Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၅၈</h2> <h2 style="text-align: center;">ပေါ့တလန် ဘိလပ်မြေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>လီကျစ်သည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော စစ်သည် ၆၀၀ ကို စုဆောင်းပြီးနောက် နောက်လတွင် လာရောက်သတင်းပို့ရန်ညွှန်ကြားလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤလအတွင်း လီကျစ်အနေဖြင့် စစ်တန်းလျားများ ဆောက်လုပ်ခြင်းကို အရှိန်မြှင့်လုပ်ဆောင်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>လီကျစ်သည် တစ်ခန်းလျှင် စစ်သည်လေးဦးနှုန်းဖြင့် အခန်းပေါင်း ၇၅ ခန်း ဆောက်လုပ်ရန် စီစဉ်ထားသည်။</p> <p>တစ်လအတွင်း ဤမျှများပြားသောအဆောက်အဦးများကို ဆောက်လုပ်ရန်အတွက် လက်မှုပညာသည် အမြောက်အမြားလိုအပ်သဖြင့် လီကျစ်သည် ထန်းကျင်းမြို့အနီးရှိ ပန်းရန်ဆရာနှင့် လက်သမားအားလုံးနီးပါးကို လိုက်လံငှားရမ်းခဲ့ရသည်။</p> <p>လီကျစ် ဆောက်လုပ်မည့်အဆောက်အဦးများမှာ စစ်တန်းလျားများဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ပန်းရန်ဆရာကြီး တောက်ယိုမောက်မှာ များစွာအံ့အားသင့်သွားပြီး…</p> <p>"တပ်မှူးငယ်… ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့စစ်တန်းလျားကို တကယ်ဆောက်မှာလား။ စစ်သားဘယ်နှစ်ယောက်လောက် ထားမှာမို့လို့လဲ"</p> <p>တောက်ယိုမောက်သည် ရှည်လျားပြီးတွဲကျနေသော နှုတ်ခမ်းမွေးနှစ်ဖက်ရှိသည့် ပိန်ပိန်ပါးပါး အလတ်တန်းစား အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။</p> <p>သူ စကားပြောသည့်အခါတိုင်း ထိုနှုတ်ခမ်းမွေးကြီးများက လှုပ်စိလှုပ်စိဖြစ်နေတတ်သဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းလှသည်။</p> <p>စုဆောင်းထားသော စစ်သည်အရေအတွက်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်မဟုတ်သော်လည်း လီကျစ်အနေဖြင့် လူအများကြီးကိုမသိစေချင်ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ နောင်တစ်ချိန်တွင် ကျန့်ကျိုး နုအာဟားချီ သို့မဟုတ် ဓားပြများနှင့် တိုက်ခိုက်ရသည့်အခါ ရန်သူကို မိမိ၏တကယ့်အင်အားကို မသိစေလိုခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>လီကျစ်က တောက်ယိုမောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး…</p> <p> "မေးခွန်းတွေ အများကြီး မမေးနဲ့။ မင်းရဲ့လူတွေကို မြန်မြန်စုပြီး အလုပ်စရအောင်ပဲလုပ်"</p> <p>တောက်ယိုမောက်က တတွတ်တွတ်ဖြင့် သဘောတူလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် သက်ပြင်းချကာ…</p> <p>"တပ်မှူးငယ်ရဲ့ စစ်သည်တွေက မြို့တော်စောင့်တပ်မှူးကြီးရဲ့ စစ်သည်တွေထက်တောင် များနေဦးမယ်။ ရှုပ်ထွေးကုန်ပြီ… တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးကုန်ပြီ" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>လီကျစ်က တောက်ယိုမောက်ကို