Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကြောင် ပေါ်လာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ကျိုးယွဲ့က လမ်းပြပေးနေပြီး ကျိုးချင်းဖုန်းက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို တိုးတိုးလေး မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။</p> <p> "ကျိုးယွဲ့ က တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ကျောက်ချုံဝူ ရဲ့ တပည့်ကြီး ဖြစ်ပြီး တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ နောက်ထပ် ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာမယ့်သူပါ... ကျောက်ချုံဝူ က အသက် ခုနစ်ဆယ် ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းရဲ့ ကိစ္စတွေကို အခြေခံအားဖြင့် မစီမံတော့ပါဘူး... ကျိုးယွဲ့ ကပဲ အရာအားလုံးကို တာဝန်ယူထားတာပါ...</p> <p>"ကျိုးယွဲ့ ရဲ့ သိုင်းပညာက ငါ့ထက် မညံ့ပါဘူး၊ ပြီးတော့ သူ့စရိုက်ကလည်း အရမ်းကောင်းတယ် - နှိမ့်ချပြီး ယဉ်ကျေးတယ်လေ... ဂိုဏ်းမှာလည်း သူက အရမ်း ရိုသေလေးစားခံရသလို သိုင်းလောကမှာလည်း နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကြီးတယ်... အနာဂတ် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် နေရာအတွက် သူ့ရဲ့ အနေအထားက လုံးဝ ခိုင်မာတယ်လို့ ပြောလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွဲ့နှင့် စကားအနည်းငယ်သာ ပြောဖြစ်ခဲ့သော်လည်း သူက အလွန် သက်သောင့်သက်သာ ရှိကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည် - နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နှိမ့်ချကာ တည်ငြိမ်ပြီး အဆင့်အတန်း ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွဲ့၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင်... သူတို့အဖွဲ့သည် တုန်းယွဲ့တောင် ၏ တောင်စောင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာပြီး တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ တံခါးဝသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ တံခါးဝမှာ အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါပြီး အလွန် ကျယ်ဝန်းသော လေ့ကျင့်ရေးကွင်း တစ်ခုလည်း ရှိလေသည်။ ဂိုဏ်း၏ အထိမ်းအမှတ်များ ထိုးထားသော အလံများက နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လေထဲ၌ လွင့်ခတ်နေပြီး တဖျပ်ဖျပ် မြည်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အရှေ့တည့်တည့်တွင် ခမ်းနားသော ခန်းမကြီးတစ်ခု တည်ရှိနေပြီး ၎င်း၏ စဉ့်ကြွေပြားများမှာ နေရောင်အောက်တွင် ရောင်စုံ အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။ အမိုးစွန်းများနှင့် ထောက်တိုင်များပေါ်တွင် သေသပ်လှပသော ဓားပုံစံများကို ထွင်းထုထားပြီး အသေးစိတ်မှာ အသက်ဝင်လှသည်။ ရင်ပြင်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေပြီး အော်ဟစ်သံများက နေရာအနှံ့ ပဲ့တင်ထပ်နေကာ စင်မြင့် အသီးသီးတွင် သိုင်းပြိုင်ပွဲ အချို့ကို ကျင်းပနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးယွဲ့သည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် လူကြိုက်များလှသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လူအများအပြားက သူ့ကို နွေးထွေးစွာ နှုတ်ဆက်ကြပြီး တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှ လူများသာမက အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း ၏ အခြား ဂိုဏ်းသုံးခုမှ တပည့်များလည်း ပါဝင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင်... အဖွဲ့သည် ခန်းမကြီးတစ်ခု၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျိုးယွဲ့က ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် အခြားသူများကို ခဏစောင့်ရန် ပြောပြီးနောက် သူတို့ ရောက်ရှိနေကြောင်း သွားရောက် အသိပေးလေသည်။ ခဏအကြာတွင် ကျိုးယွဲ့ ပြန်ထွက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "တပ်မှူးကျိုး၊ သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... ကျွန်တော့်ဆရာက ခေါ်ခိုင်းလိုက်ပါတယ်"</p> <p>ထို့နောက် အဖွဲ့သည် ခန်းမထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြပြီး တံခါးနှစ်ပေါက်ကို ဖြတ်သန်းကာ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အခန်းငယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။ အတွင်း၌ အဘိုးအိုတစ်ဦး တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေ၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပိန်ချိုင့်နေပြီး အရေးအကြောင်းများ နက်ရှိုင်းစွာ ရှိနေသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ နက်နဲပြီး ခွန်အားများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အကြည့်များမှာ နူးညံ့အေးချမ်းပြီး ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေး အဖြူများက လေထဲတွင် လွင့်ဝဲနေကာ လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသော အငွေ့အသက်ကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။ ဤလူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ၏ ခေါင်းဆောင် ကျောက်ချုံဝူ ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက အထဲဝင်လာသည်နှင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နှုတ်ဆက်လိုက်၏။</p> <p>"စီနီယာကျောက်... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်... ခင်ဗျားက အရင်ကလို ခန့်ညားနေတုန်းပဲ... အခုထိ တစ်ခါစားရင် ထမင်းပန်းကန်လုံး အကြီးကြီးတွေ အများကြီး စားနိုင်သေးလား"</p> <p>ကျောက်ချုံဝူက ပြုံးကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းကတော့လေ... အသက် လေးဆယ် ကျော်နေပြီ၊ ဘယ်လို ပြုမူနေထိုင်ရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး... ထိုင်ပါ၊ မင်းက ငါ့ကို လာတွေ့ဖို့ သတိရသေးတာ ရှားပါတယ်"</p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း ကျောက်ချုံဝူက ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့ကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်းတို့ လူငယ်နှစ်ယောက်လည်း ထိုင်ကြပါ... ဟင်..."</p> <p>ကျောက်ချုံဝူက ရုတ်တရက် အာမေဍိတ်သံ ထွက်သွားပြီး ကူမော့ကို အကဲခတ်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"လူငယ်လေး... မင်းက ဘယ်ဂိုဏ်းကလဲ၊ ဘယ်သူ့တပည့်လဲ... ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေက ‘ရိုးရှင်းမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း’ အဆင့်ကိုတောင် ရောက်နေပြီပဲ... မယုံနိုင်စရာပဲ၊ မယုံနိုင်စရာပဲ"</p> <p>ကူမော့ စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဘေးမှ ကျိုးချင်းဖုန်းက ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"စီနီယာကျောက်... သူက ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း ကူမော့ ပါ... သူက လှည့်လည်သွားလာနေတဲ့ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ပါ၊ သူ့သိုင်းပညာက မိသားစုကနေ ဆင်းသက်လာတာဆိုတော့ ကျွန်တော် ပြောပြရင်တောင် ခင်ဗျား သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ကျောက်ချုံဝူကို လက်ပူးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဂျူနီယာ ကူမော့ က စီနီယာ ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"</p> <p>ကျောက်ချုံဝူက ဆက်မမေးတော့ဘဲ ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ... အခုခေတ် လူငယ်တွေက ပိုပိုပြီး ထူးချွန်လာကြတာပဲ... ဟူး... ငါက မင်း၊ ကျိုးချင်းဖုန်း ကို ပါရမီကောင်းတယ်၊ ကြီးကျယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုတွေ ရနိုင်မယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် နှစ်တွေ ကြာတာတောင် မင်းက ဘာမှ မတိုးတက်လာဘူးပဲ... တံခါးခြောက်ချပ် အဖွဲ့ကို သွားတာ နှမြောစရာပဲ"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက အနေခက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>ကျောက်ချုံဝူက