချင်းယန်ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကို စော်ကားမိမှာ မကြောက်ဘူးလား... သူ့နာမည် ပျက်သွားမှာ မကြောက်ဘူးလား... တာဝန်ယူရမှာ မကြောက်ဘူးလား"</p> <p>"မကြောက်ဘူး"</p> <p>"ဘာလို့ အရင်က ကြောက်ပြီး အခု မကြောက်တော့တာလဲ"</p> <p>"အဲ့ဒါလည်း ငါ့ကြောင့်ပဲ"</p> <p>"အစ်ကို့ကြောင့်ပဲလား"</p> <p>"ဟုတ်တယ်၊ သူက ငါ့ကို သူငယ်ချင်းလို့ သတ်မှတ်ထားလို့လေ"</p> <p>"သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်က တခြား တစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်ကို ယူရဲလို့လား"</p> <p>"ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ဒါက သိုင်းလောကပဲလေ... ယောက်ျားတွေ ဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ"</p> <p>...</p> <p>ထိုအချိန်တွင်... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရုံး၏ ခန်းမတစ်ခုအတွင်း၌...</p> <p>စစ်ဆေးရေးမှူး ချူယွမ်က ကျိုးချင်းဖုန်းကို တွေဝေစွာ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> "မင်း ရူးနေလား... ဒီအမှုက ပိတ်သွားပြီလေ... မင်းက ပြောင်းပြန် လှန်ချင်တာလား... မင်း လုပ်နိုင်၊ မလုပ်နိုင် ဆိုတာကို ခဏထားဦး၊ ငါ မင်းကို မေးမယ်... မင်းမှာ ဒါကို ပြောင်းပြန်လှန်ဖို့ ဘာအကြောင်းပြချက် ရှိလို့လဲ... အဲ့ဒီလူတွေရဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေအပေါ် အခြေခံပြီး မင်းကလည်း အဲ့ဒါ ကြောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ လုပ်ရပ်လို့ ထင်နေတာလား"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ငါ တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကို သုံးပြီး စုံစမ်းစရာ မလိုပါဘူး... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အနေအထားနဲ့ပဲ စုံစမ်းမယ်... ငါ့ကို ခွင့်ယူဖို့ စာရွက်လေး တစ်ရွက်ပဲ လုပ်ပေးပါ... ပြီးတော့ မင်းက ဒီအမှုကို တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ဆွဲထားပေးရမယ်... အစိုးရရုံးကို အခုထိ လွှဲမပေးနဲ့ဦး"</p> <p> </p> <p>ချူယွမ်က မျက်စောင်းထိုးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "မင်းကတော့ လုပ်ချင်တာ လုပ်မှာပဲ၊ ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ... ဒီအမှုက ဘယ်လောက် ကြီးလဲဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား... ရက်အနည်းငယ်နေရင် လူတွေ အကုန်လုံး ပြောဆိုနေကြတော့မှာ၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် အစိုးရရုံးက လူတွေကို သေချာပေါက် လာတောင်းတော့မှာလေ... ငါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အချိန်ဆွဲထားရမှာလဲ... အစိုးရရုံးကို ငါက မိစ္ဆာ တကယ်ရှိတယ်လို့ ထင်လို့ ခဏလောက် စုံစမ်းဖို့ လိုသေးတယ်လို့ သွားပြောရမလား"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပခုံးတွန့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... မင်းဘာသာမင်း စဉ်းစား"</p> <p>ချူယွမ်က ကျိုးချင်းဖုန်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ကောင်းပြီလေ၊ ငါ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်... အဲ့ဒါတွေကို ခဏထားလိုက်ပါဦး... ငါ မင်းကို မေးချင်တာက လင်းကျန်းခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူး တစ်ယောက်အနေနဲ့ အစိုးရရဲ့ တရားဝင် ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ၊ ဆုံးဖြတ်ပြီးသား အမှုတစ်ခုကို စုံစမ်းဖို့ ချင်းယန်ခရိုင်ကို သွားတယ်ဆိုရင်... အကယ်၍ သူတို့ သိသွားရင် မင်း သေချာပေါက် သူတို့ကို စော်ကားမိသလို ဖြစ်သွားမယ်၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် သူတို့က