စိုက်ကြည့်ကာ…</p> <p> "ကောလာဟလတွေ လျှောက်မဖြန့်နဲ့နော်။ မင်းသာ လျှောက်ပြောလို့ကတော့ ငါ မင်းရဲ့လျှာကို ဖြတ်ပစ်မယ်"</p> <p>အမတ်၏ ငေါက်သံကိုကြားသောအခါ ပန်းရန်ဆရာကြီးမှာ ခေါင်းလေးပုသွားပြီး ရယ်ကျဲကျဲဖြင့်…</p> <p>"အမတ်မင်း… ကျွန်တော်မျိုးက ဘာလို့ ကောလာဟလလျှောက်ဖြန့်ရမှာလဲ။ အံ့သြလွန်းလို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ရေရွတ်မိတာပါ။ အပြင်မှာ ဘယ်တော့မှလျှောက်မပြောပါဘူး"</p> <p>ထို့နောက် တောက်ယိုမောက်က အနည်းငယ်စဉ်းစားပြီး…</p> <p>"အမတ်မင်းက ရည်မှန်းချက်ကြီးမားပြီး စစ်သည်တွေအများကြီး မွေးမြူထားတာပဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ စစ်ရေးအောင်မြင်မှုတွေရပြီး ရာထူးတွေအမြန်တိုးမှာ သေချာပါတယ်။ တပ်မှူးငယ်… မဟုတ်ဘူး… စစ်သူကြီးတောင် ဖြစ်လာဦးမှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လီကျစ်သည် ဤလအနည်းငယ်အတွင်း အတွေ့အကြုံများစွာရရှိခဲ့ပြီး မင်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းတွင် အမတ်ရာထူးမရှိဘဲ ရပ်တည်ရန်မလွယ်ကူကြောင်း နားလည်ထားသဖြင့် ရာထူးကြီးကြီး ရလာမည့်အရေးကိုလည်း အနည်းငယ်မျှော်လင့်မိသည်။</p> <p>သူက ပြုံးပြီး…</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ကောင်းချီးစကားအတိုင်း ဖြစ်ပါစေပေါ့"</p> <p>တောက်ယိုမောက်သည် လီကျစ်၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်လိုက်ရာ စိတ်ဆိုးခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ဆက်လက်၍…</p> <p>"အမတ်မင်း… ဘာလို့ စစ်တန်းလျားတွေကို မြို့ထဲမှာမဆောက်တာလဲ။ နောင်တစ်ချိန်မှာ တာတာ တွေ ဝင်လာရင် အကာအကွယ်မဲ့နေမှာ မစိုးရိမ်ဘူးလား"</p> <p>လီကျစ်က ပြုံးလျက်…</p> <p>"ဖန့်ကျားရွာ မြောက်ဘက်က ဒီနယ်မြေတစ်ခုလုံးကို နောင်မှာ မြို့တစ်မြို့အဖြစ် တည်ဆောက်မှာပါ။ ပတ်လည်ခြေလှမ်းနှစ်ထောင်ရှိပြီး အုတ်တံတိုင်းတွေနဲ့ ကာရံထားတဲ့ မြို့တံခါးလေးခုပါတဲ့ မြို့ကို ငါ တည်ဆောက်မှာ" ဟု ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ပန်းရန်ဆရာကြီးမှာ ကြောင်အသွားပြီး…</p> <p>"အမတ်မင်းက တကယ့်ကိုရည်မှန်းချက်ကြီးတာပဲ။ အမတ်မင်း ပြောတာက ခရိုင်မြို့တစ်မြို့လောက်ကြီးတဲ့မြို့ကို တည်ဆောက်မယ်လို့ပြောတာလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးရှာသည်။</p> <p>လီကျစ်က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး…</p> <p>"အတိအကျပဲ။ နောက်လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ဒီမြို့သစ်ကို မင်း မြင်ရလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုသည်။</p> <p>"ထန်းကျင်းမြို့အရှေ့ဘက်က လီမိသားစုဆိုတာ တကယ်ကိုထိုက်တန်ပါတယ်။ ဘာမှမရှိတဲ့နေရာကနေ မြို့တစ်မြို့ကို တည်ဆောက်နိုင်တာပဲ" ဟု