Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၂) အစပြုခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဂျရယ်လ်"</p> <p> </p> <p>ထိုလူထွားကြီးက ကော့ဒ် မိတ်ဆက်မပေးမီ သူ၏အမည်ကို အရင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> "မင်းက ဟိုဝက်ပုပ်ကြီးကို နှိမ်နင်းဖို့ ကော့ဒ်နဲ့ ပူးပေါင်းချင်တယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်းရဲ့ သတ္တိကိုတော့ ငါ ချီးကျူးပါတယ်"</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ကော့ဒ်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကော့ဒ်က ရယ်မောရင်း ရှင်းပြသည်။</p> <p> </p> <p> "ကျွန်တော်တို့ လူအင်အားနဲ့တင် 'ဘုရင်' ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့် ကပ္ပတိန် ဂျရယ်လ်ကို သွားရှာခဲ့တာပါ။ သူ့ရဲ့ အင်အားက ကျွန်တော်တို့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p>"အဲဒီ ဝက်ပုပ်က ငါ့ရဲ့ ကုန်စည်တွေကို လုယူခဲ့တဲ့အပြင် ငါ့သင်္ဘောကိုပါ သိမ်းသွားခဲ့တာ။ သူ့ကို ငါ တစ်သက်လုံး မမေ့နိုင်တဲ့ အမှတ်တရပေးရမယ်"</p> <p> </p> <p>ဂျရယ်လ်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ မျက်နှာတွင် နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ ကော့ဒ်သည် 'ဘုရင်' ၏ ရန်သူထံမှ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဤသည်မှာ သတင်းကောင်းပင် ဖြစ်သည်၊ လူအင်အား ပိုများလေ ပိုကောင်းလေ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>"စကားအများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့။ ဒီနေရာအကြောင်းကို ငါက မင်းတို့နှစ်ယောက်ထက် ပိုသိတယ်။ ငါပဲ အစီအစဉ်ဆွဲမယ်"</p> <p> </p> <p>ဂျရယ်လ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုကာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ရယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"နောက်ထပ် ငါးရက်အကြာမှာ ဆော့တွမ်ဟာ ကျွန်းသစ်တစ်ခုရဲ့ အနီးအနားကို ရောက်လိမ့်မယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ဟိုဝက်ပုပ်ရဲ့ သင်္ဘောအုပ်စု အများစုဟာ ဆိပ်ကမ်းတွေကို လုယက်ဖို့ ထွက်သွားကြလိမ့်မယ်။ အဲဒါက ငါတို့အတွက် အခွင့်အရေးပဲ။ ငါ့လူတွေက ဝက်ပုပ်ကို အပြင်ထွက်လာအောင် ဆွဲထုတ်မယ်၊ ကော့ဒ်က သူ့နောက်လိုက်တွေကို သုံးပြီး လက်ပါးစေတွေကို ကြားဖြတ်တိုက်မယ်၊ မင်းကတော့..." ဟု ဆိုကာ ဂျရယ်လ်က ချားလ်စ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်တော်ကတော့ 'ဘုရင်' ရဲ့ နေအိမ်ထဲကို ခိုးဝင်မယ်၊ သူ့လူအချို့ကို အလုပ်ရှုပ်နေအောင် လုပ်မယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ကော့ဒ်နဲ့ ကျွန်တော် လိုချင်တဲ့ အရာကို ရှာဖွေမယ်"</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က စကားကို ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို ငါ တကယ် သံသယရှိတယ်။ မင်း အဲဒီမှာ အသုံးဝင်ပါ့မလား။ မင်းဆီကနေ သွေးညှိနံ့တောင် မရဘူး၊ မင်း လူအများကြီး သတ်ဖူးပုံမရဘူး"</p> <p> </p> <p> ဂျရယ်လ်က လက်ပိုက်ကာ သံသယမျက်လုံးများဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ထိုလူကို အေးစက်စွာ ကြည့်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "အကယ်၍ ကျွန်တော် အဲဒီကိုသွားလို့ သေသွားခဲ့ရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်အတွက်တော့ အသုံးဝင်နေမှာပါပဲ"</p> <p> </p> <p>ဂျရယ်လ်က ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ။ မင်းကတော့ အပိုအင်အားတစ်ခုပါပဲ။ ငါ တကယ်လိုအပ်တာက ကော့ဒ်ရဲ့ လူတွေ။ အဲဒီ ဝက်ပုပ်က အဲဒီနေရာမှာ ထိုင်နေတာ ကြာလွန်းနေပြီ"</p> <p> </p> <p>သဘောကောင်းသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ကော့ဒ်က ရယ်မောရင်း ထရပ်လိုက်ကာ "ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဒီပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကနေ ကိုယ်လိုချင်တာတွေ ရကြမှာပါ။ အဲဒါက