Book List

<h2 style="text-align: center;">Chapter 343</h2> <h2 style="text-align: center;">ယန်ယဲ့ရဲ့ မျိုးဆက်လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ အတွင်းပိုင်းက လုံးဝ အခေါင်းပွဖြစ်နေကာ လူတိုင်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း ကြေးဝါရောင်ခေါင်းတလားတစ်လုံးက အမြင့်ပေတစ်သောင်းခန့်၌ လွင့်မျောနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကြေးဝါရောင် ခေါင်းတလား၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ အချိန်ကာလ၏ အမာရွတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ထိုနေရာ၌ တိတ်တဆိတ် လွင့်မျောနေပြီး အေးချမ်းသော်လည်း ထူးဆန်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ကြေးဝါရောင် ခေါင်းတလားကို သိချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ရုတ်တရက် သူတို့၏ ဘေးမှ ကျိုးပိုင်က "အဲဒီအထဲမှာ အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ ရုပ်အလောင်းများ မြှုပ်နှံထားတာများလား"</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ ရုပ်အလောင်း။</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်တွင် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်းဆိုသလို တက်ကြွလာကြ၏။</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားတစ်ပါး၊ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်လျှင်ပင် အဖိုးမဖြတ်နိုင်ချေ။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက အင်မတန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးပိုင်က မသိစိတ်ကြောင့် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွား၏။ သူက လေးနက်သောအသံဖြင့် "အကယ်၍ တကယ်ပဲ အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် လူတွေကို သူ့ရဲ့ ရုပ်အလောင်းအနား လာခွင့်ပြုဖို့ဆိုတာ ဒီလောက်ထိ မရိုးရှင်းနိုင်ဘူး..."</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက ရီထျန်းမင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းလည်း သဘောတူတယ်မလား"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "သခင်လေးကျိုးပိုင်ရဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုက မှန်ကန်ပါတယ်။ တကယ်ကို လေးစားဖို့ ကောင်းပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ကျိုးပိုင်က ပြုံးလိုက်ကာ သူ၏ ဘေးရှိ တုန်းချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လင်းပိုင်က ကျိုးပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရီထျန်းမင်ကို ကြည့်ကာ ရီထျန်းမင်၏ အနီးသို့ တိုးကပ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် တုန်းချန်က "သွားမယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူမက ရှေ့သို့ ခြေတစ်လှမ်း တိုးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ထိုခြေတစ်လှမ်းကို လှမ်းလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရုတ်တရက် ကြေးဝါရောင် ခေါင်းတလားမှနေ၍ ကြယ်တာရာလမ်းတစ်ခုက သူတို့၏ ခြေအောက်အထိ အလိုအလျောက် ခင်းကျင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ ကြယ်တာရာလမ်းပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရှိနေသော သူများကလည်း သူမ၏ နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်က သူ၏ ခြေအောက်ရှိ ကြယ်တာရာလမ်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။ ခြေတစ်လှမ်းတိုင်းက ကျယ်ပြောလှသော ကြယ်တာရာစကြာဝဠာကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရကာ များပြားလှသောကြယ်များက ယင်း၏ အတွင်း၌ တလက်လက် တောက်ပနေပြီး အဆုံးအစ မဲ့နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်သည်လည်း သူမ၏ ခြေထောက်အောက်ရှိ ကြယ်တာရာလမ်းကို လေးနက်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်၌ပင် လူတိုင်းက ကြေးဝါရောင် ခေါင်းတလား၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ တုန်းချန်က ကြေးဝါရောင် ခေါင်းတလားကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်၏။ သို့သော် သူမ၏ လက်က ယင်းကို မထိတွေ့ရသေးခင်၌ပင် ရုတ်တရက် သူမ၏ ညာဘက်မှနေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင်...