Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၄</h2> <h2 style="text-align: center;">လူဟွားရုံ တံခါးဝအထိ လာရောက်ပြဿနာရှာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ငွေရလျှင် သိုဝှက်ထားတတ်သောကုန်သည်များ၊ အသုံးအဆောင် ပစ္စည်းဆန်းများကိုသာ ဝယ်ယူတတ်သော သူဌေးများနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက လီကျစ်၏ စက်မှုလုပ်ငန်းမှာစီးပွားရေးကို ဆွဲတင်ပေးနိုင်စွမ်း အလွန်ကြီးမားလှသည်။ လီကျစ်၏ ဆပ်ပြာနှင့် အကောင်းစား ချည်ထည်များသည် တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ အဆက်မပြတ်ရောင်းချနေရသဖြင့် အရပ်ရပ်မှ ငွေများသည် ထန်းကျင်းမြို့အတွင်းသို့ စက်မှုရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုနှင့် အလုပ်သမားလစာများအဖြစ်စီးဝင်လာပြီး မြို့၏ စည်ကားဝပြောမှုကို တိုက်ရိုက်မြှင့်တင်ပေးနေသည်။</p> <p>၆ လပိုင်း ရောက်သောအခါ ထန်းကျင်းမြို့အတွင်းရှိ တောင်းရမ်းစားသောက်သူ ဦးရေမှာ သိသိသာသာလျော့နည်းသွားပြီး လမ်းသွားလမ်းလာပြည်သူများ၏ ခြေလှမ်းများပင် ပိုမိုသွက်လက် တက်ကြွလာကြသည်။</p> <p>ခေတ်ကူးပြောင်းလာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် လီကျစ်သည် လွန်ခဲ့သောလအနည်းငယ်အတွင်း ထန်းကျင်းမြို့၏ပြောင်းလဲမှုများကို စေ့စေ့စပ်စပ်လေ့လာကြည့်မိသည်။ သူ့လုပ်ငန်းများက ထန်းကျင်းရှိ သာမန်ပြည်သူများအပေါ် အကျိုးကျေးဇူးများစွာဖြစ်ထွန်းစေသည်ကိုသူသိသည်။ သို့သော်လည်း ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူသည် ထန်းကျင်းမြို့၏ အမတ်တစ်ဦးမဟုတ်သဖြင့် သူ့လုပ်ငန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကျိုးဆက်များကို အခြားသူများကသာ ခံစားနေရခြင်းကို ဘေးမှကြည့်နေရရုံသာ ရှိသည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ လီကျစ်သည် ဒေသတစ်ခုကို တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်စီမံနိုင်ရန်အတွက် ဤခေတ်ကာလ၏ အမတ်ရာထူးတစ်ခုခုကို ရယူရန် စတင်စဉ်းစားလာမိသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လက်တွေ့ဘဝမှာပြင်းထန်လှသည်။ လီကျစ်သည် သူ့လုပ်ငန်းအကျိုးအမြတ်များကို မခံစားရသည့်အပြင် လုပ်ငန်းချဲ့ထွင်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြဿနာများကပါ သူ့ထံသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာတော့သည်။</p> <p>၆ လပိုင်း ၁၃ ရက်နေ့ နံနက်တွင် လီကျစ်သည် နံနက်စာစားပြီးနောက် ရက်ကန်းစက်ရုံသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် ထန်းကျင်းမြို့၏ထိပ်သီးကုန်သည် ရှစ်ဦးထဲတွင်ပါဝင်သော ‘လူဟွားရုံ’ သည် လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ သူ့အိမ်ရှေ့သို့ရောက်လာသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ လူဟွားရုံမှာ အမည်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နောက်ပါအစောင့်အရှောက် တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာလည်း အမည်းရောင် အင်္ကျီတိုများကို ဆင်တူဝတ်ဆင်ထားကြရာ ကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>လူအုပ်ကြီး ရောက်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ လီကျစ်၏ အိမ်တံခါးတွင် စောင့်နေသော အစောင့်နှစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်းသတိရှိသွားပြီး လူဟွားရုံ၏ လူများကို အိမ်ဝင်းအတွင်းမဝင်နိုင်ရန် အတင်းပိတ်ဆို့တားဆီးကြသည်။</p> <p>သို့သော် အစောင့်နှစ်ဦးတည်းဖြင့် လူတစ်ဒါဇင်ကျော်ကို မည်သို့တားဆီးနိုင်မည်နည်း။ လူဟွားရုံ၏ လက်ပါးစေများသည် ချက်ချင်းပင်လှုပ်ရှားလိုက်ကြသည်။ လေးငါးဦးခန့်က ရှေ့သို့ ပြေးတက်လာပြီး လူအင်အားအသာစီးဖြင့် လီကျစ်၏ အစောင့်များကိုနံရံတွင် ကပ်ထားလိုက်ကြသည်။ အစောင့်များ၏ ဒေါသတကြီးဆဲဆိုသံများကိုဂရုမစိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားမရအောင်သာ ချုပ်ထားလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လူဟွားရုံက နှာခေါင်းရှုံ့ကာလှောင်ပြုံးပြုံးပြီး လီမိသားစု အိမ်ဝင်းအတွင်းသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။</p> <p>တံခါးဝရှိ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်သံများကိုကြားသောအခါ အိမ်ထဲတွင်ရှိနေသည့် ကျန်အစောင့် ရှစ်ဦးမှာလည်း ဒုတ်များကိုကိုင်ဆောင်ကာ ပြေးထွက်လာပြီး အိမ်ဝင်းအတွင်း၌ လူဟွားရုံ၏ လူများနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လီကျစ်၏ ညီဖြစ်သူ လီရှင်းနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းသျှီတို့မှာ ရောက်လာသူများကိုမြင်ပြီး အံ့အားသင့်ကာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဘာဖြစ်သည်ကိုမသိသဖြင့် လီကျစ်ကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>အိမ်ဝင်းအလယ်တွင် ရပ်နေသော လူဟွားရုံက လီကျစ်၏ ကိုယ်ရံတော်များကိုကြည့်ကာ …</p> <p>“လီကျစ်... ထွက်ခဲ့စမ်း”</p> <p>လီကျစ်ကတော့ ဒုက္ခရောက်ပြီဖြစ်ကြောင်း စိတ်ထဲမှသက်ပြင်းချရင်း သိလိုက်သည်။ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူသည် အိမ်ရှေ့ခန်းမှထွက်လာပြီး လူဟွားရုံကိုကြည့်ကာ…</p> <p> “ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလား”</p> <p>“ဒါပေါ့... မင်းကို ရှာတာပေါ့”</p> <p> လူဟွားရုံက သူ့မျက်လုံးမှေးမှေးလေးများဖြင့် လီကျစ်ကို စိုက်ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> “လီကျစ်… ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က မင်းကြိုက်တဲ့ဈေးပြောပြီး ဆပ်ပြာဖော်စပ်နည်းကို ငါ့ဆီ ရောင်းဖို့ ပြောထားတာ ဘယ်လိုလဲ စဉ်းစားပြီးပြီလား”</p> <p>ဤလူဟွားရုံသည် လအနည်းငယ်ကြာငြိမ်နေခဲ့ပြီးနောက် ယနေ့တွင်ဘာကြောင့်မှန်းမသိ လှုပ်ရှားလာခြင်းဖြစ်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အတင်းအဓမ္မဝယ်ယူရန် ပြင်ဆင်လာပုံရသည်။</p> <p>လီကျစ်က တည်ငြိမ်စွာပင်…</p> <p> “ဒီကိစ္စအတွက်နဲ့ ကျွန်တော့်အိမ်ထဲကို အတင်းဝင်လာတာလား”</p> <p>လူဟွားရုံက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အသံကိုထပ်မြှင့်လိုက်သည်။</p> <p> “ဒီနေ့က အရင်လိုမဟုတ်တော့ဘူး။ ငါက မင်းရဲ့ ဆပ်ပြာဖော်စပ်နည်းကိုတင်မကဘူး… မင်းရဲ့ ရက်ကန်းစင်အသစ်နဲ့ ချည်ငင်စက်အသစ်တွေရဲ့ နည်းပညာကိုပါဝယ်ချင်တာ။ မင်းကြိုက်တဲ့ဈေးသာ ပြောလိုက်တော့”</p> <p>လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်အတွင်း လီကျစ် ထုတ်လုပ်သော အကောင်းစားပိတ်စများသည် အရပ်ရပ်တွင်ကျော်ကြားသွားခဲ့သည်။ လူဟွားရုံသည် ဆပ်ပြာဖော်စပ်နည်းကိုသာမက လီကျစ်၏ ရက်ကန်းစက်ပစ္စည်း နည်းပညာများကိုပါ တစ်ပြိုင်နက် သိမ်းပိုက်လိုနေခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>အမှန်တကယ်ပင် လူ့လောဘမှာ အဆုံးအစမရှိပေ။</p> <p>လီကျစ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်ပင် …</p> <p>“ကျွန်တော် မရောင်းဘူးဆိုရင်ကော”</p> <p>လူဟွားရုံက မျက်လုံးကိုမှေးလိုက်ပြီး…</p> <p> “မင်းက ဈေးမပြောရင် ငါပဲ ဈေးသတ်မှတ်ပေးမယ်။ ဆပ်ပြာဖော်စပ်နည်းနဲ့ စက်နှစ်မျိုးလုံးရဲ့ နည်းပညာအတွက် ငွေသျှူး ငါးရာပေးမယ်” ဟု ဆိုကာ မောက်မာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p> “ငွေသျှူး ငါးရာဆိုတာ မင်းတို့ အိမ်ဝင်းမျိုး ငါးခုစာလောက်ဝယ်လို့ရတယ်။ ငါပေးတဲ့ဈေးက မနည်းဘူး မဟုတ်လား”</p> <p>လီကျစ်က လှောင်ပြုံးပြုံးကာ…</p> <p> “ကျွန်တော် အရင်ကပြောဖူးသလိုပဲ… ကျွန်တော့်ရဲ့ ဖော်စပ်နည်းကို ဆရာကြီးရွှီနဲ့ ဝေမျှထားတာ။ ရောင်းမရောင်းဆိုတာ ဆရာကြီးရွှီရဲ့ သဘောတူညီချက်လိုတယ်။ ကျွန်တော် သူနဲ့ တိုင်ပင်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ဆရာကြီးရွှီက မရောင်းချင်ဘူးလို့ပြောတယ်… ဒါကြောင့် ကျွန်တော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး”</p> <p>လူဟွားရုံသည် ဆရာကြီးရွှီမင်ချဲ့ကိုကြောက်ရွံ့မှန်း လီကျစ်သိသဖြင့် ယခင်ကအတိုင်း ဆရာကြီးရွှီကို အကြောင်းပြကာ ခုခံလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လူဟွားရုံသည် ဆရာကြီးရွှီနှင့် လီကျစ်၏ ဆက်ဆံရေးကို အသေအချာ စုံစမ်းပြီးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု လီကျစ် မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>လူဟွားရုံက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆဲဆိုလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းလို အမွေးမစုံသေးတဲ့ ကလေးက ငါ့ကို လိမ်ချင်သေးတာလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်ကပဲ ငါ ရွှီအိမ်တော်ကို ကိုယ်တိုင်သွားခဲ့တာ။ ဆရာကြီးရွှီက မင်းရဲ့ ဖော်မြူလာအကြောင်း ဘာမှမသိဘူးလို့ ငါ့ကို ကိုယ်တိုင်ပြောလိုက်တယ်။”</p> <p>လူဟွားရုံက မျက်လုံးပြူးကာ …</p> <p>“ကလေး... ငါ အရှိကိုအရှိအတိုင်း ပြောပြမယ်။ ငါ့အစ်ကိုက ‘ချင်းစစ်ရေးရာရုံး ဝန်ထောက်မင်း’ ကွ။ ငါ မင်းကို ငွေသျှူး ငါးရာပေးမယ်။ မင်းရဲ့ ဖော်စပ်နည်းနဲ့ စက်တွေကို မင်းရောင်းချင်ချင် မရောင်းချင်ချင် ရောင်းရမယ်”</p> <p>လူဟွားရုံက ဆရာကြီးရွှီထံအထိ သွားရောက်စုံစမ်းခဲ့လိမ့်မည်ဟု လီကျစ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ယနေ့တွင် သူ၏ အိမ်ဝင်းထဲအထိ မရမကဝင်ရောက်လာရဲခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>သို့သော်လည်း လီကျစ်၏ လိမ်လည်မှုပေါ်သွားသည့်တိုင် သူ နောက်ဆုတ်၍မရပေ။ လူဟွားရုံသည် လီကျစ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံးကို တစ်ခါတည်း ဝါးမြိုလိုနေသဖြင့် လီကျစ်အနေဖြင့် အရှုံးပေး၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p>လီကျစ်သည် လူဟွားရုံ၏ မျက်လုံးကိုစိုက်ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်</p> <p>“စိတ်မကောင်းပါဘူး… ဆပ်ပြာဖော်စပ်နည်းနဲ့ ရက်ကန်းစက်တွေကို မရောင်းနိုင်ပါဘူး” ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီကျစ်၏ စကားကိုကြားသောအခါ လူဟွားရုံ၏ မျက်နှာပျက်သွားသည်။ သူက အေးစက်စွာဖြင့်…</p> <p> “လီကျစ်… ငါ အခု မင်းကို ငွေသျှူး ငါးရာ ပေးနေတုန်း အေးအေးဆေးဆေး ယူလိုက်စမ်းပါ။ အကောင်းပြောတုန်း မရရင်တော့ အဆိုးမဆိုနဲ့။ ငါ မင်းကို သုံးရက်အချိန်ပေးမယ်။ သုံးရက်ကြာလို့မှ မင်း မဆုံးဖြတ်ရသေးရင် ငါ လူဟွားရုံက အတင်းအဓမ္မ လုယူမှာကိုတော့ အပြစ်မတင်နဲ့”</p> <p>“လူဟွားရုံ… ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့လူတွေကို လက်ဖျားနဲ့တောင်ထိရဲလို့လား” ဟု ပြန်အော်လိုက်သည်။</p> <p>လူဟွားရုံက အားရပါးရရယ်မောကာ</p> <p>“မင်းရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေကို ငါက ရိုက်ရင်လည်း အလကားရိုက်မှာပဲ။ မင်းရဲ့ အစောင့်တွေကသာပြန်ခုခံရဲရင် ဝန်ထောက်မင်းက မင်းကို ထောင်ထဲထည့်လိမ့်မယ်။ မင်းမှာ ကိုယ်ရံတော်ဘယ်လောက်ပဲ ရှိရှိ… မင်းက ပုန်ကန်ရဲလို့လား”</p> <p>ထိုစကားကိုကြားသောအခါ လီကျစ်၏ အစောင့်များအားလုံးဆွံ့အသွားကြသည်။ အမတ်ကြီးများ၏ ဆွေမျိုးများမှာ မောက်မာတတ်ကြသော်လည်း လူဟွားရုံကဲ့သို့ အဆင့်အထိတော့ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ဤသူမှာ ကုန်သည်တစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ ဓားပြဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦးနှင့်သာ တူနေတော့သည်။</p> <p>သူ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများပြီးဆုံးသွားသောအခါ လူဟွားရုံက လီကျစ်၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာမည်ကိုမျှော်လင့်ကာ အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p>သို့သော် အကြာကြီးစောင့်ကြည့်သော်လည်း လီကျစ်၏မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့သည့် အရိပ်အယောင်မတွေ့ရပေ။ လီကျစ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကိုအလေးအနက် စဉ်းစားနေပုံရပြီး လူဟွားရုံ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။ လူဟွားရုံက စိတ်ထဲမှကျိန်ဆဲရင်း လီကျစ်တစ်ယောက် ကြောက်လန့်ပြီးကြောင်သွားသည်ဟုသာ ထင်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူပြောချင်သည်များကို ပြောပြီးသွားပြီဖြစ်သဖြင့် လူဟွားရုံသည် သူ့လက်ပါးစေများကို ခေါ်ကာ လီမိသားစု ဝင်းအတွင်းမှထွက်သွားလေသည်။ ကြောင်တောင်တောင်ဖြစ်နေသော ကိုယ်ရံတော်များနှင့် လီမိသားစုဝင် သုံးဦးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>လူဟွားရုံတို့ လူအုပ်ထွက်သွားသည်ကိုကြည့်ရင်း လီကျစ်၏ မိခင် ကျန်းသျှီမှာ ခြေလက်များမခိုင်တော့ဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ပုံကျသွားကာ…</p> <p> “ကျစ်အာ... ငါတို့တော့ ဒီတစ်ခါ ဒုက္ခအကြီးအကျယ်တွေ့ပြီ။ ငါတို့မိသားစုက အဲဒီလို လူမျိုးကို ဘယ်လိုများယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ။ ငါတို့မိသားစုရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေလည်း ဒီမှာတင်လမ်းဆုံးပြီ ထင်ပါရဲ့” ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေရှာသည်။</p> <p>လီရှင်းကလည်း လီကျစ်ကိုကြည့်ကာ</p> <p> “အစ်ကိုကြီး... သူ့နောက်မှာ ဝန်ထောက်မင်းရှိနေတာ… ကျွန်တော်တို့ဘယ်လိုမှ ပြန်မခုခံနိုင်ဘူး”</p> <p>လီကျစ်က သူ့မိခင်နှင့် ညီကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါရင်း…</p> <p> “အဲဒီလိုတော့လည်း မဟုတ်သေးပါဘူး”</p> <p>ထိုစကားကြောင့် မိခင်ကျန်းသျှီ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားပြီး…</p> <p> “ကျစ်အာ... မင်းမှာ နည်းလမ်းရှိလို့လား။ ငါတို့က ‘ချင်းစစ်ရေးရာရုံး’ ကို ယှဉ်နိုင်လို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>“အမေ... မထင်မှတ်ထားတာတွေ မဖြစ်လာဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ အဲဒီလူဟွားရုံကို တကယ်ပဲယှဉ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p>လီကျစ်၏စကားကြောင့် လီရှင်းနှင့် မိခင်ကျန်းသျှီတို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးကြည့်ကာ ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p>လီကျစ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး…</p> <p> “လီရှင်း... ငါ ငွေသျှူး တစ်ထောင်ကို ငွေလွှဲလက်မှတ်အဖြစ် အပ်နှံဖို့ ဘဏ်ကိုသွားရမယ်။ မင်း ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့”</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save