Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း 626</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒီလိုစည်းစိမ်မျိုးက လူကို ပျက်စီးစေနိုင်တယ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"သခင်... ညစာအဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ.. ကြွရောက်သုံး ဆောင်ပေးပါခင်ဗျ.."</p> <p>အိမ်တော်ထိန်း​ထန်ဟုန်ယီ၏ လေသံနှင့် အမူအရာ မှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုရိုသေလေးစားမှုကို ဖော်ပြနေ သည်။သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ညွတ်ကာ ခေါင်းငုံ့လျ က် အရိုအသေပေးနေ၏။</p> <p>​အမှန်စင်စစ် ၎င်းမှာ မျိုးရိုးဗီဇပြောင်းဆေးကြောင့် သာမကဘဲ နှလုံးသားထဲမှ စိမ့်ထွက်လာသည့် စစ်မှ န်သော ကျေးဇူးသိတတ်မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသ ည်။​ဒီနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင် လက်တွေ့ လေ့ ကျင့်ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပေလော။</p> <p>​သူက ​ခဏတာ လေ့ကျင့်ရုံဖြင့်  ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် တစ်ဆင့်တက်လာခြင်းမှာ သခင်ပေးသည့်ဆေးသ ည်  သူ၏  ​ကျင့်ကြံနိုင်စွမ်းကိုပါ အမှန်တကယ် ပြေ ာင်းလဲပေးနိုင်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။</p> <p>​ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် ယနေ့ည လေ့ကျင့်မှုကို အ လွန်စိတ်အားထက်သန်စွာ မျှော်လင့်နေမိ၏။ခဏတ ာလေ့ကျင့်ရုံဖြင့် ဤမျှအကျိုးထူးလျှင် တစ်ညလုံး အားသွန်ခွန်စိုက် လေ့ကျင့်ပါက မည်မျှအထိ တိုးတ က်သွားမည်နည်း။</p> <p>​ထိုကျေးဇူးတရားများက သူ၏ စိတ်နှလုံးအောက် ခြေအထိ စိမ့်ဝင်နေသဖြင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွ င် ကြည်ညိုလေးစားမှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင် နေပေသည်။</p> <p>နေဝင်ရီတရော အချိန်အခါ၏ လှပသောမြင်ကွင်း ကို ကြည့်ရှုရင်း လျူယောင်က လက်ကိုဝှေ့ယမ်းက ာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>"ကောင်းပြီ... ခင်ဗျားပဲ ရှေ့ကလမ်းပြပါ.."</p> <p>​ဤအိမ်တော်ကြီးမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး အဆောင်အဦးများစွာဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသဖြင့် အိမ် ရှင်ဖြစ်သည့် လျူယောင်ကိုယ်တိုင်ပင် နေရာအနှံ့ ကို သေချာ မသိသေးပေ။ထန်ဟုန်ယီက ရှေ့မှနေ၍ အလွန်ရိုသေစွာဖြင့် လျူယောင်အား စားသောက် ဆောင်ဆီသို့ ဦးဆောင်၍ ခေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p>​လျူယောင်အတွက် သီးသန့်ပြင်ဆင်ထားသော ထို စားသောက်ဆောင်မှာ အလွန်ပင် ခမ်းနားထည်ဝါလှ ၏။အစေခံများစွာမှာလည်း သပ်ရပ်စွာ တန်းစီ စော င့်ကြိုနေကြပြီး လျူယောင် ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင် နက် နူတ်ဆက်သံများက စားသောက်ဆောင် ခန်းမ တစ်ခုလုံး ဆူညံလာခဲ့သည်။</p> <p>​"သခင်ကြီး... ကြွရောက်လာတာကို ကြိုဆိုပါတယ် ခင်ဗျာ/ရှင်.."