အကောင်းဆုံးရလဒ်ပဲပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဂျရယ်လ် အခန်းထဲမှ ထွက်သွားသည်နှင့် ကော့ဒ်၏ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး တည်ကြည်သော မျက်နှာထား ပေါ်လာသည်။ သူက ချားလ်စ်ကို ကြည့်ကာ "သူက 'ဘုရင်' ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ မသေခင်မှာ ခင်ဗျား ရေကြောင်းပြမြေပုံကို ရအောင်ရှာပါ" ဟု ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က စိတ်ထဲမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲက အာရုံကြောအချို့ ပျက်စီးနေသော်လည်း သူ့ရှေ့က မြေခွေးအိုကြီးမှာ လွယ်လွယ်နှင့် အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ အခြားသူများကို အသက်စွန့်ခိုင်းပြီး သူကတော့ အသာလေး အကျိုးအမြတ်ယူမည့်သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ခိုးဝင်ဖို့အတွက် အထောက်အကူဖြစ်မယ့် သတင်းအချက်အလက် ရှိလား။ 'ဘုရင်' ရဲ့ နေအိမ်မြေပုံ ဒါမှမဟုတ် အရေးကြီးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ထားလေ့ရှိတဲ့နေရာမျိုးပေါ့"</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"စိတ်မကောင်းပါဘူး၊ အဲဒီအတွက် ကျွန်တော် သိပ်ပြီး အကူအညီမပေးနိုင်ဘူး။ ဘယ်သူမှ 'ဘုရင်' အကြောင်းကို သေသေချာချာ မသိကြဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူ့အိမ်ထဲကို ခိုးဝင်ပြီး အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာသူ မရှိလို့ပဲ။ အထဲမှာ အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာပဲ ကျွန်တော် ပြောနိုင်တယ်"</p> <p> </p> <p>"အင်း..." ချားလ်စ်၏ မျက်မှောင်များ ကြုံ့သွားသည်။ မည်သည့်သတင်းမှမရှိဘဲ အထဲသို့ တိုက်ရိုက်ဝင်သွားခြင်းမှာ ကောက်ရိုးပုံထဲတွင် အပ်ရှာသကဲ့သို့ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>"ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေ လုပ်ဖို့နဲ့ သတင်းစုဆောင်းဖို့ ခင်ဗျားမှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိပါသေးတယ်။ ခင်ဗျား အောင်မြင်ပါစေလို့ ကျွန်တော် ဆုတောင်းပါတယ်၊ ခင်ဗျား ပြောတဲ့စကားတွေလည်း အမှန်ဖြစ်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ ဆော့တွမ်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တပည့်တွေဟာ ဒီလုပ်ဆောင်ချက်အတွက် အများကြီး စတေးရပါလိမ့်မယ်"</p> <p> </p> <p> ကော့ဒ်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်အကြာ။</p> <p> </p> <p>လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် လုပ်ဆောင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ချားလ်စ်သည် နာဝေးလ် သင်္ဘော၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသည်။ သူသည် ရှေ့တွင် ရပ်နေသော ပတ်တီးကို ကြည့်ကာ "ငါ အများဆုံး နှစ်နာရီပဲ ကြာမယ်။ အဲဒီအချိန်ထိ ငါ ပြန်မလာရင် မင်း"</p> <p> </p> <p>"အဲဒါဆို... ကျွန်တော်တို့... ခင်ဗျားကို... လာရှာမယ်..." ဟု ဆိုကာ ပတ်တီးက သူ၏လက်ထဲက ကျောပိုးအိတ်ကို ချားလ်စ်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က ခပ်ဖွဖွရယ်လိုက်ပြီး ကျောပိုးအိတ်ကို ယူလိုက်၏။ သူသည် သူ၏ ပထမအရာရှိကို ပုခုံးအသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီးနောက် သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းနို့တစ်ကောင်သည် နာဝေးလ် သင်္ဘော၏ အထက်ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ယနေ့တွင် ဆော့တွမ်မှာ အလွန်စည်ကားနေသည်။ လူအုပ်ကြား လျှောက်လှမ်းနေရင်း ပင်လယ်ဓားပြများက 'ဘုရင်' ၏ သင်္ဘောအုပ်စုသည် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်မျှအထိ လုယက်နိုင်မည်ကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို ချားလ်စ် ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုပင်လယ်ဓားပြများသည် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကို ဝိုင်းရံထားသည့် ဝံပုလွေများကဲ့သို့ပင်၊ ခြင်္သေ့က စားမရတော့၍ စွန့်ပစ်ထားသည့် အကြွင်းအကျန်များကို စားရန် စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် မီတာ ရာနှင့်ချီ၍ ရှည်လျားသော သင်္ဘောကြီးဆီသို့ အေးအေးဆေးဆေး လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ထိုစဉ်မှာပင် 'ဘုရင်' ကို လက်တွန်းလှည်းဖြင့် တွန်းထုတ်လာသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>အိတ်ကပ်နာရီကို ထုတ်၍ အချိန်စစ်ဆေးပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် အချက်ပြမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ ထိုအတောအတွင်း သူ၏ လက်ထဲက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများကိုလည်း ထပ်မံ စစ်ဆေးနေ၏။ ဤပစ္စည်းများသည်သာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ အားကိုးရမည့်အရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒိုင်း...</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ ပေါက်ကွဲသံနှင့်အတူ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချားလ်စ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ သူ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လူပြက်မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် လူများ စုရုံးလာချိန်တွင် ချားလ်စ်သည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်ကာ သင်္ဘောကြီး၏ နောက်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ကြိုးချိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် အပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တွားတက်ပြီး ရောက်သွားသည့်အခါ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ခမ်းနားမှုကြောင့် အံ့ဩသွားရသည်။ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ပန်းခြံငယ်လေးတစ်ခုအဖြစ် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်၏။ သင်္ဘောအပြင်ဘက်က ဆူညံသံများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ ပန်းလေးများမှာ လှပစွာ ပွင့်လန်းနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေသေချာချာ အကဲခတ်ပြီးနောက် မည်သူမျှမရှိကြောင်း သေချာမှသာ ချားလ်စ်သည် အခန်းတံခါးတစ်ခုဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ရွှေ့လျားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်း၏ အတွင်းပိုင်းမှာ ပို၍ပင် ခမ်းနားလှပေသည်။ မျက်နှာကြက်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ဖန်ဆိုင်းဘုတ်မီးဆိုင်းမှ အလင်းရောင်များက အခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်စေ၏။</p> <p> </p> <p> ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင်များမှာ အခန်း၏ အဓိကအရောင်များဖြစ်ပြီး ငွေရောင်နှင့် ကျောက်စိမ်း အဆင်တန်ဆာများကလည်း ထောင့်တိုင်းတွင် ရှိနေသည်။ စင်္ကြံလမ်းများမှစ၍ ပရိဘောဂများအထိ အရာအားလုံးမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကြီးလဲ... ပင်လယ်ဓားပြခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်က သူဌေးတွေထက်တောင် ပိုပြီး ကောင်းကောင်းနေနေတာပဲ... ဟိုဝက်ကြီးက ဒီလောက်အထိ အနုပညာအမြင် ရှိမယ်လို့ မထင်ထားဘူး..."</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူသည် မီးဖိုချောင်နှင့် ဧည့်ခန်းများကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့၏။ 'ဘုရင်' အနေဖြင့် ရေကြောင်းပြမြေပုံကို ဝှက်ထားနိုင်မည့် အဖြစ်နိုင်ဆုံးနေရာမှာ ကပ္ပတိန်အခန်းကဲ့သို့ နေရာမျိုးသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>အစပိုင်းတွင် ချားလ်စ်သည် အဖမ်းခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိထားနေသော်လည်း တံခါးများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖွင့်ကြည့်သည့်အခါ မည်သူမျှ မရှိသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် ရဲရဲတင်းတင်းပင် အခန်းများကို ရှာဖွေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တိတ်ဆိတ်နေသော အတွင်းပိုင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ အပြင်ဘက်တွင် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေသော အသံများကို ချားလ်စ်၏ နားဖြင့် ကြားနေရသည်။ သူသည် အရေးကြီးသော အချိန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်၏။ အပြင်မှာ ဆူညံနေချိန်မှာပဲ 'ဘုရင်' ပြန်မလာခင် ရေကြောင်းပြမြေပုံကို သူ ရှာတွေ့ရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် အံဆွဲတစ်ခုကို ဆွဲဖွင့်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ လည်ပင်းသို့ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ အနောက်ကနေ အနီးကပ် အသက်ရှူနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ရှူး...</p> <p> </p> <p>လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ချားလ်စ်သည် သူ၏ ဓားကို ထုတ်ယူကာ အနောက်က လေထဲသို့ ခုတ်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်သို့ နောက်ပြန်ဂျွမ်းထိုးကာ ဆင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ ရှာဖွေထားသဖြင့် ရှုပ်ပွနေသော အခန်းထဲတွင် မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရပေ။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ဇဝေဇဝါဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်ကာ ဆက်လက်ရှာဖွေနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျွီ...</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးနားက သစ်သားကုလားထိုင်မှာ ရုတ်တရက် တစ်လက်မခန့် ရွေ့သွားသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ချားလ်စ်သည် ဘာမှမကြားသကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ကာ သူ၏ အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>မည်သည့် သတိပေးချက်မှမရှိဘဲ တံခါးမှာ ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ပိတ်သွားပြီး တံခါးဂျက်ကျသွားသည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချားလ်စ်သည် အခန်းထဲတွင် ပိတ်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဟိုဟို။ သရဲသင်္ဘောလား။ ဒီလို ငရဲကမ္ဘာလို နေရာမျိုးက အရမ်း အန္တရာယ်များတာတောင် မင်းတို့ သရဲတွေကပါ လာပြီး ပါဝင်ချင်နေကြတာလား"</p> <p> </p> <p>လက်ထဲတွင် အံဆွဲကို ကိုင်ထားရင်း ချားလ်စ်သည် လှည့်ကြည့်ကာ ပိတ်နေသော တံခါးကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ဗုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ယမ်းကြိုးကို မီးညှိပြီး တံခါးဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခုခု၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ထိုဗုံးမှာ လေထဲတွင် ဝိုက်သွားပြီး ချားလ်စ်ထံသို့ ပြန်လည် ပျံသန်းလာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဓားကို လျင်မြန်စွာ လွှဲလိုက်ရာ ဗုံးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွား၏။ ထိုစဉ်မှာပင် အခန်းထဲရှိ ချွန်ထက်သော ပစ္စည်းမှန်သမျှမှာ လေထဲသို့ မြောက်တက်လာပြီး ချားလ်စ်ထံသို့ ပျံသန်းလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း...</p> <p> </p> <p>ချားလ်က သစ်သားစားပွဲကိုကိုင်မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သစ်သားစားပွဲကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ ခုန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲက အနက်ရောင်ဓားဖြင့် တံခါးသော့ကို ထိုးဖောက်ကာ အတွင်းပိုင်းယန္တရားကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးနောက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ခမ်းနားလှသော စင်္ကြံလမ်းပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် စင်္ကြံလမ်းပေါ်ရှိ တန်ဖိုးကြီး အိုးများမှာ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကွဲအက်သွားပြီး ချွန်ထက်သော အပိုင်းအစများမှာ လေထဲသို့ မြောက်တက်လာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save