Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">နင်းခြေခြင်း ခြေလှမ်း (၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အနွယ်တော်သည် ထိုလူ ကြည့်နေသော နေရာအား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်တွင် မြင်းမိုရ်တောင်ကို ဝန်းရံကာ ဘုံများ တည်ရှိနေသည့် စကြဝဠာတစ်ခုအား မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအရာမှာ သူတို့ စကြဝဠာပင် ဖြစ်သည်။ စာပေထဲက မြင်းမိုရ်တောင်ကို အပြင်တွင် မြင်လိုက်ရသဖြင့် အနွယ်တော် တအံ့တဩ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>အနွယ်တော် ထိုလူအား ပြန်ကြည့်လိုက်သည်တွင် ထိုလူက လက်ဟန်တစ်မျိုးဖြင့် စကြဝဠာတစ်ပိုင်းတစ်စအား ဆွဲဆုတ်နေကို မြင်လိုက်ရသည်။ အနွယ်တော်မှာ ဖြစ်ရပ်များကို ဆက်၍ မအံ့ဩနိုင်တော့ပေ။ အဆင့်အတန်းချင်းက မရေမတွက်နိုင်အောင် ကွာခြားလှသဖြင့် သူ မြင်ကွင်းများကို မမှိတ်မသုန်ဖြင့်သာ စိုက်ကြည့်နေမိတော့သည်။</p> <p>ထိုလူသည် စကြဝဠာ အပိုင်းအစအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိသိပ်ကာ စာရွက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့နောက် စာရွက်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ခုအား လက်ညှိုးဖြင့် ချရေးနေသည်။</p> <p>သူသည် ရေးချပြီးသည်နှင့် စာရွက်ကို ခေါက်ကာ အနွယ်တော်တို့ စကြဝဠာထဲသို့ အရေးမပါသည့် အရာတစ်ခုအလား ပစ်ချလိုက်သည်။ ထိုလူသည် စာရွက်ကို ပစ်ချပြီးသည်နှင့် အဝေးသို့ တရွေ့ရွေ့ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>ထိုလူ ထွက်သွားသည်နှင့် မြင်ကွင်းများမှာ အမှောင်အတိကျကာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ အနွယ်တော် မျက်လုံး ဖွင့်လိုက်သည်တွင် ကျောင်းဆောင်ထဲသို့ ပြန်ရောက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ မနက်ခင်း မိုးစင်စင်လည်း လင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ငါ အိပ်မက် မက်နေတာပဲ။ တော်တော် ထူးဆန်းတဲ့ အိပ်မက်ပဲ။ ဟာ... မိုးတောင် လင်းနေပြီပဲ" အနွယ်တော် အချိန်ကို သတိရသွားသဖြင့် အလောတကြီး ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သို့ဖြင့် အနွယ်တော်သည် အိပ်မက်အကြောင်း ပြန်မတွေးအားဘဲ အိပ်ရာမှ အလျင်အမြန် ထကာ ကျောင်းပြင်ထွက်၍ မျက်နှာသစ်လိုက်သည်။</p> <p>"သား နိုးလာပြီလား။ နေရာတာ သက်သာရဲလား" စောရဝိဇ္ဇာသည် မီးဖိုထဲမှ ထွက်လာကာ အနွယ်တော်အား မေးလိုက်သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် မျက်နှာသုတ်ကာ ဖခင်အား ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"သက်သာပါတယ် အဖေ။ ဒါနဲ့ ညက သား ဘာဖြစ်တာလဲ။ ရုတ်တရက်ကြီး အားအင်တွေ အကုန် ကုန်ဆုံးသွားတယ်" အနွယ်တော် နားမလည်နိုင်စွာ မေးသည်။</p> <p>"ငါ့သား လေ့ကျင့်နေတာ တစ်ညလုံးနီးပါးပဲလေ။ အားအင်ကုန်ဆုံးတာ ဘာဆန်းလဲ။ သား ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်စစ်ကြည့်ပါဦး။ ဘာတွေ ထူးခြားနေလဲ သားသိလိမ့်မယ်" စောရဝိဇ္ဇာ ပြုံးကာ ပြောသည်။</p> <p>အနွယ်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်စစ်ကြည့်လိုက်သည်တွင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ သိဒ္ဓိစွမ်းအားများ လည်ပတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ထိုသည်မှာ သူ သိဒ္ဓိစွမ်းအားကို ဆွဲငင်နိုင်ပြီး ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သက်သေပင်။</p> <p>"သား... သား ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်ကို ရောက်သွားပြီလား။ အဖေ ပြောတော့ ဒီအဆင့်ရောက်ဖို့က ခက်ခဲတယ်ဆို။ အခုကျ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက် လွယ်နေတာလဲ။ အဖေ မှားနေတာလား" အနွယ်တော် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>စောရဝိဇ္ဇာ နှုတ်ခမ်းများ ရွဲ့သွားလေသည်။ ထိုသည်မှာ သူ မှားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သားဖြစ်သူကသာ ပါရမီ အလွန် ကောင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။ စောရဝိဇ္ဇာ ထိုအကြောင်းများကို ဆက်မတွေးတော့ဘဲ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းအား ပြန်တွေးနေလျှင် သူက အသုံးမကျကြောင်း ပို၍ ပေါ်လွင်နေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>"ဒီအကြောင်းကို ထားလိုက်စမ်းပါ။ အခု သားက ဆွဲငင်ခြင်း အဆင့်ကို ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး မြန်မြန် ရောက်နေတော့ အဖေတို့ ခရီးထွက်ဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး။ သား လေ့ကျင့်စရာရှိတာ ဆက်လေ့ကျင့်ထား။ ဒီလကုန်ရင် အဖေတို့ ရှမ်းဗဲလား ကုန်းမြေကို သွားကြမယ်" စောရဝိဇ္ဇာ ထိုသို့ ပြောကာ ကျောင်းဆောင်ထဲ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ဖခင်၏ နောက်ကျောအား ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ခုခုအား စိတ်ဆိုးနေသလိုပင်။ မည်သည်ကို စိတ်ဆိုးနေမှန်း သူ မသိပေ။ သူ စကားပြော မမှားကြောင်းလည်း သေချာပေသည်။</p> <p>"လူကြီးတွေက နားလည်ဖို့ ခက်တာပဲ" အနွယ်တော် ခေါင်းယမ်းကာ အဖီတဲထဲသို့ မနက်စာ စားရန် သွားလိုက်တော့သည်။</p> <p>မနက်စာ စားပြီးနောက် အနွယ်တော်သည် စာသင်ကျောင်းဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ယနေ့တွင် ဦးဒီပါက ပထမဆုံး စာစသင်မည် ဖြစ်သည်။ သူ ကျောင်းဆောင်သို့ ရောက်လာသည်တွင် လူစုံနေပြီ ဖြစ်သည်။ အနွယ်တော် နောက်နားတွင် ထိုင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်အား တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဟေ့ အနွယ်တော် ငါ ပြောတဲ့ စာအုပ် ယူလာခဲ့လား" မနေ့က စာအုပ်မှာလိုက်သော ရသေ့ငယ်က အနွယ်တော်အား လှမ်းမေးသည်။</p> <p>"မနေ့က စာကြည့်တိုက် မသွားဖြစ်လို့ မယူခဲ့ရဘူး။ ရသေ့လေး အရေးကြီးရင် အခု ပြန်တာနဲ့ သွားယူပေးမယ်လေ" အနွယ်တော်က အားတုံ့အားနာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ရတယ်၊ ရတယ် အရေးမကြီးဘူး။ သွားဖြစ်လို့ ကြုံရင်သာ ယူလာခဲ့ပေး" ရသေ့ငယ်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြောသည်။</p> <p>"ကောင်းပါပြီ" အနွယ်တော် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မကြာခင် ဦးဒီပါက စာအုပ် အထူကြီး ကိုင်ကာ ရောက်လာသည်။ သူသည် ရောက်သည်နှင့် ရှေ့ဆုံးသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>"ကဲ... ဒီနေ့တော့ ရသေ့ငယ်တို့ကို ရှေ့က ဦးဇောတိ မပြတ်သေးတဲ့ သင်ခန်းစာကနေ ဆက်သင်ပေးမယ်။ အားလုံး သေချာ အာရုံစိုက်ပေးကြပါ" ဦးဒီပါက ထိုသို့ ပြောကာ စာအုပ်အထူကြီးကို ဖွင့်၍ စာစသင်တော့သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ဦးဒီပါ သင်ပြသော သင်ခန်းစာများအား သေချာ လိုက်မှတ်ကာ သင်ယူသည်။ စာသင်ရာတွင် သူ မည်သည့် အချိန်မှ အာရုံမပျံ့လွင့်ပေ။</p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် ဦးဒီပါက သင်ခန်းစာအား လက်စသတ်ကာ စာအုပ်အထူကြီးကို ပိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ ကဲ... သင်ခန်းစာကို ကျောင်းဆောင်ရောက်ရင် ကျေညက်အောင် ပြန်နွှေးဖို့ မှာချင်ပါတယ်။ ပြန်လို့ရပါပြီ" ဦးဒီပါက ပြောပြီးသည်နှင့် အပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ရသေ့ငယ်များသည်လည်း အလျှိုလျှိုဖြင့် ထွက်သွားကြသည်။ အနွယ်တော်လည်း နောက်မှ လိုက်လာရင်း အိပ်မက်အကြောင်း ပြန်သတိရသွားသည်။</p> <p>အိပ်မက်ထဲက လူက အလွန် ထူးခြားပေသည်။ သူ လွင့်ပစ်လိုက်သော စာအုပ်က မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်သွားသနည်း။ ထိုသို့သော ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးက ဖန်တီးလိုက်သော ပညာရပ်မှာ လွန်စွာ တန်ခိုးကြီးမည် ဖြစ်ကြောင်း ပြောစရာပင် မလိုချေ။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ကျောင်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်တွင် မနေ့ညက သူလေ့ကျင့်ခဲ့သော သစ်သားဓားကို ကောက်ကာ နှောင်ကြိုးမဲ့ ဓားသိုင်းအား ပြန်လေ့ကျင့်တော့သည်။ ဓားကွက်များမှာ ပိုမို ချောမွေ့လာသည်နှင့်အမျှ သိဒ္ဓိစွမ်းအားများက အလင်းရောင် ပိုထွက်လာသည်။ အစက ဖျော့ဖျော့လေးသာ ထွက်သော အလင်းရောင်းမှာ ယခုတွင် အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် တစ်နာရီခန့် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် ခဏ အနားယူလိုက်သည်။ သူသည် ကုလားထိုင်တွင် ဝင်ထိုင်ကာ အိပ်မက်အကြောင်းအား ပြန်တွေးမိသည်။</p> <p>အိပ်မက်အကြောင်း ထပ်ခါထပ်ခါ စဉ်းစားနေသဖြင့် အနွယ်တော်သည် သူ အစက သတိမထားသော အရာတစ်ခုကို သတိထားမိသွားသည်။ ထိုလူ လမ်းလျှောက်နေသည်မှာ သူတို့ ပုံမှန် လမ်းလျှောက်နေသည်နှင့် မတူပေ။ ထိုလူ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ လောကနှင့် တစ်သားတည်းကျနေသလို ဖြစ်ပြီး ခြေလှမ်းများမှာလည်း တစ်လှမ်းနှင့်တစ်လှမ်း မတူကြောင်း အနွယ်တော် သတိထားမိသွားသည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ထိုအကြောင်းကို သတိထားမိသည်နှင့် ချက်ချင်း ထကာ ထိုခြေလှမ်းများအတိုင်း အတုယူကာ လျှောက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save