Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 342</h2> <h2 style="text-align: center;">ငါက ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်၏ စကားများကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် ကျိုးပိုင်၏ အမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို မည်းသည်းသွားသော်လည်း လျင်မြန်စွာပင် ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွား၏။ ပညာရှိတစ်ယောက်က သူ၏ ခံစားချက်များကို မပြသသင့်ဘဲ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်နေသင့်ခြင်းကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်း၌ပင် လင်းပိုင်၏ မျက်နှာက အင်မတန် အရုပ်ဆိုးနေသော်လည်း ကျိုးပိုင်နှင့် အခြားသူများ ရှိနေသဖြင့် သူမက ပြဿနာမရှာခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က လင်းပိုင်ကို ဂရုမစိုက်တော့ချေ။ သူက မော့ကြည့်လိုက်ရာ ကြယ်တာရာကောင်းကင်အတွင်း၌ အဆုံးအစမရှိသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများက တုန်းချန်ရှိနေသည့်နေရာဆီသို့ လှိုင်းလုံးများအလား စုပြုံဝင်ရောက်နေကြသည်။ ထိုအရာမှာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော ပိုးစုန်းကြူးများက ပင်လယ်ပြင်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားသည့်အလား အင်မတန် ခမ်းနားထည်ဝါသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာပင်လယ်၏ နက်ရှိုင်းသောနေရာ၌ ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းလေးက ပို၍ မှေးမှိန်လာကာ အချိန်မရွေး ငြိမ်းသက်သွားနိုင်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်အတွက် အခြေအနေများက ပို၍ ဆိုးရွားလာနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် သူ၏ ဘေးရှိ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားတစ်ဦးက "ငါတို့အားလုံး အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ထိုအခိုက်အတန့်၌ လင်းပိုင်က သူ့ကို တားဆီးလိုက်ကာ ကြိမ်းမောင်းလိုက်၏။ "နင်က ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ချင်နေတာလဲ။ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးကို ပြဿနာ မရှာနဲ့။ ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်၊ သူက နင့်အကူအညီကို လိုအပ်မယ် ထင်လို့လား"</p> <p> </p> <p>ထိုကျောင်းသားက ချက်ချင်းဆိုသလို ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်၏။ "လင်းပိုင်... နင်က ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ခုနက ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးသာ မကယ်ခဲ့ရင် နင်သေနေလောက်ပြီ"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်က အမူအရာကင်းမဲ့စွာဖြင့် "ငါက အမှန်တရားကို ပြောနေတာပဲ။ ငါတို့ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ သူ့ကို ဘာမှ ကူညီပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထိုကျောင်းသားက "အကယ်၍ ငါတို့သာ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ အစီအရင်ရဲ့ စွမ်းအားတချို့ကို တားဆီးပေးနိုင်ပြီး ဂိုဏ်းတူအစ်မကြီးကို ကူညီနိုင်မှာပေါ့။ ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် မကူညီဘဲ နေနိုင်မှာလဲ"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်က တစ်ခုခုဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်၌ပင် ရုတ်တရက် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျိုးပိုင်က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။ "သူက ခုနကမှ တုန်းချန်ရဲ့ ပါးရိုက်တာကို ခံထားရလို့ အငြိုးထားနေတာလေ။ ဒါကြောင့် အခုချိန်မှာ တုန်းချန် သေသွားဖို့ကို သူက ဆုတောင်းနေတာ..."</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက ရီထျန်းမင်ထံသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင် "......."</p> <p> </p> <p>"ဝုန်း"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကြယ်တာရာပင်လယ်အတွင်း၌ ငြိမ်းသက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ဆောင့်တက်လာကာ အလယ်ဗဟိုဧရိယာရှိ ကြယ်ရောင်များကို အင်အားသုံး၍ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ခွဲဖြာပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် နတ်ဘုရားကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ဝမ်းသာသွားသည်။ "ငါတို့အားလုံး အတူတူ တိုက်ခိုက်ကြရအောင်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက တိုက်ရိုက်ဆိုသလို ပြေးဝင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော သူများကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြေးဝင်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကျိုးပိုင်သည်လည်း နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် အသွင်ပြောင်းကာ ကောင်းကင်ယံသို့ ထိုးတက်သွားပြီးနောက် ထိုကြယ်တာရာပင်လယ်ထံသို့ တည့်မတ်စွာ သွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကွင်းပြင်ထဲ၌ ရီထျန်းမင်နှင့် လင်းပိုင်တို့သာ ကျန်ရစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်၏ မျက်နှာက အင်မတန် မည်းသည်းနေသည်။ သူမက တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိဟန်ဖြင့် ရီထျန်းမင်ကို ရုတ်ခြည်း လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က မည်းသည်းနေသောမျက်နှာဖြင့် ရှိနေသည့် လင်းပိုင်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "မင်းက ငါ့ကို သတ်ချင်နေတုန်းပဲလား"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ အနက်ပိုင်းကို မော့ကြည့်လိုက်၏။ "မင်း အသက်ရှင်ချင်လား"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်၏ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားကာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ဖြစ်တည်လာသည်။ "နင်က ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်ချင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ညင်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "မိန်းကလေးလင်းပိုင်... မင်းက နာကျည်းနေတယ်ဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ဘာလို့ တခြားရှုထောင့်တစ်ခုကနေ မတွေးကြည့်ရတာလဲ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အထင်ကြီးမှုတချို့ကြောင့် မင်းကိုယ်မင်း ထာဝရပျက်စီးသွားအောင် လုပ်ဖို့ ထိုက်တန်ရဲ့လား။ ပြီးတော့ အကယ်၍ မိန်းကလေးတုန်းချန်သာ အသက်ရှင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် သူ့ရဲ့ စရိုက်နဲ့ မင်းရဲ့လုပ်ရပ်တွေအရ မင်းအတွက် ထွက်ပေါက်ရှိမယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်၏ မျက်နှာက အနည်းငယ် အရုပ်ဆိုးသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရီထျန်းမင်က "အကယ်၍ သူသာ သေသွားရင်ရော မင်းလုံခြုံသွားမယ်လို့ မင်း တွေးနေတာလား"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်က ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရီထျန်းမင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ "ပထမအချက်အနေနဲ့ လက်ရှိအချိန်မှာ သူက နတ်ဘုရားကောလိပ်ရဲ့ အထူးချွန်ဆုံးကျောင်းသားပဲ။ နတ်ဘုရားကောလိပ်က သူ့ကို သေခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ၊ အခုချိန်မှာ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်က ထိပ်သီးသန်မာသူတွေက သူ့ကို တိတ်တဆိတ် ကာကွယ်ပေးနေမှာ သေချာတယ်"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်၏ မျက်နှာက ပို၍ ဖြူဖျော့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ဒုတိယအချက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ မိသားစုကလည်း သေချာပေါက် သာမန်မဟုတ်ဘူးလေ။ အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ရင် ဒီလောက်ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ဒီလိုလူတစ်ယောက်က အပြည့်အဝ မရင့်ကျက်ခင်မှာ သူ့ရဲ့ မိသားစုက သူ့ကို သေချာပေါက် ကာကွယ်ပေးထားမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက ကြယ်တာရာပင်လယ်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ ဆက်ပြောလိုက်၏။ "တတိယအချက်အနေနဲ့ သူက အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ချန်ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အစီအရင်တစ်ခုကိုတောင် ရင်ဆိုင်ရဲတယ်ဆိုမှတော့ သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်မှုရှိတယ်ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ။ ဒါကြောင့် အကယ်၍ သူသာ အသက်ရှင်သွားရင် မင်း သေချာပေါက် သေရလိမ့်မယ်။ အကယ်၍ သူသေသွားရင်တောင် နတ်ဘုရားကောလိပ်နဲ့ သူ့ရဲ့မိသားစုက မင်းကို သေချာပေါက် လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့က မင်းကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းဖို့ဆိုတာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရသလောက် လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်၏ မျက်နှာထက်၌ သွေးရောင်လုံးဝမရှိတော့ဘဲ စက္ကူတစ်ရွက်အလား ဖြူဖျော့သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့က မင်းကို ကိုင်တွယ်မဖြေရှင်းဘူးဆိုရင်တောင် မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို အထက်လူကြီးတွေက သေချာပေါက် မြင်တွေ့ကြမှာပဲ။ မင်းရဲ့ လက်ရှိသဘောထားကြောင့် သူတို့က မင်းကို သေချာပေါက် သဘောကျတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါတင်မကဘူး၊ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကြောင့် နတ်ဘုရားကျောင်းတော်က