Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကရဝိတ် ဖောင်စကြာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နံနက်ခင်း မိုးလင်းချိန် ရောက်သည်တွင် အနွယ်တော်တို့ သားအဖ အိပ်ရာမှ ထကာ ကိုယ်လက်သန့်စင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အခန်းထဲမှ ထွက်ကာ စားသောက်ခန်းတွင် နံနက်စာ စားလိုက်ကြသည်။</p> <p>ဆိပ်ကမ်းမြို့တော်က ၂၄ နာရီလုံး သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် စားသောက်ဆိုင်တွင်လည်း နံနက်စောစော အချိန်၌ပင် လူများ စည်းကားနေသည်။</p> <p>"မြိုပေါ်က တအား ဆူတာပဲနော်။ ဒီမှာ အမြဲ နေကြတဲ့ လူတွေ ဘယ်လို နေကြလဲ မသိဘူး" အနွယ်တော်က ခေါင်းယမ်းကာ ပြောသည်။</p> <p>"ဒီမှာ နေတဲ့ လူတွေအတွက်ကတော့ ဒီအသံတွေနဲ့ အသားကျသွားပြီလေ။ သူတို့အတွက်ကတော့ မထူးဆန်းတော့ဘူး" စောရဝိဇ္ဇာက ထမင်းပွဲကို လက်စသတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကဲကဲ... အဖေတို့ စားပြီးရင် သွားရအောင်။ ဖောင်စကြာ လက်မှတ် ကုန်သွားရင် နောက်တစ်ပတ်ထိ စောင့်ရလိမ့်မယ်" စောရဝိဇ္ဇာက ပြောသည်။</p> <p>"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ" အနွယ်တော် ပြောကာ ထမင်းပွဲကို လက်စသတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထမင်းပွဲများအတွက် ကျသင့်ငွေ ရှင်းပြီးနောက် အနွယ်တော်တို့ သားအဖ စားသောက်ဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဖောင်စကြာ လက်မှတ်ဖြတ်ဖို့ သွားရင်း လမ်းတွင် အဝတ်အစားဆိုင် တစ်ဆိုင်ကို တွေ့ရသဖြင့် အဝတ်အစားများ ဝင်ဝယ်လိုက်ကြသည်။ သမထဂိုဏ်းတွင် အညိုများသာ ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသဖြင့် သူတို့သည်လည်း အညိုရောင်သာ ဝတ်ကြရသည်။ ထို့ကြောင့် တခြားလူများက သူတို့ကို ရသေ့များနှင့် အထင်မှားနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>စောရဝိဇ္ဇာသည် သူအကြိုက်ဆုံးဖြစ်သည့် မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံအား ရွေးချယ်ကာ ဆယ်စုံခန့် ဝယ်လိုက်သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံ သန့်သန့်လေးကို သဘောကျသဖြင့် ငါးစုံခန့် ယူလိုက်သည်။ အနွယ်တော်သည် အညိုရောင် ခပ်နွမ်းနွမ်း ဝတ်စုံနေရာတွင် သန့်ပြန့်နေသည့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံအား အစားထိုးလိုက်ရာ ရုပ်ရည်များ ပိုမို ထင်လင်းလာသည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများမှာ ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးငယ်လေးအား လည်ပြန် လှည့်မကြည့်ဘဲကို မနေနိုင်ကြပေ။</p> <p>အစတွင် အညိုရောင်ဝတ်စုံများဖြင့် ရသေ့ဟု ထင်သဖြင့် တခြားလူများက သူတို့ကို အလေးထားပြီး အာရုံမစိုက်ကြပေ။ ယခုတော့ အာရုံများက သူတို့ပေါ် ရောက်လာကြသည်။</p> <p>အနွယ်တော်တို့သည် ထိုနေရာမှ ခပ်သွက်သွက် ထွက်လာခဲ့သည်။ လူအများ ဝိုင်းကြည့်နေသည်ကို တစ်ခါမျှ မခံဖူးသဖြင့် အနွယ်တော် စိတ်ထဲ ရှက်နေမိသည်။</p> <p>မကြာမီ သူတို့သည် ပင်လယ်ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဆိပ်ကမ်းတွင် ကုန်တင် ရွက်လှေကြီးများနှင့် ကုန်စည် အစုအပုံများမှာ မမြင်ချင်မှ အဆုံးပင်။ လူများမှာလည်း ပွဲဈေးတန်းကဲ့သို့ ကြိတ်ကြိတ်တိုးနေကြလေသည်။ ယခုအချိန်က ဖောင်စကြာ လက်မှတ်ရောင်းသည့် အချိန်မို့ လူများ ပိုမို များပြားနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်မှတ်များကို ပြည်နယ်ပိုင် ပို့ဆောင်ရေး ဌာနမှ ရောင်းပေးသည်။ ဖောင်စကြာယာဉ်များကို ပုဂ္ဂလိကပိုင် အဖြစ် ဥပဒေက ခွင့်မပြုပေ။</p> <p>လက်မှတ်အရောင်း စင်ကြီးများမှာ လွန်စွာ ကြီးမားပြီး အချွန်အတက်များဖြင့် ခမ်းနား တင့်တယ်ပေ၏။</p> <p>"လက်မှတ်လာဖြတ်တဲ့ လူတွေက အမြဲတမ်း ဒီလောက် များတာလား" အနွယ်တော် အံ့ဩစွာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>"များတာပေါ့ သားရယ်။ ဒေသကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ဒီဆိပ်ကမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတာလေ။ အပတ်စဉ်တိုင်း လက်မှတ်လာဖြတ်တဲ့လူတွေ အများကြီး ရှိတယ်" စောရဝိဇ္ဇာက အပြုံးဖြင့် ရှင်းပြသည်။</p> <p>အနွယ်တော်တို့သည်လည်း လူတန်းနောက်တွင် ဝင်တန်းစီရင်း ရှေ့သို့ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ လက်မှတ်ရောင်းစင်က ဆယ်စင်ခန့် ရှိသဖြင့် လူများသော်လည်း အချိန် အကြာကြီး မစောင့်ရပေ။ မကြာမီ အနွယ်တော်တို့ အလှည့် ရောက်လာသည်။</p> <p>"အထူးတန်း ယူမှာလား၊ ရိုးရိုးတန်း ယူမှာလား" လက်မှတ် တာဝန်ခံက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"အထူးတန်းပဲ ပေးပါ" စောရဝိဇ္ဇာက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"နာမည် ဘယ်လို ခေါ်လဲ"</p> <p>"လူဇော်ပါ၊ ဒါက ကျုပ်သား အနွယ်တော်"</p> <p>လက်မှတ် တာဝန်ခံက လက်မှတ်ပေါ်တွင် အနွယ်တော်တို့ နာမည်ကို ချရေးကာ သူတို့အား ကမ်းပေးသည်။</p> <p>"လက်မှတ်တစ်စောင်ကို ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ရာ၊ နှစ်စောင်ဆိုတော့ နှစ်ရာကျတယ်"</p> <p>ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ရာ ဆိုသည်မှာ လွန်စွာမှ ဈေးကြီးပေသည်။ သာမန်လူများ တစ်သက်လုံး ထိုင်စား၍ ရသည်ထိ တန်ဖိုး ရှိသည်။ သို့သော် စောရဝိဇ္ဇာကဲ့သို့ မဟာသူခိုးတစ်ယောက်အတွက် ငွေဆိုသည်မှာ လိုသည့်အချိန်တိုင်း ရနိုင်သည့် အရာပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>စောရဝိဇ္ဇာ ခေါင်းညိတ်ကာ ဣစ္ဆာသယအိတ်ထဲမှ ရွှေဒင်္ဂါး နှစ်ရာအား ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်မှတ်များကို ယူကာ တစ်ဖက်သို့ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သည်။ တစ်ဖက်သို့ ရောက်လာသည်တွင် ဧရာမ ကရဝိတ် ဖောင်စကြာကြီးကို