ဌာနချုပ်ကို တိုင်ကြတော့မှာ... အဲ့ဒီအခါကျရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... မင်းရဲ့ ရာထူးကို မလိုချင်တော့ဘူးလား"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ သတိထားပြီး သူတို့ကို မသိအောင် လုပ်မှာပေါ့... ငါ မညံ့ဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက မြေအောက်လောက၊ သိုင်းလောက နဲ့ အစိုးရ အကုန်လုံးက ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတာတောင် ငါ မြို့ထဲကို အစအနမကျန်အောင် ခိုးဝင်နိုင်ခဲ့သေးတာပဲ... ငါ သတိထားနေသရွေ့ ချင်းယန်ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ဘယ်သူမှ ငါ့ကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ချူယွမ်က နှုတ်ခမ်းမဲ့ကာ ပြောလိုက်၏</p> <p> "မင်းက အမှုစုံစမ်းနေတာလေ... မင်း ပေါ်သွားတာက အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူး... ငါ နားမလည်တာက မင်းက ဘာအတွက်ကြောင့် ဒါတွေကို လုပ်နေတာလဲ... သက်သေအထောက်အထား ခိုင်လုံပြီးသား အမှုကို စုံစမ်းဖို့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ အန္တရာယ်ကို ယူနေတာလေ... မင်း မေ့သွားပြီလား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က မုဘုရင်ရဲ့ မျိုးဆက် အမှုတုန်းက ငါတို့ကိစ္စတွေ မပြီးသေးဘူးနော်... ငါတို့ ခဏလောက် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေဖို့ လိုတယ်... အကယ်၍ တခြား တစ်ခုခု ထပ်မှားသွားရင် ဌာနချုပ်က ငါတို့ကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးတော့မှာ... ငါ့သူငယ်ချင်း ကျိုး၊ ငါတို့ အခုတောင် ပြဿနာတွေ အများကြီး ကြုံနေရတာ၊ ရမ်းကားတဲ့ အလုပ်တွေ မလုပ်ကြရအောင်ကွာ၊ ဟုတ်ပြီလား"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကူမော့ က ငါ့ကို အကူအညီ တောင်းထားလို့လေ"</p> <p>ချူယွမ်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> "အဲ့ဒါက သူနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ... သူက ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ မှာ မရှိတော့ဘူးလေ... ပြီးတော့ ငါ သိသလောက် သူ ချန်ဖုန်း အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ ကနေ ထွက်လာခဲ့တာ သိပ်ပြီး အဆင်ပြေပြေ မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"အဲ့ဒီ သံသယရှိသူ ဆယ့်သုံးယောက်ထဲမှာ သူ့နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းတဲ့ လူတချို့ ပါတယ်လေ... သူတို့ထဲက ချွီဟန် က သူ့ရဲ့ လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့အပေါ် အရမ်း ကောင်းခဲ့တာတဲ့... သူက ငါ့ကို အကူအညီ တောင်းမှတော့ နောက်ဆက်တွဲ ဆိုးကျိုးတွေကို ငါက ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ချူယွမ်က ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း သူ ပြောမည့် စကားကို ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း၏ စရိုက်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသောကြောင့်ပင် - အစိုးရ အရာရှိ တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းလောကသား အများစုထက် ပိုပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ် ရှိသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူမော့တို့ကြားက ဆက်ဆံရေးကို သူ သိသည်။ ကူမော့က စကားဟလာပြီ ဆိုကတည်းက သူ့ကို ဖျောင်းဖျ၍ ရမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"သွားပါ... သွားပါ..."</p> <p>ချူယွမ်က လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ငါ တတ်နိုင်သမျှ အချိန်ဆွဲထားပေးပါ့မယ်... သတိထားသွားနော်"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save