Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း 629 </h2> <h2 style="text-align: center;">မြှားမိုးများ ရွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ပထမမင်းသားသည် ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် အချိ န်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ယူတာအို"ပြန်ရောက် လာ မည့်အချိန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ လျူယောင်ကို မည် သို့နှိပ်စက်ရမည်နည်းဟု သူ အကြံထုတ်နေမိ၏။</p> <p>​ဘေးတွင်ရှိနေသော ဝမ်ယွမ်ကျီမှာလည်း စိတ်ထဲတွ င် ကျေနပ်အားရနေမိသည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ သူက ကောက်ကျစ်စွာ ကြံစည်နေ၏။</p> <p>​"လျူယောင်ရေ မင်းတော့ သွားပြီပဲ..မင်းသားကြီး ဒေါသထွက်နေတုန်း ငါ မီးလောင်ရာလေပင့်ပေးလို က်မယ်..ဟဲဟဲ..မင်းကို ဒီတစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်း နိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပဲကွာ."</p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ယူလီတာ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။သို့သော်လည်း ယူလီတာ ပြ န်ရောက်လာသည့် မြင်ကွင်းက သူတို့ ထင်ထားသ လိုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။</p> <p>​ယူလီတာသည် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ယိုင်တိုင်တိုင် ဝင်လာ ရင်း ဟန်ချက်မညီဘဲ ဒုန်းခနဲ မူးလဲကျသွားသည်။ သူ့ တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချင်းချင်းနီနေရုံမျှမက သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းမှာလည်း ပြတ်တောက်နေ၏။ မြင်ရသူအဖို့ ထိတ်လန့်သွားစေလောက်အောင် ဒဏ် ရာက ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။</p> <p>​"ဘာလည်း..ဒါ... ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ.."</p> <p>​ပထမမင်းသားမှာ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်ကာ ထိုင် နေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ထို့နောက် ဒေါသ တကြီးဖြင့် ရှေ့သို့ အပြေးအလွှားသွားကာ အသံကျ ယ်ကျယ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။</p> <p>"ယူလီတာ... မင်း ဘာဖြစ်လာတာလဲ..မင်းကို ဘယ် သူလုပ်တာလဲ.."</p> <p>​ယူလီတာသည် နာကျင်မှုကြောင့်  ရူံ့မဲ့နေသော အ သံဖြင့် အားယူ၍ ​ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>"အရှင်မင်းသား... ကျွန်တော့်အတွက် တရားမျှတမှု ကို ရှာဖွေပေးပါဦး ဒီလျူယောင်က အရှင်မင်းသား ကို လုံးဝအလေးမထားပါဘူး..သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ ညာလက်ကို ဖြတ်လိုက်ရုံတင်မကဘူး... သူ့ကို နော က်တစ်ခါ ထပ်မနှောင့်ယှက်ဖို့ အရှင်မင်းသားကိုပါ သတိပေးလိုက်ပါသေးတယ်.."</p> <p>"ဘာ.."</p> <p>​"ဒီကောင်က... ဒီလောက်တောင် မာနထောင်လွှားနေ တာလား.."</p> <p>​ပထမမင်းသားသည် ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး ပေါက်ကွဲတော့မည့် မီးတောင်တစ် လုံးကဲ့သို့ ဖြစ်နေ၏။သူ အရွယ်ရောက်လာသည့်တို င်အောင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ သူ့အား ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲရန် မဝံ့ရဲခဲ့ဖူးချေ။</p> <p>​ဘေးမှ ဝမ်ယွမ်ကျီက အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ် မခံဘဲ ဆီဖြည့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>​"အရှင်မင်းသား..ရှေးစကားပုံတစ်ခုရှိပါတယ်.. 'ခွေး ကိုရိုက်ရင် ပိုင်ရှင်ကို ကြည့်ရတယ်'တဲ့..အခု လျူ ယောင်ဆိုတဲ့ကောင်က အရှင်မင်းသားရဲ့ မျက်နှာကို လုံးဝမထောက်ဘဲ စိန်ခေါ်လိုက်တာပါခဗျ.."</p> <p>​ထိုစကားက မင်းသား၏ ဒေါသကို အရှိန်မြှင့်ပေးလို က်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူက အော်ဟစ်၍ အမိန့် ပေးလိုက်၏။</p> <p>"အားလုံး အသင့်ပြင်ကြ..အခုချက်ချင်း ငါနဲ့အတူ လျူယောင်ရဲ့အိမ်ကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့ကြစမ်း.. အဲ ဒီကောင်ကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်မယ်.."</p> <p>​ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မြို့စားမင်း၏ အိမ်တော်တစ် ခုလုံး ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ဟိုင်ကျိုး မြို့မှာရှိသော  ပထမမင်းသား၏ ကိုယ်ရံတော်တပ် သား ရာနှင့်ချီ၍ စုရုံးလာကြသည်။ယူလီတာကဲ့သို့ သော ထူးချွန်သည့် ကျင့်ကြံသူများစွာ အပါအဝင် အင်အားအလုံးအရင်းဖြင့် လျူယောင်ရှိရာသို့ ဦး တည်၍ ချီတက်ကြလာကြ၏။</p> <p>အမှန်စင်စစ် ယူလီတာသည် ကြောက်စိတ်ဝင်နေ၍ လုံးဝမသွားချင်တော့ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း သူတို့ဘက်မှ အင်အားတောင့်တင်း လှသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်မိသောအခါ သူ က စိတ်ထဲမှ တွေးမိလိုက်၏။</p> <p>"ဒီလျူယောင်ဆီမှာ ခေါင်းသုံးလုံး.လက်ခြောက်ဖ က် ရှိနေပါစေဦးတော့.ဘာမှ .အသုံးဝင်မှာမဟုတ် ဘူး..”.</p> <p>လျူယောင်သည် မည်မျှပင် ထူးချွန်ထက်မြက်နေ ပါစေဦးတော့ တစ်ယောက်တည်းနှင့် ထိုမျှများပြား သော စစ်သည်တော်များကို ယှဉ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူက ယုံကြည်လိုက်သည်။</p> <p>​ပြန်လာသည့်လမ်းတွင်လည်း ယူလီတာက စဉ်းစား ခဲ့သေးသည်။ဤလျူယောင်သည် ဒဏ္ဍာရီလာ "ကေ ာင်းကင်အဆင့်"ထက် ပိုမြင့်ရန်မှာမူ မဖြစ်နိုင်ပေ။ အလွန်ဆုံးရှိလှ ကောင်းကင်အဆင့်၏ အဆင့်မြင့် တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ပထမမင်းသား၏ လက်ရုံးဖြစ်သူ ပန်ယီလုံသည်ပ င် ကောင်းကင်အဆင့် ၆တွင် ရှိပြီး ကောင်းကင် စာ ရင်း၌ နံပါတ် ၄ချိတ်ထားသူပင် မဟုတ်ပေလော။</p> <p>ထို့ကြောင့် ယူလီတာသည် ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် သူ၏လက်ပြတ်အတွက် လက်စားချေရန် လူအုပ် ကြီးနှင့်အတူ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>​လူအင်အား ရာနှင့်ချီ၍ ချီတက်လာသောကြောင့် လှု ပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားကျယ်လောင်လှ ၏။သူတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော လူသတ်ငွေ့များမှာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို အေးစိမ့်တုန်လှုပ်သွားစေ ခဲ့သည်။</p> <p>​လမ်းမပေါ်ရှိ သာမာန်ပြည်သူများသည်လည်း သူတို့ အပေါ်သို့  ဘေးအန္တရာယ်မကျရောက်စေရန်အတွ က် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အမြန်လမ်းဖယ်ပေ းလိုက်၏။စည်ကားလှသော လမ်းမကြီးမှာ ခဏ လေးအတွင်းမှာပင် တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်သွားပြီး ဆိုင်အတော်များများမှာလည်း တံခါးများကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​ရဲရင့်သူအချို့သာ အဝေးတစ်နေရာမှ ချောင်းကြည့် ရင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် ရေရွတ်နေကြ၏။</p> <p>​"ဟေး..ဝမ်မိသားစုရဲ့ ဘိုးဘေးတွေတောင် ဒီထဲမှာ ပါ လာကြတာလား..ဒီလူတွေ အကုန်လုံးက ဘာတွေ လုပ်ကြမလို့လဲဟ.."</p> <p>​"ဒီလောက်အဝေးကတောင် လူသတ်ချင်စိတ်တွေကို ငါ အတိုင်းသား ခံစားနေရတယ်..ဒါက ကောင်းတဲ့ လက္ခဏာတော့ မဟုတ်ဘူး.. ငါတို့ အနားမကပ်ဘဲ အဝေးကပဲ ကြည့်ရအောင်.."</p> <p>​လူသတ်လိုသည့် အငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုလူအုပ်ကြီးသည် လျူယောင်၏အိမ်ရှေ့သို့ ဆိုက် ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ရောက်ရော က်ချင်းမှာပင် သူတို့သည် မည်သည့်စကားမှ မပြော ဘဲ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများအား စတင်လိုက် ကြ၏။</p> <p>"ဇွက်.."</p> <p>"အား..အား.."</p> <p>လျူယောင့်၏​အိမ်ရှေ့တံခါးရှိ အစောင့်နှစ်ယောက် မှာ တုံ့ပြန်ရန် ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ဝုန်းခနဲ စီးနင်း ဝင်ရောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ကျားချိန်ဝမ်သည် လည်း ဟိုင်ကျိုးမြို့မှ စစ်သည်တော်များကို ရှေ့တ န်းတင်၍ တံခါးကို အတင်းတွန်းဖွင့်၍ အငြိုးတကြီး ကျူးကျော်ကာ ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p>​ထိုဆူညံသံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လျူယောင် သည် ထန်ဟုန်ယိနှင့်အတူ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သ ည်။ကျားချိန်ဝမ် ဦးဆောင်သော လူအုပ်ကြီးမှာ သူ ၏ အိမ်ရှေ့ခန်းထဲသို့ ရောက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ သလို သူတို့နောက်တွင် ပထမမင်းသား၏ ထိပ်တန်း ကျင့်ကြံသူများ ဝမ်မိသားစု၏ ဘိုးဘေးနှစ်ဦးနှင့်  ဝ မ်ယွမ်ကျီတို့ပါ ရောက်နေသည်ကိုပါ လျူယောင် တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>​လူအင်အား မည်မျှများပြားသနည်းဆိုလျှင် အချို့စ စ်သည်တော်များမှာမူ တံခါးအပြင်ဘက်အထိ တန်း စီနေရသည်။လေးသည်တော် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက လေးကြိုးများကို တင်းတင်းဆွဲကာ လျူယောင်၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်ရွယ်ထား၏။</p> <p>​ကျားချိန်ဝမ်ကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာမူ ပထမမင်းသား ၏ ခြေဖဝါးကို ဖက်တွယ်နိုင်ရန်အတွက် အရာရာကို ရင်းနှီးထားသူပီပီ ရှေ့ဆုံးမှ အားတက်သရော အော် ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဘယ်ကောင်က လျူယောင်လဲ..