</p> <p>လျူယောင်က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် နေရာတွင် ထိုင်၍ စားသောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သ ည်။မကြာမီမှာပင် ဝတ်ကောင်းစားလှများ ဝတ်ဆင် ထားသည့် အစေခံများက အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံ သော ဟင်းလျာများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စနစ်တကျ လာချပေးလိုက်၏။</p> <p>အချိန်​ခဏလေးအတွင်းမှာပင် စားပွဲအပြည့် ဟင်း လျာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး နာမည်ကျော် ဝိုင်တစ် ပုလင်းလည်းပါဝင်ပေသည်။ထိုဝိုင်ကို မြင်သည်နှင့် လျူယောင်၏ စိတ်ဝင်စားမှုမှာ မြင့်တက်လာပြီး န ည်းနည်း မြည်းစမ်းကြည့်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။</p> <p>​ဤကမ္ဘာ၏ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကပင် ထူးခြား နေ ၍လား သို့မဟုတ် ချက်ပြုတ်ပုံနည်းစနစ်များကပဲ ကွဲပြားနေ၍လား မသိသော်လည်း ဝိုင်၏ အရသာ မှာ သူသိခဲ့ဖူးသည့် မောက်ထိုင်ဝိုင်တို့ထက်ပင် ကော င်းမွန်နေပေသည်။</p> <p>ဝိုင်အရသာကို နားလည်သူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် ဤမျှထူးကဲသော အရသာကို မြည်းစမ်းလိုက်ရုံဖြင့် "အံ့ဩစရာ ကောင်းလိုက်တဲ့ အရသာဟု မချီးမွမ်း ဘဲ နေနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>​လျူယောင်တစ်ယောက် စားသောက်နေစဉ်အတွင်း အစေခံငါးဦး၊ခြောက်ဦးခန့်က သူ့ အနားတွင် အသ င့်ရှိနေကြသည်။အချို့အပျိုတော်လေးများက ဝိုင် ကို ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်ပေးကြပြီး အချို့က ဟ င်းပန်းကန်များကို လဲလှယ်ပေးကြ၏။</p> <p>ထို့အပြင် လိုအပ်သည့်အချိန်တိုင်းတွင် ပါးစပ်သုတ် ရန်အတွက် ပုဝါအိအိလေးများကိုပါ အချိန်ကိုက် က မ်းပေးနေခဲ့သည်။</p> <p>လျူယောင်က အရသာရှိသော ဟင်းလျာများကို မြ ည်းစမ်းပြီးတိုင်း အစေခံများက ပန်းကန်လုံးအသစ် ဖြင့် ချက်ချင်းလဲလှယ်ပေးကြသည်။ဤဂိုဝူကမ္ဘာ၌ တစ်နပ်စာ စားသောက်ချိန်အတွင်း သူ ရရှိခဲ့သည့်  အထူးအခွင့်အရေးနှင့် ဝန်ဆောင်မှုမျိုးမှာ သူ့ တစ် သက်နှင့်တစ်ကိုယ် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသည့် အတွေ့ အကြုံသစ်ပင် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။</p> <p>​"တကယ်ကို..လူကို ပျက်စီးစေနိုင်တဲ့ စည်းစိမ် ခံစား ခြင်းပဲကွာ.."</p> <p>​လျူယောင်က စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့တွေးမိသော်လည်း  ထိုအခြေအနေကိုလည်း သူ အလွန်သဘောကျမိ သ ည်။မိမိတစ်ယောက်တည်းအတွက် လူများစွာက ဝိုင် းဝန်းပြုစုယုယပေးနေသည့် သက်တောင့်သက်သာ ရှိမှုမျိုးအား မည်သူကများ ငြင်းပယ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>​ဤကမ္ဘာတွင် ညဘက်၌ ထူးထူးခြားခြား ဖျော်ဖြေ ရေးဟူ၍ မရှိချေ။လမ်းမပေါ်ထွက်၍ အပျော်ရှာသ ည်မှလွဲလျှင် ကျန်သည့်အချိန်မှာ စောစောစီးစီး ရေ ချိုးအနားယူရန်သာ ရှိ၏။</p> <p>​သို့သော်လည်း ရေချိုးရန် ပြင်ဆင်ထားမှုများက သူ စားသောက်ချိန်ထက်ပင် အံ့သြစရာ ပို ကောင်းနေပြ န်သည်။လှပချောမောသည့် အစေခံအပျိုတော် ငါးဦ း၊ခြောက်ဦးခန့်က သူ့ကို ပြုစုပေးရန် အသင့်စောင့် ကြိုနေ၏။</p> <p>​သူက ရေနွေးနွေးလေးဖြည့်ထားသည့် သစ်သားစ ည် ကြီးထဲတွင် သက်တောင့်သက်သာ ထိုင်နေရုံသာ ဖြစ်သည်။အပျိုတော်လေးများက သူ၏ကျောပြင်နှ င့် ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ကို နူးညံ့စွာ ပွတ်သပ်၍ သန့်ရှင်း ပေးနေကြသည်။</p> <p>​"အိုး နေလို့ကောင်းလိုက်တာကွာ..."