Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချန်စန်း၊ ရှောင်ဝူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p> "တည်းခိုခန်းမှာ တစ်ခုခု ရှာတွေ့ဖို့ဆိုတာ လက်တွေ့မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပါပဲ... ချင်းယန်ခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့နဲ့ ဖန်းခရိုင် အစိုးရရုံး က အဲ့ဒီမှာ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေပြီးပြီလေ... အကယ်၍ သဲလွန်စတွေ ရှိခဲ့ရင် သူတို့ စောစောကတည်းက တွေ့သွားလောက်ပြီ"</p> <p>ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူလ အစီအစဉ်အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့... အဲ့ဒီညက အဲ့ဒီလမ်းကို ဖြတ်သွားတဲ့ မြင်းတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် ရထားလုံးတွေကို စုံစမ်းကြမယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"ချွီဟန် တို့ကို ကျိုးဟွာတောင် လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ ဖမ်းမိတာ... အဲ့ဒီကနေ တည်းခိုခန်းကို သွားဖို့ တရားဝင် လမ်းမကြီး တစ်ခုတည်းပဲ ရှိတယ်၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒီလမ်းက ဖန်းခရိုင်ကိုလည်း တိုက်ရိုက် ရောက်တယ်... အဲ့ဒါက အဲ့ဒီမှာရှိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော တရားဝင် လမ်းမကြီးဆိုတော့ စုံစမ်းဖို့ အရမ်း ခက်ခဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>ကူမော့က အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p> "ယန်စန်းနျန် ပြောခဲ့တဲ့ ချန်စန်း ဆိုတဲ့ လူကို သွားရှာကြတာပေါ့"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်း မျက်မှောင်ကုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တကယ်တော့ အစိုးရရုံးကို တိုက်ရိုက် သွားတာက ပိုအဆင်ပြေပါတယ်... အဲ့ဒီ ချန်စန်း က ဝါရင့် ခါးပိုက်နှိုက် တစ်ယောက်၊ အဆင့်အတန်းနိမ့်တဲ့ လူတစ်ယောက်လေ... သူနဲ့ ပတ်သက်တာက ပြဿနာတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်"</p> <p>ကူမော့က ပြုံးကာ ထောက်ပြလိုက်၏။</p> <p> "တပ်မှူးကျိုး... ခင်ဗျားက လင်းကျန်းခရိုင် တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ တပ်မှူး တစ်ယောက်လေ... အခု ခင်ဗျားက ချင်းယန်ခရိုင်ကို တရားဝင် စာရွက်စာတမ်း ဘာတစ်ခုမှ မပါဘဲ တိတ်တဆိတ် ရောက်နေတာ... အကယ်၍ အစိုးရရုံးကို သွားရင် ပြဿနာရှာသလို ဖြစ်မနေဘူးလား... ခင်ဗျားကို ဌာနချုပ်က တိုင်လိုက်ရင် တကယ့် ပြဿနာ အကြီးကြီး ဖြစ်သွားမှာနော်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက အနေခက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ကောင်းပါပြီလေ... ဒါဆိုရင် ချန်စန်း ကိုပဲ သွားရှာကြတာပေါ့"</p> <p>ဖန်းခရိုင်သည် အတော်လေး စည်ကားသော ခရိုင်မြို့လေး တစ်မြို့ ဖြစ်၏။ လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ယာဉ်ကြောများ ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီး ဆိုင်ခန်းများကလည်း လမ်းတစ်လျှောက် အစီအရီ ရှိနေသည်။ အရက်ဆိုင်များ၏ ဆိုင်းဘုတ်များမှာ လေထဲတွင် လွင့်ခတ်နေပြီး စားပွဲထိုးများ၏ ခေါ်သံများက လမ်းသွားလမ်းလာများကို ဆွဲဆောင်လျက် ဆူညံနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် အဖွဲ့သည် လမ်းပေါ်တွင် ရပ်မနေဘဲ ကျီအန်း လမ်းကြား ဟုခေါ်သော လူနေရပ်ကွက် တစ်ခုကို စုံစမ်းမေးမြန်းကာ အဲ့ဒီကို တိုက်ရိုက် သွားခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျီအန်း လမ်းကြား ဆိုသည်မှာ ချန်စန်း လူသူကင်းမဲ့စွာ နေထိုင်နေသည့် နေရာ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် အဖွဲ့သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော အိမ်တစ်လုံး၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှေ့သို့တိုးသွားပြီး တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ခါးကိုင်းနေပြီး အရေပြားများ တွန့်လိပ်နေသော ဆံဖြူအဘိုးအို တစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့် မေးလိုက်၏။</p> <p> "ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ ချန်စန်း ကို လာရှာတာပါ"</p> <p>အဘိုးအိုက သံသယအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ခင်ဗျား လူမှားနေပြီ... ဒီမှာ ချန်စန်း ဆိုတဲ့လူ မရှိဘူး"</p> <p>သို့သော် ကျိုးချင်းဖုန်းသည် သူ့ရှေ့ရှိ အဘိုးအိုကို သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျား ရိုးသားမှု မရှိဘူး... ခင်ဗျားရဲ့ ခါးကိုင်းနေတာက အတု၊ ဆံပင်အဖြူတွေကလည်း အတု၊ ပြီးတော့ အသံကိုလည်း တမင် ပြောင်းထားတာပဲ... အင်း... ခင်ဗျားဆီမှာ ဓားတစ်လက် ရှိသင့်ပေမယ့်၊ ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲ ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်တော် ရှာမတွေ့ဘူး... ခင်ဗျားက ချင်းယန်ခရိုင်က ခါးပိုက်နှိုက်တွေရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလို့ ခေါ်ခံရတာနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်၊ စွမ်းရည်တချို့တော့ ရှိသားပဲ"</p> <p>အဘိုးအို၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းသွားပြီး တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အရာရှိမင်း... ကျွန်တော် ရာဇဝတ်မှုလောက ကနေ အနားယူသွားတာ ဆယ်နှစ်ရှိပါပြီ... တော်ဝင်အစိုးရကတောင် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေကို စုံစမ်းတဲ့အခါ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က အမှုတွေကို ပြန်မဖွင့်တော့ပါဘူး... ဘာလို့ ဒီအဘိုးအို ကို လိုက်ဖမ်းနေရတာလဲ... ဘာလိုချင်လို့လဲ"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> "ငါ အစိုးရလူမှန်း မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ"</p> <p>အဘိုးအိုက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"အရာရှိမင်း... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ထောက်လှမ်းရေးမှူး တစ်ယောက်ရဲ့ အငွေ့အသက်ကို နံရံခြားနေရင်တောင် ကျွန်တော် အာရုံခံနိုင်ပါတယ်... အရာရှိမင်း... ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုပါတယ်၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကျွန်တော် ဥပဒေကို သေသေချာချာ လိုက်နာခဲ့ပါတယ်... အကယ်၍ အရာရှိမင်းက အမှုတစ်ခုကို စုံစမ်းရင်း ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတာ ဆိုရင်တော့၊ လုံးဝ လမ်းကြောင်း မှားနေတာ သေချာပါတယ်"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ငါက အမှုလာစုံစမ်းတာ မဟုတ်ပါဘူး... မင်းရဲ့ အကူအညီ လိုအပ်လို့ပါ"</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကူမော့က ရှေ့သို့တိုးလာပြီး ရန်စန်းနျန်၏ ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီးကို ထုတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>အဘိုးအိုက စိပ်ပုတီးကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး ကူမော့ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းက ရန် ရဲ့ လူလား"</p> <p>ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"သူငယ်ချင်းပါ... ကျွန်တော့် နာမည်က ကူမော့၊ ဒါက ကျွန်တော့် ညီမ၊ ဒီလူကြီးကတော့... ပြောဖို့ အဆင်မပြေလို့ ခွင့်လွှတ်ပါ"</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒီအရာရှိက သာမန်မဟုတ်တဲ့ အသွင်အပြင်ရှိပြီး၊ ဖြောင့်မတ်တယ်၊ ပြီးတော့ အရာရှိ အငွေ့အသက်လည်း အရမ်း ပြင်းထန်တယ်... သူ့နာမည်ကို မပြောတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ... အကယ်၍ သူ့နာမည်ကိုသာ သိသွားရင် ကျွန်တော် မတ်တပ်တောင် ရပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... မင်းက  ရန်  ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုတော့၊ ငါ ဘာအလုပ်လုပ်လဲ ဆိုတာကိုလည်း သိမှာပါ... ငါတို့ အလုပ်မှာ အကြောက်ဆုံးက အစိုးရ အရာရှိတွေပဲလေ၊ ကြွက်က ကြောင်ကို မြင်သလိုမျိုးပေါ့"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အဲ့ဒီလို နှိုင်းယှဉ်ရမယ်ဆိုရင် မင်း ချန်စန်း က ကြွက်မင်းသား ပေါ့... ဒါပေမဲ့ မင်းက သာမန် ကြွက်တွေနဲ့တော့ မတူဘူး"</p> <p> </p> <p>ချန်စန်းက အသာပြုံးလိုက်ပြီး သူတို့ သုံးယောက်ကို ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ချန်စန်းက သုံးယောက်ကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ အော်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p> "ရှောင်ဝူ... ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တွေ ရောက်လာပြီ... လက်ဖက်ရည် ဖျော်ခဲ့"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် အသက် နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦးက လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်လုံးနှင့် လက်ဖက်ရည်ခွက် အချို့ကို သယ်ဆောင်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ထွက်လာလေသည်။ သူက လက်ဖက်ရည် စားပွဲကို ချလိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည် စတင် ငဲ့ပေးလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် ချန်စန်းက ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ရှောင်ဝူ... မင်း အဲ့ဒီလက်တွေကို လိုချင်သေးတယ်ဆိုရင်၊ ဒီသုံးယောက်ရှေ့မှာ မင်းရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို မသုံးနဲ့နော်... "</p> <p> </p> <p>ချန်စန်းက ကူချူတုန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> "အထူးသဖြင့် ဒီတစ်ယောက်ပဲ... သူက မိန်းကလေး တစ်ယောက်... မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ လက်တွေနဲ့ သူ့ကို သွားထိရဲရင်၊ မင်းရဲ့ လက်တွေကို ဘယ်သူမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရှောင်ဝူက သိုးလေးတစ်ကောင်လို ပြုံးလိုက်ပြီး အရိုအသေပေးကာ နှိမ့်ချစွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> "ဆရာ... ဒီလူကြီးမင်းတွေက ဘယ်သူတွေများလဲ ခင်ဗျာ"</p> <p>ချန်စန်းက မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရှောင်ဝူ ဟုခေါ်သော လူငယ်လေး၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ သူ အနောက်သို့ ဆုတ်သွားချိန်တွင် ရှောင်ဝူ၏ လက်ထဲ၌ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား တစ်ခုနှင့် ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီး တစ်ကုံး ရောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ချန်စန်းက ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကျိုးချင်းဖုန်းထံသို့ ပေးလိုက်ပြီး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီးကို ကူမော့ထံသို့ ကမ်းပေးရင်း တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ် ခင်ဗျာ... ဒီကောင်လေးက ကျွန်တော့်မြေး ‌တပည့်တွေထဲက တစ်ယောက်ပါ... သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်လာတာဆိုတော့ အကျင့်ပါနေပြီလေ... သူက တားမြစ်ထားတာကို ချိုးဖောက်လို့ ကျွန်တော် သူ့ကို ဖမ်းပြီး ဆုံးမထားတာ... သူက အခုထိ သေချာ မပြင်နိုင်သေးဘူး... တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်၊ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်... သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ချန်စန်း ပေးသော ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရှောင်ဝူကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "မဆိုးဘူးပဲ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ ငါတို့တောင် သတိမထားမိဘဲ ပစ္စည်းတွေကို ခိုးနိုင်ခဲ့တာ... မင်းက ခါးပိုက်နှိုက် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ရဲ့ ဆက်ခံသူလို့ ခေါ်တာနဲ့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်... ချန်စန်း... ဒီကောင်လေးက မင်းရဲ့ စွမ်းရည် ဘယ်လောက်လောက်ကို အမွေရထားလဲ"</p> <p>ချန်စန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> "ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံလောက်တော့ ရထားပါတယ်"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> "ခုနစ်ပုံ ရှစ်ပုံလောက်နဲ့တောင် ဒီအဆင့်ကို ရောက်နေပြီလား... ဒါဆို မင်းရဲ့ စွမ်းရည်အဆင့်က ဘယ်လောက်တောင် မြင့်နေမလဲ"</p> <p>ကူမော့က ဗုဒ္ဓဘာသာ စိပ်ပုတီးကို ပြန်ယူလိုက်ပြီး သူလည်း အနည်းငယ် စပ်စုချင်စိတ် ဖြစ်သွား၏။</p> <p>ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင်... ဒီ ရှောင်ဝူက တကယ်ကို ကျွမ်းကျင်လှသည်။ သူ၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား အခိုးခံလိုက်ရသည်ကို သူ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p>ချန်စန်းက ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"စွမ်းရည် တစ်ခုတည်းကို ကြည့်ရင် ဒီကောင်လေးက ငါ့ထက် မညံ့ပါဘူး... သူ လိုအပ်နေတာက သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံပဲ... သူ့မျက်လုံးတွေက မစူးရှသေးဘူး... ဘာကို ခိုးလို့ရလဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုတော့ အဝေးက ရှောင်ရမလဲ ဆိုတာကို သူ မသိသေးဘူးလေ... ဒါကြောင့် သူ့ကို ငါ့အနားမှာပဲ ထားထားတာ... ငါတို့ အလုပ်မှာ စွမ်းရည်ဆိုတာ အမြင်အာရုံလောက် အရေးမကြီးဘူးလေ...</p> <p>"ဥပမာ ခုနက ကိစ္စမျိုးပေါ့... ဒီကောင်လေးက ဘာမှ နားမလည်ဘဲ သေမယ့်လမ်းကို ရွေးနေတာ၊ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတောင် ခိုးရဲတယ်... သူသာ လောကကြီးထဲမှာ သွားနေရင် အကြာကြီး ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရှောင်ဝူသည် ဘေးတွင် ရပ်ကာ ဖြီးဖြီးလေး ရယ်နေ၏။</p> <p>ချန်စန်းက သူတို့ကို ရှောင်ဝူနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။ ပထမဆုံး ကျိုးချင်းဖုန်းကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ဒီလူက အရာရှိ တစ်ယောက်ပဲ... သူ့ရဲ့ အရာရှိ အငွေ့အသက်က မင်းကို ဖိနှိပ်ပစ်နိုင်တယ်... အကယ်၍ ဒီအရာရှိကသာ မင်းကို ခွင့်မလွှတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် မင်း လက်တွေ ပြတ်သွားလောက်ပြီ"</p> <p>ရှောင်ဝူ၏ အပြုံးမှာ တောင့်တင်းသွားလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ချန်စန်းက ကူမော့ကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ဒါက လင်းကျန်းမြို့ က ဓားသမား ကူမော့ ပဲ... သူက မင်းလို လူငယ်တစ်ယောက်ကို အာရုံစိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့..."</p> <p>ချန်စန်းက ကူချူတုန်းကို မိတ်ဆက်ပေးရင်း ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"ဒါက ကူမော့ ရဲ့ ညီမ... အကယ်၍ မင်းသာ ခုနက သခင်မလေး ကူ ကို သွားထိမိခဲ့ရင် မင်းရဲ့ လက်တွေ ပြတ်သွားမှာ သေချာတယ်... ဘယ်သူမှ ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ရှောင်ဝူ၏ နဖူးမှ ချွေးစေးများ ပျံထွက်လာ၏။ သူက ဘေးတွင် လိမ္မာစွာ ရပ်နေပြီး စကားမပြောရဲတော့ချေ။</p> <p>ထိုအချိန်တွင် ချန်စန်းက သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။</p> <p>"လူကြီးမင်းတို့... ဒီကို ဘာကိစ္စများ ရှိလို့လဲ"</p> <p>"အမှုတစ်ခု စုံစမ်းဖို့ လာတာပါ"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save