ကျောင်းသားတွေကလည်း မင်းကို အထင်သေးကြလိမ့်မယ်။ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ရွေးချယ်မှုနဲ့ဆိုရင် မင်းက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်တဲ့ အဆုံးသတ်ကို ရနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လင်းပိုင်မှာ တကယ်ကို အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရီထျန်းမင် ပြောသည့်စကားများက မှန်ကန်နေကြောင်း သူမ သိထားသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>သေချာပေါက် သူမကလည်း နောင်တရနေခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်က ထပ်ပြောလိုက်၏။ "အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးမှုတချို့ကြောင့် မင်းကိုယ်မင်း ထာဝရပျက်စီးသွားအောင် မလုပ်ပါနဲ့။ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ထိန်းချုပ်တတ်ဖို့ သင်ယူပါ"</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် သူက ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "မင်းက ရှုံးနိမ့်မှုကို အောင်ပွဲအဖြစ် ပြောင်းလဲချင်လား"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် လင်းပိုင်က ရီထျန်းမင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ရီထျန်းမင်က သူမကို ပြုံးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ လင်းပိုင်က တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ သူမက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်၏။ "ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို လမ်းညွှန်ပေးပါ သခင်လေး"</p> <p> </p> <p>ပြောနေရင်းဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုလိုအပ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူမက အလျင်အမြန် ဦးညွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်၏။ "အထက်ကလူတွေက မင်း အမှားလုပ်မှာကို မစိုးရိမ်ကြဘူး၊ သူတို့စိုးရိမ်တာက မင်းဟာ မင်းရဲ့ အမှားကို မသိတာ၊ ဒါမှမဟုတ် မပြင်ဆင်တာကိုပဲ။ အခု သွားကူညီလိုက်၊ အစွမ်းကုန် ကူညီလိုက်၊ ပြီးရင် မိန်းကလေးတုန်းချန်ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်။ ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်မထားနဲ့၊ မင်းရဲ့ အမှားတွေကို အရိုးသားဆုံး ဝန်ခံလိုက်"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်က ထပ်မေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရီထျန်းမင်က ပြောလိုက်၏။ "ဘာမှမမေးနဲ့၊ သွားလုပ်လိုက်တော့"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်က ရီထျန်းမင်ကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်တစ်ခဏ၌ သူမက လှည့်ထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ မြင့်တက်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက်ဆိုသလို စတင်လောင်ကျွမ်းစေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အသေအကြေတိုက်ခိုက်ရန်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ရီထျန်းမင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "သင်ပေးလို့ရတဲ့ လူငယ်လေးပဲ"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဟန်က "သခင်လေး... သခင်လေးက သူ့ကို ဘာလို့ ကူညီချင်ရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "လူဆိုးတစ်ယောက်ကို သတ်ရတာက ကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."</p> <p> </p> <p>ဟန်က "ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ကြယ်တာရာကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါကလည်း ပညာရှင်တစ်ယောက်လေ"</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဆရာ မုကွမ်းချန်း၏ စကားများကို သူက ဘယ်သောအခါမျှ မမေ့ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ကြင်နာခြင်း။</p> <p> </p> <p>အနာဂတ်၌ ဘာတွေပဲ ဖြစ်လာပါစေ၊ အမြဲတမ်း ကြင်နာတတ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်ရမည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဟန်က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်၏။ "သခင်လေးရီကွမ်းကလည်း ပညာရှင်တစ်ယောက်ပါပဲ၊ သူလည်း စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်။ အကယ်၍ သခင်လေးသာ နောင်ကျ သူနဲ့ တွေ့ခဲ့ရင် သေချာပေါက် ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးနေသော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>ဟန်က အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "သခင်လေးတို့နှစ်ယောက်က မတိုက်ခိုက်လောက်ပါဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ဖြင့် "အကယ်၍ ငါနဲ့ သူသာ တိုက်ခိုက်ဖြစ်ကြရင် မင်းက ဘယ်သူ့ကို ကူညီမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>ဟန်က