Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">မြေကြီး ဆိုသည်မှာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် အနွယ်တော်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ ပြင်ပေးသော မနက်စာအား စားကာ ဦးဇောတိကျောင်းသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ဦးဇောတိ၏ကျောင်းမှာ သူတို့နေသော ကျောင်းဆောင်နှင့် သိပ်မဝေးဘဲ ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ လမ်းလျှောက်ရသည်။</p> <p>အနွယ်တော် ကျောင်းဆောင် အနားသို့ ရောက်လာသည်တွင် ရသေ့ငယ်များ၏ ဆူညံသံများအား ကြားလိုက်ရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် စာသင်သံမှ လွဲ၍ မည်သည့်အသံမျှ မထွက်တတ်သော ကျောင်းဆောင်က ယနေ့တွင် ဆူညံနေသည်မှာ ထူးဆန်းလှချေသည်။ အနွယ်တော် သိလိုစိတ်ဖြစ်ကာ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်ကာ ကျောင်းဆောင်ထဲ ဝင်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီမှာ ဘာဖြစ်လို့ ဆူညံနေတာလဲ" အနွယ်တော်သည် ပထမဆုံး တွေ့ရသော ရသေ့ငယ် ပုညအား မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဟေ့ အနွယ်တော်၊ မင်း မသိဘူးလားကွ။ ဦးဇောတိ ဈာန်အဆင့်ကို တက်သွားလို့ အတွင်းစည်းကို ပြောင်းရတော့မယ်။ ငါကြောင့် ငါတို့တွေ ဝမ်းသာနေတာပေါ့" ရသေ့ငယ် ပုညက ဝမ်းသာစွာ ပြောသည်။</p> <p>"တကယ်လား၊ ဒါ သတင်းကောင်းပဲ။ ဦးဇောတိရော ဘယ်မှာလဲ" အနွယ်တော် စိတ်လှုပ်ရှားကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဦးဇောတိ ဘရသေ့ဆီ သွားလျှောက်တယ်။ ပြီးရင် ဒီလို ပြန်လာလိမ့်မယ်" ရသေ့ငယ် ပုညက ပြောသည်။</p> <p>"ဟေ့ အနွယ်တော်၊ မင်း ဒီနေ့ စာကြည့်တိုက် သွားရင် ငါ့အတွက် ဇာတ်ကြီးဆယ်ဘွဲ့ စာအုပ်လေး ယူခဲ့ပေးပါ။ ငါ ရှာတာ မတွေ့ခဲ့လို့" တစ်ဖက်မှ ရသေ့ငယ် သာဝကက ပြောသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ။ ကျွန်တော် ယူခဲ့ပေးပါ့မယ်" အနွယ်တော် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ရသေ့ငယ်များမှာ အဆော့မက်သဖြင့် စာအုပ်များကို အချိန်ယူပြီး မရှာတတ်ပေ။ သူတို့ လိုချင်သော စာအုပ်များကို နာမည်ပြောကာ အနွယ်တော်အား ယူလာခိုင်းတတ်သည်။ အနွယ်တော်သည်လည်း ထိုကိစ္စများကို အားတတ်သရော ကူညီပေးတတ်ပေရာ ရသေ့ငယ်များအတွက် အတော်ပင် ဟန်ကျနေလေသည်။</p> <p>မကြာမီမှာပင် ကျောင်းဆောင်သို့ ရသေ့ပျိုများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ရသေ့ပျိုများ ဝင်လာသည်နှင့် ရသေ့ငယ်များ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ သူတို့ နေရာတွင် ငြိမ်ငြိမ် ထိုင်ပြီး ရှေ့သို့ လမ်းလျှောက်သွားနေသော ရသေ့ပျိုများအား မော့ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>"ကဲ ဒီနေ့ကတော့ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ပဲ။ နောင်တော်ကြီး ဦးဇောတိ အတွင်းစည်းကို ပြောင်းရတော့မယ်။ ဒါကြောင့် ဒီစာသင်ကျောင်းကို ဦးရသေ့က တာဝန်ယူပေးမယ်။ ရသေ့ငယ်တို့လည်း စာပေကို အရင်လိုပဲ ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူကြဖို့ ပြောချင်ပါတယ်" ဦးဒီပါက ရသေ့ငယ်များအား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ တပည့်တော်တို့ သေချာ သင်ယူပါ့မယ်" ရသေ့ငယ်များက ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ဖြေသည်။ ဦးဇောတိ အတွင်းစည်း ရောက်သွားသည်ကို သူသည်လည်း ထပ်တူ ဝမ်းသာပေသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ။ ဒီနေ့တော့ သင်ခန်းစာ မရှိဘူး။ ရသေ့ငယ်တို့ ပြန်လို့ ရပါပြီ။ မနက်ဖြန်ရောက်ရင် စာသင်ချိန်ကို အရင်တိုင်းပဲ ပြန်လာခဲ့ကြပါ" ဦးဒီပါက ပြောကာ တခြားရသေ့များနှင့်အတူ ကျောင်းဆောင် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားသည်။</p> <p>ရသေ့ငယ်များမှာ တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဆူညံကာ ကျောင်းဆောင်အပြင်သို့ ထွက်သွားကြလေသည်။ အနွယ်တော်သည်လည်း အပြင်ထွက်ကာ ဘရသေ့ ကျောင်းဆောင်ဘက် ထွက်လာခဲ့သည်။ ဦးဇောတိ ထိုနေရာတွင် ရှိနေမည်မှန်း သူသိသည်။</p> <p>မကြာခင် သူ ဘရသေ့ ကျောင်းဆောင်သို့ ရောက်လာသည်။ ထိုနေရာတွင် ရသေ့ပျိုများ စုံညီစွာ ရှိနေကြသည်။ အပြင်စည်းတွင် လူဦးရေ နည်းသော်လည်း အားလုံးမှာ မိသားစုတမျှ ညီညွတ်ကြသည်။ သူတို့ ဤနေရာတွင် စုရုံးနေသည်မှာ ဦးဇောတိအား အတွင်းစည်းသို့ လိုက်ပို့ရန် ဖြစ်သည်။ အနွယ်တော်သည်လည်း ဦးဇောတိအား လိုက်ပိုချင်သဖြင့် ဤနေရာသို့ လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဦးဇောတိသည် အနွယ်တော် ငယ်စဉ်က တောထဲမှ နွားမကြီးအား ဖမ်းကာ နို့တိုက်ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဦးဇောတိမှာ သူ့အတွက် ဖခင်တစ်ဦးနှင့် တခြားပေ။  ထို့ကြောင့်လည်း အနွယ်တော်မှာ ဦးဇောတိအား အလွန် သံယောဇဉ် ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>"အနွယ်တော်လား" ဦးဇောတိသည် အနွယ်တော်အား လှမ်းမြင်သဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဈာန်အဆင့် တက်သွားလို့ ဂုဏ်ယူပါတယ် ဦးရသေ့" အနွယ်တော်က လက်အုပ်ချီကာ ပြောသည်။</p> <p>ဦးဇောတိ ပြုံးကာ အနွယ်တော်ဆီ လျှောက်လာသည်။</p> <p>"အနွယ်တော်၊ သားက ထူးခြားတယ်ဆိုတာ ဦးရသေ့ သိပါတယ်။ ဦးရသေ့ရဲ့ ဒီအောင်မြင်မှုလေးက သားအတွက် ဘာမှ မပြောပလောက်ပါဘူး။ နောင်တစ်ချိန် သား အမြင့်ကို ရောက်သွားတဲ့အခါ ဦးရသေ့ သင်ပေးခဲ့တဲ့ ကိုယ်ကျင့်တရားတွေ၊ စာရိတ္တတွေကို ပြန်သတိရပါ။ သားက ဦးရသေ့ရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ အကောင်းဆုံး ကျောင်းသားပဲ" ဦးဇောတိက အနွယ်တော်အား ခေါင်းကို ပုတ်ကာ ပြောသည်။</p> <p>"သား မှတ်ထားပါ့မယ် ဦးရသေ့။ သားက ဦးရသေ့ကို မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်ပါဘူး" အနွယ်တော်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>"ကဲ... ဦးဇောတိရေ၊ ဘရသေ့ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီ။ သွားရအောင်လေ" ဘေးမှ ဦးဒီပါက ပြောသည်။</p> <p>"သား ဦးရသေ့ကို လိုက်ပို့ချင်လို့" အနွယ်တော် မလိုက်ရမည် စိုးသဖြင့် အလောတကြီး ပြောသည်။</p> <p>ဦးဇောတိ ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ထို့နောက် အနွယ်တော်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရသေ့အုပ်စုမှာ အတွင်းစည်း တံခါးဝသို့ ချီတက်လိုက်ကြသည်။ အတွင်းစည်း တံခါးမှာ အပြင်စည်းနှင့် များစွာ မဝေးသဖြင့် သူတို့ သိပ်မကြာဘဲ ရောက်လာကြသည်။</p> <p>"ဘာကိစ္စရှိလို့ပါလဲ ခင်ဗျာ့" တံခါးစောင့်သည့် ရသေ့က လက်အုပ်ချီကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အပြင်စည်းက ရသေ့တစ်ပါး ဈာန်အဆင့်တက်လို့ အတွင်းစည်းကို လာပို့ပေးတာပါ" ဦးဒီပါက ရှေ့ထွက်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက ဝမ်းသာစရာ သတင်းပါ။ အထဲကို ကြွပါ ခင်ဗျာ" တံခါးစောင့် ရသေ့ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အနွယ်တော်လေး၊ ဦးရသေ့ သွားတော့မယ်နော်။ လိမ်လိမ်မာမာ နေနော်။ ဦးရသေ့ မှာတာတွေကို မမေ့နဲ့" ဦးဇောတိက အနွယ်တော်အား သေချာ ကြည့်ကာ ပြောသည်။</p> <p>"စိတ်ချပါ ဦးရသေ့။ သား မှတ်ထားပါ့မယ်" အနွယ်တော် ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ဘရသေ့နှင့် ဦးရသေ့တို့ အတွင်းစည်းဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ဝင်သွားကြသည်။ ဘရသေ့က ဦးဇောတိအား အပ်နှံပေးဖို့ လိုက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ တခြားရသေ့များမှာ အကြောင်းကိစ္စ အရေးမကြီးသဖြင့် ဝင်ခွင့်မရှိသောကြောင့် အပြင်တွင်သာ ကျန်ခဲ့သည်။</p> <p>"ကဲ ငါတို့လည်း ပြန်ကြရအောင်" ဦးဒီပါက နောက်လှည့်ကာ အားလုံးအား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ရသေ့များနှင့်အတူ အပြင်စည်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် စာသင်စရာလည်း မရှိသဖြင့် သူ ရေခပ်နေကျ မြစ်ငယ်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ထိုနေရာ၌ ကသိုဏ်းကျင့်သည့် ရသေ့များ မရှိသဖြင့် ရှင်းလင်းနေသည်။</p> <p>အနွယ်တော် ထင်းရှူပင်အောက်တွင် ထိုင်ကာ ဦးဇောတိအကြောင်း တွေးနေမိသည်။ ဦးဇောတိသည်တော့ လမ်းစဉ်ပေါ် ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း လမ်းစဉ်ပေါ် ရောက်အောင် ကြိုးစားရပေမည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် အတွေးများအား ရုတ်သိမ်းကာ ဖခင်ပြောသည့် မြေကြီးအကြောင်း တွေးလိုက်သည်။ မြေကြီး၏ သည်းခံခြင်း ဟူသည်မှာ အဘယ်နည်း။ အနွယ်တော်သည် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ မျက်လုံးအစုံအား မှိတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save