အနွယ်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ရွှေရောင်များ ပြောင်ဝင်းလျက် ငွားငွားစွင့်စွင့် ထည်ဝါပေ၏။</p> <p>"ကရဝိ ဖောင်စကြာ အင်းသခင်တွေက ထိန်းချုပ် မောင်းနှင်ပေးတယ်လို့ သား ဖတ်ဖူးတယ်။ အဲဒါ အမှန်ပဲလား" အနွယ်တော် ဖောင်စကြာကြီးကို စူးစမ်းရင်း မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မှန်တာပေါ့ သားရယ်။ ကရဝိတ်ရဲ့ တောင်ပံမှာ လေဓာတ်အင်းတွေ ဆွဲထားတယ်။ နှုတ်သီးမှာတော့ လေထုခွဲ ဓာတ်လုံးကို မြှုပ်ထားတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ကရဝိတ် ဖောင်စကြာကြီးက ပင်လယ်ကြီးကို အချိန်တိုတိုနဲ့ ဖြတ်သန်းနိုင်တာပေါ့" စောရဝိဇ္ဇာက သေချာစွာ ရှင်းပြသည်။</p> <p>"အံ့ဩစရာပဲ" အနွယ်တော် ပင့်သက်ရှိုက်မိသည်။</p> <p>မကြာမီ သူတို့သည် လူအုပ်ကြီးနှင့် ရောကာ ဖောင်စကြာပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။ ဖောင်စကြာ ထွက်ခွာရန် အချိန်လည်း သိပ်မကျန်တော့သဖြင့် ခရီးသည်များ စုံနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>လူစုံပြီး ဖြစ်သဖြင့် အင်းသခင်များ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အင်းသခင်များသည် နောက်ပါ အခြွေအရံများနှင့်အတူ ဖောင်စကြာပေါ်သို့ တက်လာကြသည်။ ဖောင်စကြာတစ်စီးကို အင်းသခင် ဆယ်ယောက်ခန့် ထိန်းချုပ်ရသည်။ ထိုအင်းသခင်များမှာ ဝိဇ္ဇာအဆင့်သို့ မတက်နိုင်တော့သည့် လူများဖြစ်သည်။</p> <p>ပါရမီ မပြည့်မီ၍ ဖြစ်စေ၊ လမ်းစဉ်ကို သိဒ္ဓိမတင်နိုင်၍ ဖြစ်စေ နောက်ကျ ကျန်ရစ်ခဲ့သော လူများကို သူ့အပိုင်းနှင့်သူ သခင်ဟူသော အမည် တပ်ခေါ်ကြသည်။ သူတို့က ဝိဇ္ဇာအဆင့် မရောက်သော်လည်း သာမန်လူများကြားတွင်တော့ လွန်စွာမှ ကျော်ကြားပေသည်။</p> <p>အင်းသခင်များ ဖောင်စကြာပေါ် ရောက်လာသည်တွင် ဆိပ်ကမ်းလုပ်သားများက လှေကားကို သိမ်းလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် အင်းသခင်များက သူတို့တာဝန်ကျရာ နေရာများသို့ လူစုခွဲကာ ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>ထို့နောက် အင်းကွက်များကို အသက်သွင်းကာ ဖောင်စကြာအား ဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်လိုက်တော့သည်။ ဖောင်စကြာကြီးမှာ လေထုကို ထိုးခွဲလျက် ပင်လယ်ပြင်ထဲသို့ ဦးတည်လိုက်တော့သည်။ ကရဝိတ် တောင်ပံများတွင် လေစွမ်းအားက တဝီဝီ လည်ပတ်နေပြီး ထိပ်ဦးက လေထုခွဲ ဓာတ်လုံးက လေထုများကို တဝုန်းဝုန်း ထိုးခွဲနေလေသည်။ အနွယ်တော်မှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း အံ့ဩမဆုံးအောင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>အနွယ်တော်တို့သည် အထူးတန်း လက်မှတ် ဖြတ်ထားသဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အခန်း တစ်ယောက်တစ်ခန်း ရထားသည်။</p> <p>"သားရေ၊ ပျင်းရင် ဖောင်စကြာ ကုန်းပတ်ပေါ် လျှောက်ကြည့်လို့ ရတယ်နော်။ သိပ်ဝေးဝေးလံလံတော့ မသွားနဲ့" စောရဝိဇ္ဇာက