အလျင်အမြန်ပင်။ "မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး၊ သခင်လေးက အရမ်းကောင်းတယ်လေ၊ ပြီးတော့ သခင်လေးရီကွမ်းကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်လေ။ သခင်လေးတို့နှစ်ယောက်က မတိုက်ခိုက်လောက်ပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "အကယ်၍ တိုက်ခိုက်ဖြစ်ကြရင်ကော"</p> <p> </p> <p>ဟန်မှာ ချက်ချင်းဆိုသလို ထိတ်လန့်သွားကာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ပါနဲ့၊ ဒါက... အကယ်၍... အကယ်၍လို့ ပြောတာပါ၊ သခင်လေးရီကွမ်းကလည်း အရင်တုန်းက မိန်းကလေးတင်းတို့လိုမျိုး သခင်လေးကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ကျွန်မက သခင်လေးကိုပဲ သေချာပေါက် ကူညီမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလို လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ကျွန်မ သိတယ်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် "ဟန်... မင်းက ဓားတစ်လက်ပဲ ဖြစ်နေပေမဲ့ မင်းဟာ လွတ်လပ်တဲ့ အရာတစ်ခုလည်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာ မင်း မှတ်ထားရမယ်။ မင်းဆီမှာ မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ခံစားချက်တွေ ရှိတယ်။ မင်းရဲ့ ခံစားချက်တွေကြောင့် အပြစ်ရှိသလိုမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် ပဋိပက္ခဖြစ်သလိုမျိုး မခံစားပါနဲ့။ မင်းရဲ့ အစစ်အမှန်အတိုင်းပဲ နေပါ၊ နားလည်လား"</p> <p> </p> <p>ဟန်က "သခင်လေး... နည်းနည်းတော့ နားလည်သွားသလိုပဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကြယ်တာရာပင်လယ်အတွင်း၌ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ ထိုကြယ်တာရာပင်လယ်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။ သိပ်မကြာခင်၌ပင် ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းနှင့်အတူ ပုံရိပ်တစ်ခု ပြေးထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်ပင်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က ကြယ်တာရာကောင်းကင်အတွင်း၌ မတ်တတ်ရပ်နေကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှနေ၍လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းများက တောက်ပလောင်ကျွမ်းနေသော နေမင်းကြီးအလား ယခင်ကထက် ပို၍ တောက်ပလင်းလက်နေကြ၏။ ယင်းတို့ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်း၌ ဟင်းလင်းပြင်အချိန်က တောင့်မခံနိုင်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ဆိုသလို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသည်မှာ အင်မတန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအချိန်၌ပင် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ကြယ်အလင်းအစီအရင်က ရုတ်ခြည်းပင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြယ်အလင်းတိုင်လုံးတစ်ခုက နတ်ဘုရားပြစ်ဒဏ်တစ်ခုအလား ကောင်းကင်ဘုံမှနေ၍ တည့်မတ်စွာ ကျဆင်းလာသည်။ ယင်းဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်း၌ ဟင်းလင်းပြင်အချိန်ကလည်း တိုက်ရိုက် ကွဲဟသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကြယ်အလင်းတိုင်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် ကျိုးပိုင်နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာက ချက်ချင်းဆိုသလို ဖြူဖျော့သွား၏။ ဤသည်က သူတို့ ခုခံနိုင်စွမ်းရှိသည့် အရာမျိုး လုံးဝ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြယ်အလင်းတိုင်လုံးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ဧရာမကြယ်စင်စုလူသားကြီးတစ်ဦးအလား အဆပေါင်းထောင်ချီ၍ ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ကြီးမားလာသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် သူမက အပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ထိုးချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ကြယ်အလင်းတိုင်လုံးက ချက်ချင်းဆိုသလို အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသည်။ သိပ်မကြာခင်၌ပင် ထိုလက်သီးချက်က တည့်မတ်စွာ ဖောက်ထွက်သွားကာ ကြယ်အစီအရင်ကို အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ကြယ်အစီအရင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။ နောက်တစ်ခဏ၌ ယင်းက တိုက်ရိုက်ဆိုသလို ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ များပြားလှသော ကြယ်ရောင်များက ပွင့်အန်လာသော မီးရှူးမီးပန်းများအလား ကြယ်တာရာကောင်းကင်အတွင်းမှနေ၍ လျှံကျလာပြီး တောက်ပလင်းလက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရီထျန်းမင်က တုန်းချန်ကို အင်မတန် သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေ၏။ တုန်းချန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ယခုအခါ၌ ပေသိန်းပေါင်းများစွာ မြင့်မားနေကာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှနေ၍လည်း အင်မတန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။ ထိုအရှိန်အဝါများ ပြန့်နှံ့သွားသည်တွင် ကြယ်တာရာကောင်းကင်တစ်ခုလုံးက ပွက်ပွက်ဆူလာသည်မှာ အင်မတန် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က နတ်ဘုရားသိုင်းပညာတစ်မျိုးမျိုးဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းနေ၏။</p> <p> </p> <p>ယင်းက အောက်ဘက်ကမ္ဘာမှ ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်ဓမ္မရုပ်သွင်နှင့် အလွန်ဆင်တူသော်လည်း ကွာခြားချက်များလည်း ရှိနေ၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်၏ အကြည့်များက တက်ကြွလာသည်။ လောကနှစ်ခု၏ ကျင့်ကြံခြင်းနည်းစနစ်များကို လုံးဝ ပေါင်းစပ်၍ ရနိုင်မည်ဟူသော အတွေးတစ်ခုက သူ၏ စိတ်ထဲ၌ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အလားအလာရှိခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာကောင်းကင်အထက်၌ တုန်းချန်က ကြယ်အစီအရင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။ သူမက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လောကအတွင်း၌ ပြန့်ကျဲနေသော ကြယ်စွမ်းအင်အပိုင်းအစများက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာကောင်းကင်က တဖြည်းဖြည်းချင်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျိုးပိုင်နှင့် အခြားသူများက သက်ပြင်းချလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ရုတ်တရက်  တုန်းချန်က ကိုယ်ခန္ဓာလောင်ကျွမ်းနေဆဲဖြစ်သော မလှမ်းမကမ်းရှိ လင်းပိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန် ကြည့်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်တွင် လင်းပိုင်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ရီထျန်းမင်၏ စကားများကို သူမက သတိရသွား၏။ သူမက တုန်းချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကာ "ဂိုဏ်းတူအစ်မ... ခုနက ကျွန်မ မသိနားမလည် ဖြစ်သွားလို့ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်းပိုင်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးတောက်များက ချက်ချင်းဆိုသလို ငြိမ်းသက်သွား၏။ သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကလည်း တဖြည်းဖြည်းချင်း ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က သူမကို ခေတ္တမျှ စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် "ပြီးပြီးသားတွေပါ"</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်က ချက်ချင်းဆိုသလို သက်ပြင်းချလိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်း၌ပင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ခံစားနေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အောက်ဘက်ရှိ ရီထျန်းမင် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ဤဂိုဏ်းတူအစ်မကြီး၏ စွမ်းအားက လူတိုင်း ထင်မှတ်ထားသည်ထက် တကယ်ကို ပို၍ အားကောင်းနေသောကြောင့်ပင်။ အကယ်၍ သူမကသာ စောနက တကယ်မကောင်းသောရည်ရွယ်ချက် ရှိနေခဲ့မည်ဆိုလျှင် သူမက တကယ်ကို သေလမ်းရှာနေခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းကို တွေးမိလိုက်သည်တွင် သူမက အောက်ဘက်ရှိ ရီထျန်းမင်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ ကျိုးပိုင်နှင့် အခြားသူများမှာလည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်နေကြ၏။ သူတို့ကလည်း တုန်းချန်၏ စွမ်းအားကို အထင်သေးမိခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က လူတိုင်းကို ရီထျန်းမင်ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့၏။ သူမက ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်လိုက်ကာ "သွားရအောင်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ပြုံးလျက် "ကောင်းပြီလေ"</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက တောင်ကြီးထံသို့ လျှောက်သွားကြ၏။ သူတို့က တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်၌ တုန်းချန်က သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ တောင်နံရံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုက တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က အရှေ့မှ ဦးဆောင်သွားကာ လူတိုင်းကို တောင်ဂူထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွား၏။ တောင်ဂူထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းက သူတို့နေရာ၌ပင် မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ အတွင်းပိုင်းက တကယ်ကို အခေါင်းပွကြီး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ဗလာကျင်းနေခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save