Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်ဝူက မြင်းစီးရင်း ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် သူ၏ အဖွဲ့ကို ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> "သူဌေးမာ ရဲ့ နာမည်ရင်းက မာကျီချန် တဲ့... သူက သားမွေးလုပ်ငန်း လုပ်ပြီး ဖန်းခရိုင် မှာ အရမ်း ဩဇာကြီးတယ်... မြေအောက်လောကကော၊ သာမန်လောကကပါ သူ့ကို လေးစားကြတယ်... ခရိုင်တစ်ခုလုံးက သားမွေးလုပ်ငန်း အားလုံးကို သူကပဲ ချုပ်ကိုင်ထားတာ"</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ... ကူမော့နှင့် အခြားသူများမှာ မာကျီချန် အကြောင်းကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားကြ၏။ သူသည် ရိုးသားသော စီးပွားရေးသမား တစ်ယောက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သားမွေးလုပ်ငန်း ဆိုသည်မှာ နေရာတိုင်းရှိ ဒေသခံ ဂိုဏ်းများအတွက် ယှဉ်ပြိုင်မှု ပြင်းထန်သော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည် - ကုန်ကျစရိတ် နည်းပြီး အမြတ်အစွန်း ကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သားမွေး ဝယ်ယူရန်အတွက် ကျေးလက်ဒေသများသို့ သွားကာ မုဆိုးများ သို့မဟုတ် သားသတ်ရုံများကို ရှာဖွေရသည်။ ဓားကိုင်သော သူများနှင့် ဆက်ဆံရဲသူများမှာ များသောအားဖြင့် ရဲတင်းပြီး ရက်စက်တတ်ကြသည်။ မာကျီချန် အနေဖြင့် ခရိုင်တစ်ခုလုံး၏ သားမွေးလုပ်ငန်းကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားနိုင်ရန်မှာ သူသည် ရက်စက်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်။ သွေးထွက်သံယိုမှုများဖြင့် သူ၏ နေရာကို ရယူခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး သူ၏ လက်အောက်တွင်လည်း လူမိုက်များစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင်... အဖွဲ့သည် မြို့တောင်ပိုင်းရှိ ကြီးမားသော စံအိမ်ကြီးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြ၏။ ဝင်ပေါက်အထက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်တွင် "မာ စံအိမ်" ဟု ရေးသားထားပြီး ခန့်ညားသော ကျောက်ခြင်္သေ့ နှစ်ကောင်က တံခါးဝတွင် စောင့်ကြပ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်ဝူက ရှေ့သို့တိုးကာ တံခါးခေါက်လိုက်သည်။ တံခါးစောင့် တစ်ဦးက ဖွင့်ပေးပြီး ရှောင်ဝူကို မြင်သောအခါ အလောတကြီး ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>"ဪ... အစ်ကို ရှောင်ဝူ ကိုး... ဘယ်လေနှင်လို့ ဒီရောက်လာတာလဲ အစ်ကို ရှောင်ဝူ"</p> <p>ချန်စန်းသည် ချင်းယန်နယ်ရှိ ခါးပိုက်နှိုက်များ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်ပြီး ဒေသတွင်း မြေအောက်လောကတွင် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသူ ဖြစ်ကာ အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းများကြားတွင် ပို၍ပင် ကျော်ကြားလှသည်။ ရှောင်ဝူသည် ချန်စန်း၏ ဘေးတွင် ရှိနေခြင်းက သူ၏ အဆင့်အတန်း မြင့်မားကြောင်း ပြသနေ၏။ ချန်စန်း၏ အမာခံနယ်မြေဖြစ်သော ဖန်းခရိုင် တွင် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်ရှိ ဂိုဏ်းဝင်များပင်လျှင် ရှောင်ဝူကို မှတ်မိကြလေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့်ပင် ချန်စန်းက ရှောင်ဝူကို သူတို့နှင့်အတူ ထည့်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် - မိတ်ဆက်ပေးသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရန်နှင့် ပြဿနာများကို ရှောင်ရှားနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျိုးချင်းဖုန်းမှာ သူ၏ လက္ခဏာကို ထုတ်ဖော်၍ မရနိုင်သလို ကူမော့ မှာလည်း အထူးသဖြင့် ချင်းယန်နယ် ကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် လူတိုင်းသိသည့် သူတစ်ယောက် မဟုတ်သေးပေ။</p> <p>ကူမော့တွင် နာမည်ဂုဏ်သတင်း အချို့ ရှိသော်လည်း ၎င်းကို သတင်းအချက်အလက် မြန်ဆန်သော ဂိုဏ်းကြီးများကသာ အများဆုံး သိရှိကြသည်။ သူ၏ နာမည်ဂုဏ်သတင်းမှာ အခုမှ စတင် ပျံ့နှံ့လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဤခရိုင်ငယ်လေးရှိ လူအနည်းငယ်ကသာ ကူမော့၏ နာမည်ကို သိရှိကြလေသည်။</p> <p>ရှောင်ဝူက ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ငါ့ဆရာ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေက သူဌေးမာ ဆီ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလို့ လာလည်တာပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး အကြောင်းကြားပေးပါဦး"</p> <p>တံခါးစောင့်က အလောတကြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် သွားပြီး အကြောင်းကြားလိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>ခဏအကြာတွင် မာ မိသားစု၏ တံခါး ပြန်ပွင့်လာပြီး လူအနည်းငယ် ထွက်လာကာ သူတို့ကို ကြိုဆိုကြ၏။ ဦးဆောင်လာသူမှာ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သာမန်မဟုတ်သော အသွင်အပြင် ရှိသည်။ သူ၏ လမ်းလျှောက်ဟန်မှာ တည်ငြိမ်ပြီး အောက်ပိုင်း ခိုင်မာသဖြင့် သိုင်းပညာ အတော်အသင့် တတ်မြောက်ထားကြောင်း သိသာလေသည်။</p> <p>ရှောင်ဝူက ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက မာကျီချန် ရဲ့ သား၊ သခင်လေး မာ ပါ"</p> <p>သခင်လေး မာ က ထွက်လာပြီး လက်ပူးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကို ဝူ နဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်တို့... ကျွန်တော့် အဖေက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ဧည့်သည်တွေ တွေ့နေလို့ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး အထဲဝင်ပြီး လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦး၊ သူ ခဏနေရင် လာတွေ့ပါလိမ့်မယ်"</p> <p>သခင်လေး မာ ၏ အပြုအမူမှာ အတော်လေး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သာမန် ချမ်းသာသော ဒုတိယမျိုးဆက် လူငယ်များကဲ့သို့ ဘဝင်မြင့်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p>ကူမော့နှင့် အဖွဲ့သည် သခင်လေး မာ နောက်မှ ခြံဝင်းအတွင်းသို့ လိုက်ဝင်သွားကြပြီး ကြီးမားသော ခန်းမတစ်ခုတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။ သခင်လေး မာ က အစေခံများကို လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းရန် ချက်ချင်း စီစဉ်ပေးပြီးနောက် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် ခန်းမထဲတွင် ဆက်နေခဲ့သည်။</p> <p>ရှောင်ဝူက ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို မိတ်ဆက်မပေးခဲ့သလို သခင်လေး မာ ကလည်း ဆက်ပြီး မမေးမြန်းခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရှောင်ဝူက သူတို့သည် သူ၏ ဆရာ ချန်စန်း၏ သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်သည်ဟု ပြောထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။</p> <p>မြေအောက်လောကရှိ ချန်စန်း၏ အဆင့်အတန်းအရ သူ၏ သူငယ်ချင်းများမှာလည်း အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူများ ဖြစ်ရမည်မှာ သေချာလှသည်။</p> <p>သခင်လေး မာ မှာ ငယ်ရွယ်သော်လည်း အသိတရားရှိပြီး မြေအောက်လောက၏ စည်းကမ်းများကို နားလည်သဖြင့် ရှောင်ဝူအား မိတ်ဆက်ပေးရန် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ စကားပြောနေခဲ့လေသည်။</p> <p>"အာ..."</p> <p>ရုတ်တရက် ခြံဝင်းထဲမှ အမျိုးသမီး တစ်ဦး၏ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"ဒုက္ခပါပဲ၊ ဒုက္ခပါပဲ... လူသေနေတယ်..."</p> <p>ခန်းမထဲတွင် လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသော ကူမော့နှင့် အခြားသူများ၏ ကျောရိုးထဲသို့ အေးစက်စက် ခံစားမှုတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ဆိုးရွားသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ရလာကြလေသည်။</p> <p>သခင်လေး မာ လည်း အလောတကြီး ထရပ်ကာ ပြေးထွက်သွားပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဘာဖြစ်တာလဲ"</p> <p>မျက်နှာဖြူရော်နေသော အစေခံမလေး တစ်ယောက်က ထစ်ငေါ့ကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"သခင်... သခင်လေး... ဒုက္ခပါပဲ... သခင်ကြီး... သခင်ကြီး သေနေပြီ..."