မင်း သေဖို့အတွက် အခုချက်ချင်း အပြင်ကို ထွက်ခဲ့စမ်း.."</p> <p>​လျူယောင်ကမူ တည်ငြိမ်အေးစက်သော မျက်နှာ ထားဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p>"ဒီနေရာမှာ ဘယ်က ကြောင်နဲ့ ခွေးတွေက.လာပြီး ဟောင်နေကြတာလဲကွာ.."</p> <p>​ထိုစကားကြောင့် ကျားချိန်ဝမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>"လျူယောင်..မင်းက ပထမမင်းသားရဲ့ လက်ရုံးရဲ့ ညာလက်က်ု ဖြတ်ပစ်ရဲရုံတင်မကဘူး..အခုထိ မော က်မာနေတုန်းပဲလား.. ဒီနေ့တော့ မင်း သေရမယ့်နေ့ ပဲကွ.."</p> <p>​သို့သော်လည်း ကျားချိန်ဝမ်ကဲ့သို့သော အညတရ လူယုတ်မာကို လျူယောင်က အဖက်ပင်မလုပ်ဘဲ ရှေ့ဆုံးမှ ရပ်နေသည့် လူကိုသာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏ ။ထိုလူဝတ်ဆင်ထားသည့် အဝါရောင်ပိုးအင်္ကျီပေါ် တွင် ခန့်ညားသော နဂါးရုပ်များ ထိုးထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ထိုလူကား  ပထမမင်းသား ဖြစ် ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p style="margin-left:16.0pt">​</p> <p>​"ခဗျားက ပထမမင်းသားလား..."</p> <p>​လျူယောင်၏ မေးခွန်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လုံး အေးခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>​"ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ..."</p> <p>ဝမ်ယွမ်ကျီက အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ရှေ့သို့ ခုန်ထွ က်လာပြီး အားရပါးရ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p>"လျူယောင်..မင်းသားကြီးရဲ့ ရှေ့မှာ မင်း ဒီလောက် တောင် ရိုင်းစိုင်းရဲတယ်ပေါ့လေ..မင်းက တကယ့်ကို လူမိုက်ပဲကွ.."</p> <p>​လျူယောင်သည် ဝမ်ယွမ်ကျီကို သေလူတစ်ယော က်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့် လိုက်ပြီး စိတ်ထဲမှ ကြိမ်းဝါးလိုက်၏။</p> <p>​"ဝမ်ယွမ်ကျီ... မင်းကတော့ ငါ့လက်နဲ့ အရင်ဆုံး အ သတ်ခံရမယ့်ကောင်ပဲ.."</p> <p>​ပထမမင်းသားမှာမူ အပိုစကားများ ပြောနေရသည် ကို ငြီးငွေ့လာပုံရသည်။သူက လက်ကို ခပ်ကြမ်းကြ မ်း ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>"အကုန်ပစ်ကြ..မြားမိုးရွာပြီး အဲဒီကောင်ကို အသေ ပစ်သတ်လိုက်ကြစမ်း..."</p> <p>​သူ့လက်အောက်ရှိ လေးသည်တော်များ ကိုင်ဆောင် ထားသည်မှာ သာမာန်လေးနှင့်မြားများ မဟုတ်ဘဲ အထူးပြုလုပ်ထားသည့်  လေးနှင့်မြားများဖြစ်၏။ ထိုမျှများပြားသော မြားချက်များကို တစ်ပြိုင်နက် တည်း ပစ်ခတ်လျှင် ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ပင်လျှင် အသက်ဘေးမှ လွတ်ရန် ခဲယဉ်းလှပေသ ည်။</p> <p>​"ဝှစ်..ဝှစ်..ဝှစ်.."</p> <p>​မြားတန်းရှည်ကြီးမှာ လေထုကို ခွင်းလျက် လျူယေ ာင်ရှိရာသို့ ဦးတည်၍ ပျံသန်းလာ၏။ထန်ဟုန်ယိမှ ာမူ ပါးနပ်လှသည်။မင်းသား အမိန့်ပေးလိုက်သည် နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုင်လုံးကြီး၏ နောက်ကွယ်သို့ သူ က လျင်မြန်စွာ ဝင်ပုန်းလိုက်၏။</p> <p>အစောင့်အချို့မှာလည်း ထန်ဟုန်ယိနည်းတူ အချိန် မီ ပုန်းကွယ်နိုင်သော်လည်း ကျန်သည့် အစောင့်များ မှာမူ ထိုမျှ ကံမကောင်းခဲ့ကြပေ။</p> <p>"ဝှစ်..ဝှစ်..ဝှစ်.."</p> <p>"အား..အား.."</p> <p>​သူတို့သည် ရှောင်တိမ်းရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ မြ ားချက်များစွာ ထိမှန်ကာ သွေးအိုင်ထဲသို့ တစ်ယေ ာက်ပြီး တစ်ယောက် အော်ဟစ်ကာ လဲကျသွားခဲ့ သည်။</p> <p>​သို့သော်လည်း လျူယောင်ကမူ မည်သည့်နေရာကို မျှ ရွေ့လျားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>​သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် မတုန်မလှုပ် ရပ်နေဆဲဖြ စ်သော်လည်း သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင်မူ ကြောက်စရာ ကောင်းသော လူသတ်ငွေ့ များ ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။</p> <p>​"ဟားဟား..မင်းတို့က.ငါ့ကို တကယ်ပဲ သတ်ဖို့ လုပ် နေတာလား ကောင်းပြီလေ..မင်းတို့အားလုံး ငရဲကို အခုပဲ သွားလိုက်တော့.."</p> <p>​လျူယောင်က  စိတ်အာရုံ သုံးလိုက်ရာ သူ့ လက်ထဲ ၌  အေးစိမ့်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် ဓားတစ်လက်မှ ာမူ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p>​မြားမိုးများကြားထဲတွင် လျူယောင်မှာ ဒဏ်ရာတစ် ချက်မျှ မရရှိဘဲ ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော အ ခါ ပထမမင်းသားမှာ မှင်သက်အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ သည်။ထိုမျှပြင်းထန်လှသော မြားချက်များကို မည် သို့ ခုခံလိုက်သနည်းဆိုသည်ကို သူ လုံးဝနား မလည် နိုင်ပေ။</p> <p>​သို့သော်လည်း ကောင်းကင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူပန် ယီလုံကမူ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကာ ထိတ်လ န့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါက တကယ့်အစစ်အမှန် ချီစွမ်းအင်အကာ အကွယ်ကို သုံးနေတာပဲ.."</p> <p>​သူကိုယ်တိုင်သည်လည်း ခန္ဓာကိုယ်ကို ချီစွမ်းအင် ဖြင့် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း လျူယောင်လို မျိုး  မြားချက်များစွာကိုပင် လျစ်လျူရှုနိုင်ရလော က်အောင် ခိုင်မာတောင့်တင်းခြင်းမျိုး မရှိပေ။</p> <p>ဤသည်မှာ သာမာန်ကာကွယ်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ ထိုး ဖောက်ရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည့် အကာအကွယ်  အ တားအဆီးတစ်ခုသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>​လျူယောင်ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုမြားများ၏ အစွမ်း ကို သတိပြုမိလိုက်၏။၎င်းတို့သည် သာမာန် မြား များထက် ပိုမိုမြန်ဆန်ပြီး ပို၍လည်း အားပါလှသည် ။</p> <p>အချို့သောမြားများမှာ အိမ်တိုင်ကြီးများကိုပင် ထိုး ဖောက်သွားလုနီးပါး ပြင်းထန်လှ၏။ထိုစွမ်းအားမှာ ခေတ်မီရိုင်ဖယ်ကျည်ဆံ များထက်ပင် သေစေနိုင်စွ မ်းရှိရာ ဤပထမမင်းသား ထိုမျှယုံကြည်မှုရှိနေခြင်း မှာ အံ့သြစရာမဟုတ်တော့ပေ။</p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် လျူယောင်က