</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ညာဘက်ရှိ တောင်နံရံက အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မကြာခင်၌ပင် ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ အနောက်၌ လူနှစ်ဦး ရှိနေကာ သူတို့မှာ ယခင်က နတ်ဘုရားကောလိပ်သို့ လာရောက်ခဲ့သော စုချန်နှင့် ကျူးယိတို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေကြောင့် ကျိုးပိုင်နှင့် အခြားသူများ၏ အမူအရာများက ပြောင်းလဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီးက ကျပ်ထုပ်နေသော အနက်ရောင်ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူမ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြား၌ အနီရောင်ဖျော့ဖျော့ အမှတ်အသားတစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူမြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဓားသွားများအလား စူးရှလှကာ လူများကို သူမအား တည့်မတ်စွာ မကြည့်ရဲအောင် ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ရီထျန်းမင်က ကျိုးပိုင်ကို ကြည့်လိုက်၏။ "သူတို့ကို ခေါ်ပြီး ထွက်သွားတော့၊ အခုချက်ချင်း သွားကြတော့"</p> <p> </p> <p>ဤနေရာရှိ လူများထဲတွင် တုန်းချန်မှလွဲ၍ မည်သူကမျှ ထိုသုံးယောက်ထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ ဤနေရာ၌ ဆက်နေခြင်းက တုန်းချန်အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ခုသာ ဖြစ်စေလိမ့်မည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချက်ကို ကျိုးပိုင်က သေချာပေါက် နားလည်ထားသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင်။ "သွားမယ်"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့က အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ တိုက်ရိုက် ချေမွပစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားအလင်းတန်းအချို့က တည့်မတ်စွာ ကျဆင်းလာကာ သူတို့ကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က အလျင်အမြန်ပင်။ "ချီးပဲ... ငါ့ကိုလည်း ခေါ်သွားဦးလေ။ ငါလည်း သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျိုးပိုင်နှင့် အခြားသူများက မူလနေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေပြီ။ ရီထျန်းမင်၏ မျက်နှာထက်၌ အမည်းရောင်မျဉ်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသောက်ကျိုးနည်းကောင်က တကယ်ပစ်ထားခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အဝေးမှနေ၍ ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီးက "သွား"</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နောက်ရှိ ကျူးယိနှင့် စုချန်တို့က မူလနေရာမှနေ၍ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင် ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ အကြည့်က တုန်းချန်ထံသို့ ကျရောက်လာသည်။ သူမက အပိုစကားများ မဆိုတော့ဘဲ သူမ၏ ညာလက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်ကာ အောက်သို့ အပြင်းအထန် ဖိချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် ရီထျန်းမင်နှင့် တုန်းချန်တို့၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်အချိန်က တိုက်ရိုက်ဆိုသလို ပြိုကျသွားသည်။ သိပ်မကြာခင်၌ပင် အနက်ရောင်အလင်းတန်းများက ပြောင်းပြန်စီးဆင်းနေသော ကောင်းကင်ဘုံမြစ်တစ်စင်းအလား သူတို့နှစ်ဦးကို လုံးဝသတ်ဖြတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်လျက် ကြမ်းတမ်းစွာ လျှံကျလာ၏။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်မှာ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ သူမက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ထောင်ပေါင်းများစွာသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများက ထွက်ပေါ်လာလျက် ထိုအမည်းရောင်အလင်းတန်းများကို ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း၌ပင် နားကွဲမတတ် ဆူညံသံများ စဉ်ဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်သွားကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားလှိုင်းလုံးများက အပြင်ဘက်သို့ ဆက်တိုက် ပြန့်နှံ့သွားကြပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်နံရံများကို ရိုက်ခတ်သွားကြသည်။ သို့သော် ထိုနေရာရှိ တောင်ဂူက လုံးဝ အထိအခိုက်မရှိ ဖြစ်နေသည်ကို ရီထျန်းမင်မှာ ထိတ်လန့်ဖွယ် တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီး၏ စွမ်းအားကို အင်အားသုံး၍ ခိုင်မာစွာ ခုခံထားလိုက်သည်။ ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီးက နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ချေ။ သူမက တုန်းချန်ကို အကဲခတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ မပြောသေးချေ။ သူမက လက်လှမ်းကာ လေထဲမှနေ၍ တုန်းချန်ထံသို့ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်နှင့် ရီထျန်းမင်တို့ ရှိနေသော ဟင်းလင်းပြင်အချိန်က ချက်ချင်းဆိုသလို လုံးဝနက်မှောင်သွားလေသည်။ ရီထျန်းမင်၏ အမူအရာက ပြောင်းလဲသွား၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် အမှုန့်ကြိတ်ခံရတော့မည့်အလား သူ ခံစားလိုက်ရသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>အစစ်အမှန် သတ်ဖြတ်ခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌ တုန်းချန်၏ ခြေထောက်အောက်မှနေ၍ ရုတ်တရက် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူတို့နှစ်ဦးကို တိုက်ရိုက် လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုနတ်ဘုရားအလင်းတန်းကလည်း