Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၃) သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူသား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြေအနေကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသော ချားလ်စ်သည် သင်္ဘောကြီးအတွင်း ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေမိသည်။ ဤအချိန်တွင် သူသည် သင်္ဘောကြီးတစ်ခုလုံးမှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>အရာဝတ္ထုတိုင်းမှာ သူ့အပေါ် ရန်လိုနေပုံရသည်။ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်းရှိသော ပစ္စည်းတိုင်းက သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူချင်နေကြသည်။ ဤနေရာကို စောင့်ကြပ်ရန် အဘယ်ကြောင့် သက်ရှိလူသား မလိုအပ်သလဲဆိုသည်ကို ယခုမှပင် သူ သေသေချာချာ နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မမြင်ရသော အရာများ၏ တည်ရှိမှုကိုလည်း သူ ခံစားနေရ၏။ ၎င်းတို့သည် သူ့အနီးအနားတွင် ရပ်နေကြပြီး သူ့ကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေရင်း ချားလ်စ်၏ စိုးရိမ်စိတ်များ မြင့်တက်လာသည်။ ဒီအတိုင်းတော့မဖြစ်ဘူး။ အဲဒီအရာတွေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားပစ်ရမယ်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ရုတ်တရက် လမ်းကိုချိုးကွေ့လိုက်ပြီး သူ အမြဲသုံးနေကျ နည်းလမ်းကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ နံရံပေါ်သို့ တွားတက်ကာ သူ၏ဓားကို နံရံထဲသို့ ထိုးစိုက်ပြီး ထောင့်တစ်ခုတွင် ယင်ကောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကပ်နေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့အောက်တွင် လိုက်ပါလာသော ပျံသန်းနေသည့် အိုးခြမ်းပဲ့များမှာလည်း လမ်းချိုးကို လိုက်ကွေ့လာပြီး စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသေမင်းတမန် အပိုင်းအစများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ ချားလ်စ်သည် ထောင့်တွင် ကပ်၍ စောင့်နေလိုက်၏။ ထို့နောက်မှ သူ ပုန်းအောင်းရာနေရာမှ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်။ သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ထွက်နေ၏။ "တောက်... ဟိုဝက်ကြီးက ပိုးမွှားတွေကိုပဲ မွေးထားတာ မဟုတ်ဘူး၊ သရဲတွေကိုပါ မွေးထားတာလား"</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဂေါသစ်စတိုင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသည့် မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တိုးလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ငွေရောင် ဆံနွယ်ရှည်များ၊ ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်များနှင့် မျက်လုံးအထက်က မှဲ့လေးတို့ကြောင့် သူမမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှပေသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ချစ်စရာကောင်းသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရခြင်းမှာ ချားလ်စ်ကို ကျောချမ်းသွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ အကြည့်များ ဆုံသွားကြသည်။ ချားလ်စ်သည် ချက်ချင်းပင် သူမထံသို့ ပြေးသွားကာ သူ၏ အနက်ရောင်ဓားကို သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ကပ်လိုက်သည်။ သူမ အော်မရအောင် ပါးစပ်ကိုလည်း လက်ဖြင့် ပိတ်ထားလိုက်၏။ သူမ၏ နွေးထွေးသော အသက်ရှူသံကို လက်ပေါ်တွင် ခံစားလိုက်ရသည့်အခါမှသာ သူမမှာ သက်ရှိလူသားတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိရသဖြင့် သူ စိတ်အေးသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>တောက်... တောက်...</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေး၏ မျက်ရည်များမှာ ချားလ်စ်၏ လက်ပေါ်သို့ ကျလာပြီး သူမ၏ မျက်တောင်ရှည်များမှာလည်း သနားစရာကောင်းအောင် လှုပ်ခတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>"ကလေးမလေး၊ စိတ်လျှော့ပါ။ ရေကြောင်းပြမြေပုံ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ပြောပြရင် ငါ နင့်ကို လွှတ်ပေးမယ်"</p> <p> </p> <p> ချားလ်စ်က ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားသော လက်ကို လျှော့ပေးလိုက်သော်လည်း မိန်းကလေးမှာ ဝမ်းနည်းသော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ချားလ်စ်သည် သူမကို ဓားစာခံအဖြစ် ခေါ်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ အမူအရာကို ကြည့်ရသည်မှာ 'ဘုရင်' အတွက် အရေးပါသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရ၏။ အကယ်၍ စောစောကကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အရာများနှင့် ထပ်မံတွေ့ပါက