Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၅</h2> <h2 style="text-align: center;">သေနတ်ပညာသည် အလုပ်သင်စနစ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ဟွာကျန်းနှင့် ကျန်းချုံးတို့မှာ ငယ်သူငယ်ချင်းများဖြစ်ကြသည်။ ကျန်းချုံး၏ အဒေါ်ယောက်ျားထံမှ ဘာသတင်းမှမရသေးကြောင်း ကြားရသောအခါ ဟွာကျန်းလည်း အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး နံရံကိုမှီကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် ဟွာကျန်း သက်ပြင်းချပြီးသည်နှင့် ကျန်းချုံးထံမှ စကားတစ်ခွန်း ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့... ငါ ထွက်မပြေးချင်တော့ဘူး…"</p> <p>ဟွာကျန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး သူ နားကြားမှားသလားဟု သံသယဝင်သွားကာ...</p> <p>"ဘာပြောတယ်"</p> <p>ကျန်းချုံးက ထပ်ပြောလိုက်သည်...</p> <p> "ငါ ထွက်မပြေးချင်တော့ဘူး…"</p> <p>"မင်း မိန်းမ မယူချင်တော့ဘူးလား"</p> <p>ကျန်းချုံးက သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းကို ကြည့်ကာ...</p> <p>"ဟွာကျန်း... ရွာထဲက အခြေအနေတွေ ပြောင်းလဲသွားပြီလို့ မင်း မထင်ဘူးလား"</p> <p>ကျန်းချုံး၏ စကားကိုကြားသောအခါ ဟွာကျန်းက ခေါင်းစောင်း၍ ခဏစဉ်းစားပြီး...</p> <p>"ဒီလထဲမှာ တပ်မှူးငယ်မင်း အသစ်ရောက်လာတယ်... အမှိုက်တွေ အကုန်ရှင်းပစ်တယ်... ပြီးတော့ အများသုံးအိမ်သာတွေတောင် ဆောက်ပေးတယ်။ မင်းက အဲဒါကို ပြောနေတာလား"</p> <p>ကျန်းချုံးက...</p> <p>"ဒီလထဲမှာ အမတ်ငယ်တွေနဲ့ တပ်မှူးငယ်မင်းအသစ်က ငါတို့ကို လယ်အလုပ်တွေလုပ်ပေးဖို့ မခိုင်းရဲတော့တာကို မင်း သတိမထားမိဘူးလား"</p> <p>ဟွာကျန်းက တံတွေးထွေးကာ...</p> <p>"အဲဒါက အခု လယ်အလုပ်နားရတဲ့ အချိန်မို့လို့ပေါ့။ မပူပါနဲ့... နောက်လအနည်းငယ်ကြာလို့ ဂျုံရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်ရင် အဲဒီ အမတ်နှစ်ယောက်က မင်းကို အလုပ်တွေအများကြီး ခိုင်းဦးမှာပဲ…"</p> <p>ကျန်းချုံးက ခေါင်းခါရင်း...</p> <p>"ငါတော့ အဲဒီလို မထင်ဘူး။ မနှစ်က ဒီအချိန်လည်း လယ်အလုပ်နားရတဲ့ အချိန်ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအမတ်ငယ် နှစ်ယောက်နဲ့ တပ်မှူးငယ်ဟောင်းက ငါတို့ကို သူတို့လယ်တွေ ပေါင်းသင်ခိုင်းတယ်… သူတို့ကျီထဲက ဂျုံတွေ ကြိတ်ခိုင်းတယ်… ဟိုစပ်စပ်ဒီစပ်စပ်အလုပ်တွေ အကုန်ခိုင်းတာပဲ။ ငါတို့ကို တိရစ္ဆာန်တွေလို သဘောထားပြီး အားနေမှာကိုတောင် ကြောက်နေကြတာ"</p> <p>ဟွာကျန်းက မျက်တောင်တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ...</p> <p>"မင်းပြောတာလည်း ဟုတ်သလိုပဲ။ ဒီလထဲမှာတော့ ဘာမှမခိုင်းသေးဘူး။ တပ်မှူးငယ်မင်းအသစ် ရောက်လာလို့များလား…"</p> <p>"တပ်မှူးငယ်မင်းအသစ် ရောက်လာလို့ပေါ့… ဟွာကျန်း... ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်... ဒီတပ်မှူးငယ်မင်းအသစ်က တော်တော်လေး နောက်ခံအင်အားကြီးတယ်။ သူ့ကို မြို့အရှေ့ပိုင်းက လီမိသားစု လို့ ခေါ်ကြတယ်။ သူက ထန်းကျင်းမြို့မှာ အလုပ်ရုံကြီးတစ်ခုဖွင့်ထားပြီး လူတစ်ထောင် နှစ်ထောင်လောက်တောင် အလုပ်ခန့်ထားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ အလုပ်သမားတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်လလစာက ငွေနှစ်သျှူး ရှိပြီး တစ်ခါမှ လစာနောက်ကျတာ မရှိဘူးတဲ့"</p> <p>သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီးဆက်၍...</p> <p>"ပြီးတော့ တစ်နေ့ သုံးနပ်ကျွေးတယ်... သုံးနပ်စလုံးမှာလည်း အသားဟင်း ပါတယ်တဲ့…"</p> <p>သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ၏ ဖော်ပြချက်ကိုကြားသောအခါ ဟွာကျန်းက နှုတ်ခမ်းသပ်ကာ...</p> <p>"ဒီလောက်တောင် ကောင်းတာလား။ ဒါဆို အဲဒီအလုပ်သမားတွေက ငါတို့ အမှုထမ်းတွေထက်တောင် အများကြီးပိုကောင်းနေတာပေါ့"</p> <p>ကျန်းချုံးက ဟွာကျန်းကိုကြည့်ကာ မျက်နှာတွင် အနည်းငယ်စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လွင်လာပြီး...</p> <p>"ဒါ့အပြင် မနေ့က တပ်မှူးငယ်မင်းရဲ့ ရိုင်ဖယ်ကို မင်း မြင်လိုက်လား"</p> <p>"ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့အရာမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး… ဟေ့... ငါ ပွဲသွားကြည့်တုန်းက စဉ်းစားနေတာ... ဒါ ဘာများလဲလို့။ ဘာလို့ ဒီလောက်ဝေးတဲ့ ပစ်မှတ်တွေကို ထောင်ထားရတာလဲပေါ့။ ခြေလှမ်းတစ်ရာ အကွာအဝေးကိုမှန်ရင်တောင် တော်တော်လေးကောင်းနေပြီလေ။ ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းပစ်လိုက်တော့ ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ။ အဲဒီရိုင်ဖယ်က ခြေလှမ်းတစ်ရာ့ခုနစ်ဆယ် (မီတာ ၂၅၀ ခန့်) အကွာအဝေးကနေ တစ်လက်မအထူရှိတဲ့ သစ်သားပြားကိုတောင် ဖောက်ထွက်သွားတယ်… အဲဒီအချိန်က ငါ ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြစ်သွားတာ... ဒါ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ မျက်လှည့်ပညာပဲ… ဒီလိုလက်နက်မျိုးသာရှိရင် ဓားပြတွေဆိုတာဘာများလဲ။ ခြေလှမ်းတစ်ရာကျော် အကွာအဝေးကနေတင် ဒီရိုင်ဖယ်နဲ့ ချေမှုန်းနိုင်ပြီ။ 'ကျန်းကျိုး' က မန်ချူးတွေ လာရင်တောင် ဒီလိုရိုင်ဖယ်မျိုးကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး…"</p> <p>"မင်း စဉ်းစားကြည့်... ငါတို့ အမှုထမ်းတွေအတွက် အားကိုးရဆုံးက လက်နက်ပဲမဟုတ်လား။ ငါတို့ဆီမှာသာ အဲဒီလို ရိုင်ဖယ်မျိုးရှိရင် စစ်တိုက်တဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကို ကြောက်စရာလိုတော့မလဲ"</p> <p>ဟွာကျန်းက ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ...</p> <p>"အဲဒီရိုင်ဖယ်က တကယ်ကိုအလွန်ကောင်းတာပဲ။ ငှက်ပစ်သေနတ်က ခြေလှမ်းငါးဆယ် (မီတာ ၇၅ ခန့်) အကွာအဝေးလောက်ကိုပဲ တိတိကျကျမှန်နိုင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီရိုင်ဖယ်က ခြေလှမ်း တစ်ရာ့လေးဆယ် (မီတာ ၂၀၀ ခန့်) အကွာအဝေးကို တိတိကျကျမှန်နိုင်တယ်... တကယ်ကိုကောင်းလွန်းတာ အရင်က ဒီလိုအရာမျိုးကို တစ်ခါမှကို မကြားဖူးခဲ့တာအမှန်ပဲ…"</p> <p>ကျန်းချုံးက...</p> <p>"မင်း စဉ်းစားကြည့်... ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ စစ်ဘက်အမတ် တစ်ယောက်ဟာ နောင်ကျရင် စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေ ဘယ်လောက်တောင်ရလာမလဲ... ပြီးတော့ ရာထူးဘယ်လောက်တောင် ကြီးလာမလဲ"</p> <p>ဟွာကျန်းမှာ ခဏမျှကြောင်အသွားပြီးနောက် တံတွေးထွေးကာ...</p> <p>"တပ်မှူးငယ်မင်း ရာထူးဘယ်လောက်ကြီးကြီး မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p>"မင်းက တုံးတာကိုး… တပ်မှူးငယ်မင်းက ရွာထဲဝင်ဝင်ချင်း သန့်ရှင်းရေးအကြီးအကျယ် လုပ်တယ်... အမှိုက်တွေရှင်းတယ်... ရေနုတ်မြောင်းတွေတူးတယ်... ပြီးတော့ ငါတို့အမှုထမ်းတွေကို ခေါင်းပုံမဖြတ်ရဲအောင် အမတ်ငယ်တွေကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်စည်းကမ်းထုတ်တယ်။ ဒါတွေအကုန်လုံးက ပင်ပန်းပြီး ကျေးဇူးတင်မခံရတဲ့ အလုပ်တွေပဲ။ ကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ရှိတဲ့သူပဲ ဒီလိုလုပ်မှာပေါ့…"</p> <p>သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး ဆက်၍...</p> <p>"တပ်မှူးငယ်မင်းမှာ ကြီးမားတဲ့ရည်မှန်းချက်ရှိတယ်... ပြီးတော့ ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်လည်းရှိတယ်။ သူက တစ်လက်… နှစ်လက်လောက်ပဲ ထုတ်လုပ်မှာမဟုတ်ဘူး... သေချာပေါက် အမှုထမ်းတွေစုဆောင်းပြီး တပ်ဖွဲ့ ဖွဲ့တော့မှာပဲ။ ငါတို့က ဖန့်ကျားရွာမှာ နေတာဆိုတော့ ပထဝီအနေအထားအရ အခွင့်အရေးရှိတယ်။ ငါတို့သာ တပ်မှူးငယ်မင်းရဲ့ တပ်ထဲကိုဝင်နိုင်ရင်... တပ်မှူးငယ်မင်းရဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့အတူ ငါတို့လည်း ကြီးပွားတိုးတက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>ဟွာကျန်းမှာ အတန်ကြာဆွံ့အသွားပြီးနောက်...