လျင်မြန်စွာ စတင်ပျောက်ကွယ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်၌ ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီးက ကြေးဝါရောင် ခေါင်းတလား၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမက ကြေးဝါရောင် ခေါင်းတလားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ကာ ယင်းအပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်ပြီးနောက် မည်သည့်တုံ့ဆိုင်းမှုမျှ မရှိဘဲ တိုက်ရိုက်ဖွင့်လိုက်၏။ ယင်းကို ဖွင့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်၌ သူမ၏ အမူအရာက ချက်ချင်းဆိုသလို အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝုန်း...</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ကြေးဝါရောင် ခေါင်းတလားမှနေ၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကြယ်ရောင်တစ်ရောင် တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီးမှာ တုံ့ပြန်နိုင်ခြင်း မရှိခင်၌ပင် ချက်ချင်းဆိုသလို ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်နှင့် တုန်းချန်တို့လည်း ယင်းနှင့်အတူ ဝါးမျိုခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဧရိယာ၏ ဗဟိုချက်ရှိ ကြေးဝါရောင် ခေါင်းတလားကလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြီးတစ်ခုလုံး၏ အတွင်းပိုင်းက ဗလာကျင်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံးက တည်ငြိမ်မှုထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက်၌မူ...</p> <p> </p> <p>ဒုတိယကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ဝမ် ဦးဆောင်သော နတ်ဘုရားကောလိပ်မှ ထိပ်သီးသန်မာသူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ချန်ဝမ်၏ အမူအရာက အနည်းငယ် တင်းမာနေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘေးမှ လူအိုကြီးတစ်ဦးက လေးနက်သောအသံဖြင့် "သူတို့က ဒီလိုပဲ ပျောက်သွားကြတာလား"</p> <p> </p> <p>ချန်ဝမ်က တောင်ကြီး၏ အတွင်းပိုင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလျက် အတွေးထဲ နစ်မျောနေသည်။</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် "အဲဒီအင်အားစုက အခုချိန်မှာ ပိုပြီးတော့ ရမ်းကားလာနေပြီ။ အဲဒါက နည်းနည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။ ငါတို့က..."</p> <p> </p> <p>ချန်ဝမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်၏။ "သူတို့က ငါတို့နဲ့ ပြဿနာမဖြစ်ချင်ဘူး၊ အဲဒီအစား အဲဒီနတ်ဘုရားကျောင်းတော်အနည်းငယ်နဲ့ပဲ ပြဿနာ ဖြစ်ချင်နေတာ။ ငါတို့အနေနဲ့ သူတို့ကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ မလိုအပ်ဘူး"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက ချန်ဝမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောချေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း၌ သူတို့က ပါဝင်မပတ်သက်ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ ကျောင်းအုပ်ကြီးက ရှိမနေသောကြောင့် သူတို့အနေဖြင့် ထိုလူများကို မကိုင်တွယ်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်ကြောင်းကို သူ သိထား၏။ ထိုလူများမှာ ရူးသွပ်နေကြရုံသာမက သူတို့၏ စွမ်းအားကလည်း ကောင်းကင်ကိုတောင် ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် ထူးကဲလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ကောင်းကင်ကိုပင် ဆန့်ကျင်နိုင်လောက်အောင် ထူးကဲနေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက လေးနက်သောအသံဖြင့် "တုန်းချန်... သူက..."</p> <p> </p> <p>ချန်ဝမ်က "စိတ်မပူပါနဲ့၊ သာမန်လူတွေက သူ့ကို သတ်လို့ မရပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူငယ်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တုန်းချန်နဲ့ အတူတူ ရှိနေရတာလဲ"</p> <p> </p> <p>လူအိုကြီးက "ကျုပ်တို့ စုံစမ်းပြီးပြီ။ သူက မကြာသေးခင်ကမှ ကောလိပ်ကို ဝင်ရောက်လာတဲ့ အဆင့်နိမ့်ပါရမီရှင် အပြင်စည်းကျောင်းသား တစ်ယောက်ပဲ"</p> <p> </p> <p>ချန်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် လူအိုကြီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ လူအိုကြီးက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "အဆင့်နိမ့်ပါရမီနဲ့တော့ သေချာပေါက် ကျုပ်တို့ရဲ့ ကောလိပ်ကို ဝင်ခွင့်မရနိုင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ချင်းကျိနဲ့ အတူတူ လာတာဆိုတော့..."