</p> <p>သခင်လေး မာ က ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဘာ အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လာပြောနေတာလဲ"</p> <p>အစေခံမလေးက မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားပြီး ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> "ကျွန်မ အခုလေးတင် သခင်ကြီးဆီ လက်ဖက်ရည် သွားပို့တာ၊ တံခါးခေါက်တာ ဘာမှ ပြန်မထူးဘူး၊ ကျွန်မ ခေါ်... ခေါ်ကြည့်ပေမယ့်လည်း ပြန်မထူးဘူး၊ ဒါနဲ့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်တော့... သခင်ကြီး သေနေတာကို တွေ့လိုက်ရတာ... မြေပြင်ပေါ်မှာ သွေးတွေ အများကြီးပဲ..."</p> <p>သခင်လေး မာ မှာ အစေခံမလေး၏ ထစ်ငေါ့နေသော စကားများကို ဆက်နားထောင်ရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ အတွင်းဘက် ခြံဝင်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလေတော့သည်။</p> <p>ကူမော့နှင့် အခြားသူများလည်း အနောက်မှ အနီးကပ် လိုက်သွားကြ၏။</p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် ပင်မတံခါး ပွင့်နေသော ခြံဝင်းငယ်လေး တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။</p> <p>အထဲဝင်လိုက်သည်နှင့် လူတစ်ယောက် သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p>"အဖေ"</p> <p>သခင်လေး မာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျမတတ် ဖြစ်သွား၏။ သူက အပြေးအလွှား သွားကာ သူ့အဖေကို ထူမလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။ သူက ဖြည်းညင်းစွာ လက်လှမ်းကာ အသက်ရှူခြင်း ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ပြီးနောက်</p> <p> "အဖေ!"</p> <p> ဟု အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခွေကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက အလောင်းကို စစ်ဆေးရန် ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်၏။</p> <p>သခင်လေး မာ က ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>"ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက အမှတ်အသားတစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့က ဒီအမှုကို ကိုင်တွယ်နေတာ... သခင်လေး မာ၊ မင်းအဖေ အလဟဿ သေသွားတာမျိုး မင်း မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>သခင်လေး မာ သည် ကျိုးချင်းဖုန်း၏ အမှတ်အသားကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး၊ ရှောင်ဝူကို ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း... မင်း..."</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"လျှို့ဝှက် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု"</p> <p>ထို့နောက် သူက မာကျီချန် ၏ အဝတ်အစားများကို မကာ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို စတင် စစ်ဆေးလေသည်။ အချိန်တစ်ခုကြာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် သူက မေးလိုက်၏။</p> <p> "မင်းအဖေက ဧည့်သည်တွေ တွေ့နေတယ်လို့ မင်း ပြောတယ်နော်... ဘယ်လို ဧည့်သည်မျိုးလဲ"</p> <p>သခင်လေး မာ က ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> "ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မသိဘူး... အဖေကလည်း မပြောဘူးလေ... သူ ပြောတာက အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည် တစ်ယောက်တဲ့၊ ဝတ်ရုံနဲ့ အနက်ရောင် အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားပြီး အရမ်း ထွားကြိုင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်တဲ့... ဘာမှ မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက မတ်တပ်ရပ်ကာ အခန်းပတ်လည်ကို ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး အရာဝတ္ထုများကို အဆက်မပြတ် တိုင်းတာနေလေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူက မေးလိုက်၏။</p> <p> "သတ္တမလ ရှစ်ရက်နေ့ ညက မင်းအဖေ ကုန်ပစ္စည်းပို့ဖို့ သွားရင်း ကျိုးဟွာတောင် ကို ဖြတ်သွားခဲ့သေးလား"</p> <p>သခင်လေး မာ က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> "ဟုတ်ပါတယ်၊ မှန်ပါတယ်"</p> <p>ကူမော့က မေးလိုက်၏။</p> <p> "သူ လမ်းမှာ တစ်ခုခုများ သယ်ခဲ့သေးလား"</p> <p>သခင်လေး မာ က ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"ဟုတ်တယ်... သေတ္တာကြီး အနည်းငယ် ရှိတယ်၊ လမ်းဘေးမှာ ချထားတာ..."</p> <p>ထိုနေရာတွင် သခင်လေး မာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p>"အဲ့ဒီလူပဲ၊ အဲ့ဒီလူ ဖြစ်ရမယ်... အဲ့ဒီနေ့က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာနေတာ၊ သူကလည်း အနက်ရောင် ဝတ်ထားပြီး ကောက်ရိုးဦးထုပ်နဲ့ မိုးကာအင်္ကျီ ဝတ်ထားတာပဲ... သူက အရမ်း ထွားကြိုင်းတယ်... အဖေက သူ့ကို ကောင်းကောင်း သိပုံရပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောကြသေးတယ်... အဲ့ဒီလူက အဖေ့ကို အဲ့ဒီ သေတ္တာကြီးတွေကို ကျိုးဟွာတောင် ခြေရင်းထိ ကူသယ်ပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာ"</p> <p>"အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မှောင်လည်း မှောင်နေတယ်၊ မိုးလည်း ရွာနေတော့ ကျွန်တော်တို့က အလျင်လိုနေတာလေ... ကျွန်တော့်အဖေက သိုင်းလောကမှာ သူငယ်ချင်း အများကြီး ရှိပြီး ကုန်ပို့ထွက်ရင် လူတွေကို ကူညီပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ပေးလေ့ရှိတော့ ကျွန်တော်လည်း အဖေ့ကို သေသေချာချာ မမေးခဲ့မိဘူး"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p> "တခြား သဲလွန်စတွေ ရှိသေးလား"</p> <p>သခင်လေး မာ က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>"မရှိတော့ပါဘူး"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။</p> <p>"ခရိုင်အစိုးရရုံးကို အခုပဲ လူလွှတ်ပြီး ဒီအမှုအကြောင်း သတင်းပို့လိုက်ပါ... ဒါနဲ့၊ ငါက တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်တာဝန် တစ်ခုနဲ့ ရောက်နေတာဆိုတော့ ခရိုင်အစိုးရရုံးက လူတွေ ရောက်လာရင် ငါ့အကြောင်း သူတို့ကို မပြောနဲ့နော်"</p> <p>"ဟုတ်... ဟုတ်ကဲ့ပါ"</p> <p>ချက်ချင်းပင် ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူမော့နှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် ကူချူတုန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။</p> <p> "တပ်မှူးကျိုး... ကျွန်မတို့ အခု ထွက်သွားတော့မလို့လား... စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု မလုပ်တော့ဘူးလား"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တစ်ယောက်ယောက်က ငါတို့ကို နှုတ်ပိတ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ... တစ်ဖက်လူက ငါတို့ စုံစမ်းနေမှန်း သိသွားလို့ အလျင်စလို လှုပ်ရှားလိုက်တာ ဖြစ်မယ်၊ ဒါကြောင့် သဲလွန်စတွေ ကျန်ခဲ့တာပေါ့"</p> <p>ကူချူတုန်းက မေးလိုက်၏။</p> <p>"ဘာသဲလွန်စတွေလဲ"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> "တစ်ဖက်လူက မာကျီချန် ကို သတ်ပြီးတာနဲ့ ဒဏ်ရာကို တမင် ဖျက်ဆီးပြီး သူတို့ရဲ့ သိုင်းကွက် သဲလွန်စတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်... အဲ့ဒါက သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ပြလိုက်တာပဲ... ငါ ခုနက သေသေချာချာ စစ်ဆေးခဲ့တယ်၊ မာကျီချန် သေသွားတာ လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကြောင့်ပဲ... ဒီဓားသိုင်းက ချင်းယန်ခရိုင် ရဲ့ ထိပ်တန်း သိုင်းဂိုဏ်းဖြစ်တဲ့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းကွက်လေ"</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save