တောက်ယိုမောက်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် စိုးရိမ်လာပုံရသည်။</p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများက ဟိုဟိုဒီဒီဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် "ဗြုန်း" ခနဲ ဒူးထောက်ချလိုက်ကာ လီကျစ်ကို ဦးတိုက်၍…</p> <p>"အမတ်မင်း… အုတ်တံတိုင်းတွေနဲ့ မြို့ရိုးဆောက်တဲ့အလုပ်ကိုလည်း ကျွန်တော်မျိုးကို ပေးပါဦး။ ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ ပန်းရန်ဆရာနှစ်ရာကျော်က အလုပ်ရဖို့နဲ့ဝမ်းစာရှာဖို့ နေ့တိုင်း စောင့်နေကြတာပါ"</p> <p>လီကျစ်က ခပ်တည်တည်ဖြင့်…</p> <p>"အဲဒါက မင်းတို့ အခုဆောက်မယ့် စစ်တန်းလျားတွေရဲ့ အရည်အသွေးပေါ်မှာ မူတည်တယ်။ စစ်တန်းလျားတွေက အရည်အသွေးကောင်းရင် မြို့ရိုးဆောက်တဲ့အလုပ်ကို မင်းကို ပေးမယ်"</p> <p>တောက်ယိုမောက်က မြေကြီးပေါ်တွင် ဦးတိုက်ကာ…</p> <p>"အမတ်မင်း စိတ်ချပါ။ ဒီစစ်တန်းလျားတွေကို အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် ကျွန်တော်မျိုးတို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်"</p> <p>မြို့ရိုးများကို တည်ဆောက်တော့မည်ဖြစ်ရာ အုတ်နှင့် ကျောက်ခဲများကိုစေးကပ်စေမည့် ပစ္စည်းများအမြောက်အမြား လိုအပ်မည်ဖြစ်သဖြင့် လီကျစ်သည်…</p> <p> "ဘိလပ်မြေ" စတင်ထုတ်လုပ်ရန် စီစဉ်ရတော့သည်။</p> <p>မင်မင်းဆက်တွင် အုတ်နှင့် ကျောက်ခဲများကို စေးကပ်ရန်အတွက် "သုံးမျိုးစပ် အင်္ဂတေကို အသုံးပြုကြသည်။</p> <p>ထျန်းကုန်းကိုင်ဝူ ဟူသောစာအုပ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်မှာ- "ဂူဗိမာန်များနှင့် ရေလှောင်ကန်များအတွက် ထုံး တစ်ပုံ၊ မြစ်သဲ နှစ်ပုံနှင့် မြေဝါ နှစ်ပုံကို ကောက်ညှင်းရည်၊ ကီဝီနွယ်ပင်ရည်တို့နှင့် ရောစပ်ရသည်။ ၎င်းကို သုံးမျိုးစပ် အင်္ဂတေဟု ခေါ်သည်" ဟူ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤသုံးမျိုးစပ် အင်္ဂတေမှာ ကောက်ညှင်းရည်လိုအပ်သဖြင့် အလွန်စျေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် ရှေးခေတ်တရုတ်နိုင်ငံ၏ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများမှာ ကုန်ကျစရိတ်အလွန်မြင့်မားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့အပြင် ဘိလပ်မြေနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤသုံးမျိုးစပ် အင်္ဂတေ၏ အရည်အသွေးမှာ များစွာ နိမ့်ကျလှသည်။</p> <p>လီကျစ်သည် သူ၏ ရှင်သန်ရပ်တည်ရေးအတွက် မြို့ရိုးတည်ဆောက်နေခြင်းဖြစ်သဖြင့် အကောင်းဆုံးပစ္စည်းများကိုသာ အသုံးပြုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ၁၉ ရာစု အစောပိုင်းတွင် ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော ထုတ်လုပ်ရလွယ်ကူပြီးခိုင်ခံ့သည့် "ပေါ့တလန် ဘိလပ်မြေ" ကို ထုတ်လုပ်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။</p> <p>ပေါ့တလန် ဘိလပ်မြေသည် သုံးမျိုးစပ်အင်္ဂတေထက် များစွာစျေးသက်သာပြီး