Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">မော့ချင်းရှန်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အစ်ကို... အဲ့ဒါ မော့ချင်းရှန်း ပဲ"</p> <p> </p> <p>ခရိုင်အရာရှိများနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသူမှာ ငွေရောင်ဆံပင်များ အပြည့်နှင့် နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော မျက်ခုံးမွေးရှည်များ ရှိသည့် အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ ခန့်ညားထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်လွှတ်နေ၏။ အရပ်ရှည်ပြီး တောင့်တင်းကာ ကျောကို မတ်မတ်ထားပြီး လမ်းလျှောက်လာရာ သူ၏ မီးခိုးရောင် ဝတ်ရုံမှာ လေထဲတွင် လွင့်ခတ်နေပြီး အစွမ်းထက်ကာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော ဟန်ပန်ဖြင့် ရွေ့လျားလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက သူ့ကို ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်၏ ။သူသည် လင်းယွင်စံအိမ် ၏ သခင် မော့ချင်းရှန်း ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းကျန်းခရိုင် ရှိ လူအတော်များများက အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို မသိကြပေမယ့် မော့ချင်းရှန်း ကို မသိတဲ့သူကတော့ ရှားပါးလှသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွင်စံအိမ် သည် လင်းကျန်းခရိုင် သိုင်းလောကတွင် ထိပ်တန်း အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်၏။ ၎င်း၏ သခင် မော့ချင်းရှန်း မှာ ‘ပြိုင်ဘက်ကင်း နတ်ဘုရားဓား’ ဟု လူသိများသည်။ သိုင်းပညာတွင် မည်သူကမျှ အကောင်းဆုံးဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း သူ့ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သည်ဟု မည်သူကမျှ မပြောရဲကြပေ။</p> <p>သေချာသည်မှာ လင်းကျန်းခရိုင်တွင် မော့ချင်းရှန်း နာမည်ကြီးရခြင်းမှာ သူ၏ သိုင်းပညာများကြောင့် သက်သက်တော့ မဟုတ်ပေ။ လင်းယွင်စံအိမ် မှ သွေးမျက်ရည် ဆေးလုံး မှာလည်း သိုင်းလောကတွင် နာမည်ကျော် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဆေးတစ်လုံးလျှင် ငွေစင် ထောင်ပေါင်းများစွာ တန်ဖိုးရှိကာ ရှာဖွေရန် လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။ သို့သော် မော့ချင်းရှန်းသည် ဆေးဝါးများ လက်ဆောင်ပေးရာတွင် သူ၏ ရက်ရောမှုကြောင့် လူသိများပြီး၊ သိုင်းလောကရှိ လူအများအပြားမှာ သူ၏ ရက်ရောမှုကြောင့် အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိခဲ့ကြဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းယွင်စံအိမ် သည် သိုင်းလောကတွင် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန်၊ အမှားများကို ပြင်ဆင်ရန်နှင့် ရာဇဝတ်ကောင်များကို ဖမ်းဆီးရန် တက်ကြွစွာ ဆောင်ရွက်လေ့ရှိသဖြင့် သာမန် ပြည်သူများကြားတွင်ရော၊ သိုင်းလောက အသိုင်းအဝိုင်းတွင်ပါ အလွန် ကောင်းမွန်သော နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>မော့ချင်းရှန်း ကိုယ်တိုင်မှာလည်း အတော်လေး ဒဏ္ဍာရီဆန်လှ၏။ ဆင်းရဲနွမ်းပါးစွာ မွေးဖွားလာခဲ့သော်လည်း သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ကံကောင်းထောက်မစွာ ရရှိခဲ့ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ နာမည်ကြီးလာကာ သူရဲကောင်း တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်း မောင်နှမ နှစ်ဦး အပါအဝင် လူငယ်များစွာမှာ သူ၏ ဇာတ်လမ်းများကို နားထောင်ရင်း ကြီးပြင်းလာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း...</p> <p> </p> <p>ယခင်က ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ သာမန် သိုင်းလောကသားလေးများသာ ဖြစ်ကြပြီး မော့ချင်းရှန်း ကဲ့သို့သော လူကြီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး မရှိခဲ့ပေ။ ကူချူတုန်းသည် မော့ချင်းရှန်းကို တစ်ကြိမ်သာ မြင်ဖူးခဲ့သည် - လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အစိုးရမှ ဓားပြနှိမ်နင်းရေး လူထုစုဝေးပွဲတစ်ခု ကျင်းပစဉ်က ဖြစ်သည်။ ထိုပွဲသို့ သိုင်းပညာရှင် အများအပြား လာရောက် ထောက်ခံအားပေးခဲ့ကြပြီး ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့လည်း စည်ကားနေသည်ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုရင်း မော့ချင်းရှန်းကို အဝေးမှနေ၍ တစ်ချက်မျှသာ မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယနေ့ မော့ချင်းရှန်းကို နောက်တစ်ကြိမ်၊ ၎င်းလည်း အနီးကပ် မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကူချူတုန်း အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေသည်။</p> <p>ကျောက်ချုံဝူက ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။</p> <p>"သခင်ကြီးမော့... ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ပါဦး"</p> <p>ခရိုင်အရာရှိများနှင့် မော့ချင်းရှန်းတို့ အထဲဝင်လာသည်နှင့် ကျောက်ချုံဝူက မော့ချင်းရှန်းအား မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဆက်စပ်ထားသော ဖန်ကမာခွံ ကို စစ်ဆေးရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။</p> <p>မော့ချင်းရှန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဒါက ကံကြမ္မာပါပဲ... ငါ မော့ချင်းရှန်း ဟာ ငါ့ဘဝ တစ်သက်တာလုံး ဒီကျောက်ကမာ လေးနဲ့ ငါ့ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲခဲ့တာ... ဒါက ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပဲ... အခု ငါက အသက် ခုနစ်ဆယ် နီးပါး ရှိနေပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကတော့ ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုးနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>မော့ချင်းရှန်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပုံရ၏။ သူက ဖန်ကွဲစများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ၏ ထူးခြားချက်များကို လူတိုင်းအား ရှင်းပြလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချုံဝူက လက်ပူးဆုပ်ကာ တောင်းပန်လိုက်သည်။</p> <p>"သခင်ကြီးမော့... ကျွန်တော် တကယ်ကို တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော့်တပည့်တွေကို ဆုံးမရာမှာ ပေါ့ဆခဲ့လို့၊ သူတို့က ဒီလို လောဘတွေ မွေးမြူပြီး ဒီလို ဘေးဒုက္ခကြီး ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့ကြတာပါ"</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် မော့ချင်းရှန်းက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကျောက်... ခင်ဗျားရဲ့ အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ အနှစ်သုံးဆယ်က ချင်းလျန်ကျောင်းတော် က ဆရာတော်လင်ကျီ က ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ဟောကိန်းထုတ်ခဲ့ဖူးတယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်က ဒီကျောက်ကမာ အပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်တဲ့... ကျောက်ကမာ ရှိနေသရွေ့ ကျွန်တော့် အသက်လည်း ရှိနေမယ်၊ ကျွန်တော့် အသက် ရှိနေသရွေ့ ကျောက်ကမာ လည်း ရှိနေမယ်တဲ့...</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ရဲ့ ကံကြမ္မာက သူတို့နဲ့ ရောယှက်နေပြီး ကျွန်တော်တို့က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အပြန်အလှန် မှီခိုနေရတာပါ... ဖြစ်နိုင်တာက ကျွန်တော့် အသက်က ကုန်ဆုံးတော့မှာမို့လို့ ကျွန်တော်ကပဲ ဒီကျောက်ကမာ ကို ဒီလို ဘေးဒုက္ခမျိုး ကြုံရအောင် လုပ်ခဲ့တာ နေမှာပါ... ဒါက ကံကြမ္မာပါပဲ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ အပြစ်တင်စရာလည်း မရှိသလို၊ နာကြည်းစရာလည်း မရှိပါဘူး"</p> <p> </p> <p>မော့ချင်းရှန်း၏ တည်ငြိမ်မှုက တက်ရောက်လာသူ အားလုံးကို သူ့အပေါ် လေးစားအားကျသွားစေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ဖန်းခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး လက်ပူးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သခင်ကြီးမော့၊ ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင် ကျောက်... ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးက မြင့်မြတ်တဲ့ စိတ်ထားတွေ၊ နားလည်နိုင်စွမ်း မြင့်မားတဲ့ နာမည်ကျော် သိုင်းပညာရှင်တွေ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို လေးစားပါတယ်... ဒါပေမဲ့ မှန်ကန်တဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကိုတော့ ဆက်ပြီး လိုက်နာရပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ကျောက်ချုံဝူနှင့် မော့ချင်းရှန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံးက သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> "သေချာတာပေါ့၊ သေချာတာပေါ့"</p> <p>ချက်ချင်းပင်... အရာရှိများက