စတင်လှုပ်ရှားလိုက်၏။</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ​ကြည့်နေသည့် လူများစွာမှာ မျ က်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လျူယောင်၏ပုံရိပ်မှာ ဝေဝါး သွားသည်ကိုသာ ခံစားလိုက်ရသည်။လက်ချိုး၍ ရေတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်ကသာ သူ၏ လျင်မြန်လှသော လှုပ်ရှားမှုအား မြင်လိုက်ရ ၏။</p> <p>​ဝမ်ယွမ်ကျီမှာမူ ရွှမ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူသာဖြစ်ပြီး "မြေကမ္ဘာအဆင့်"သို့ပင် မရောက်သေးရာ သူ၏ မျ က်လုံးထဲတွင်မူ အရာအားလုံး ဝေဝါးနေပေသည်။ ထို့နောက် သေမင်းတမန်ကဲ့သို့ အေးစိမ့်သော အထိ အတွေ့နှင့်အတူ လျူယောင်သည် သူ့ထံသို့ လျှပ်စီး လျှပ်သကဲ့သို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလို က်သည်အား ထိတ်လန့်တကြား သူ မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p>​ဝမ်ယွမ်ကျီသည် လျူယောင်၏ ဓားချက်ကို ရှောင် တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ကြောက်စိတ် ကြောင့် သူ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး လှုပ်ရှားနိုင် ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။သူ့ ခန္ဓာကိုယ်သည် သူ့စိတ်ကို နာခံခြ င်းမရှိဘဲ တိုးဝင်လာသော ဓားသွားကိုသာ ကြည့်နေ ခဲ့ရသည်။</p> <p>"ဇွက်.." “အား..”</p> <p>​ထို့နောက် သူ ဘာမှမသိတော့ပေ။</p> <p>​တစ်စက္ကန့်အကြာတွင် သက်ရှိလူသားတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ ဝမ်ယွမ်ကျီသ ည် အလောင်းတစ်လောင်းဖြစ်ခဲ့ရ၏။</p> <p>လျူယောင်သည် ဝမ်ယွမ်ကျီကို တစ်ချက်တည်းဖြ င့် အ သက်နှုတ်ယူပြီးနောက် လုံးဝမရပ်နားဘဲ ဝမ် မိသား စု၏ ဘိုးဘေးနှစ်ဦးကိုလည်း မျက်တောင်တ စ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သတ်ပစ်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p>မြို့စားမင်း​ကျားချိန်ဝမ်သည်လည်း ဝမ်ယွမ်ကျီနှင့် ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးနှစ်ဦး၏ အနီးတွင်ရှိနေသဖြင့် ထိုသွေးပျက်စရာမြင်ကွင်းအား ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ လိုက်ရ၏။​မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ဝမ် မိသားစုဝင်သုံးဦးစလုံးသည် အလောင်းသုံးလောင်း ဖြစ်သွားခဲရသည်။</p> <p>ဝမ်မိသားစု ဘိုးဘေးနှစ်ဦးမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း လျူယောင်၏ ဓားချက်ကိုမူ မ ခုခံနိုင်ခဲ့ကြပေ။ကျားချိန်ဝမ်မှာမူ ထိုမြင်ကွင်းကြော င့် အလွန်ထိတ်လန့်သွားကာ ဘောင်းဘီထဲတွင် ဆီး တောင် ပေါက်ချလိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် ​ဟိုင်ကျိုးမြို့၏ မြို့စားဖြစ်သဖြင့် စည်းစိမ် ချမ်းသာများအကြားတွင် လူအများက ဝိုင်းဝန်းမြှေ ာက်စားခြင်းကို ခံယူနေရသောကြောင့် သူသည် အမှန်တကယ်ကိုပင် မသေချင်သေးပေ။</p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် လျူယောင်၏ ဓားသည် သူ့ထံသို့ ဝှေ့ ယမ်းလာသည်အား ကျားချိန်ဝမ်တစ်ယောက် ထိတ် လန့်တကြား မြင်လိုက်ရ၏။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save