</p> <p> </p> <p>ချင်းကျိ။</p> <p> </p> <p>ချန်ဝမ်၏ မျက်နှာထက်၌ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်တည်လာ၏။ တုန်းချန်ပြီးလျှင် ချင်းကျိက လက်ရှိ နတ်ဘုရားကောလိပ်၌ သံသယဝင်စရာမလိုအောင် အထူးချွန်ဆုံး ပါရမီရှင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် သူမက ဖုံးကွယ်နေသော ထူးခြားသည့် ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားကာ ယင်းက ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုပင် အံ့အားသင့်သွားစေခဲ့သဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားကျောင်းတော်သုံးခုကပင် သူမကို သူတို့၏ နတ်ဘုရားကျောင်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် လာရောက် တောင်းဆိုခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>သူမအတွက်နှင့် သူတို့က တိုက်ပွဲဖြစ်လုနီးပါးပင် ဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ချန်ဝမ်က "သူက ချင်းကျိနဲ့အတူတူ လာတာဆိုမှတော့... ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပဲလေ"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက လှည့်ထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကောင်မလေးကို သူက မျက်နှာသာပေးရမည်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်သည်လည်း ရိုးရှင်းသူမဟုတ်ကြောင်း အစပိုင်း၌ လူအိုကြီးက ပြောချင်ခဲ့သော်လည်း ချန်ဝမ်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်တမ်း၌ တုန်းချန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ချင်းကျိက နတ်ဘုရားကောလိပ်အတွက် ပို၍ အရေးကြီးပေသည်။</p> <p> </p> <p>မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တုန်းချန်၌ ထူးခြားသည့် အဆင့်အတန်းတစ်ခု ရှိနေကာ ချင်းကျိ၌မူ မရှိချေ။ သူမသာ နတ်ဘုရားကောလိပ်၏ စစ်မှန်သော လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကာ အရိုက်အရာဆက်ခံသူအဖြစ် ပြုစုပျိုးထောင်ပေး၍ ရနိုင်သော လူစားမျိုးပင်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင် နိုးလာချိန်၌ သူက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ထထိုင်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ခေါင်းကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် ခါယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏ ခေါင်းမှာ ခဲများ ထည့်ထားသည့်အလား အင်မတန် လေးလံနေကြောင်း ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>အင်မတန် မသက်မသာ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် သူက အနည်းငယ် သက်သာလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက အဆုံးအစမရှိသော ကြယ်တာရာကောင်းကင်တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>အသံတစ်သံမျှ မရှိဘဲ အရာအားလုံးက ခဲယဉ်းသွားသည့်အလား ငြိမ်သက်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသည့်အလား ရီထျန်းမင်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တုန်းချန်က မလှမ်းမကမ်း၌ မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီး ရှိနေ၏။ သူတို့နှစ်ဦးက ဆယ်ပေခန့် အကွာအဝေးမှနေ၍ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရပ်နေကြခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အကြည့်များက အင်မတန် ရန်လိုနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ သူမတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်းကို သူ သဘောပေါက်သွား၏။ သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ အမွှေးတိုင် စွမ်းအင်များက တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်ခံထားရခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>နတ်ဘုရားစကြာဝဠာ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က ဖိနှိပ်ခံထားရသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူက တိတ်တဆိတ် စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်ရာ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်းဉပဒေကမူ အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်စကြာဝဠာနှင့် အထက်ဘက်စကြာဝဠာ နှစ်ခုလုံး၏ အဆင့်များက ဖိနှိပ်ခံထားရကာ သက်ရှိသတ္တဝါအပေါင်း ဉပဒေတစ်ခုတည်းသာ အလုပ်လုပ်နေခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်က အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်လွန်းသည်ဟု ရီထျန်းမင်က ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ပိုမတွေးတော့ဘဲ မလှမ်းမကမ်း၌ အကဲစမ်းနေကြဆဲဖြစ်သော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါက အစစ်အမှန်နတ်ဘုရားရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီး ဖြစ်ရမယ်။ မင်းတို့နှစ်ယောက် အကဲစမ်းမနေသင့်ဘူး"</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူက တုန်းချန်၏ အနီးသို့ လျှောက်သွားကာ မလှမ်းမကမ်းရှိ ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆံပင်အဖြူရောင်နှင့် အမျိုးသမီးက ရီထျန်းမင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်များက တုန်းချန်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က အညံ့မခံဘဲ သူမ၏ အကြည့်ကို