Book List

<h2 style="text-align:center">မြေအောက်ပင်လယ်ရဲ့လျို့ဝှက်ချက်</h2> <h2 style="text-align:center">အခန်း (၄၉) သင်္ဘောဆရာဝန်</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော် သဘောတူတယ်"</p> <p> </p> <p> သူ၏ အသားများကို ပြန်လည်စေ့ကပ်အောင် လုပ်ဆောင်ပေးနေသော လာစတိုကို ချားလ်စ်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>လာစတို၏ လက်များမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အမာရွတ်ဗရပွနှင့် နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွှတ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>"တကယ်လား။ သိပ်ကောင်းတာပေါ့။ မင်းရဲ့ ဦးနှောက်ကို အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းလာစေဖို့ အကောင်းဆုံးဆေးတွေ ငါ သေချာတိုက်ပါ့မယ်"</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းချက်တစ်ခုတော့ ပြောင်းချင်တယ်။ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အဲဒီ စမတ်... အနက်ရောင်မှန်ချပ် ပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ သင်္ဘောဆရာဝန် ဖြစ်လာရမယ်"</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သော တိုက်ပွဲများမှ ချားလ်စ် သင်ခန်းစာရခဲ့သည်မှာ သင်္ဘောပေါ်တွင် ဆရာဝန်တစ်ယောက်ရှိရန် မည်မျှအရေးကြီးကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ပြီးခဲ့သော တိုက်ပွဲတွင်သာ ကျွမ်းကျင်သော ဆေးဆရာတစ်ယောက် ပါဝင်ခဲ့ပါက အဖွဲ့သားများ၏ အသေအပျောက်မှာ ယခုထက် ပို၍ နည်းပါးသွားမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လာစတိုသည် ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ လက်များကို ဆက်လက်လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p> </p> <p>"ငါ့ကို သင်္ဘောဆရာဝန် လုပ်ဖို့ တောင်းဆိုတာ မင်းက ပထမဆုံး မဟုတ်ဘူး။ တခြားလူတွေက မင်းထက်ကြီးတဲ့ သင်္ဘောတွေ ပိုင်သလို သူတို့အဖွဲ့သားတွေကလည်း ပိုပြီး အစွမ်းထက်ကြတယ်။ ငါက ဘာလို့ မင်းရဲ့ သင်္ဘောပေါ် တက်ရမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခင်ဗျား လိုချင်တာ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ရှိလို့ပေါ့။ ခင်ဗျား အဲဒီ အနက်ရောင်မှန်ချပ်ကို ဒီလောက် တန်ဖိုးထားနေတာဟာ အဲဒါကို လိုချင်ရုံတင်မကဘဲ အဲဒါရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာကိုပါ သိချင်နေတာ မဟုတ်လား။ အဲဒါရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာကို ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ရဲ့ သင်္ဘောဆရာဝန် လုပ်မယ်ဆိုရင် အဲဒီ 'အနက်ရောင်မှန်ချပ်' နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ခင်ဗျား သိချင်တာမှန်သမျှ အကုန်ပြောပြမယ်။ ကျွန်တော် ပြောတာကို ခင်ဗျား ယုံကြည်မယ်လို့တော့ ယူဆရတာပေါ့"</p> <p> </p> <p>အသားများကို သံကလစ်ဖြင့် ညှပ်ပြီးနောက် လာစတိုသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ချားလ်စ်၏ မျက်နှာကို သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အား သိရှိနိုင်ရန် စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ အနက်ရောင်မှန်ချပ်ကို ငါ့ကို နောက်တစ်ခါလောက် ထပ်ပြဦး"</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် လက်ကိုင်ဖုန်းကို ပစ်ပေးလိုက်၏။ လာစတိုသည် ထိုအနက်ရောင် မျက်နှာပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်နေသည်။ သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာပေးတွင် မလိုက်ဖက်လှသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဆရာဝန်ကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် သိချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလူက အရင်ကလည်း ဖုန်းတစ်လုံး ပိုင်ခဲ့ဖူးတာများလား။</p> <p> </p> <p>ဒုန်း...</p> <p> </p> <p>လာစတိုသည် သူ၏ သံလက်ဖြင့် ကုတင်ဘေး စားပွဲကို အားဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နှစ်နှစ်။ နှစ်နှစ်တိတိ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်မယ်။ မင်း သိတာတွေ အကုန်လုံး ငါ့ကို ပြောပြရမယ်"</p> <p> </p> <p>"သဘောတူတယ်။ အဲဒီအရာက အခု ခင်ဗျားပိုင်သွားပြီ။ ခင်ဗျား သင်္ဘောပေါ် ရောက်ပြီဆိုရင် အဲဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သိချင်တာကို အချိန်မရွေး မေးလို့ရတယ်"</p> <p> </p> <p>လာစတိုမှာ နာဝေးလ် သင်္ဘော၏ ဆရာဝန်အဖြစ် ပါဝင်လာပြီဖြစ်ရာ ထိုဖုန်းမှာ အခြားသူများ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်မသွားတော့ဘဲ သူ၏ လက်ထဲမှာသာ ရှိနေမည်ကို ချားလ်စ် စိတ်ချသွား၏။ ထို့အပြင် နှစ်နှစ်ဆိုသော အချိန်မှာ ထိုသူကို ပိုမိုနားလည်လာရန်နှင့် နောက်ထပ် အစီအစဉ်များ ချမှတ်ရန်အတွက် လုံလောက်သော အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂလာမန်နာ ဟာရှာနန်...</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ နားထဲတွင် တိုးတိုးလေး ရွတ်ဆိုသံများ ထပ်မံထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူ၏ ရှေ့က ဆရာဝန်မှာ ရုတ်တရက် ရွံရှာဖွယ် သတ္တဝါကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပုံပျက်သွား၏။ ချားလ်စ်၏ စိတ်အာရုံ ချောက်ချားမှုများမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပိုမိုပြင်းထန်လာပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ သတိစိတ်မှာ အဝတ်လျှော်စက်ထဲ ထည့်ခံထားရသလို အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေပြီး အချိန်မရွေး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့မည့်အတိုင်း ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲက ဂျယ်လီဖတ်ကို နှိုက်ရန် ကြိုးစားသည်။ သူ ဂျယ်လီကို ထုတ်လိုက်သည်နှင့် ထိုရွံရှာဖွယ် သတ္တဝါကြီးက သူ၏ လက်တံဖြင့် ရိုက်ချကာ ဂျယ်လီဖတ်ကို လွင့်စင်သွားစေ၏။ ထို့နောက် ထိုလက်တံကြီးက ဆေးရည်များ ပြည့်နေသော ခွက်တစ်ခုကို လှမ်းယူကာ သူ့ကို တိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနေသော ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ လာစတို ဖြစ်ကြောင်းကို ချားလ်စ် သိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ထိုခွက်ကို လှမ်းယူကာ အတွင်းက ဆေးရည်များကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ထိုသတ္တဝါကြီးမှာ အခန်းထဲမှ ထွက်သွားပြီးနောက် ဆေးရည်များ၊ ဆေးလုံးများနှင့် ဆေးအုံရန် ပစ္စည်းများစွာကို ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော အရသာပေါင်းစုံမှာ ချားလ်စ်၏ လျှာပေါ်တွင် ထပ်ကာတလဲလဲ ဖြတ်သန်းသွား၏။ သူ၏ အရသာခံ အာရုံများပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်အထိပင်။</p> <p> </p> <p>"ဆရာဝန်... ဒါတွေက ဘယ်လောက်တောင် ကြာဦးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်ကာ သူ၏ ကိုက်ခဲနေသော ဦးခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်သည်။ ထိုဆေးများမှာ ချက်ချင်း ထိရောက်မှု မရှိသေးပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသတ္တဝါကြီး၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်တွင်ရှိသော ငါးကြီးတစ်ကောင်၏ ပါးစပ်နှင့်တူသော ပါးစပ် ခြောက်ခုမှာ လှုပ်ရှားကာ ပြန်လည်ဖြေကြားနေသော်လည်း ချားလ်စ်၏ နားထဲတွင် ကြားနေရသော ရွတ်ဆိုသံများက အခြားအသံအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ချားလ်စ် ခံစားနေရသော ပုံပျက်နေသော အမှန်တရားမှာ တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လာစတို ဟာမန်၏ အမာရွတ်ဗရပွနှင့် မျက်နှာမှာ သူ၏ ရှေ့တွင် ပြန်လည်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ပြီးသွားပြီလား"</p> <p> </p> <p>လာစတို၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်မှုများ ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် သူ၏ သံလက်ဖြင့် သူ၏ ဖြူစပြုနေသော ဆံပင်များကို ကုတ်နေသဖြင့် ဗောက်ဖတ်များပင် လွင့်စင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"မဖြစ်နိုင်တာ။ တိတ်ဆိတ်ခြင်း ဆားက ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲ"</p> <p> </p> <p>လာစတိုကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ် သိလိုက်ရသည့် အချက်တစ်ခုမှာ သူ၏ အသံများ ကြားနေရသော ဝေဒနာမှာ အလွယ်တကူ ပျောက်ကင်းနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လာစတိုသည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်နေသော အမူအရာဖြင့် ချားလ်စ်ထံသို့ ပြေးကပ်လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လေသည်။ ချားလ်စ်က အလိုအလျောက် ရှောင်ဖယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ဆရာဝန်က သူ၏ ခေါင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>"မလှုပ်နဲ့"</p> <p> </p> <p>လာစတိုက ညွှန်ကြားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လာစတိုသည် လက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရူးသွပ်သလို ဖြစ်နေသော အသံဖြင့် အမောတကော ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ပင်လယ်ထဲမှာ ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုခုကို မြင်ခဲ့ဖူးလား"</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရား ဆိုတာကိုလား။ နှစ်ကြိမ်မြင်ဖူးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရှစ်နှစ်က တစ်ကြိမ်နဲ့ အခု မကြာခင်က တစ်ကြိမ်"</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ အဖြေကြောင့် လာစတို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ရီသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ၏ သံခြေထောက်ကို ကြမ်းပြင်တွင် တချက်ချက် ဆောင့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ငါ သိသားပဲ။ ငါ ဒါကို ကြိုတင် ခန့်မှန်းခဲ့သင့်တာ။ ငါ့ဆေးတွေက ဘာမှ မမှားဘူး။ ဘာမှ မမှားဘူး"</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေက အဲဒီ နတ်ဘုရားနဲ့ ပတ်သက်နေတာလား"</p> <p> </p> <p>"နတ်ဘုရား ဟုတ်လား"</p> <p> </p> <p>လာစတိုက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p> "အဲဒီအရာက ဘယ်လို ငရဲကလာတဲ့ နတ်ဘုရားမျိုးလဲဆိုတာ ငါ မသိဘူး။ ငါ သိတာကတော့ အဲဒီအရာနဲ့ ဆုံမိတဲ့သူတွေဟာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ကံကြမ္မာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတတ်တယ်ဆိုတာပဲ"</p> <p> </p> <p>"ဒီဝေဒနာကို ခင်ဗျား ကုပေးနိုင်မလား"</p> <p> </p> <p>"ဒါက ဝေဒနာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်း နားလည်ရဲ့လား။ ဒါက ကျိန်စာပဲ။ အဲဒီ အရာကြီးက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့တင် မင်းရဲ့ အသက်ကို နှုတ်ယူသွားနိုင်တယ်။ ဘယ်ကလာတဲ့ နတ်ဘုရားလဲ။ ဟွန်း"</p> <p> </p> <p>လာစတို၏ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီးမှာ ချားလ်စ်ထံသို့ ထပ်မံတိုးကပ်လာပြီး တုန်ရီနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>"မင်း ခံစားနေရတဲ့ လက္ခဏာတွေကိုတော့ ငါ နှိမ်နင်းပေးထားနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ယာယီပဲ။ မင်း အသက်ရှင်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီကျိန်စာကို ဖြေဖျောက်နိုင်မယ့် နည်းလမ်းကို ရှာရလိမ့်မယ်။ အဲဒါကတော့ ငါ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှု နယ်ပယ်ထဲမှာ မရှိဘူး"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် နှစ်ပတ်အကြာတွင် ပြုလုပ်မည့် လေလံပွဲကို ပြန်လည်စဉ်းစားရင်း ချားလ်စ်သည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"လောလောဆယ်တော့ အဲဒါကို နှိမ်နင်းပေးထားပါ။ ကျွန်တော် လုပ်စရာ ရှိတဲ့ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စအချို့ကို အရင် လုပ်ရမယ်"</p> <p> </p> <p>သူသည် မြေပေါ်ကမ္ဘာသို့ ပြန်မည့်လမ်းကို ရှာဖွေရာတွင် အရေးကြီးသော အလှည့်အပြောင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် အခြားအရာများဖြင့် အာရုံမပျံ့လွင့်လိုပေ။ သူသာ မြေပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားနိုင်လျှင် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားမည်ဟု သူ ယူဆထား၏။</p> <p> </p> <p>လာစတိုသည် ကုတင်အောက်မှ ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ အတွင်းမှ လက်သီးဆုပ်အရွယ်ရှိသော ပင်လယ်ပင့်ကူတစ်ကောင်ကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဆေးတစ်မျိုးကို စတင်ဖော်စပ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ကပ္ပတိန်၊ ငါတို့ရဲ့ နှစ်နှစ်စာ သဘောတူညီချက် မကုန်ဆုံးခင်မှာ မင်း သေသွားခဲ့ရင်တောင် ငါ့ဘက်က တာဝန်ကျေပြီးသား ဖြစ်သွားမယ်ဆိုတာကိုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားစေချင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်ပါပြီ။ ခင်ဗျားက ဒီသဘောတူညီချက်ကို စောစောပြီးသွားအောင် ကျွန်တော့်ကို အဆိပ်ခတ်ဖို့ မကြိုးစားရင် ရပါပြီ"</p> <p> </p> <p>"အဆိပ် ဟုတ်လား။ အဲဒါက ဆေးပညာရှင် တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို စော်ကားတာပဲ"</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် ဆယ်ရက်ခန့်အထိ ချားလ်စ်သည် ထိုအဘိုးကြီး ဖော်စပ်ပေးသော ထူးဆန်းသော ဆေးမျိုးစုံကို ဆက်လက် သောက်သုံးခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆေးအရသာမှာ အလွန်ဆိုးရွားလှသော်လည်း သူ၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပိုကောင်းလာသည်ကို ချားလ်စ် ခံစားရသည်။ ထိုရွတ်ဆိုသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်မှာပင် နွေရာသီက ခြင်များ အော်သံကဲ့သို့သာ ခံစားရတော့၏။ ထို့အပြင် စိတ်အာရုံ ချောက်ချားပြီး ပုံရိပ်လွှာများ မြင်ရခြင်းမျိုးလည်း ထပ်မံ မဖြစ်ပေါ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် အနက်ရောင်ဓားမြှောင်၏ စွမ်းအားများကြောင့် ချားလ်စ်၏ ဒဏ်ရာမှာလည်း လျင်မြန်စွာ ကျက်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ကျန်းမာကြံ့ခိုင်မှု အပြည့်အဝ ပြန်လည်ရရှိလာလေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကပ္ပတိန်၊ သူ့ကို ကျွန်တော်တို့ သင်္ဘောဆရာဝန်အဖြစ် တကယ်ပဲ ခန့်မှာလား။ ဟိုတစ်နေ့က သူ ခင်ဗျားသောက်မယ့် ဆေးလုံးတွေထဲမှာ ယမ်းမှုန့်တွေ ထည့်နေတာကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်ဗျ"</p> <p> </p> <p> ဒုတိယအရာရှိ ကော်နာက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ နေ့စဉ်မှတ်တမ်း ရေးနေခြင်းကို ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးမှ ဆက်လက် ရေးသားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းရဲ့ တာဝန်တွေကိုပဲ မင်း အာရုံစိုက်ပါ။ အဖွဲ့သားတွေရော ဘယ်လိုနေကြလဲ"</p> <p> </p> <p>"သူတို့ အဆင်ပြေကြပါတယ်။ ဒီနေရာရဲ့ နာမည်ဆိုးကို သိကြတော့ ဘယ်သူမှ လျှောက်မသွားကြဘူး။ ကပ္ပတိန်၊ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထပ်နေရဦးမှာလဲ"</p> <p> </p> <p>"သိပ်မကြာတော့ပါဘူး"</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်၏ စကားအဆုံးမှာပင် လင်းနို့တစ်ကောင်သည် တံခါးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဝင်လာပြီး အော်ဒရစ်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကပ္ပတိန်၊ လေလံပွဲ စတော့မယ်ဗျ"</p> <p> </p> <p> အော်ဒရစ်က အစီရင်ခံလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် သူ၏ ကပ္ပတိန်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ သင်္ဘောခန်းထဲမှ အပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အော်ဒရစ်၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ချားလ်စ်သည် မကြာမီမှာပင် ကြီးမားလှသော သစ်သားသင်္ဘောကြီးတစ်စင်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုသင်္ဘောကြီးမှာ ဘေးတိုက်လဲကျနေပြီး သင်္ဘော၏ ဝမ်းဗိုက်ပိုင်းကို လမ်းအဖြစ် ဖောက်ထားကာ ဝင်ပေါက်အဖြစ် အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဆော့တွမ်ရှိ လေလံပွဲ ကျင်းပရာ နေရာပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save