သူတို့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုများ၊ သက်သေအထောက်အထား စုဆောင်းမှုများနှင့် မေးမြန်းမှုများကို စတင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် အခြေခံ အချက်အလက်များကို နားလည်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့က မျက်မြင်သက်သေများဖြစ်သော ကူမော့၊ ကူချူတုန်း၊ ကျိုယွဲ့ နှင့် သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ၏ ပိုင်ရှင်တို့ကို မေးမြန်းရန် ခရိုင်အစိုးရရုံးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဒီကိစ္စရဲ့ ရလဒ်ကတော့... ကျိုးချင်းဖုန်း၏ ကောက်ချက်ချမှုနှင့် တူညီနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သက်သေအထောက်အထား အားလုံးက တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှ စုန့်ကျူ သည် အခြားသူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ တစ္ဆေအယောင်ဆောင်ပြီး သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ခိုးယူခဲ့ကြောင်း ပြသနေသည်။ အဖမ်းခံရမည်ကို ရှောင်ရှားရန် ဖျောင်ရှီး ဆယ့်သုံးယောက်ကို အကွက်ဆင်ခဲ့၏။</p> <p> သဲလွန်စများကို ဖျောက်ဖျက်ရန်အတွက် မာကျီချန် ကို နှုတ်ပိတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ ခိုးရာပါ ပစ္စည်းများကို ခွဲဝေမှု မမျှတခြင်းကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အခြား အကြောင်းရင်းများကြောင့် ဖြစ်စေ၊ သူတို့အတွင်း ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ကြောင်မိစ္ဆာ အဖြစ် အယောင်ဆောင်ထားသော သူ၏ ကြံရာပါ၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့နှင့် ကူချူတုန်းတို့မှာ ဖန်းခရိုင် အစိုးရရုံးတွင် တစ်ရက်နှင့် တစ်ည နေခဲ့ရ၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အမှုမှာ အလွန် ကြီးမားပြီး၊ သူတို့၏ အတည်ပြုချက်နှင့် သက်သေပြချက် လိုအပ်သော ကိစ္စရပ်များစွာ ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ခရိုင်အစိုးရရုံး၌ ထမင်းစားပြီးမှသာ သူတို့နှစ်ဦး လွတ်မြောက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ရောက်သည်နှင့် ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အစ်ကို... ဒီကိစ္စမှာ တစ်ခုခုတော့ မှားနေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်တယ်"</p> <p>ကူမော့က မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ပြောပါဦး"</p> <p>ကူချူတုန်းက ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"အကယ်၍ ကြောင်မိစ္ဆာ က လူတစ်ယောက် အယောင်ဆောင်ထားတာ ဆိုရင်၊ သူက စုန့်ကျူ ကို ဘာအတွက် လိုအပ်မှာလဲ... သူက တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း ထဲကို အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး၊ လူတွေကို သတ်ကာ လူအများရှေ့မှာ ထွက်သွားနိုင်တယ်လေ... အဲ့ဒီ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် စုန့်ကျူ ကို ဘာအတွက် လိုအပ်မှာလဲ... ပြီးတော့ သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ လို ရှားပါးတဲ့ ရတနာကို စုန့်ကျူ ဆီ ဘာလို့ အပ်ထားမှာလဲ...</p> <p> </p> <p>"အကယ်၍ ကြောင်မိစ္ဆာ က တကယ့် ကြောင်မိစ္ဆာ အစစ်သာ ဆိုရင်၊ စုန့်ကျူ က ဘယ်လိုလုပ် သူ့ကို လှည့်စားရဲမှာလဲ... သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို ရပြီးတဲ့နောက် သူက ဘယ်လိုလုပ် ကတိဖျက်ရဲပြီး၊ ကြောင်မိစ္ဆာ ရဲ့ သတ်ဖြတ်တာကို ခံရမှာလဲ... အဲ့ဒါက အဓိပ္ပာယ် မရှိဘူးလေ... အစ်ကိုရော အဲ့ဒီလို မထင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> "မှန်ပါတယ်၊ မင်းပြောသလိုပဲ ယုတ္တိတော့ သိပ်မရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါလည်း မရှင်းပြတတ်ဘူးလေ... ပြဿနာက သွေးမျက်ရည် ကျောက်ကမာ ကို စုန့်ကျူ ဆီမှာ တကယ် ရှာတွေ့ခဲ့တာပဲ၊ ပြီးတော့ သက်သေအထောက်အထား အားလုံးကလည်း မာကျီချန် ကို သတ်သွားတာ သူပဲလို့ ပြသနေတာလေ"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒါ အရမ်း ထူးဆန်းတယ်... ယုတ္တိမရှိဘူးလို့ ခံစားရပေမယ့်၊ အရမ်းကို ယုတ္တိရှိတယ်လို့လည်း ခံစားရတယ်"</p> <p>ကူမော့က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"စဉ်းစားလို့ မရရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... အမှုစုံစမ်းတာက တပ်မှူးကျိုး ရဲ့ အလုပ်ပဲလေ၊ ငါတို့နဲ့ သိပ်မဆိုင်ပါဘူး... ငါတို့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ဦးလေးချွီ ရဲ့ နာမည်ကို ရှင်းပေးဖို့ပဲ၊ အခုတော့ ငါတို့ အောင်မြင်သွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>ကူချူတုန်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p> "အဲ့ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ... အခု ပြန်သွားပြီး တပ်မှူးကျိုး နဲ့ သွားတွေ့ကြတာပေါ့"</p> <p>သူတို့ ခရိုင်အစိုးရရုံး တံခါးဝမှ ထွက်လာစဉ်မှာပင်... အစေခံတစ်ဦးက ကူမော့၏ ရထားလုံးကို ယူလာပြီး ကူချူတုန်းထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်၏。</p> <p>ကူမော့ ရထားလုံးပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခြား ရထားလုံးတစ်စီး ဆန့်ကျင်ဘက်မှ လာပြီး သူတို့အနီးတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။</p> <p>ရထားလုံး လိုက်ကာစ ပွင့်သွားပြီး အတွင်းမှ လူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ လင်းယွင်စံအိမ် ၏ သခင် မော့ချင်းရှန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။ သူက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။</p> <p> "သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ၊ သူရဲကောင်းမလေး ကူ... လင်းကျန်းခရိုင် ကို ပြန်တော့မလို့လား"</p> <p>ကူချူတုန်းသည် မော့ချင်းရှန်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွား၏။ မော့ချင်းရှန်းက သူမကို "သူရဲကောင်းမလေး ကူ" ဟု ခေါ်လိုက်သဖြင့် သူမကို သိနေကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိလိုက်ရရာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်ကြီးမော့... ရှင်... ရှင် ကျွန်မတို့ကို သိတာလား"</p> <p>မော့ချင်းရှန်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> "ဒီရက်ပိုင်း လင်းကျန်းခရိုင် မှာ ကူ မောင်နှမ နှစ်ယောက် အကြောင်း မကြားဖူးတဲ့သူ သိပ်မရှိပါဘူး... ငါက အသက်ကြီးပြီ ဆိုပေမယ့် သိုင်းလောက ရဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ စောင့်ကြည့်နေဆဲပါ... မနေ့က တုန်းရှန်း ဓားဂိုဏ်း မှာ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကို တွေ့တုန်းက မင်းတို့မှာ သာမန်လူတွေနဲ့ မတူတဲ့ သာမန်မဟုတ်တဲ့ အသွင်အပြင်တွေ ရှိတယ်လို့ ခံစားမိခဲ့တယ်...</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ငါက အလျင်လိုနေတော့ မေးဖို့ အချိန်မရခဲ့ဘူးလေ... ဒီနေ့ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့မှ မင်းတို့ ဖြစ်နေမှန်း သိရလို့၊ ဒီမှာ အထူးတလည် လာစောင့်နေတာပါ"</p> <p> </p> <p>မော့ချင်းရှန်း၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကူချူတုန်းမှာ အရမ်း ပျော်သွားပြီး အရူးတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကူမော့က လက်ပူးဆုပ်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>"သခင်ကြီးမော့ က ကျွန်တော့်ကို ဘာများ ညွှန်ကြားစရာ ရှိလို့လဲ ခင်ဗျာ"</p> <p>မော့ချင်းရှန်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"သိုင်းသူရဲကောင်း ကူ က ယွင်ကျိုး သိုင်းလောက ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေ ကြားမှာ ဦးဆောင်နေတဲ့သူ တစ်ယောက်လေ... မင်းနဲ့ တွေ့ဆုံပြီး သူငယ်ချင်း ဖွဲ့ချင်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အခွင့်အရေး မရခဲ့ဘူး... အခု အခွင့်အရေး ရတုန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မိတ်ဆက်ချင်လို့ပါ... မင်းတို့ နှစ်ယောက် အခု လင်းကျန်းမြို့ ကို ပြန်တော့မလို့လား... ဟုတ်ရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့"</p> <p>ကူမော့က အလောတကြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> "ဟုတ်ပါတယ်၊ အခု ပြန်တော့မလို့ပါ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က မျက်စိမကောင်းတော့ သွားရတာ နှေးတယ်... သခင်ကြီးမော့ အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"</p> <p>မော့ချင်းရှန်းက ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါ့လို အရိုးဆွေးကြီးနဲ့ဆို ဘယ်လောက် မြန်မြန် သွားနိုင်မှာမို့လို့လဲ... အတူတူ သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ အတူတူ သွားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save