ပြန်လည်ရင်ဆိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က တုန်းချန်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲလိုက်သည်။ "သွားရအောင်၊ သူ့ကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်"</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က ရီထျန်းမင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်တွင် ရီထျန်းမင်က သူမကို ဤအတိုင်း ဆွဲခေါ်သွား၏။ သူက သေချာပေါက် အင်္ကျီလက်ကိုသာ ဆွဲထားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်သည်လည်း ငြင်းဆန်ခြင်း မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်နှင့် တုန်းချန်တို့က အဝေးရှိ ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ အနက်ပိုင်းဆီသို့ လျှောက်သွားကြ၏။ သူက ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ အနက်ပိုင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအနက်ပိုင်း၌ ကြယ်ရောင်တစ်ခု တည်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>အင်မတန် တောက်ပနေသည့် တစ်လုံးတည်းသော ကြယ်ရောင်ပင်။</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက..."</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က "ဖိနှိပ်ခံထားရတယ်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ငါ့ဟာရောပဲ"</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က "ရှင့်ဆီမှာ အစကတည်းက ဘာမှရှိပုံမရပါဘူး"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်၏ အမူအရာက တောင့်တင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က "ဒီနေရာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်။ ကျွန်မတို့ သတိထားရမယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအစစ်အမှန်နတ်ဘုရားက ကောင်းလား ဆိုးလားဆိုတာ ကျွန်မတို့ မသိဘူးလေ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က တုန်းချန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ "ကောင်းလား ဆိုးလား ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နတ်ဘုရားတွေအားလုံးက မတူညီတဲ့ စရိုက်တွေ ရှိကြတယ်။ ဖြောင့်မတ်တဲ့သူတွေ ရှိသလို သေချာပေါက် ဆိုးယုတ်တဲ့သူတွေလည်း ရှိတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ "ငါတို့ကို တစ်ဖက်လူက တမင်သက်သက် ဒီကို ပို့လိုက်တာပဲ။ သူက ငါတို့ကို မသတ်ဘဲ ဒီကိုခေါ်လာတာဆိုတော့ သူ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် တစ်စုံတစ်ခု ရှိလောက်မယ်"</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် တုန်းချန်က "ရှင်က လုံးဝ ကြောက်နေတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူးနော်"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ပြုံးလျက် "ငါက ကြီးကျယ်တဲ့ မြင်ကွင်းတချို့နဲ့ အရမ်းအားကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေကို ကြုံတွေ့ဖူးလို့ပါ..."</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်က ရီထျန်းမင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ အနည်းငယ် သိချင်စိတ်ဖြင့် "အရမ်းအားကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေ ဟုတ်လား။ သူတို့က ဘယ်သူတွေလဲ။ ဘယ်လောက်တောင် အားကောင်းလို့လဲ"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က "ယန်မိသားစုလေ"</p> <p> </p> <p>တုန်းချန်၏ သွယ်လျလှပသော မျက်ခုံးလေးများက အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွား၏။ "တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး"</p> <p> </p> <p>ရီထျန်းမင်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူတို့က ဒီစကြာဝဠာထဲကို ရောက်လာတဲ့အခါကျရင် ဒီနတ်ဘုရားစကြာဝဠာကြီးကိုလည်း သေချာပေါက် အံ့အားသင့်သွားစေလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>ယန်မိသားစုက နတ်ဘုရားစကြာဝဠာကို ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်စွမ်း ရှိပါသလော။</p> <p> </p> <p>သူတို့က လုပ်နိုင်နေပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ကွမ်ချွန်ဓားသခင်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့ပြင် တစ်နေ့နေ့၌ ယန်မိသားစုက ဤစကြာဝဠာသို့ ရောက်လာနိုင်ကြောင်း သူ သိထား၏။</p> <p> </p> <p>ယန်မိသားစု။</p> <p> </p> <p>သူတို့က တကယ်ကို ပြိုင်ဘက်ကင်းလှခြင်းပင်။ သူတို့ထံ၌ သန်မာသူများ အရမ်းများလွန်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ယန်မိသားစု ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အဝေးရှိ ကြယ်တာရာကောင်းကင်၏ အဆုံးမှနေ၍ ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ "အဲဒီယန်ယဲ့ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ယန်မိသားစုလား။ မင်းက သူနဲ့ ဘယ်လိုပတ်သက်တာလဲ။ သူ့မျိုးဆက်လား"</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save