မှာကြားကာ သူ့အခန်းထဲ ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အနွယ်တော်သည်လည်း အပြင်မထွက်ချင်သေးသဖြင့် အခန်းထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ အခန်းထဲတွင် ခုတင်တစ်လုံးနှင့် ထမင်းစား စားပွဲ တစ်လုံးသာ ရှိသည်။ ရိုးရှင်းသော်လည်း ခရီးသွားရင်း နေထိုင်ဖို့အတွက်တော့ လုံလောက်ပေသည်။ အနွယ်တော်သည် လုပ်စရာ မရှိသဖြင့် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်၍ သိဒ္ဓိစွမ်းအားကို ဆွဲငင်လိုက်တော့သည်။</p> <p>တစ်နာရီခန့် အကြာတွင် အနွယ်တော် ကျင့်စဉ်ဖြုတ်လိုက်သည်။ ဖောင်စကြာက ယခုဆို ပင်လယ် အနက်ပိုင်းထဲသို့ ရောက်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အနွယ်တော် အပြင်ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်အား ကြည့်လိုက်ရာ ကုန်းပတ်များပေါ်တွင် လူများ စည်ကားနေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။ အနွယ်တော် လူများသည်ကို မနှစ်သက်သဖြင့် လူရှင်းသည့် ကုန်းပတ်တစ်နေရာသို့သာ ဦးတည်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှာ ဖောင်စကြာ စားဖိုဆောင် အနီးတွင် ဖြစ်သဖြင့် တော်ရုံလူ မလာတတ်ပေ။</p> <p>အနွယ်တော်သည် ပင်လယ်ကြီးကို ငေးကြည့်ကာ အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။ ဆားနံ့သင်းသင်းပါသော လေထုကာ သူ့အဆုပ်ထဲ ပြည့်သွားသည်။ ထိုသည်က စာထဲတွင် ပါသော ပင်လယ်၏ အငွေ့အသက်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အနွယ်တော် ပင်လယ်၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေစဉ်နေမှာပင် နောက်မှ စားဖိုဆောင် တံခါးမှ ပွင့်လာသည်။ အနွယ်တော် တံခါးဖွင့်သံ ကြားရသဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>အနွယ်တော် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်တွင် သူနှင့်ရွယ်တူ ကောင်လေးတစ်ယောက် ကြက်ကောင်လုံးကြော် တစ်ကောင်ကို ကိုင်၍ အပြင်သို့ ကုတ်ချောင်း ကုတ်ချောင်း ထွက်လာသည်အား မြင်လိုက်ရသည်။ အနွယ်တော် စဉ်းစားမရ ဖြစ်သွားသည်။ ထိုကောင်လေးက တန်ဖိုးကြီး အဝတ်အစားများ ဝတ်ထားသည့်တိုင် ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို လုပ်နေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>ထိုကလေးမှာလည်း ဘေဘီဝဲယာကို ကျီးကန်းတောင်မှောက် လျှောက်ကြည့်ရင်း သူ့အား စိုက်ကြည့်နေသော အနွယ်တော်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကလေးသည် ခန္ဓာကိုယ် တစ်ချက် တုန်ယင်သွားကာ အနွယ်တော်အား ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်မှာ လေထုထဲတွင် အကြည့်များ စုံသွားကြသည်။ မည်သူမျှလည်း မျက်စိမလွဲဘဲ နှစ်ယောက်သား သူကြည့်ကိုယ်ကြည့်ဖြင့် ရပ်နေကြလေသည်။ ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး အချိန်များ ခဏ ရပ်တန့်သွားသလိုပင်။</p>


Save