Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၆</h2> <h2 style="text-align: center;">ရုံးစေများ လာရောက်ဖမ်းဆီးခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လူဟွားရုံ ထွက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လီကျစ်သည် ထန်းကျင်းမြို့ရှိ အစိုးရရုံးတော်သို့ အမြန်သွားရောက်ခဲ့သည်။</p> <p>လီကျစ်သည် တံခါးစောင့်နေသော ရုံးအမှုထမ်းအား ငွေ ၅ ကျန် ကို ခပ်သွက်သွက် ကမ်းပေးလိုက်ရင်း</p> <p>"ကျွန်တော်မျိုး အိမ်တော်ထိန်း ဆွန်းယိုမင်ကို တွေ့ချင်လို့ပါ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရုံးအမှုထမ်းသည် ငွေကိုရသဖြင့်ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားပြီး ရုံးတော်အတွင်းသို့ ဝင်ကာ ဆွန်းယိုမင်ကို ခေါ်ထုတ်ပေးခဲ့သည်။</p> <p>ဆွန်းယိုမင်သည် လီကျစ်ကိုမြင်သည်နှင့်…</p> <p> "သခင်လေးလီ… တစ်စုံတစ်ခု အခက်အခဲ ကြုံနေလို့လား"</p> <p>လီကျစ်က ဆွန်းယိုမင်အား ငွေသျှူး ၅ သျှူးကို ထပ်မံပေးကမ်းလိုက်ပြီး ပြုံးလျက်…</p> <p>"အကြောင်းမရှိဘဲ ကျွန်တော်မျိုးမလာပါဘူး။ လီကျစ်မှာ ဘုရင်ခံမင်းကြီးနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ အရေးကြီးကိစ္စတစ်ခုရှိနေလို့ပါ။ စီမံခန့်ခွဲရေးမှူးဆွန်းက လမ်းပြပေးဖို့တောင်းဆိုချင်ပါတယ်"</p> <p>ဆွန်းယိုမင်သည် လက်ထဲရှိ ငွေကိုကြည့်ကာ ညီရင်းအစ်ကိုကဲ့သို့ ရင်းနှီးဖော်ရွေသွားပြီး</p> <p>"ဘုရင်ခံမင်းကြီးက အခု နန်းဆောင်သုံးခုမြောက်မှာ နေ့ခင်းပိုင်းအနားယူနေတယ်… ဒါပေမဲ့ ကိစ္စမရှိပါဘူး။ မင်း ငါနဲ့အတူ အပြင်မှာခဏစောင့်နေ နိုးလာတာနဲ့ ငါ ချက်ချင်း ခေါ်သွားပေးမယ်</p> <p>လီကျစ်က ဦးညွှတ်ကာ…</p> <p>"အိမ်တော်ထိန်းရဲ့ အစီအစဉ်အတိုင်းပါပဲခင်ဗျာ"</p> <p>ဆွန်းယိုမင်သည် လီကျစ်ကို ရုံးတော်အတွင်းသို့ခေါ်သွားကာ ခန်းမနှစ်ခုကိုဖြတ်ကျော်ပြီး တတိယမြောက် နန်းဆောင်သို့ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် လီကျစ်ကို အပြင်တွင်ရပ်ခိုင်းထားပြီး ဘုရင်ခံမင်းကြီး ‘ဟဲရှိရှို့’ နိုးလာမည့်အချိန်ကို တိတ်ဆိတ်စွာစောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။</p> <p>ရုံးတော်တွင် အမှုထမ်းနေသူဖြစ်သဖြင့် ဆွန်းယိုမင်သည် ယဉ်ကျေးမှုထုံးတမ်းစဉ်လာများကို အလွန်နားလည်သည်။ လီကျစ်က ဘုရင်ခံမင်းကြီးနှင့် တွေ့လိုသည့် အကြောင်းအရင်းကိုမပြောသဖြင့် သူကလည်း စပ်စုခြင်းမပြုဘဲ ငြိမ်သက်စွာရပ်နေလေသည်။</p> <p>အချိန်အတော်ကြာစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် နန်းဆောင်အတွင်းမှလှုပ်ရှားသံများ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဘုရင်ခံမင်းကြီး နိုးလာပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဆွန်းယိုမင်သည် တံခါးကို အသာဟ၍ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘုရင်ခံမင်းကြီး အမှန်တကယ်နိုးနေသည်ကို မြင်သောအခါမှ တံခါးကို ဖွင့်၍ အတွင်းသို့ဝင်သွားခဲ့သည်။</p> <p>"အရှင်မင်းကြီး... ဆပ်ပြာချက်တဲ့ လီကျစ် ရောက်နေပါတယ်။ အရေးကြီးကိစ္စရှိလို့ တွေ့ခွင့်တောင်းနေပါတယ် ဘုရား"</p> <p>"အို... ဟုတ်လား"</p> <p> ဟဲရှိရှို့သည် အိပ်ရာမှနိုးကာစဖြစ်သဖြင့် ဝေဝေဝါးဝါးဖြစ်နေသေးသည်။ သူသည် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး မျက်နှာကို လက်ဖြင့်ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်မှ လီကျစ်ဆိုသည်မှာ သူ့အား ငွေသျှူး နှစ်ထောင် ပေးကမ်းခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားကာ လက်ဝေ့ယမ်း၍…</p> <p> "သူ့ကို အထဲလွှတ်လိုက်"</p> <p>ဆွန်းယိုမင်သည် အပြင်သို့ပြန်ထွက်လာပြီး လီကျစ်ကို အထဲသို့ဝင်စေသည်။ လီကျစ်သည် နန်းဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ ဒူးထောက်ဦးချဂါရဝပြုလိုက်ပြီးမှ မတ်တပ်ရပ်ကာ လက်အုပ်ချီလျက်…</p> <p>"အရှင်မင်းကြီး... ချင်းစစ်ရေးရာရုံး ဝန်ထောက်မင်းရဲ့ ညီ လူဟွားရုံက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လိုချင်တပ်မက်နေပါတယ်။ သူက ကျွန်တော်မျိုးကို ချင်းစစ်ရေးရာရုံး ထောင်ထဲ ထည့်မယ်လို့လည်း ခြိမ်းခြောက်နေပါတယ်။ ဘုရင်ခံမင်းကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်တင်ပေးဖို့ တောင်းပန်အပ်ပါတယ် ဘုရား"</p> <p>ဟဲရှိရှို့က မုတ်ဆိတ်မွှေးကို သပ်ရင်း…</p> <p> "သူက မင်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဘယ်လို လိုချင်နေတာလဲ"</p> <p>"လူဟွားရုံက ဆပ်ပြာဖော်ဆပ်နည်းနဲ့ ရက်ကန်းစက် နည်းပညာတွေကိုလွှဲပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးက ငြင်းလိုက်တော့ သူက လူမိုက်ခြောက်ဆယ်ကိုခေါ်ပြီး ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ရက်ကန်းစက်ရုံမှာ လာရောက်ပြဿနာရှာပါတယ်။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ကိုယ်ရံတော်တွေက သူ့လူတွေကို မောင်းထုတ်လိုက်တာကို သူက အခု လူသတ်ဖို့ကြံရွယ်တယ်ဆိုပြီး မဟုတ်မမှန်စွပ်စွဲကာ ချင်းစစ်ရေးရာရုံးက ရုံးအမှုထမ်းတွေကိုလွှတ်ပြီး ဖမ်းခိုင်းနေပါတယ်"</p> <p>ဟဲရှိရှို့က သက်ပြင်းချကာ…</p> <p>"ဒီဝန်ထောက်မင်း လုဟွာလင်ကတော့ ပြဿနာမပြီးနိုင်သေးပါလား"</p> <p>လီကျစ်သည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ ငွေသျှူး တစ်ထောင်တန် ငွေလွှဲလက်မှတ်ကို ထုတ်ယူကာ ဦးညွှတ်လျက် ဟဲရှိရှို့အား ဆက်သလိုက်သည်။ ဟဲရှိရှို့သည် ငွေလွှဲလက်မှတ်ပေါ်ရှိ ပမာဏကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ကိစ္စမရှိပါဘူး… ငါ လုဟွာလင်နဲ့ စကားပြောလိုက်မယ်။ မင်းအိမ်ပြန်ပြီး သတင်းကိုသာ စောင့်နေတော့"</p> <p>ဘုရင်ခံမင်းကြီး ကိုယ်တိုင်ကိုင်တွယ်ပေးမည်ဆိုပါက ချင်းစစ်ရေးရာရုံး ဝန်ထောက်မင်းအနေဖြင့် လီကျစ်ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီကျစ်၏ရင်ထဲမှ အလုံးကြီးကျသွားပြီး ပြုံးလျက်…</p> <p> "ကျွန်တော်မျိုးကို ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် ဘုရင်ခံမင်းကြီး။ ကျွန်တော်မျိုး ခွင့်ပြုပါဦး ဘုရား"</p> <p>ရုံးတော်မှ ထွက်လာပြီး အိမ်သို့ပြန်ကာ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် ချင်းစစ်ရေးရာရုံးမှ ရုံးအမှုထမ်းများနှင့် အရင်ဆုံးတိုးတော့သည်။</p> <p>ရုံးအမှုထမ်းငါးဦးသည် ကျင်းပြန်ရပ်ကွက်အတွင်းသို့ မောက်မာစွာဝင်ရောက်လာပြီး လီအိမ်တော်တံခါးဝရှိ အစောင့်များကိုတွန်းဖယ်ကာ ခါးတွင်ဓားများကိုယ်စီဖြင့် လီကျစ်အိမ်ထဲသို့ အတင်းဝင်လာကြသည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းတွင်ရှိနေသော လီကျစ်တို့မိသားစုသုံးဦးကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ရုံအမှုထမ်းက လီကျစ်နှင့် လီရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ…</p> <p> "ဟေ့... ဖမ်းစမ်း… လီကျစ် ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"</p> <p>လူဟွားရုံ၏ လက်စားချေမှုက ဘုရင်ခံမင်းကြီးထက် အလျင်ဦးစွာရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း