အာနိသင်မှာလည်း ပို၍ကောင်းမွန်သည်။ ဘိလပ်မြေကို မြို့ရိုးတည်ဆောက်ရာတွင်သာမက နောင်တွင် လီကျစ်၏ လုပ်ငန်းများတိုးချဲ့လာသည်နှင့်အမျှ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းများမှာလည်း များပြားလာမည်ဖြစ်ရာ နေရာတိုင်းတွင် ဘိလပ်မြေ လိုအပ်လာမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ပေါ့တလန် ဘိလပ်မြေ ထုတ်လုပ်ရန်အတွက် ထုံးကျောက်နှင့် မြေစေးတို့ လိုအပ်ပြီး ဖုတ်ပြီးနောက်တွင် အေးခဲမှုကို ထိန်းညှိပေးမည့် "ကျောက်ဂျစ် " အနည်းငယ် ထည့်ရသည်။</p> <p>ထုံးကျောက်နှင့် မြေစေးတို့မှာ အလွန်စျေးသက်သာပြီး အလွယ်တကူ ရနိုင်သည်။ လီကျစ်သည် သတ္တုကုန်သည်တစ်ဦးထံမှ ထုံးကျောက် ကျင် ၁ သိန်းနှင့် မြေစေး ကျင် ၃ သောင်းကို ငွေသျှူး ဆယ်ဂဏန်းမျှဖြင့် မှာယူလိုက်သည်။</p> <p>ဂျစ်ပဆန် မှာလည်း မင်မင်းဆက်နှောင်းပိုင်းတွင် ဆေးဝါးအဖြစ်အသုံးပြုကြသဖြင့် များစွာ မစျေးကြီးပေ။ လီကျစ်သည် ထန်းကျင်းမြို့ရှိ ဆေးဆိုင်ကြီးတစ်ခုတွင် စျေးဆစ်၍ ကျောက်ဂျစ် ကျင် ၁၀၀၀ ကို ၁ ကျင် ကြေးပြား သုံးပြားနှုန်းဖြင့် မှာယူလိုက်သည်။</p> <p>ဘိလပ်မြေထုတ်လုပ်မှုတွင် နှစ်ကြိမ် ကြိတ်ရပြီး တစ်ကြိမ်ဖုတ်ရသည်။ မဖုတ်မီ ထုံးကျောက်နှင့် မြေစေးကို အမှုန့်ညက်အောင်ကြိတ်ရပြီးနောက် ဒေါင်လိုက်မီးဖို ထဲတွင် ဒီဂရီစင်တီဂရိတ် ၁၃၀၀ ရှိသော အပူချိန်မြင့်ဖြင့် ဖုတ်ရသည်။ ဖုတ်ပြီးနောက် ထွက်လာသော ဘိလပ်မြေခဲများကို အမှုန့်ဖြစ်အောင် ထပ်မံကြိတ်ရသည်။</p> <p>လီကျစ်သည် ဖန့်ကျားရွာ တောင်ဘက်တံခါးအပြင်ဘက်တွင် တံတိုင်းခတ်၍ ပေါ့တလန် ဘိလပ်မြေထုတ်လုပ်မည့် စက်ရုံကိုတည်ဆောက်လိုက်သည်။ ထိုစက်ရုံတွင် ကုန်ကြမ်းများနှင့် ကုန်ချောများကို ကြိတ်ရန်အတွက် မြည်းများဖြင့် လည်ပတ်သော ကျောက်ကြိတ်ဆုံကြီး ၃၀ ရှိသည်။</p> <p>ထို့အပြင် လီကျစ်သည် ထုံးဖုတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော ထုံးဆရာ လေးဦးကို တစ်လလျှင် လစာ ငွေ ၃ သျှူးဖြင့်ငှားရမ်းကာ စက်ရုံအတွင်း၌ ဘိလပ်မြေဖုတ်ရန် ဒေါင်လိုက်မီးဖိုများကို တည်ဆောက်စေခဲ့သည်။</p> <p>လီကျစ်သည် ပစ္စည်းများကိုအမှုန့်ကြိတ်စေပြီး ထုံးကျောက်ကို သုံးပုံတစ်ပုံအချိုးဖြင့် ရောစပ်ကာ ဒေါင်လိုက်မီးဖိုအတွင်းထည့်သွင်း၍ ဖုတ်စေသည်။ မီးဖိုမှာ တဖြည်းဖြည်းပူလာပြီး အမြင့်ဆုံး အပူချိန်တွင် သုံးနာရီကြာ ဖုတ်ပြီးနောက် မီးငြိမ်းလိုက်ရာ ကျောက်ခဲငယ်လေးများကဲ့သို့သော ဘိလပ်မြေခဲများကို ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>ထိုဘိလပ်မြေခဲများကို ကျောက်ကြိတ်ဆုံပေါ်တွင် တင်၍ အမှုန့်ကြိတ်စေပြီးနောက် ကျောက်ဂျစ် အနည်းငယ်ကိုရောစပ်စေသည်။ ထုံးဆရာ လေးဦးသည် လီကျစ်၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ကာ ပထမဆုံး စမ်းသပ်ထုတ်ကုန်များကို ထုတ်လုပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>လီကျစ်က အချို့ကို ယူ၍ စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ ဘိလပ်မြေမှုန့်ကို ရေနှင့်ရော၍ အင်္ဂတေလုပ်ကာ အုတ်တစ်ချပ်ကို အခြားအုတ်တစ်ချပ်နှင့်ကပ်လိုက်သည်။ ဘိလပ်မြေ ခြောက်သွားသောအခါ လီကျစ်က အုတ်တစ်ချပ်ကို ကိုင်၍ အုတ်နှစ်ချပ်လုံးကို မြှောက်လိုက်သည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ဒုတိယအုတ်ချပ်မှာ ပထမအုတ်ချပ်နှင့် ကပ်နေသော်လည်း အနည်းငယ် လှုပ်လိုက်သည်နှင့် ဒုတိယအုတ်ချပ်မှာ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။</p> <p>ပထမအသုတ် ဘိလပ်မြေမှာမအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ အရည်အချင်းမပြည့်မီခဲ့ပေ။ လီကျစ် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည်။</p> <p>သူက ခေတ္တမျှစဉ်းစားပြီး သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ပေါ့တလန် ဘိလပ်မြေ ဖော်မြူလာကို ပြန်လည် စစ်ဆေးကြည့်သည်။ ဖော်မြူလာမှာ မှန်ကန်နေသဖြင့် ဒေါင်လိုက်မီးဖို၏ အပူချိန် မလုံလောက်သေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု လီကျစ် ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>လီကျစ်သည် လူနှစ်ရပ်စာမြင့်သော ဒေါင်လိုက်မီးဖိုဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် အတွေ့အကြုံအရှိဆုံး ထုံးဆရာကြီးကိုလှမ်းကြည့်ကာ…</p> <p>"ဆရာကြီးလျန်… အခု အပူချိန်က မလုံလောက်သေးဘူး။ ဒီမီးဖိုရဲ့ အပူချိန်ကိုထပ်တိုးလို့ ရမလား"</p> <p>စက်မှုဒီဇိုင်နာတစ်ဦးအနေဖြင့် လီကျစ်သည် ဘိလပ်မြေဖော်မြူလာကို သိသော်လည်း ထုံးဖုတ်သည့် မီးဖိုများအကြောင်းကိုလေ့လာခဲ့ခြင်းမရှိသဖြင့် ဤခေတ်ရှိ ပညာရှင်များကိုသာ အားကိုးရတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထိုသို့မေးပြီးနောက် လီကျစ်က ဆရာကြီးလျန်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ဆရာကြီးလျန်က ရိုသေစွာဖြင့်…</p> <p>"အမတ်မင်း… အပူချိန်ကို တိုးလို့ရပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒေါင်လိုက်မီးဖိုကို နည်းနည်း ပြုပြင်ရပါလိမ့်မယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>လီကျစ်၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ သူက ဆရာကြီးလျန်၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြုံးလျက်…</p> <p> "ဒါဆိုရင် မြန်မြန်ပြင်လိုက်တော့။ အချိန်မဖြုန်းနဲ့တော့"</p> <p>ထိုထုံးဆရာများမှာလည်း ဝါရင့်ပညာရှင်များဖြစ်ကြပြီး မီးဖိုကို ထိန်းချုပ်ရာတွင်အတွေ့အကြုံ များစွာရှိကြသည်။ သူတို့သည် သုံးရက်ကြာအောင် မီးဖိုကိုပြုပြင်ခဲ့ကြပြီး အပူချိန်ကို အောင်မြင်စွာ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဒုတိယအကြိမ် ဖုတ်လိုက်သောအခါတွင်မူ လီကျစ်သည် ကမ္ဘာ့ပထမဆုံးသော အရည်အသွေးပြည့်မီသည့် "ပေါ့တလန် ဘိလပ်မြေ" ကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save