</p> <p>"တကယ်ကို နေလို့ကောင်းလွန်းတယ်..."</p> <p>​အစပိုင်းတွင် လျူယောင်က အနည်းငယ် နေမထိထို င်မသာဖြစ်သဖြင့် ငြင်းဆန်လိုက်သေးသည်။</p> <p>"ကျုပ်ဘာသာပဲ လုပ်ပါ့မယ်..ခင်ဗျားတို့အားလုံး ထွ က်သွားကြပါ.."</p> <p>​သို့သော်လည်း အစေခံမိန်းမပျိုလေးများမှာ တစ်ဦး ကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ မျက်နှာငယ်လေးများ ဖြစ်သွာ းကြပြီး အချို့မှာမူ ငိုရှိုက်နေကြ၏။သူမတို့ လုပ် ကိုင်ပေးမှုကို သခင်က မနှစ်သက်သဖြင့် တစ်နေရာ ရာသို့ ရောင်းစားပစ်တော့မည်ဟု ထိုမိန်းခလေးများ က စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်လောက်မည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... မငိုကြနဲ့တော့.."</p> <p>​သူမတို့၏ မျက်ရည်များကြောင့် လျူယောင်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိုက်ရ၏။ဤသို့ဖြင့် သူသည် အပျိုတော်လေးများ၏ ပြုစုမှုအောက်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သွားအောင် ဇိမ်ခံရ င်း ရေချိုးနေလိုက်သည်။</p> <p>ရေချိုးပြီးနောက် မိန်းမပျိုးလေးများက အိပ်ရာဝင် သည်အထိ ပြုစုဖျော်ဖြေရန် ပြင်ဆင်ကြသော်လည် း သူ အမြန်တားမြစ်လိုက်ရ၏။</p> <p>"ရပြီ..ရပြီ..မလုပ်နဲ့တော့.."</p> <p>​"ငါ့မှာလည်း ငါ့စည်းကမ်းနဲ့ငါ ရှိသေးတယ်"  ဆိုကာ လက်ကို  ခါယမ်းပြီး လျူယောင်က ပြတ်ပြတ်သား သား ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p>​ရိုးရိုးသားသား ပြောရလျှင် ထိုကဲ့သို့ ပြုစုမှုကို သူ မလိုချင်သည်မဟုတ်ဘဲ ယခုထက်ထိ အသားမကျ သေးခြင်းသာ ဖြစ်၏။အချိန်အကြာကြီး နားဝင်အေ ာင် သူ ပြောပြီးမှသာ အပျိုတော်လေးများကို အခ န်းပြင်သို့ လွှတ်လိုက်နိုင်သည်။</p> <p>"ဟူး တော်ပါသေးရဲ.."</p> <p>​တံခါးပိတ်သွားသည်နှင့် လျူယောင် သက်ပြင်းတစ် ချက်ကို အသာချလိုက်မိသည်။ဤကဲ့သို့သော သွေး ဆောင်ဖြားယောင်းမှုများကို သူ အောင့်အည်းသည် းခံရသည်မှာ တကယ့်တိုက်ပွဲတစ်ခုထက်ပင် ပို၍ ခက်ခဲနေသေးသည်။</p> <p>အိမ်ထောင်ထိန်း​ထန်ဟုန်ယီက ထိုမိန်းမပျိုလေးများ ကို မည်သည့်နေရာမှ ဝယ်လာသည်ကို သူ မသိပေ။</p> <p>အားလုံးမှာ ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်လေးများဖြစ်ပြီ း ရုပ်ရည်မှာလည်း အပြစ်ပြောစရာမရှိအောင် ချေ ာမောလှပကြသည်။သူ၏ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာနှင့် နှိုင် းယှဉ်ရလျှင် ထိပ်တန်းမော်ဒယ်လ်များ အရှုံး ပေးရ လောက်သည့် အလှမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူများလ ည်း ဖြစ်၏။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင်မူ လျူယောင်သည် စိတ်ကို အတည် ငြိမ်ဆုံးဖြစ်အောင် ထားလိုက်ပြီး ရေရွတ်လိုက်မိသ ည်။</p> <p>​"ဟူး..ဒီလို စည်းစိမ်မျိုးက လူကို တကယ်ပဲ ပျက်စီး စေတာပဲ... ဒီကမ္ဘာက သူဌေးတွေကတော့ တကယ့် ကို နတ်စည်းစိမ် ခံစားနေကြရတာပဲကွာ.."</p> <p>​သူသည် စိတ်အာရုံလွင့်ပျံ့မှုအားလုံးကို ဘေးသို့ ဖ ယ် ထုတ်လိုက်ပြီး ကျင့်စဉ်ကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ ပြ န်လည်လေ့ကျင့်လိုက်၏။</p> <p>​တစ်ဖက်တွင်မူ...