Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2> </h2> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ညဉ့်ယံမှာ မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေပြီး ထူထပ်ကာ ဖောက်ထွင်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပြီး၊ တောအုပ်၏ ထောင့်စွန်းတိုင်းတွင် လွတ်လပ်စွာ စီးဆင်းနေလေသည်။ အမှောင်ထုကြောင့် သစ်ပင်များမှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ သူတို့၏ သစ်ကိုင်းများကို ခြိမ်းခြောက်သည့် ပုံစံဖြင့် ဆန့်ထုတ်ထားကြပြီး၊ အထပ်ထပ် ဖြစ်နေသော သစ်ရွက်များက ရောယှက်နေကာ တောအုပ်ထဲတွင် လေတိုက်သံများက စူးရှစွာ မြည်ဟည်းနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် တရွှီရွှီ မြည်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ညကောင်းကင်ယံကို ဆုတ်ဖြဲသွားသော စူးရှသည့် လေတိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ အနက်ရောင် မုန်တိုင်းတစ်ခုအလား ထူထပ်သော မြားမိုးများက အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ရထားလုံးဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ မြားများက လရောင်အောက်တွင် အေးစက်ပြီး ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အလင်းရောင်ဖြင့် တောက်ပနေပြီး၊ ရထားလုံး အတွင်းမှ ပြင်းထန်သော အတွင်းအား လှိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီရေလုံးကြီးအလား ထိုအတွင်းအားမှာ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားဖြင့် အပြင်ဘက်သို့ ပျံ့နှံ့သွား၏။ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားများ အားလုံးမှာ ထိုပြင်းထန်သော အင်အား၏ တားဆီးမှုကို ခံလိုက်ရပြီး လေထဲတွင် တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ "ဖူး" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပြုတ်ကျသွားပြီး ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေသော မြားပုံကြီး တစ်ခု ဖြစ်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းလောက်မှာပင် သံဘောလုံးများက ရထားလုံး အတွင်းမှ ဥက္ကာပျံများအလား လွင့်ပျံထွက်လာပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ထက်မြက်သော အင်အားက ညဉ့်ယံကို ဖောက်ထွင်းကာ တောအုပ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော ရန်သူများကို တိတိကျကျ ထိမှန်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သစ်ကိုင်းများ တဖျပ်ဖျပ် မြည်သံနှင့် လေးလံသော အရာဝတ္ထုများ ပြုတ်ကျသံများနှင့်အတူ တောအုပ်ထဲတွင် အော်ဟစ်သံများ ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ အော်ဟစ်သံများမှာ စူးရှပြီး တိုတောင်းကာ၊ ထက်မြက်သော ဓားတစ်လက်၏ ချက်ချင်း ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသော အသက်ဝိညာဉ်များ၏ ငိုကြွေးသံများအလား ဖြစ်နေလေသည်။ အော်ဟစ်သံ တစ်ခုစီတိုင်းတွင် သစ်ကိုင်းများ တဖျပ်ဖျပ် မြည်သံများ ပါဝင်လာရာ အရိပ်ထဲတွင် လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ပြုတ်ကျလာသည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် လွယ်ကူလှသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ရထားလုံး အတွင်းမှ ကူမော့၏ တည်ငြိမ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>"တောအုပ်ထဲက မိတ်ဆွေတွေ... ကျွန်တော့်ကို သင်ပေးချင်တာများ ရှိသေးလား။"</p> <p>ကူမော့၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း တောအုပ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။</p> <p>"နာမည်ကြီး မျက်မမြင်ကူ ပီသပါပေတယ်... အဟွတ်၊ အဟွတ်..."