Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထွက်ခွာခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤရက်များတွင် အနွယ်တော်သည် သိုင်းပညာများကို လက်တွေ့ အသုံးချနိုင်ရန် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် လေ့ကျင့်တော့သည်။ ဤသည်မှာ တကယ့် တိုက်ပွဲမျိုး မဟုတ်သော်လည်း သိုင်းကွက်များအား အချိန်အခါနှင့်အလိုက် သင့်တော်စွာ သုံးတတ်စေရန်တော့ လုံလောက်ပေသည်။</p> <p>မည်သို့ဆိုစေ တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံ ရင့်ကျက်လှသော စောရဝိဇ္ဇာကြောင့် အနွယ်တော်မှာ ထိုမှတစ်ဆင့် များစွာ သင်ယူခဲ့ရသည်။ အတွေ့အကြုံဆိုသည်မှာ ပါရမီနှင့် မဆိုင်ပေ။ ထိုသည်မှာ တကယ့် လက်တွေ့ တိုက်ပွဲများ ထောင်သောင်းချီ ဆင်နွှဲပြီးမှ ရလာသော အဖိုးတန် ရတနာတစ်ပါးပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် အနွယ်တော် တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံများကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ယူနေရင်း လကုန်ရက်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်စရာ ရှိသည်များလည်း ပြီးပြီမို့ အနွယ်တော်နှင့် စောရဝိဇ္ဇာတို့သည် ဘရသေ့အား သွားရောက် နှုတ်ဆက်တော့သည်။</p> <p>ရသေ့များသည် အနွယ်တော်တို့အား အပြင်စည်း တံခါးဝထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။</p> <p>"အနွယ်တော်လေး၊ အပြင်လောကကို အတွေ့အကြုံ ရှာဖို့ သွားတာက ကောင်းတဲ့ အချက်ပါ။ အပြင်လောကမှာ အဆင်မပြေတော့ရင် ဒီကို ပြန်လာခဲ့နော်။ ဒီနေရာက သားရဲ့ အိမ်ပဲ" ရသေ့ပျို ဦးဒီပါက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောသည်။ အနွယ်တော် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတို့ လက်ပေါ်တွင် ကြီးပြင်းလာသဖြင့် သူ အနွယ်တော်အား သံယောဇဉ် ရှိပေသည်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရာ အနွယ်တော် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားတော့သည်။ ဤနေရာက သူ မွေးကတည်းက နေလာသည့် နေရာ ဖြစ်လေရာ သူ့အိမ်ဟု ဆိုလည်း မမှားပေ။ အပြင်စည်းက ရသေ့များ အားလုံးမှာ သူ၏မိသားစုများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ ဦးရသေ့၊ ဘယ်မှ သွားစရာ မရှိတော့ရင် သား အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" အနွယ်တော် ကတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>တခြား ရသေ့များမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လာရောက် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ ရသေ့ငယ်များမှာလည်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည်လည်း ဝမ်းနည်းလာသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ ရသေ့ငယ်များမှာ သူ၏ ကစားဖော် ကစားဖက်များ ဖြစ်လေရာ အနွယ်တော် သူတို့အပေါ် သံယောဇဉ် ရှိသည်။</p> <p>"သွားရအောင်လေ သား" စောရဝိဇ္ဇာက အနွယ်တော် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် အာရုံလွှဲလိုက်သည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့" အနွယ်တော် ခေါင်းညိတ်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူဘက် လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် သားအဖ နှစ်ယောက်သည် ၇ နှစ် နီးပါး နေခဲ့သည့် ရသေ့ဂိုဏ်းအား ကျောခိုင်းလိုက်တော့သည်။</p> <p>"အနွယ်တော်ရေ၊ မင်း ငါတို့ကို သတိရရင် ပြန်လာခဲ့နော်" ရသေ့ငယ် သာဝကက လှမ်းအော်သည်။</p> <p>အနွယ်တော် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရာ ခြေလှမ်း တုန့်ခနဲ ရပ်သွားသည်။ သို့သော် သူ နောက်သို့ ပြန်မလှည့်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ နောက်သို့သာ လှည့်ကြည့်မိပါက သူ ရှေ့သို့ ဆက်သွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>နေမွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်သောအခါ အနွယ်​တော်တို့သည် တောင်ခြေက တိဘက်ပြည်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ တိဘက်ပြည်သို့ စောရဝိဇ္ဇာက အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ဖူးသဖြင့် မြို့အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သိပေသည်။</p> <p>မြို့ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်တွင် အနွယ်တော်မှာ အဆောက်အဦးများကို ကြည့်ကာ တအံ့တဩ ဖြစ်နေတော့သည်။ ထိုသည်က သူ မြို့ပေါ်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ဖူးခြင်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>လမ်းများမှာ လွန်စွာ ကျယ်ဝန်းသဖြင့် နွားလှည်း နှစ်စီး ယှဉ်မောင်း၍ ရပေသည်။ အဆောက်အဦများမှာလည်း လေးထောင့်ဆန်ဆန် ဆောက်ထားသဖြင့် သေသပ်လှပေသည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ပတ်ဝန်းကျင်အား ငေးမောရင်း ဖခင်နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ရောက်လာသည်တွင် သူတို့ နေ့လယ်စာ ဝင်စားကြသည်။ တိဘက်ပြည်မှာ ဗုဒ္ဓဂိုဏ်း၏ အနီးအနားတွင် ရှိသဖြင့် ငြိမ်းချမ်းမှုများဖြင့်သာ ပြည့်နက်နေ၏။ မြို့သူမြို့သားများမှာလည်း လွန်စွာ ဖော်ရွေလှသဖြင့် ခရီးသွားသူများ၊ ကုန်သည်များအတွက် အဆင်ပြေလှပေသည်။</p> <p>နေ့လယ်စာ ဝင်စားပြီးနောက် အနွယ်တော်နှင့် စောရဝိဇ္ဇာတို့သည် မြင်းလှည်းတစ်စီးကို ဝယ်၍ ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ နောက်တွင် ကျန်ခဲ့သော နှင်းတောင်ထိပ်အား လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ မြင်းလှည်း ရှေ့သို့ မောင်းနေသည်နှင့်အမျှ နှင်းတောင်ထိပ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေး၍ ဝေး၍ ကျန်ခဲ့တော့သည်။ အနွယ်တော် ဝမ်းနည်းစိတ်ကို မျိုသိပ်ကာ ရှေ့သို့ ပြန်လှည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဒီကနေ ဘယ်ကို ဆက်သွားမှာလဲ အဖေ" အနွယ်တော်က ဘေးသို့ ကြည့်ရင်း မေးသည်။</p> <p>"အဖေတို့ ညနေမစောင်းခင် ဆိပ်ကမ်းမြို့ကို အရောက်သွားကြမယ်။ ညရောက်ရင် တအား အေးတော့ ခရီးသွားရတာ မကောင်းဘူး။ ဆိပ်ကမ်းမြို့ရောက်မှ ပင်လယ်ကို ဖြတ်ဖို့ ဖောင်စကြာ လက်မှတ် ဖြတ်ရမယ်" စောရဝိဇ္ဇာသည် သားဖြစ်သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်အား မြင်သဖြင့် အာရုံလွှဲလိုက်သည်။</p> <p>"စာထဲမှာ ပါတဲ့ ဖောင်စကြာကြီးကို သားတို့ စီးရတော့မှာပေါ့။ စိတ်လှုပ်ရှားစရာပဲ" အနွယ်တော် ဖောင်စကြာဘက် အာရုံရောက်သွားသဖြင့် စောစောက ဝမ်းနည်းစိတ်ကို ခေတ္တ မေ့သွားလေသည်။</p> <p>ထိုသို့ဖြင့် စောရဝိဇ္ဇာသည် မြင်းကို ခပ်သွက်သွက် မောင်းလိုက်တော့သည်။ ဟိမဝန္တာ ဒေသက သူခိုး၊ ဓားပြ မရှိသဖြင့် ခရီးသွားရသည်မှာ အဆင်ပြေသည်။ ကြမ်းတမ်းသည့် သားရဲများလည်း မရှိသဖြင့် ဤနေရာက တကယ့် လောကနိဗ္ဗာန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ပတ်ဝန်းကျင်အား စူးစမ်းကြည့်ရင်း စာထဲက အရာများကို အပြင်လောကမှ အစစ်များနှင့် တိုက်စစ်ကာ အတွေ့အကြုံ ယူနေတော့သည်။</p> <p>လမ်းခရီးတွင်လည်း မြင်းလှည်းများ ကုန်စည်လှည်းများ မပြတ်အောင် သွားလာနေသဖြင့် အနွယ်တော်အတွက် အတွေ့အကြုံကောင်း