</p> <p>လျူယောင်၏ အခန်းထဲမှ အပျိုတော်လေးများ မျ က်နှာငယ်လေးဖြင့် ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရ သော ထန်ဟုန်ယီခဗျာ အတွေးများစွာ ဝင်နေခဲ့သ ည်။</p> <p>​"အမ် သခင်က ငါဝယ်လာတဲ့ အပျိုတော်တွေကို မ လှဘူးလို့ ထင်နေတာများလား..."</p> <p>"အင်း... သေချာတယ်..ဒါကြောင့် ငြင်းလိုက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်.."</p> <p>​ထန်ဟုန်ယီက သူ့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ခို င်ခိုင်မာမာ ချလိုက်၏။</p> <p>"ဒါဆိုရင်တော့ မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ ဟိုင်ကျိုးမြို့မှာ အလှဆုံးလို့ နာမည်ကြီးတဲ့ အပျိုတော်ကို မရရအော င် ဝယ်ရမယ်..ငွေဘယ်လောက်ကုန်ကုန် ကိစ္စမရှိဘူး ကွာ.."</p> <p>​ဤကမ္ဘာတွင် အပျိုတော်များ၏ တန်ဖိုးမှာ အလွန် ပင် နည်းပါးလှသည်။အလှဆုံး ဆိုသူကိုပင် ရွှေဒင်္ဂါ း အစိပ်ခန့်ဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်၏။သို့သော်လည်း  လျူ ယောင်ကမူ သူ့အား ရွှေဒင်္ဂါး တစ်သိန်းတိတိ ထုတ် ပေးထားသည်မဟုတ်ပေလော။</p> <p>​လျူယောင်၏ အခန်းထဲမှ မီးရောင်မှိန်သွားသည်ကို မြင်ရမှသာ ထန်ဟုန်ယီလည်း သူ့အခန်းသို့ ပြန်လာ ပြီး ကျင့်စဉ်များကို စတင်လေ့ကျင့်လိုက်၏။</p> <p>မိုးသောက်အလင်းရောင်နှင့်အတူ ထန်ဟုန်ယီသည် သူကျင့်ကြံနေသည်အား ရပ်တန့်လိုက်သည်။သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်းမှ လှိုက်မောတုန်ရင်နေသော စိတ် လှုပ်ရှားမှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍မရဘဲ မျက်နှာထက်တွ င် အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေ၏။</p> <p>​တစ်ညတာမျှသာ ရှိသေးသည့် လေ့ကျင့်မှုအပြီးတွ င်လည်း သူသည် အဆင့်တစ်ဆင့်သို့ အမှန်တကယ် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့၏။</p> <p>​"ဘုရားရေ... ဒါ..ဒါက တစ်ညတည်းနဲ့ ဖြစ်သွားတာ လား"</p> <p>​သူ့အတွက်တော့ ဤအရာမှာ အိပ်မက်တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေသည်။အကယ်၍  သူကိုယ်တိုင်သာ ကြုံတွေ့ရ ခြင်း မဟုတ်ပါက မည်သူကမျှ တစ်ညတည်းနှင့် ထို မျှ မြန်ဆန်သော တိုးတက်မှုကို ယုံကြည်ကြမည်မ ဟုတ်ပေ။</p> <p>​ထန်ဟုန်ယီသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေရုံသာ မက လျူယောင်အပေါ်ထားရှိသည့် ကျေးဇူးတရား မှာလည်း အတိုင်းအဆမရှိ မြင့်မားလာခဲ့သည်။သူ သည် လျူယောင်အပေါ် အသက်ထက်ဆုံး သစ္စာရှိ ပါမည်ဟု စိတ်ထဲမှ ကတိသစ္စာပြုလိုက်မိ၏။</p> <p>​သို့သော်လည်း သူ မသိသည်မှာ သူ၏ ဤတိုးတက် မှုနှုန်းမှာ လျူယောင်အတွက်မူ ပြောပလောက်သ ည့်အရာပင်။လျူယောင်သည် မည်သည့်ဆေးဝါး အကူအညီမှမပါဘဲ တစ်ညတည်းနှင့် အဆင့် (၇) ဆ င့်အထိ ကျော်ဖြတ်နိုင်သူဖြစ်ရာ ထန်ဟုန်ယီထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ မြန်ဆန်နေ၏။</p> <p>အိမ်တော်ထိန်း​ထန်ဟုန်ယီမှာမူ အတိုင်းထက်အလွန် ကျေနပ်နေဆဲပင်။တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ပါရမီအရှိဆုံး ကျ င့်ကြံသူများပင်လျှင် တစ်ညတည်းနှင့် အဆင့်တစ် ဆ င့် တက်နိုင်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲလှကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>​တစ်ဖက်တွင်လည်း လျူယောင်သည် သူ၏ လေ့ ကျင့်မှုကို အဆုံးသတ်လိုက်၏။ယခုအခါ မိုးလင်းရုံ သာမက အချိန်သည်ကား မနက် ၈ နာရီပင် ကျော် လွန်နေသည်။</p> <p>​ဤဂိုဝူကမ္ဘာ၏ သဘာဝစွမ်းအင်များမှာ သူ၏ မူလ ကမ္ဘာထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုသိပ် သည်းလှ၏ ။ထို့ကြောင့် သူ တစ်ညတာ လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လျူ ယောင်သည် နယ်ပယ်ငယ် (၂) ဆင့်အထိ ထပ်မံ တိုး တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​"ဝိုး ဒါကတော့ တကယ်ကို... မယုံနိုင်စရာကောင်းလို က်တာကွာ.."</p> <p>အခြားကျင့်ကြံသူများသာ လျူယောင်၏ ကျင့်ကြံ နူန်း တိုးတက်မှုနှုန်းကို သိရှိသွားပါက မနာလိုဝန်တို စိတ်ဖြင့် ရူးသွပ်သွားကြမည်မှာ မြေကြီးလက်ခတ် မလွဲပေ။</p> <p>​အချို့သော ကျင့်ကြံသူများမှာ နယ်ပယ်အဆင့်ကြီး တစ်ဆင့်အတွင်းရှိ အဆင့်ငယ်လေးတစ်ဆင့်တက် လှမ်းနိုင်ရန်ပင် ဆယ်စုနှစ်နှင့်ချီ၍ အားထုတ်ကာ ကျင့်ခဲ့ရသော်လည်း လျူယောင်ကမူ တစ်ညတည်း နှင့် နှစ်ဆင့်တိတိ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​လျူယောင်ကိုယ်တိုင်လည်း ဤတိုးတက်မှုနှုန်းအ ပေါ် များစွာအားရကျေနပ်နေမိ၏။သူက ယုံကြည် မှုအပြည့်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် ရက်နည်းနည်းလောက် ဆို  ငါ ကောင်းကင်အဆင့်ကို အေးအေးဆေးဆေး ရောက်နိုင်င်တော့မှာပဲကွာ"</p> <p>​ယခုအခါ လျူယောင်သည် မိမိ၏ ခွန်အားအပေါ် ပို မိုယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့၏။အကယ်၍ အဆင့်သတ်မှ တ် ချက်ဇယားမှ ထိပ်သီးပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရ လျှင်ပင်  အနိုင်ယူနိုင်နေပြီဟု သူ ခံစားနေရသည်။</p> <p>​အခန်းတွင်းမှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားသည်နှင့် တံ ခါးအပြင်ဘက်မှ ထန်ဟုန်ယီ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာ သည်။</p> <p>​"သခင်... နိုးပြီလားခင်ဗျာ.."</p> <p>​လျူယောင်က အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာကာ ဧည့်ခန်း သို့ ရောက်သည်နှင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p>"အေး... နိုးပြီ..ဝင်လာလို့ရပြီ.."</p> <p>​အပြင်၌ အသင့်စောင့်နေသော ထန်ဟုန်ယီသည် တံ ခါးကိုတွန်းဖွင့်ကာ ဝင်လာ၏။သူ့နောက်တွင်လည်း လျူယောင်အား ပြုစုလုပ်ကျွေးရန် အစေခံများစွာ ခြံရံလျက် လိုက်ပါလာသည်။</p> <p>​သူတို့သည် လျူယောင် မျက်နှာသစ်ခြင်းမှအစ မန က်စာ သုံးဆောင်ခြင်းအဆုံး အရာရာကို အစအဆုံး အနီးကပ် လုပ်ကိုင်ပေးကြပြန်၏။ထိုမျှ သက်တော င့်သက်သာရှိလှသော အခြေအနေကြောင့် လျူယော င်ခဗျာ စိတ်ထဲမှ သတိပေးသည့် အနေဖြင့် ထပ်မံည ည်းတွားမိပြန်သည်။</p> <p>​"လခွမ်း ဒီလို စည်းစိမ်မျိုးက တကယ်ပဲ လူကို ပျက် စီးနိုင်တာပဲကွာ..."</p> <p>​"မဖြစ်ဘူး ငါ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ငါ လ ည်း ဒီ အပျော်အပါးတွေထဲမှာပဲ နစ်မွန်းပြီး ဘာမှ မ လုပ်ချင် မကိုင်ချင်ဘဲ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်.."</p> <p>***</p> <p> </p>


Save