</p> <p> </p> <p>တောအုပ်၏ အမှောင်ထုထဲမှ အလင်းရောင်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ပေါ်လာပြီး လူသုံးယောက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>အလယ်တွင် ဘီးတပ်ကုလားထိုင် တစ်စီးပေါ်၌ လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ရှိနေပြီး သူ၏ အနောက်တွင် လူငယ် တစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီး တစ်ဦး ပါလာသည်။ အမျိုးသမီးက ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ကို တွန်းပေးပြီး လူငယ်က အလင်းရောင်အတွက် မီးတုတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ပေါ်ရှိ လူလတ်ပိုင်းမှာ အထူကြီး ဝတ်ဆင်ထားပြီး တင်းကျပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသဖြင့် အအေးဒဏ်ကို အလွန် အကဲဆတ်ပုံ ရသည်။ သူ၏ ကျယ်ဝန်းသော ဝတ်ရုံလက်စွပ်များက သူ၏ လက်များကို လုံးဝနီးပါး ဖုံးကွယ်ထားပြီး လေပြေထဲတွင် ညင်သာစွာ လှုပ်ရမ်းနေကာ သူ၏ ပိန်လှီသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမို ပေါ်လွင်စေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူရော်နေပြီး သွေးဆင်းရောင် ကင်းမဲ့နေကာ ပါးပြင်များ အနည်းငယ် ချိုင့်ဝင်နေသဖြင့် ဖျားနာမှုကြောင့် အချိန်အကြာကြီး နှိပ်စက်ခံထားရသူနှင့် တူနေလေသည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရှည်လျားပြီး ဖြူရော်နေကာ လက်ဆစ်များ အနည်းငယ် ထွက်နေပြီး အရေပြားနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သကဲ့သို့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ၏ လက်ရန်းများပေါ်တွင် အသာတင်ထားကာ အလွန် အားနည်းပုံ ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤလူမှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော သွေးလက်ဝါး တုံ့ရိုဟွာ ပင်ဖြစ်သည်။ ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ရှေ့သို့ ရွေ့လာသည်နှင့်အမျှ တုံ့ရိုဟွာ က နှစ်ချက်ခန့် ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး၊ ခပ်ဟဟ ရယ်မောကာ လှမ်းခေါ်လိုက်၏။</p> <p>"မျက်မမြင်... မင်း အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ်ထင် မပြချင်ဘူးလား။"</p> <p>ရထားလုံး လိုက်ကာစ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်သွားပြီး ကူမော့က အေးအေးဆေးဆေး ထွက်လာကာ ကူချူတုန်းကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> "ချူတုန်း... သူက သွေးလက်ဝါး တုံ့ရိုဟွာ လား။"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ဖမ်းဝရမ်း ကြေညာချက် တစ်ရွက်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> "ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီ တုံ့ရိုဟွာ က ကျွန်မတို့ သိထားတဲ့ သူနဲ့ မတူဘူး... ဒီ တုံ့ရိုဟွာ က ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ပေါ်မှာလေ။"</p> <p> </p> <p>မလှမ်းမကမ်းမှ တုံ့ရိုဟွာ က အစပျိုး ရှင်းပြလေသည်။</p> <p>"သခင်မလေး ကူ မသိသေးလို့ပါ၊ ကျွန်တော် ကျင့်ကြံတဲ့ သိုင်းပညာက ခန္ဓာကိုယ်ကို အရမ်း ထိခိုက်စေတယ်လေ။ မကြာသေးခင်က ကျွန်တော့် စွမ်းရည်တွေ တိုးတက်လာတော့ ခြေထောက်တွေ လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာ။ ကျွန်တော် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာအောင် ကြိုးစားနေတုန်းမို့လို့ လမ်းလျှောက်တာကို အတတ်နိုင်ဆုံး လျှော့ထားတာပါ။ ဒါကြောင့် ကျေးဇူးပြုပြီး အထင်မလွဲပါနဲ့၊ ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေ ကျိုးနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး တုံ့ရိုဟွာ ကို ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရှင်က တကယ်ကို သဘောကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ၊ တော်တော်လေး ဖော်ရွေတာပဲ။ ဒါကြောင့် ရှင့်ခေါင်းက အဲ့ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးနေတာကိုး။"</p> <p> </p> <p>တုံ့ရိုဟွာ က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟားဟားဟား... မျက်မမြင်ကူ မှာ ခွဲခွာလို့မရတဲ့ ညီမလေး တစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ရိုးသားပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ အမျိုးသမီး ဓားသမားလေး တစ်ယောက်လို့ ကျွန်တော် အရင်က ကြားဖူးပါတယ်။ ကျွန်တော် စဉ်းစားခဲ့ဖူးတယ်၊ သူတို့က အသက်အန္တရာယ်ကြားမှာ နေရတဲ့ အမျိုးသမီး ဓားသမားတွေ ဆိုတော့၊ ဘယ်လိုလုပ် ရိုးသားပြီး အပြစ်ကင်းနိုင်မှာလဲလို့ပေါ့။ အခုမှ ကျွန်တော် အသိဉာဏ် နည်းခဲ့တယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရပြီ။ သခင်မလေး ကူ က တကယ်ကို ရိုးသားပြီး အပြစ်ကင်းတဲ့ အမျိုးသမီး ဓားသမားလေး တစ်ယောက်ပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>ကူချူတုန်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ရှင်က ကျွန်မကို ချီးကျူးနေတာလား။ ရှင်က တကယ်ကို လူကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။"</p> <p> </p> <p>တုံ့ရိုဟွာ က ဖြီးဖြီးလေး ရယ်လိုက်သော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားပြီး အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးလာရာ သူ၏ အဆုတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။ သူ အသက်ရှူမှန်သွားရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရပြီး လက်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝှေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်၊ အရမ်း တောင်းပန်ပါတယ်။ ဒီလေ့ကျင့်မှုက ကျွန်တော့် အဆုတ်တွေကို လုံးဝ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့ပြီး နာတာရှည် ချောင်းဆိုးရောဂါ ရသွားတာပါ။ အခုမှ ကျွန်တော်တို့ လာတွေ့ရတာ ကံမကောင်းလို့ပါ။ အကယ်၍ နောက်ဆယ်ရက် ဒါမှမဟုတ် လဝက်လောက် နေမှ ပြန်တွေ့ရင် ကျွန်တော် သေချာပေါက် ပိုကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေမှာပါ။"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က မေးလိုက်သည်။</p> <p> "ခင်ဗျားရဲ့ သိုင်းပညာတွေ ထိခိုက်သွားမလား။"</p> <p> </p> <p>တုံ့ရိုဟွာ က ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"ဟင့်အင်း၊ ဟင့်အင်း... ကျွန်တော် အခုထိ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘဲ တိုက်ခိုက် သတ်ဖြတ်နိုင်ပါသေးတယ်။ အင်း... မျက်မမြင်ကူ၊ မင်းက မမြင်ရတော့ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေ မထိခိုက်ဘူး မဟုတ်လား။"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> "မထိခိုက်ပါဘူး။"</p> <p>တုံ့ရိုဟွာ က ပြောလိုက်၏။</p> <p>"မင်း မထိခိုက်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် မင်းကို သိုင်းလောက က 'မျက်မမြင်နဲ့ အနည်းဆုံးတူတဲ့ လူ' ဆိုပြီး နောက်ပြောင် ခေါ်ဆိုကြမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက အရမ်း ငယ်သေးတယ်၊ ရှေ့ဆက်ရမယ့် အနာဂတ်ကလည်း တောက်ပနေသေးတာကို... မင်း ဘဝတစ်သက်တာလုံး အမှောင်ထုထဲမှာ နေသွားချင်တာ သေချာလို့လား။"</p> <p>ကူမော့က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာအကြံဉာဏ်များ ပေးချင်လို့လဲ။"</p> <p> </p> <p>တုံ့ရိုဟွာ က အသာအယာ ချောင်းဆိုးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ကျွန်တော်တို့ လမင်းကိုးကွယ်ရာဂိုဏ်း တော် ထဲ ဝင်ရင် ဘယ်လိုလဲ။ ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းမှာ ဆေးပညာရှင်ကြီး ချီမြောင်ရွှမ် နဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ နတ်ဆေးဆရာ တစ်ယောက် ရှိတယ်။ တောင်ပိုင်း ဆေးပညာရှင်ကြီး ချီမြောင်ရွှမ် နဲ့ မြောက်ပိုင်း ဆေးနတ်ဘုရား ဝေ့ဝူဝေ့ တို့ အကြောင်းကို မင်း ကြားဖူးမှာပါ။"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> "ကျွန်တော် ကြားဖူးပါတယ်။ သူက ဆေးပညာမှာ ဆရာကြီး တစ်ယောက်လေ။"</p> <p> </p> <p>တုံ့ရိုဟွာ က ပြောလိုက်၏။</p> <p> "အကယ်၍ မင်းက ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းတော် ထဲ ဝင်ဖို့ ဆန္ဒရှိတယ်ဆိုရင်၊ ဝေ့ဝူဝေ့ ကို မင်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကုပေးအောင် လုပ်ပေးနိုင်တယ်လို့ ကျွန်တော် အာမခံတယ်။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သိုင်းပညာတွေနဲ့ဆိုရင်၊ ဂိုဏ်းတော် ထဲ ဝင်တာနဲ့ ဌာနခွဲ ခေါင်းဆောင် ရာထူးကို ရနိုင်တယ်။ မင်းက အရမ်း ငယ်သေးတော့ အချိန်တစ်ခုသာ ပေးလိုက်ရင် မင်း သေချာပေါက် ဒေသတစ်ခုရဲ့ ခေါင်းဆောင်၊ လူတစ်သောင်းရဲ့ အထက်မှာ ရှိတဲ့သူ ဖြစ်လာမှာပဲ။ ဘယ်လိုထင်လဲ။"</p> <p> </p> <p>ကူမော့က ခေါင်းအသာယမ်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> "တောင်းပန်ပါတယ်၊ ခင်ဗျားရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့က လမ်းကြောင်းမတူဘူး။ ကျွန်တော့် ဘဝရဲ့ ဦးတည်ချက်က ကြေးစားဓားသမား တစ်ယောက် ဖြစ်ဖို့ပါပဲ။"</p> <p> </p> <p>တုံ့ရိုဟွာ က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>"ဟူး... ကျွန်တော်က စိတ်ကူးယဉ်နေခဲ့တာပဲ။ လေပြင်းထောက်လှမ်းရေးမှူး ကျိုးချင်းဖုန်း ရဲ့ သွေးသောက် ညီအစ်ကို လို့ သတ်မှတ်ခံရတဲ့သူက သဘာဝကျကျပဲ စိတ်တူကိုယ်တူ လူတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပေါ့။ သူက တကယ်ကို ကျွန်တော်တို့နဲ့ လမ်းကြောင်း မတူဘူးဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်လို့ မရနိုင်ဘူး။ ကျွန်တော် လွန်သွားတယ်။ အဲ့ဒီလိုဆိုရင်တော့ မင်း သေလို့ ရပါပြီ။"</p> <p> </p> <p>စကားမဆုံးခင်မှာပင် တုံ့ရိုဟွာ သည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ၏ လက်ရန်းကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ အေးစက်စက် လင်းလက်နေသော လက်နက်ပုန်း မြားများ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး သေစေနိုင်သော နကျယ်ကောင် အုပ်ကြီးအလား ကူမော့၏ မျက်နှာနှင့် ရင်ဘတ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘီးတပ်ကုလားထိုင် ၏ နောက်ကျောမှ အဆိပ်စွန်းနေသော အပ်များ တစ်တန်း ပစ်လွှတ်လာ၏။ ဤအပ်များမှာ နွားမွေးကဲ့သို့ သေးသွယ်ပြီး မှိန်ပျပျ ညဉ့်ယံတွင် သတိမထားမိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအခိုက်အတန့်မှာပင် ကူမော့၏ လက်များ လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ၏ လက်ဝါးများက ကြယ်များ လှည့်ပတ်နေသကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝဲဂယက် တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်လေသည်။ သူ့ထံသို့ ဦးတည်လာသော အဆိပ်အပ်များနှင့် လက်နက်ပုန်း မြားများသည် ကူမော့နှင့် သုံးပေအကွာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ မမြင်ရသော ပြင်းထန်သည့် အင်အားတစ်ခု၏ ဆွဲငင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ သူတို့၏ အရှိန်မှာ ရုတ်တရက် နှေးကွေးသွားပြီး သူတို့၏ ဦးတည်ရာမှာ ထူးဆန်းစွာ စတင် လိမ်ကောက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ သူတို့၏ နည်းလမ်းများကို သူတို့အပေါ် ပြန်အသုံးပြုခြင်းဖြစ်ပြီး အခြေအနေကို လုံးဝ ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ခြင်း ပင်ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကူမော့ထံသို့ မူလက ဦးတည်လာခဲ့သော လက်နက်ပုန်း အားလုံးမှာ ပို၍ပင် မြန်ဆန်သော အရှိန်ဖြင့် ပြန်လည် လွင့်ပျံသွားလေသည်။ အဆိပ်အပ်များက ဒေါသထွက်နေသော ပျားအုပ်ကြီးအလား၊ လက်နက်ပုန်း မြားများက သေစေနိုင်သော ဥက္ကာပျံများအလား ပိုမို ပြင်းထန်သော အင်အားဖြင့် တုံ့ရိုဟွာ ထံသို့ ပစ်လွှတ်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွင်းသွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသည်မှာ သွေးတစ်စက်မျှပင် မထွက်လာခြင်းပင်။ ထက်မြက်သော အပ်များနှင့် လေးလံသော အဆိပ်စွန်း လက်နက်ပုန်းများက အသားနှင့် သွေးကို ဖောက်ထွင်းသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ပုံရိပ်ယောင်များကို ဖောက်ထွင်းသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>တုံ့ရိုဟွာ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မှိန်ပျပျ၊ ကျောချမ်းစရာကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုက သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျန်ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ၊ အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးက အသေးအဖွဲ ဟာသတစ်ခုထက် မပိုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ သူက  ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ယုံအန်းခရိုင် မှာ မင်း ငွေရောင်မြေခွေး ကို သတ်တုန်းက အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်နိုင်တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာ တစ်ခုကို မင်း သုံးခဲ့တယ်လို့ ကျွန်တော် ကြားခဲ့တယ်။ အခုလေးတင် မင်း သုံးသွားတဲ့ တိုက်ကွက်က အဲ့ဒါ ဖြစ်ရမယ်။ အဲ့ဒါက တကယ်ကို ပြင်းထန်ပြီး ကာကွယ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"</p> <p> </p> <p>တုံ့ရိုဟွာ သည် လက်နက်ပုန်းများနှင့် အဆိပ်အပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ လည်ပင်းတွင်ပင် လက်နက်ပုန်း တစ်ခု စိုက်ဝင်နေသော်လည်း သူက သွက်လက်စွာ စကားပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာပင် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save