လီကျစ် သိလိုက်သည်။ သူသည် ဝတ်ရုံစကိုခါလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ…</p> <p> "ကျွန်တော်ပါပဲ"</p> <p>ရုံးစေများသည် စကားရှည်ရှည်မပြောဘဲ လီကျစ်ကို ချက်ချင်းဖမ်းဆီးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပြန် ကြိုးတုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>၎င်းကိုမြင်သောအခါ မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းသျှီသည် ချက်ချင်းပင်ငိုယိုကာ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး</p> <p>"အမတ်မင်းတို့ရယ်... ကျွန်မတို့ကို အသက်ချမ်းသာပေးကြပါ။ ကျွန်မတို့က ဥပဒေကို လေးစားတဲ့ သာမန်ပြည်သူတွေပါ။ ဘာလို့ ဖမ်းတာလဲရှင်" ဟု ငိုယို တောင်းပန်ရှာသည်။</p> <p>ဦးဆောင်လာသော ရုံးအမှုထမ်းက လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီးမှ မျက်နှာကို ရုတ်တရက်ပြောင်းကာ</p> <p>"ဒုတိယသခင်လေးကို စော်ကားထားပြီးမှ ဥပဒေလေးစားတယ် ဟုတ်လား။ မင်းတို့ တစ်လှမ်းချင်းစီက အသက်နဲ့ လဲရလိမ့်မယ်"</p> <p>ရုံးအမှုထမ်းပြောသော "ဒုတိယသခင်လေး" ဆိုသည်မှာ ဝန်ထောက်မင်း၏ ညီ လူဟွားရုံ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>လီရှင်းသည် သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ ငွေတစ်သျှူးကို အမြန်ထုတ်ယူကာ ရုံးအမှုထမ်းခေါင်းဆောင်အား ကမ်းပေးရင်း….</p> <p> "အမတ်မင်း... ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို ကြိုးမတုပ်ပါနဲ့ဗျာ… ရုံးတော်ကိုပဲ ကောင်းကောင်း ခေါ်သွားပေးပါ"</p> <p>ရုံးအမှုထမ်းခေါင်းဆောင်သည် လီရှင်းပေးသော ငွေကိုကြည့်ကာ ဖတ် ခနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုတ်ချလိုက်ပြီး…</p> <p> "ငွေနဲ့ လာပေးနေသေးတာလား… မင်းတို့မိသားစုက ဒုတိယသခင်လေးကို စော်ကားထားတာ… နတ်ဘုရားတောင် မင်းတို့ကို ကယ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး… ငါသာ သူ့ကို ကြိုးမတုပ်ဘဲခေါ်သွားရင် မနက်ဖြန် ငါပဲ အုပ်ချုပ်သူဆီက အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်"</p> <p>ရုံးအမှုထမ်းက ငွေကိုပုတ်ချလိုက်သဖြင့် လီရှင်းမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ ဘာမှမပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရုံးအမှုထမ်းသည် လီကျစ်၏ကျောကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် တွန်းလွှတ်လိုက်ရာ လီကျစ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ကျေးဇူးမသိတဲ့ကောင်၊ မြန်မြန်သွားစမ်း"</p> <p>လူဟွားရုံ၏ လူများက ဤမျှအထိရက်စက်လိမ့်မည်ဟု လီကျစ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် ဘုရင်ခံမင်းကြီးကကော သူ့အတွက်မည်သို့ စီစဉ်ပေးထားသည်ကိုလည်း သူ မသိသေးပေ။ သူသည် ရုံးအမှုထမ်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း အိမ်ဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>ရုံးအမှုထမ်းများ လီအိမ်တော်ထဲသို့ဝင်သွားသည်ကို မြင်ကတည်းက လမ်းမပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီးက သုံးထပ်ခန့် ဝိုင်းအုံနေပြီဖြစ်သည်။ ယခု လီကျစ်ကို ကြိုးတုပ်ကာခေါ်ထုတ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ တီးတိုးစကားဆိုသံများဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။</p> <p>"ရုံးအမှုထမ်းတွေက ကျစ်အာကို ဘာလို့ ကြိုးတုပ်ထားတာလဲ"</p> <p>"ကျစ်အာတို့လို လုပ်ငန်းအကြီးကြီးလုပ်နေတဲ့သူတောင် ချင်းစစ်ရေးရာရုံးရဲ့ ဖမ်းဆီးတာကို ခံရပါလား"</p> <p>"ကျစ်အာ အဖမ်းခံရပြီဆိုရင် သူ့ဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ငါ့သားလေး ဘာဖြစ်မလဲ"</p> <p>"ငွေရှိတာလည်း အမြဲတမ်းမကောင်းပါဘူးကွယ်။ အာဏာမရှိရင် ငွေရှိတာကပဲ ဒုက္ခဖြစ်တတ်တာ။ ကျစ်အာတော့ ဒုက္ခတွေ့နေရှာပြီ"</p> <p>လီကျစ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူအုပ်ကြီးကိုတစ်ချက်ကြည့်ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း အိမ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လီကျစ် ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းလျှောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ရုံးအမှုထမ်းက အနောက်မှ ထပ်မံတွန်းထုတ်လိုက်သဖြင့် လီကျစ်မှာ အိမ်ဝင်းထဲမှ ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ထွက်လာရသည်။</p> <p>လီကျစ်၏ သနားစဖွယ်အခြေအနေကိုမြင်သောအခါ လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ သက်ပြင်းချကြသည်။ မိသားစုဝင်များ လီကျစ်ထံတွင် အလုပ်လုပ်နေသူများနှင့် လီကျစ်၏ ကျေးဇူးရှိသူများမှာမူ ပို၍ပင်မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်နေကြသည်။ သို့သော်လည်း အာဏာပိုင်များရှေ့တွင် ၎င်းတို့မှာ ဘာမှမပြောရဲကြပေ။</p> <p>လူအုပ်မှာ ပို၍များပြားလာပြီး လီအိမ်တော်ရှေ့တွင် လမ်းပိတ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်။ ရုံးအမှုထ်းခေါင်းဆောင်သည် လီကျစ်နောက်မှလိုက်လာရင်း လူအုပ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p>ရုံးအမှုထမ်းသည် လီကျစ်ကို အကြမ်းပုတမ်းဆွဲခေါ်ကာ ကျင်းပြန်ရပ်ကွက် အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည် ခေါ်ဆောင်သွားသည်။</p> <p>လမ်းပွင့်သွားသည်နှင့် ရုံအမှုထမ်းသည် လီကျစ်ကို ခပ်သွက်သွက်ခေါ်သွားရန် ပြင်စဉ်မှာပင် လူငါးဦးသည် အမောတကော ပြေးလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>လမ်းတွင် အလွန်အမင်းပြေးလာရသဖြင့် ဦးဆောင်လာသော အမတ်ငယ်မှာ ခါးပတ်ပင် ပြုတ်နေပြီး ပြန်ပတ်ရန်အချိန်မရသဖြင့် သူ့ဘောင်းဘီကို လက်ဖြင့်ဆွဲကိုင်လျက် ပြေးလာရရှာသည်။</p> <p>ရောက်လာသူများကိုမြင်သောအခါ ရုံးအမှုထမ်းခေါင်းဆောင်က ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီးမှ ပြုံးလျက်…</p> <p> "ဦးကြီးချန်... ဘာလို့ ဒီလောက်အသည်းအသန် ပြေးလာတာလဲ။ ကျွန်တော် 'ဝေ့ကျိ' ရဲ့ အလုပ်ကို မယုံလို့လား"</p> <p>ဦးကြီးချန်ဟု ခေါ်သောအမတ်ငယ်သည် ရုံးအမှုထမ်း၏ စကားကိုကြားသော် ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်သည်။…</p> <p> "ဝေ့ကျိ... သူ့ကို အခုချက်ချင်းကြိုးဖြည်ပေးစမ်း။ သခင်လေးလီကို အခုချက်ချင်း ကြိုးဖြည်ပေးလိုက်စမ်း"</p> <p>ဦးကြီးချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရုံးအမှုထမ်း ငါးဦးစလုံး ချက်ချင်းဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p>ဘယ်သူ့ကို ကြိုးဖြည်ပေးရမှာလဲ။ ဘယ်သခင်လေးလီလဲ။ သူက ရာဇဝတ်သား မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>သခင်ကြီးက အမိန့်ပေးပြီး ဒုတိယသခင်လေးကပါ လာဖမ်းခိုင်းထားတာ မဟုတ်လား။</p> <p>လမ်းဘေးမှကြည့်နေသော လူအုပ်ကြီးမှာလည်း ဤကဲ့သို့ ရုတ်တရက်အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။ လမ်းမပေါ်ရှိ ရာနှင့်ချီသော ပြည်သူများမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save