Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် နှစ်ဦး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လူသေရုံ အတွင်းရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> "တာအိုလူဝကြီး နဲ့ တာအိုလူပိန်လေး။ နင်တို့ နှစ်ယောက်က ငါ့ကို ဆယ်ရက်တိတိ လိုက်ရှာနေခဲ့တာ။ သတင်းအချက်အလက်တွေပဲ ပေးပြီး ဘယ်တော့မှ ကိုယ်ထင် မပြခဲ့ဘူးလေ။ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီနေ့ကျမှ ကိုယ်ထင်ပြရဲတာလဲ။"</p> <p> </p> <p>"ဟားဟားဟားဟား။"</p> <p> </p> <p>တာအိုလူဝကြီး က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့က သခင်မလေး ယန် ရဲ့ သိုင်းပညာနဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို အမြဲတမ်း သတိထားနေခဲ့ရတာလေ။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သခင်မလေး ယန် က ဝိုင်းရံပိတ်ဆို့မှုတွေထဲကနေ အကြိမ်ကြိမ် ဖောက်ထွက်လာခဲ့တာဆိုတော့  လှည့်ကွက်တွေ အကုန် သုံးပြီးသွားလောက်ပြီ။</p> <p>သိုင်းပညာ အနေနဲ့ ဆိုရင်လည်း သခင်မလေး ယန် က အခု အချိန်မှာ အားအနည်းဆုံး အခြေအနေ ရောက်နေလောက်ပြီလေ။ ငါတို့ ညီအစ်ကို က နင့်နောက်ကို ဆယ်ရက်တိတိ လိုက်လာခဲ့တာ၊ ဒါက ငါတို့ စောင့်နေတဲ့ အခွင့်အရေး မဟုတ်ဘူးလား။ သခင်မလေး ယန်၊ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက နင့်ခေါင်းကို အားကိုးပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်လာအောင် လုပ်ရမှာ။"</p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"စမ်းကြည့်ချင်ရင် စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်။"</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် လူသေရုံ ဝင်ပေါက်ဘေးရှိ ရထားလုံးပေါ်တွင်၊ ကူချူတုန်းက ဖမ်းဝရမ်း ကြေညာချက်များ ပုံထဲမှ တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကို၊ တကယ်ပဲ တာအိုလူဝကြီး နဲ့ တာအိုလူပိန်လေး ဖြစ်နေတယ်။ အစိုးရရုံးက သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် ငွေစင် သုံးရာစီ ဆုကြေးထုတ်ထားတယ်။ အကယ်၍ ပုအာစံအိမ် ကသာ နည်းနည်းပါးပါး စီစဉ်လိုက်ရင်၊ အနည်းဆုံး ငွေစင် နှစ်ထောင်လောက်တော့ ရနိုင်တယ်။ ပုံတူပန်းချီတွေနဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်တာ၊ မှားစရာ အကြောင်း မရှိပါဘူး။"</p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"သူတို့ပဲ။"</p> <p>ကူချူတုန်းက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်ကို အဲ့ဒီလောက် သေချာလား။"</p> <p>"အင်း။"</p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာညိတ်လိုက်၏။ သူ သဘာဝကျကျပင် သေချာပါသည်။ သူ၏ စနစ်က သူ့ကို စတင် သတိပေးနေပြီ ဖြစ်သည် -</p> <p>[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]</p> <p> [ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - တာအိုလူဝကြီး ]</p> <p>[ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်သုံးပွင့် ]</p> <p> [ တာဝန် ဆုလာဘ် - အမြင့်ဆုံးအဆင့် တူကူးဓားကိုးကွက် ]</p> <p>[ ပစ်မှတ်အသစ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါသည် ]</p> <p>[ အလိုရှိ ပစ်မှတ် - တာအိုလူပိန်လေး ]</p> <p>[ တာဝန်အဆင့် - ကြယ်သုံးပွင့် ]</p> <p> [ တာဝန် ဆုလာဘ် - မဟာကုစားခြင်းဆေးလုံး ]</p> <p>ကူချူတုန်းနှင့် ကူမော့တို့ စကားပြောနေစဉ် အပြင်ဘက်ရှိ တာအိုလူဝကြီး နှင့် တာအိုလူပိန်လေး တို့သည် လူသေရုံ အတွင်းရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးနှင့် စတင် တိုက်ခိုက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>တာအိုလူပိန်လေး က ကူမော့၏ ရထားလုံးဆီသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာပြီး သူ၏ ပုံရိပ်က တစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျှပ်တစ်ပြက် ဖြစ်သွား၏။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပေါ့ပါးပြီး လျင်မြန်ကာ မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ယံတွင် အလင်းတန်း တစ်ခုအလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် လူသေရုံ အတွင်းမှ အေးစက်သော အလင်းရောင် တစ်ချက် လင်းလက်သွားပြီး ထက်မြက်သော အငွေ့အသက် တစ်ခု ဝင်ရောက်လာ၏။ လူသေရုံ ဝင်ပေါက်ရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ ကျောက်စိမ်းလို လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ သူမ၏ ဓားအိမ်က မြားတစ်စင်းအလား တာအိုလူပိန်လေး ထံသို့ လွင့်ပျံသွားလေသည်။ ဓားအိမ်က စူးရှသော လေတိုးသံနှင့်အတူ လေကို ဆုတ်ဖြဲသွား၏။</p> <p> </p> <p>တာအိုလူပိန်လေး ၏ တိမ်ပေါ်လမ်းလျှောက် ကိုယ်ဖော့သိုင်းမှာ အလွန် ပြောင်မြောက်လှသည်။ လေထဲတွင် မည်သည့် အထောက်အပံ့မှ မရှိဘဲ သူက ဘေးတိုက် ပျံသန်းသွားကာ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ မတင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လေထဲရှိ မိုးမခ ဝတ်ဆံဖတ်လေး တစ်ခုအလား လှုပ်ရှားသွားပြီး သေစေနိုင်သော ဓားအိမ်ကို ပေါ့ပါးစွာ ရှောင်တိမ်းကာ လေထဲတွင် တစ်ပတ်လည်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် အကွာတွင် တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လူသေရုံ အတွင်းရှိ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက မြေပြင်ကို ခြေဖျားဖြင့် အသာထိလိုက်ပြီး လေးမှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေအတော်အတန် အကွာသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွား၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပထမခြေလှမ်းမှာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် တွက်ချက်မှု နိယာမများအတိုင်း ဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ဆင်းသက်မှုမှာ အချိန်ကိုက် တိကျကာ သူမ၏ အရှိန်ယူမှုမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဒုတိယ ခြေလှမ်းတွင် သူမ၏ ပုံရိပ်က လျှပ်စီးအလား လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏ ဝတ်ရုံများ လွင့်ခတ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်လာသော တိမ်မည်းတစ်ခုအလား လူသေရုံ ၏ တံခါးခုံကို ဖြတ်ကျော်သွားလေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤလှုပ်ရှားမှု နှစ်ခုမှာ တစ်ဆက်တည်း ဖြစ်သွားပြီး လျှပ်စီးအလား မြန်ဆန်သော်လည်း ကျော့ရှင်းကာ ရေပြင်ကို ဖြတ်ပျံသွားသော ပျံလွှားငှက် တစ်ကောင်အလား ပေါ့ပါးပြီး လျင်မြန်ဖြတ်လတ်လေသည်။ သူမ ဆင်းသက်လိုက်သောအခါ သူမ၏ ခြေထောက်များက မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်သွားပြီး ဖုန်မှုန့် တစ်စက်မျှပင် မထိမခိုက်စေခဲ့ပေ။ သူမက ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ရထားလုံးဘေးတွင် လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> "သူတို့က ဒီအတိုင်း ဖြတ်သွားတဲ့ သူတွေပါ။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်နဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်၊ အပြစ်ကင်းတဲ့ သူတွေလေ။ နင်တို့ နှစ်ယောက် သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့် ပြုနိုင်မလား။"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောရင်း အမျိုးသမီးက သူမ၏ ကောက်ရိုးဦးထုပ် အစွန်းကို ကိုင်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သပ်ရပ်မြန်ဆန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ၎င်းကို မယူကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ရာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံရသော်လည်း လှပသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဟဲဟဲ။"</p> <p> </p> <p>တာအိုလူပိန်လေး က ယုတ်မာသော ရယ်သံတစ်ခုဖြင့် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"သခင်မလေး ယန် က အရင် သခင်မလေး ယန် ပါပဲ။ အကယ်၍ သခင်မလေး ယန် သာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဒီလောက် သဘောကောင်းပြီး သနားကြင်နာတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"အပြစ်ကင်းတဲ့ သူတွေ ငါ့ကြောင့် သေသွားတာကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ ရပ်ကြည့်နေမယ် ဆိုရင်၊ ငါနဲ့ နင်တို့လို လူဆိုးတွေ ကြားမှာ ဘာကွာခြားတော့မှာလဲ။"</p> <p>"ရှင်းရိမဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ရဲ့ သမီးပီပီ ဖခင်ရဲ့ စတိုင်လ် အပြည့် ပါတာပဲ။"</p> <p>တာအိုလူဝကြီး က ပျံဝဲလာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ သခင်မလေး ယန်၊ မင်းက အခု တရားမျှတတဲ့ ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အလိုရှိရာဇဝတ်ကောင် ဖြစ်နေပြီ ဆိုတာ မင်း သိလား။ မင်းက ကိုယ်ကျင့်တရား အကြောင်း ဘယ်လောက်ပဲ ပြောပြော ဘယ်သူကမှ မင်းကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ တရားမျှတတဲ့ သိုင်းလောက ရဲ့ အမြင်မှာ မင်းက ကိုယ့်အဖေကို သတ်တဲ့သူ၊ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူယုတ်မာ၊ ရက်စက်တဲ့ ရာဇဝတ်ကောင် တစ်ယောက်ပဲ။ ဘာလို့ ပင်ပန်းခံနေဦးမှာလဲ။ သခင်မလေး ယန်၊ မင်းမှာ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်။ အကယ်၍ မင်းက ငါတို့ လမင်းကိုးကွယ်ဂိုဏ်း တော် ကို လက်နက်ချဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်၊ မင်း မသေရုံတင် မကဘူး၊ ဌာနခွဲ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်တောင် တိုက်ရိုက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ရာထူး အာဏာတွေ၊ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုတွေနဲ့ ဂုဏ်ကျက်သရေတွေ အဆုံးအစမရှိ ရလာမှာ။"</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ငါလုပ်တဲ့ တရားမျှတတဲ့ အလုပ်တွေက ဟန်ပြဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့မှာ တရားမျှတတဲ့ နှလုံးသား တစ်ခု ရှိနေလို့ သက်သက်ပဲ။ လောကကြီးက ငါ့ကို လုံးဝ ယုတ်မာတယ်လို့ ထင်ရင်တောင်၊ အဲ့ဒါက ငါလုပ်ချင်တာကို လုပ်ဖို့ မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။ လမင်းကိုးကွယ်ဂိုဏ်း ထဲ ဝင်ဖို့က ငါ့ဆန္ဒနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတယ်၊ ဒါကြောင့် သေရမယ်ဆိုရင်လည်း သေလိုက်မယ်။"</p> <p> </p> <p>တာအိုလူဝကြီး က အေးစက်စက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆိုရင် စကားပြောနေတာ အဓိပ္ပာယ် မရှိတော့ဘူး သခင်မလေး ယန်။ ဂိုဏ်းတော် ရဲ့ ညွှန်ကြားချက်တွေအရ မင်းကို လက်နက်ချဖို့ ဖျောင်းဖျနိုင်ရင် ငါတို့ ကြီးမားတဲ့ အောင်မြင်မှုကို ရမှာ။ ဒါပေမဲ့ မဖျောင်းဖျနိုင်ဘူး ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ခေါင်းကို ယူသွားတာက သေးငယ်တဲ့ အောင်မြင်မှုလေး တစ်ခုပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ သခင်မလေး ယန်၊ ငါ နောက်ဆုံး တစ်ခါလောက် ထပ်မေးပါရစေ..."</p> <p> </p> <p>"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့တော့။"</p> <p> </p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက အေးစက်စက် ဖြတ်ပြောလိုက်၏။</p> <p>တာအိုလူဝကြီးက ရယ်မောလိုက်ပြီး ရထားလုံးကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါဆို သခင်မလေး ယန်၊ ဒီအပြစ်ကင်းတဲ့ အသက်နှစ်ချောင်းကို လဲလှယ်ဖို့ ဘာကို သုံးဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ။"</p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တာအိုလူပိန်လေး သည် အခြား ဦးတည်ရာ တစ်ခုသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ရောက်ရှိနေပြီး ရထားလုံး၏ လမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>ချက်ချင်းပင် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက သူမ၏ လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ။ ငါ့ဓားကို  ပေးပါ့မယ်။"</p> <p>တာအိုလူဝကြီး က တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> "အဲ့ဒါ သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ သခင်မလေး ယန် ရဲ့ ဆောင်းဦးရေ ဓား က ဆံပင်ကိုတောင် ဖြတ်နိုင်ပြီး သံကို ရွှံ့လို ဖြတ်နိုင်တယ်လေ၊ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ မိုးဖွဲ ဓားသိုင်း နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေက သူကို အရမ်း သတိထားနေရတာ။ ဒီဓား မရှိဘူးဆိုရင် သခင်မလေး ယန် ဟာ လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားသလို ဖြစ်သွားမှာပဲ။ ဒီနှစ်ယောက်ကို သခင်မလေး ယန် ရဲ့ ဓားနဲ့ လဲရတာ တန်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် တာအိုလူဝကြီး က အခြားတစ်ဖက်ရှိ တာအိုလူပိန်လေး ကို လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>"ညီငယ်၊ သူတို့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်။"</p> <p> </p> <p>ထိုလူနှစ်ယောက်သည် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးကို လုံးဝ ယုံကြည်ကြပြီး သူတို့ ရထားလုံးကို သွားခွင့်ပြုပြီးနောက် သူမ ကတိဖျက်မည်ကို လုံးဝ စိုးရိမ်ပုံမပေါ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တာအိုလူပိန်လေး က ချက်ချင်း ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ပြီး ရထားလုံးကို ပတ်ပျံကာ သူ၏ ယခင် နေရာသို့ ပြန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်ကာ ရထားလုံး အနောက်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရှင်တို့ နှစ်ယောက်၊ ကျွန်မကြောင့် ပြဿနာထဲ ပါသွားရလို့ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန် သွားပါ၊ တောအုပ်ထဲကို ပိုနက်နက် ဝင်သွားပါ။ ဒီနေရာက လောလောဆယ် ဘေးကင်းမှာ မဟုတ်ဘူး၊ လူဆိုးတွေ အများကြီး ရောက်လာဦးမှာ။"</p> <p>သို့သော် ညအမှောင်ထု၏ ဖုံးကွယ်မှုအောက်တွင် အရာအားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေ၏။</p> <p>ရထားလုံးမှာ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး၏ နှလုံးသားထဲတွင် မသက်မသာ ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အခြားတစ်ဖက်ရှိ တာအိုလူဝကြီး နှင့် တာအိုလူပိန်လေး တို့သည်လည်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာကြသည်။ တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာကို သူတို့လည်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားကြ၏။</p> <p>အဲ့ဒါက အရမ်းကို တည်ငြိမ်နေတာပဲ။</p> <p>အစကနေ အဆုံးထိ ရထားလုံးထဲက လူနှစ်ယောက်က အရမ်းကို တည်ငြိမ်နေခဲ့ကြတာ။</p> <p>အခုချိန်ထိ သူတို့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မလုပ်ကြသေးဘူး။ သူတို့ ထိတ်လန့်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့လည်း မကြိုးစားခဲ့ကြသလို၊ စုံစမ်းဖို့ ရထားလုံးထဲကနေ ဆင်းလည်း မလာခဲ့ကြဘူး၊ လိုက်ကာစကို မပြီး ချောင်းကြည့်တာမျိုးတောင် မလုပ်ခဲ့ကြဘူးလေ။</p> <p>ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသော တိတ်ဆိတ်မှုကြားတွင် အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးက စကားပြောရန် ပါးစပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဟလိုက်သော်လည်း၊ သူမ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> "မင်းက ရှင်းရိမဟာမိတ်အဖွဲ့ ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ယန်ရှန်တုန်း ရဲ့ သမီး ယန်ချင်းတုန်း လား။"</p> <p>အနက်ရောင် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး အနည်းငယ် လန့်သွားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ပါတယ်။"</p> <p> </p> <p>ဒီအမျိုးသမီးဟာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ၊ လက်ရှိ သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးက လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေတဲ့ သိုင်းဆရာကြီး ရဲ့ သမီး ယန်ချင်းတုန်း ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် ယန်ချင်းတုန်း သည် လူငယ် မောင်နှမ နှစ်ဦး ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ သူမသည် သူတို့နှင့် အလွန် နီးကပ်စွာ ရှိနေပြီး ယခင်က လူသေရုံ အတွင်းတွင် သူတို့ကို သေချာ မမြင်ရသည်နှင့် မတူတော့ပေ။ အခုတော့ သူမက သူတို့ကို အရမ်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရပြီဖြစ်ပြီး တစ်ခဏမျှ သူမ စွဲလန်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အဲ့ဒီ လူငယ်လေးကို ဘယ်လို ဖော်ပြရမှန်း သူမ မသိတော့ဘူး။ အဲ့ဒါက အတွင်းကနေ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ အငွေ့အသက် တစ်ခုပဲ၊ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှိနေပေမယ့် ထူးဆန်းစွာနဲ့ ဝေးကွာနေသလိုပဲ။ သူမ ခံစားမိတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အရာက သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်နေတာပဲ၊ ဖော်ပြနိုင်စွမ်း တစ်ခုခုပေါ့။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ယန်ချင်းတုန်း ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ အကယ်၍ ဒီလို လူမျိုးသာ သူမကြောင့် ပြဿနာထဲ ပါသွားပြီး သေဆုံးသွားရမယ် ဆိုရင်၊ အဲ့ဒါက ကြီးမားတဲ့ အပြစ်တစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပဲ။</p> <p> </p> <p>ယန်ချင်းတုန်း ၏ တုံ့ပြန်မှုနှင့် မတူဘဲ သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ တာအိုလူဝကြီး နှင့် တာအိုလူပိန်လေး တို့၏ မျက်နှာထားများမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်းက မျက်မမြင်ကူ လား။"</p> <p> </p> <p>"လင်းကျန်း က ကြေးစားဓားသမား လား။"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save