ဆက်ပြော၏။</p> <p> "ပြောစမ်းပါ... မင်းက ငါ့ကို တွေ့ဖို့သက်သက် ဒီလောက် ဝေးတဲ့နေရာကနေ လာတယ်ဆိုတာ ငါ မယုံပါဘူး... မင်း အမှုတစ်ခုကို စုံစမ်းနေတာ မဟုတ်လား... ငါ့အကူအညီ လိုလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အမှုတစ်ခုခုကိုများ တွေ့ထားလို့လား"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ခေါင်းအသာညိတ်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> "စီနီယာကျောက်... ခင်ဗျားရဲ့ တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှာ လေပွေမိုးမခ ဓားသိုင်း ကို တတ်တဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလဲ"</p> <p>ကျောက်ချုံဝူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> "အတော်များပါတယ်... ဒါက ငါတို့ဂိုဏ်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် သိုင်းကွက် ဖြစ်ပေမယ့်၊ ငါ့တပည့်တွေ အကုန်လုံးက အဲ့ဒါကို လေ့ကျင့်ကြတယ်... အဲ့ဒီအထဲက သုံးဆယ် ကနေ ငါးဆယ်လောက်ကတော့ ကျွမ်းကျင်ကြတယ်"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မနေ့က ဂိုဏ်းမှာ မရှိတဲ့သူ ဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ရှိလဲ"</p> <p>ကျောက်ချုံဝူက ခေါင်းယမ်းကာ ဖြေလိုက်၏။</p> <p> "ငါက အခု ဂိုဏ်းကို မအုပ်ချုပ်တော့ဘူးဆိုတော့၊ အဲ့ဒီမေးခွန်းရဲ့ အဖြေကိုတော့ ငါ တကယ် မသိဘူး"</p> <p>ကျိုးယွဲ့က လက်ပူးဆုပ်ကာ ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တစ်ဒါဇင်လောက် ရှိပါတယ်... တချို့ ညီငယ်တွေက ပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ သွားကြတယ်၊ တချို့က ဧည့်သည်တွေ သွားကြိုကြတယ်"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆက်မေးလိုက်၏။</p> <p>"သူတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက် မနေ့က ဖန်းခရိုင် မှာ ရှိနေခဲ့လား"</p> <p>ကျိုးယွဲ့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဆယ်ယောက်နီးပါး ရှိပါတယ်... ပစ္စည်းဝယ်ဖို့ သွားတဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ဖန်းခရိုင် ကို သွားကြတာ၊ ပြီးတော့ ဧည့်သည် သွားကြိုတဲ့သူ အနည်းငယ်လည်း ဖန်းခရိုင် ကို ဖြတ်သွားကြတယ်"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ဆက်မေးလိုက်ပြန်၏။</p> <p> "အခု သူတို့ အားလုံး ဂိုဏ်းကို ပြန်ရောက်နေပြီလား"</p> <p>ကျိုးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> "အနည်းငယ်ကတော့ ပြန်မရောက်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဒီညတော့ အကုန် ပြန်ရောက်ကြပါလိမ့်မယ်... မနက်ဖြန်က ဂိုဏ်းလေးခုရဲ့ သိုင်းပြိုင်ပွဲလေ"</p> <p>"ဒါဆိုရင် အစ်ကိုကျိုး... ကျေးဇူးပြုပြီး သူတို့ကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ပြပေးပါ"</p> <p>"အခုချက်ချင်းလား"</p> <p>"အခုပဲ"</p> <p>...</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းသည် အမှုကို စုံစမ်းရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။ ကူမော့သည် မျက်စိမကောင်းသဖြင့် လိုက်သွားရန် မလိုအပ်သောကြောင့် အနားယူရန် ပြောခံရ၏။ သူတို့သည် တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်းသို့ အမြန်ဆုံး ရောက်ရှိရန် တစ်ညလုံး ခရီးနှင်လာခဲ့ရပြီး ကောင်းကောင်း မနားခဲ့ရသဖြင့် ကူမော့သည် အမှန်တကယ်ပင် အနားယူချင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ကူချူတုန်းမှာမူ အလွန် တက်ကြွနေ၏။</p> <p> </p> <p>တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်းတွင် အရပ်လေးမျက်နှာ ဓားဂိုဏ်း လေးခုနှင့် အခြား ဂိုဏ်းများမှ လူငယ် တပည့်များစွာ လာရောက် ပူးပေါင်းကြသဖြင့် အလွန် စည်ကားနေသည်။ သူတို့အားလုံးက သိုင်းပညာများ ဖလှယ်ကာ တိုက်ခိုက်ရင်း သူငယ်ချင်းများ ဖွဲ့နေကြ၏။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများမှာ အမြဲတမ်း ပြည့်နှက်နေပြီး ညဘက် မှောင်လာသည်အထိ နေရာအနှံ့ မီးတုတ်များ ထွန်းညှိကာ ပြိုင်ပွဲများကို ဆက်လက် ကျင်းပနေကြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းသည် စည်ကားနေမှုများကို အချိန်အတော်ကြာအောင် ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး မှောင်လာတော့မှသာ အနားယူရန် သူမ၏ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ကူမော့သည်လည်း လုံလောက်အောင် အနားယူပြီးပြီဖြစ်၍ ထလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> "ဘယ်လိုလဲ... မစည်ကားဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> "စည်ကားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အစ်ကို... အကယ်၍ ကျွန်မသာ အဲ့ဒီ စင်မြင့်ပေါ် တက်ပြီး သွားတိုက်ရင်၊ အဲ့ဒီလူတွေထဲက တော်တော်များများက ကျွန်မကို နိုင်မယ် မထင်ဘူး"</p> <p>ကူမော့က ပြုံးကာ အကြံပေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို ဘာလို့ သွားမစမ်းကြည့်တာလဲ... အဲ့ဒီ စင်မြင့်တွေက သိုင်းပညာတွေ ဖလှယ်ဖို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ရင်း သူငယ်ချင်း ဖွဲ့ဖို့လေ၊ ဘယ်သူမဆို တက်ခွင့်ရှိတာပဲ"</p> <p>ကူချူတုန်းက ငြင်းဆိုလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်မ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မသွားပါဘူး"</p> <p>"ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မက သခင်မလေး ကူ လေ၊ လူတွေကို အနိုင်မကျင့်ဘူး"</p> <p>ကူမော့က ကူချူတုန်း၏ နဖူးကို အသာပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> "မင်းက နည်းနည်း ဘဝင်မြင့်နေပြီနော်... ရှုံးပြီး ငိုရမှာကို၊ ရှက်ရမှာကို ကြောက်နေတာ မဟုတ်လား"</p> <p>"မဟုတ်ပါဘူး၊ အခု ကျွန်မ တကယ် တော်နေပါပြီ"</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင်... တစ်နေ့လုံး စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်နေခဲ့သော ကျိုးချင်းဖုန်းသည် အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ဟင်းလျာများ တင်ထားသည့် စားပွဲငယ်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ကာ ဝင်လာလေသည်။</p> <p>"မြန်မြန် တစ်ခုခု စားကြပါ... ငါ ဒါကို စီနီယာကျောက် ဆီကနေ အထူးတလည် ယူလာတာ... သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထမင်းချက်က စွမ်းရည်အရမ်းကောင်းတဲ့ စားဖိုမှူးကြီး တစ်ယောက်လေ"</p> <p>ကူမော့က မမြင်ရသော်လည်း အနံ့ကို ရှူကြည့်ရုံဖြင့် အလွန် မွှေးပျံ့နေကြောင်း သိနိုင်လေသည်။</p> <p>ကူမော့က စားနေရင်း မေးလိုက်၏။</p> <p>"စုံစမ်းတာ ဘယ်လိုနေလဲ"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ပြီးသလောက် ရှိပါပြီ... သုံးယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီသုံးယောက်က အခုထိ ပြန်မရောက်သေးဘူး... တရားခံက အဲ့ဒီ သုံးယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>ကူချူတုန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p>"သူ ထွက်ပြေးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"</p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အကယ်၍ သူ ထွက်ပြေးသွားရင်တော့ ချက်ချင်း အတည်ပြုလို့ ရသွားပြီပေါ့၊ အဲ့ဒီအခါကျရင် စပြီး လိုက်ရှာရုံပဲလေ... မင်းတို့ တစ်ရက်လုံး နားပြီးပြီဆိုတော့၊ အဲ့ဒီလူတွေ ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ငါနဲ့အတူ စုံစမ်းဖို့ လိုက်ခဲ့မလား"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ"</p> <p>သူတို့ စားသောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင်... ကျိုးယွဲ့ ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "တပ်မှူးကျိုး... ကျွန်တော့် ညီငယ် ပြန်ရောက်လာပြီ"</p> <p>"မင်း သူ့ကို မပြောပြဘူး မဟုတ်လား"</p> <p>ကျိုးယွဲ့က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"လုံးဝ မပြောပါဘူး... သူ သူ့ခြံဝင်းကို ပြန်ရောက်သွားပါပြီ"</p> <p>"လမ်းပြပါ"</p> <p>သိပ်မကြာခင်မှာပင် ကျိုးယွဲ့သည် ကျိုးချင်းဖုန်းနှင့် ကူ မောင်နှမ နှစ်ဦးကို အတော်လေး တိတ်ဆိတ်သော ခြံဝင်းတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။ ရှေ့တံခါးဝရှိ လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤနေရာမှာ အလွန် တိတ်ဆိတ်လှသည်။</p> <p>ကျိုးယွဲ့က ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆယ့်ခုနစ်ယောက်မြောက် ညီငယ် စုန့်ကျူ က ဒီမှာ နေတာပါ... သူက ဧည့်သည် သွားကြိုတာလေ... မနေ့က တစ်နေ့လုံး ဖန်းခရိုင် မှာ ရှိနေပြီး ဒီနေ့မှ ဧည့်သည်တွေကို သွားကြိုတာ... အခုလေးတင် ပြန်ရောက်တာပါ"</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့သည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ တိတ်ဆိတ်နေသော လေထုကြောင့် သူတို့၏ ခြေသံများမှာ အလွန် လေးလံနေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ရုတ်တရက် စူးရှသော ကြောင်အော်သံ တစ်သံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။ မှောင်မည်းနေသော ထောင့်တစ်နေရာမှ စိမ်းဖန့်ဖန့် ကြောင်မျက်လုံး တစ်စုံက တောက်ပလာ၏။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုန်းအောင်းနေသော နေရာများမှ ကြောင်များ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လရောင်အောက်တွင် ခေါင်မိုးများပေါ်၌ အနက်ရောင် အရိပ်များက တစ်လွှာပြီးတစ်လွှာ လှုပ်ရှားနေကြ၏။ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ မရေမတွက်နိုင်သော ကြောင်များက ဝပ်နေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများက တစ္ဆေမီးတောက်များအလား ကျောချမ်းစရာကောင်းသော စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းရောင်များဖြင့် တောက်ပနေသည်။ နံရံများတစ်လျှောက်တွင်လည်း အမွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ပုံရိပ်များ နေရာအနှံ့ ရှိနေ၏။ ကြောင်များက နံရံများတစ်လျှောက် ဖြည်းညင်းစွာ လမ်းလျှောက်နေကြပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ညဉ့်ယံတွင် အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားမည့် အသံနိမ့်နိမ့်ဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေကြကာ ငရဲမှ တီးတိုးပြောသံများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ... အကျဉ်းထောင်ထဲတွင် ချွီဟန်နှင့် အခြားသူများ ပြောပြခဲ့သော ဖော်ပြချက်များကို ကျိုးချင်းဖုန်း ရုတ်တရက် သတိရသွား၏။ သူတို့၏ ဖော်ပြချက်များအရ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ အခိုးခံရသည့် မိုးရွာသောညက မရေမတွက်နိုင်သော ကြောင်များ ပေါ်လာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် - သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းက အတိအကျ တူညီနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ဆိုးရွားသော ကြိုတင်ခံစားမှုတစ်ခု ကျိုးချင်းဖုန်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"အာ..."</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် အိမ်ထဲမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့သည် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြ၏။ ကျိုးချင်းဖုန်းက တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်ရာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လူတစ်ယောက် ဒူးထောက်နေပြီး ခေါင်းငိုက်စိုက်ကျနေကာ၊ သူ့ရှေ့တွင် သွေးရောင်ဖန်ကွဲစ များ ပုံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးချင်းဖုန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဘေးရှိ ပွင့်နေသော ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားလိုက်၏။ အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ဖက်ရှိ လူလုပ်ကျောက်တောင် ပေါ်တွင် နွားတစ်ကောင်အရွယ်ခန့် ကြီးမားသော နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည့် ကြောင်တစ်ကောင် မတ်တပ်ရပ်နေပြီး၊ သူ့ကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save