</p> <p>"ဒါကြောင့် မင်း ထွက်မပြေးတော့ဘူးလို့ ပြောတာလား"</p> <p>ကျန်းချုံးက အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့်ပြုံးလိုက်ပြီး ဆဲရေးကာ...</p> <p>"မင်းက တုံးတယ်ကွ… ကောင်းတဲ့နေ့ရက်တွေရောက်လာတော့မှာကို ငါက ဘာလို့ ထွက်ပြေးရမှာလဲ။ မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေကို သေချာဖွင့်ထားပြီး တပ်မှူးငယ်မင်း ယူဆောင်လာမယ့် ကောင်းတဲ့နေ့ရက်တွေကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်…"</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရိုင်ဖယ်များကို အောင်မြင်စွာစမ်းသပ်ထုတ်လုပ်ပြီးနောက် လီကျစ်သည် လူပိုမိုခေါ်ယူကာ အများအပြားထုတ်လုပ်ရန် စတင်ပြင်ဆင်လေတော့သည်။</p> <p>ထန်းကျင်းတပ်မဟာတွင် တကယ်တမ်းအားဖြင့် 'ထန်းကျင်းတပ်မဟာ' ၊ 'ထန်းကျင်း လက်ဝဲတပ်မဟာ' နှင့် 'ထန်းကျင်း လက်ယာတပ်မဟာ' ဟူ၍ တပ်မဟာသုံးခု ပါဝင်သည်။ ဤတပ်မဟာ သုံးခုစလုံးသည် ဝေ့မြို့တွင်တည်ရှိပြီး မြို့အတွင်း၌ လက်မှုပညာသည်များစွာ ရှိလေသည်။ လီကျစ်သည် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လူစုဆောင်းခဲ့ရာ ငှက်ပစ်သေနတ်ပြုလုပ်တတ်သော လက်မှုပညာသည် ခြောက်ဆယ်ကျော်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ထိုသူအားလုံးကို တစ်လလျှင် လစာငွေ ၃ သျှူးစီ ပေး၍ ငှားရမ်းခဲ့ပြီး ဖန့်ကျားရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့စေခဲ့သည်။</p> <p>ဤသူများအားလုံးသည် စနက်ကြိုးတပ်သေနတ်များ ပြုလုပ်ရာတွင် အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ လီကျစ်၏ ပုံစံကြမ်းများနှင့် ဆရာကြီးဝမ် အပါအဝင် သူ၏ အပေါင်းအပါလေးဦးတို့၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ဤလူများသည် ပြောင်းရစ်ပါသောရိုင်ဖယ် ထုတ်လုပ်နည်းကို အလျင်အမြန်ပင် သင်ယူတတ်မြောက်သွားကြသည်။</p> <p>လက်မှုပညာသည်များကို စိတ်အားထက်သန်စေရန်အတွက် လီကျစ်သည် စံမီသောရိုင်ဖယ် တစ်လက် ထုတ်လုပ်နိုင်တိုင်း ဆုကြေးငွေအဖြစ် ငွေ ၁ သျှူး ထပ်မံချီးမြှင့်မည်ဟု သတ်မှတ်လိုက်သည်။ ဤလက်မှုပညာသည်များသည် တစ်လလျှင် ရိုင်ဖယ်တစ်လက်ခန့်ထုတ်လုပ်နိုင်သဖြင့် သူတို့၏ လစဉ်ဆုကြေးငွေနှင့် လစာငွေပေါင်းပါက အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ငွေ ၄ သျှူးခန့် ရရှိမည်ဖြစ်သည်။ လက်မှုပညာသည်များသည် ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးမျိုးကို မည်သည့်အချိန်ကရဖူးမည်နည်း။ ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံး အလွန်တရာစိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အလုပ်လုပ်ကြတော့သည်။</p> <p>သေချာသည်မှာ အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းသော ပစ္စည်းများထွက်ပေါ်မလာစေရန် လီကျစ်သည် လက်မှုပညာသည်များအား သေနတ်ဒင်များပေါ်တွင် သူတို့၏အမည်များကို ထွင်းထုထားရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ အကယ်၍ ရိုင်ဖယ်တစ်လက်သည် စံမမီကြောင်းတွေ့ရှိရလျှင် သို့မဟုတ် ပြောင်းကွဲထွက်သွားလျှင် ပထမအကြိမ်အတွက် နှစ်လစာ (ငွေ ၆ သျှူး) ဖြတ်တောက်မည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မံဖြစ်ပွားပါက စစ်ဘက်ဆိုင်ရာ ဥပဒေအရ အရေးယူမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤလက်မှုပညာသည်များနှင့်တင် မလုံလောက်သေးပေ။ လီကျစ်၏ ဖန့်ကျားရွာမှာ ထန်းကျင်းမြို့ပြင်တွင် အထီးကျန်စွာတည်ရှိနေပြီး အနာဂတ်တွင် ကျူးကျော်လာမည့် တာတာ(မန်ချူး) များကို ကာကွယ်ရန်အတွက် စစ်ရေးဖိအားမှာအလွန်ကြီးမားလှသည်။ လီကျစ်အနေဖြင့် အနည်းဆုံး လူရာနှင့်ချီရှိသော တပ်ဖွဲ့တစ်ရပ်ကို အမြန်ဆုံးဖွဲ့စည်းရန်လိုအပ်သည်။ ပထမခြေလှမ်းအနေဖြင့် လီကျစ်သည် တပ်သားခြောက်ရာကို စုဆောင်းရန်စီစဉ်ထားပြီး ထိုသူများအားလုံးကို ရိုင်ဖယ်များ တပ်ဆင်ပေးကာ ဖန့်ကျားရွာကို စောင့်ကြပ်စေမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>လူခြောက်ရာရှိသော တပ်ဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းရန် အနည်းဆုံး ရိုင်ဖယ် ခြောက်ရာလိုအပ်သည်။ ဤလက်မှုပညာသည် ခြောက်ဆယ်ကျော်နှင့်တင် မလုံလောက်ပေ။ သူတို့သည် တစ်လလျှင် ရိုင်ဖယ် ခြောက်ဆယ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဆယ်ခန့်သာ ထုတ်လုပ်နိုင်သည်။ လေ့ကျင့်ရေးကာလအတွင်း ရိုင်ဖယ်များ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုများကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် ရိုင်ဖယ်ခြောက်ရာပြည့်ရန် တစ်နှစ်နီးပါး အချိန်ယူရမည်ဖြစ်ပြီး ပျက်စီးမှုများရှိပါက အချိန်ပိုမို ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လီကျစ်သည် ထန်းကျင်းတပ်မဟာမှ ကျွမ်းကျင်သော ပန်းပဲဆရာ တစ်ရာကျော်ကို ထပ်မံရှာဖွေခဲ့ပြီး တစ်လလျှင် ငွေ ၂ သျှူးဖြင့် ငှားရမ်းကာ ရိုင်ဖယ်ပြုလုပ်နိုင်သော လက်မှုပညာသည်များထံတွင် အလုပ်သင်အဖြစ် ပညာသင်ကြားစေခဲ့သည်။</p> <p>ပန်းပဲဆရာနှင့် လက်မှုပညာသည် တစ်ရာကျော်မှာ ဖန့်ကျားရွာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာကြသဖြင့် ထွက်ပြေးသွားသော အမှုထမ်းများ၏ ယိုယွင်းနေသောအိမ်များအားလုံး လူပြည့်သွားတော့သည်။ လီကျစ်က သူတို့တစ်ဦးချင်းစီကို ပြောင်းရွှေ့စရိတ်အဖြစ် ငွေ ၁၀ သျှူးစီ ပေးထားသဖြင့် ထိုသူများမှာ ယိုယွင်းနေသောအိမ်များကို ပြုပြင်ရန်အတွက် ပန်းရံဆရာများနှင့် လက်သမားများကိုငှားရမ်းရန် ငွေရှိနေကြသည်။ ထန်းကျင်းတပ်မဟာမှ ပန်းရံဆရာများနှင့် လက်သမားများသည်လည်း အလုပ်အကိုင်များ ပြန်လည်ရရှိသွားကြပြီး ရာနှင့်ချီသော လက်မှုပညာသည်များသည် အုတ်၊ ကြွေပြား၊ သစ်သား အမျိုးမျိုးဖြင့် ဖန့်ကျားရွာသို့ ဝင်ထွက်သွားလာနေကြရာ သေးငယ်သော ဖန့်ကျားရွာလေးမှာ အလွန်ပင်စည်ကားသက်ဝင်လာတော့သည်။</p> <p>ဤအလုပ်သင် ပန်းပဲဆရာများသည် ခြောက်လကြာပညာသင်ကြားပြီးနောက် ကျောင်းဆင်းကာ ရိုင်ဖယ်များကို ကိုယ်တိုင်လွတ်လပ်စွာ ထုတ်လုပ်နိုင်မည်ဟု လီကျစ် မျှော်လင့်ထားသည်။ သူက ရိုင်ဖယ်ပြုလုပ်နိုင်သော လက်မှုပညာသည်တစ်ဦးလျှင် ပန်းပဲအလုပ်သင် နှစ်ဦးစီ လက်ခံသင်ကြားပေးရန် သတ်မှတ်ထားသည်။ သေနတ်ပညာရှင်သည် ရိုင်ဖယ်များ ထုတ်လုပ်နေစဉ်မှာပင် ခြောက်လကြာကာလအတွင်း ရိုင်ဖယ်ထုတ်လုပ်ရေးနည်းပညာများကို အလုပ်သင်များအား သင်ကြားပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ခြောက်လပြည့်ပြီးနောက် အလုပ်သင် ပန်းပဲဆရာများသည် ရိုင်ဖယ်များထုတ်လုပ်ရန် ကိုယ်ပိုင်မီးဖိုများလွတ်လပ်စွာ ဖွင့်လှစ်ခွင့်ရမည်ဖြစ်သည်။ အလုပ်သင်တစ်ဦးသည် စံမီသော ရိုင်ဖယ်တစ်လက် ထုတ်လုပ်နိုင်သည်နှင့် သူ၏ လစဉ်လစာမှာလည်း ငွေ ၃ သျှူးအထိ တိုးမြှင့်သွားမည်ဖြစ်သည်။ အလုပ်သင်တစ်ဦး ကျောင်းဆင်းသွားပြီးနောက် ထိုအလုပ်သင်ထုတ်လုပ်လိုက်သော စံမီရိုင်ဖယ်တိုင်းအတွက် ဆရာဖြစ်သူက ဆုကြေးငွေအဖြစ် ငွေ ၃ မူး ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး အလုပ်သင်က ကျန်ရှိသော ဆုကြေးငွေ ၇ မူးကို ရရှိမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ အလုပ်သင်တစ်ဦးသည် ခြောက်လကြာ ပညာသင်ပြီးနောက် ကျောင်းမဆင်းနိုင်ပါက အခြားဆရာတစ်ဦးထံသို့ပြောင်းရွှေ့၍ ဆက်လက်ပညာသင်ကြားရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအလုပ်သင် ကျောင်းဆင်းသည်အထိ မူလဆရာရော ထိုအလုပ်သင်ပါ လစဉ်လစာငွေထဲမှ ၅ မူးစီ ဖြတ်တောက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့သော ဆုကြေးနှင့် ပြစ်ဒဏ်စနစ်အောက်တွင် သေနတ်ပညာရှင်များအားလုံးသည် သူတို့သိသမျှကို အကုန်အစင်သင်ကြားပေးကြပြီး သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို အလုပ်သင် ပန်းပဲဆရာများထံ အလျင်အမြန်လက်ဆင့်ကမ်းကြတော့သည်။ မကြာမီအချိန်အတွင်း မိမိတွင် ရိုင်ဖယ် ထုတ်လုပ်နိုင်သော လက်မှုပညာသည် တစ်ရာကျော် ရှိလာတော့မည်ဟု လီကျစ် ယုံကြည်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save