တစ်ရပ် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>လမ်းမကြီးမှာ တော တောင်များ၊ လျှိုမြောင်းများနှင့် တောင်ကုန်းများကို ဖြတ်ကာ ဖောက်ထားသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် မြင်ကွင်းများမှာ စာပေထဲကလို မဟုတ်ဘဲ လွန်စွာမှ အသက်ဝင်နေတော့သည်။</p> <p>ညနေစောင်းလာသည်တွင် အနွယ်တော်တို့သည်လည်း ဆိပ်ကမ်းမြို့သို့ ရောက်လာတော့သည်။ ဒေသတစ်ခု၏ တစ်ခုတည်းသော ဆိပ်ကမ်းဖြစ်သည်နှင့်အညီ မြို့တော်မှာ လွန်စွာ ကြီးမားကာ စည်းကား သက်ဝင်လှပေသည်။</p> <p>လမ်းမကြီးများမှာ နွားလည်း လေးစီးယှဉ်မောင်းနိုင်သည်ထိ ကျယ်ဝန်းပေသည်။ အဆောက်အဦများမှာလည်း တိဘက်ပြည်ထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် အဆောက်အဦ အမြင့်ကြီးများကို ကြည့်ကာ ပင့်သက်ရှိုက်မိသည်။ ထိုသည်က စာထဲတွင်ပါသော ပြသာဒ်များပင် ဖြစ်သည်။ ဘုံခုနစ်ဆင့် ပြသာဒ်ကြီးမှာလည်း အဝင်ဝတွင် အဖွဲ့အစည်း နာမည်များ အသီးသီး ရေးထိုးထားကြသည်။ အနွယ်တော် ထိုအရာများအား မျက်စိတစ်ဆုံး ငေးရင်း ဖခင်ဖြစ်သူကိုလည်း မေးခွန်းများ ဆက်တိုက် မေးနေတော့သည်။</p> <p>"ဒီမြို့က ဟိမဝန္တာဒေသမှာ အကြီးဆုံး မြို့ပဲ။ အနယ်နယ် အရပ်ရပ်က ကုန်သည်တွေက ဒီမှာပဲ အရောင်းအဝယ် လုပ်ကြတယ်။ ဒါက ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရဲ့ ငွေကြေး စီးဆင်းမှု အားလုံးရှိတဲ့ နေရာပဲ" စောရဝိဇ္ဇာက ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့" အနွယ်တော် သေချာ မှတ်ထားလိုက်သည်။</p> <p>"လူတွေနဲ့ နေမယ်ဆိုရင် တကယ် အရေးကြီးဆုံးက ငွေပဲ သား။ ငွေမရှိရင် သား ဘာမှ လုပ်လို့ မရဘူး။ ဒီမှာတော့ ငွေကြေးကို ဒင်္ဂါးနဲ့ သုံးကြတယ်။ ရွှေဒင်္ဂါး၊ ငွေးဒင်္ဂါးနဲ့ ကြေးဒင်္ဂါးတွေကို တန်ဖိုးတစ်ခုထားပြီး သုံးကြတယ်။ ဒါတော့ သား သိပြီးသား ဖြစ်မှာပါ" စောရဝိဇ္ဇာက ရှင်းပြသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့၊ သား သိပါတယ်" အနွယ်တော် စာအုပ်များတွင် ဤလောက၏ ငွေကြေးအကြောင်းကို ဖတ်ဖူးသဖြင့် ကောင်းကောင်း သိပေသည်။</p> <p>"စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်လောက် ရှာရအောင်။ သား ဗိုက်ဆာပြီမလား" စောရဝိဇ္ဇာက ပြုံးကာ မေးသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့" အနွယ်တော် ခရီးသွားထားရသဖြင့် ဗိုက်ဆာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မကြာမီ သူတို့ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်း တွဲဖွင့်ထားသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင် တွေ့ရသဖြင့် ညစာ ဝင်စားကြသည်။</p> <p>"ရသေ့တို့ ဘာစားကြမလဲ။ ဆိုင်ထဲ ကြွပါခင်ဗျာ့" စားသောက်ဆိုင် ဧည့်ကြိုတစ်ဦးက ကြိုဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့က ရသေ့တွေ မဟုတ်ဘူး။ အညိုဝတ်ထားတိုင်း ရသေ့ ထင်မနေနဲ့။ ငါတို့က ရသေ့တွေလောက် မမြင့်မြတ်ဘူး" စောရဝိဇ္ဇာက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ၊ အထဲမှာ နေရာလွတ်တွေ ရှိပါတယ်။ ကြွပါခင်ဗျာ" ဧည့်ကြိုကာ တောင်းပန်ကာ နေရာပေးလေသည်။</p> <p>စောရဝိဇ္ဇာနှင့် အနွယ်တော်တို့သည်လည်း နေရာတွင် ထိုင်ကာ ဟင်းပွဲများ မှာလိုက်တော့သည်။ စားသောက်ပြီးသည်နှင့် သူတို့သည် ထိုနေရာမှာပင် အခန်းငှားပြီး တည်းခိုလိုက်ကြသည်။</p> <p>တစ်နေကုန် ခရီးသွားထားရသဖြင့် အနွယ်တော်သည် ညစ်ပတ်နေသည့် အဝတ်အစားများကို ချွတ်ကာ ရေချိုးလိုက်သည်။ ရေချိုးပြီး အဝတ်အစား လဲပြီးမှသာ အနွယ်တော် နေသာထိုင်သာ ရှိသွားကာ အိပ်ရာဝင်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save