သူမကို အသုံးချနိုင်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် အပြင်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်ရုံရှိသေးသော်လည်း မိန်းကလေးမှာ သူမ၏ သားရေဖိနပ်လေးများ စီးထားသော ခြေထောက်ငယ်လေးများဖြင့် ရုန်းကန်နေတော့သည်။ သူမသည် အောက်သို့ ဆင်းချင်ပုံရ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ် ရောက်သည်နှင့် သမင်ပေါက်လေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရှေ့သို့ ခုန်ပေါက် ပြေးထွက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>လှေကားနှစ်ထပ်ခန့်ကို တက်ပြီးနောက် မိန်းကလေးသည် အခန်းတံခါးတစ်ခုကို ဖွင့်ကာ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ချားလ်စ် အထဲသို့ လိုက်ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မိန်းကလေးမှာ အနီရောင် အသီးများစွာကို သူမ၏ ဝတ်စုံဖြင့် ပိုက်၍ ပြန်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက သူ့ကို လွှတ်ပေးဖို့ အသီးတွေနဲ့ လာဘ်ထိုးနေတာလား။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ် ထိုအသီးများကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားရသည်။ ထိုအသီးများမှာ မြေအောက်ကမ္ဘာတွင် တွေ့ရလေ့ရှိသော အသီးများနှင့် မတူပေ။ အတိအကျပြောရလျှင် မြေပေါ်ကမ္ဘာက ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က တစ်လုံးကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး "ဒါ... ဒါတွေကို နင် ခဏခဏ စားသလား" ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးက ချစ်စရာကောင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြ၏။ သူမ၏ အဖြေကြောင့် ချားလ်စ်၏ စိတ်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်း...</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အောက်ထပ်မှ ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံလည်း လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဆူညံသံကို ကြားရသည့်အခါ မိန်းကလေးသည် သူမ၏ လက်ညှိုးကို နှုတ်ခမ်းတွင် တင်ကာ တိတ်တိတ်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် ချားလ်စ်၏ လက်ညှိုးကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဒီကလေးမက ငါ့ကို ဘယ်ခေါ်သွားချင်နေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ နောက်စေ့ကို ကြည့်ရင်း ချားလ်စ်သည် ချယ်ရီခရမ်းချဉ်သီးကို အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ကာ သူမ၏ နောက်မှ ခါးကို အနည်းငယ်ကိုင်း၍ လိုက်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောကြီးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပြီး အခန်းပေါင်းများစွာ၊ အထပ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည်။ ချားလ်စ်မှာ ဤဝင်္ကပါထဲတွင် ခေါင်းပင် မူးလာမိ၏။</p> <p> </p> <p>ဒုန်း...</p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့က နံရံမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ထွက်သွားပြီး 'ဘုရင်' မှာ ထိုအပေါက်မှ ဝင်လာသည်။ သူသည် သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေပြီး လက်ထဲတွင် လူ့ခေါင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ထားသည်။ ဂျရယ်လ်၏ ခေါင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျရယ်လ်၏ ခေါင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် ချားလ်စ်၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ညှိုးငယ်သွားရသည်။ ထိုမဟာမိတ်၏ အစီအစဉ်မှာ ကျဆုံးသွားရုံတင်မကဘဲ အချိန်စောလွန်းစွာ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် 'ဘုရင်' နှင့် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် သူ၏လက်နက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်စဉ်မှာပင် 'ဘုရင်' ၏ ဝဖြိုးလှသော မျက်နှာပေါ်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုကျသွားပြီး မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ဒဏ်ရာရနေသော သတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အော်ဟစ်ငိုယိုနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးသည် ချားလ်စ်၏ လက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး 'ဘုရင်' ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားသည်။ စောစောကအထိ စကားတစ်လုံးမှ မပြောခဲ့သော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများ ပွင့်ဟလာပြီး ငါးမန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော သွားများကို ပြသလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်။ နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ကျူးကျော်သူ ရောက်နေတယ်လေ"</p> <p> </p> <p>စင်္ကြံလမ်းက မီးဆိုင်းမှာ 'ဘုရင်' ၏ အပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် နံရံမှ သံချေးတက်နေသော သံချောင်းတစ်ချောင်း ပြုတ်ထွက်လာပြီး 'ဘုရင်' ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွား၏။ 'ဘုရင်' ၏ အော်ဟစ်သံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"ဘာကြီးလဲဟ" ချားလ်စ်သည် တစ်ချက်ကလေးမျှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ လှည့်၍ ထွက်ပြေးလေတော့သည်။ တစ်ယောက်တည်းကို ရင်ဆိုင်ဖို့ သူ ကြိုးစားချင်သော်လည်း နှစ်ယောက်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့မှာ သေမင်းထံ သွားနေခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးက သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းလေးများကို မြှောက်လိုက်ရာ 'ဘုရင်' ၏ ကိုယ်ထဲမှ သံချောင်းမှာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာပြီး လေထဲတွင် ဝဲနေသည်။ ထို့နောက် ထိုသံချောင်းမှာ 'ဘုရင်' ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးဆီသို့ ပျံသန်းသွားပြီး မျက်လုံးကို ထိုးဖောက်ကာ ပြန်ထွက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>"သူ့ကို ဖမ်းစမ်း။ ငါ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် စားချင်တယ်။ သူသာ လွတ်သွားရင် ဒီလအတွင်း နင် ဘာမှစားရမယ် မမှတ်နဲ့"</p> <p> </p> <p> မိန်းကလေးက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် စင်္ကြံလမ်းအတိုင်း အသည်းအသန် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးငယ်မှာ 'ဘုရင်' ထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသောသူ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p> သို့သော် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိပေ၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် 'ဘုရင်' ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ပုံစံမျိုးစုံရှိသည့် ပိုးမွှားများမှာ သူ့နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ အစွမ်းကုန် ပြေးနေသော်လည်း ထိုပိုးမွှားများမှာ သူ့ကို မီတော့မည့်အခြေအနေ ဖြစ်နေသည်။ ၎င်းတို့၏ အရှိန်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှပြီး 'လူပြက်မျက်နှာဖုံး' တပ်ထားလျှင်ရသည့် လူသားတစ်ဦး၏ အကန့်အသတ်ထက်ပင် သာလွန်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂရုတ်... ဂရုတ်...</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ မေးရိုးများနှင့် ပါးစပ်များ လှုပ်ရှားနေသော အသံကို ချားလ်စ် ကြားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုးမွှားများ ခုန်အုပ်တော့မည့်အချိန်တွင် ချားလ်စ်က အစီအစဉ်တစ်ခုကို ချက်ချင်း စဉ်းစားလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အသားထဲက သံကလစ်အချို့ကို ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်က အလင်းရောင်များဆီသို့ ပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခွပ်... ခွပ်... ခွပ်...</p> <p> </p> <p>စင်္ကြံလမ်းက မီးလုံးများ ကွဲအက်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မှောင်အတိ ကျသွားလေသည်။ ပိုးမွှားများမှာ မည်သည့်ဘက်ကို တိုက်ခိုက်ရမည်ကို မသိတော့ဘဲ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>မှောင်နေချိန်တွင် ပိုးမွှားများမှာ မျက်စိမမြင်ကြသော်လည်း ချားလ်စ်မှာမူ သူ၏ မြင်ကွင်းစွမ်းအားကြောင့် အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ ပစ္စတိုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စက်သေနတ်တစ်လက်ကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်လေတော့သည်။ ပိုးမွှားများ၏ ခေါင်းများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါက်ထွက်သွားပြီး အစိမ်းရောင် အရည်များမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွား၏။</p> <p> </p> <p>ခေတ္တမျှ အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားသော်လည်း ချားလ်စ်မှာ ထိုနေရာတွင် ကြာကြာမနေဝံ့ပေ။ 'ဘုရင်' ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သလို သူ၏ မစ်ရှင်မှာလည်း ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု သူ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာရပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သွားလေရာလမ်းတစ်လျှောက်တွင် ချားလ်စ်သည် မီးလုံးများကို ရိုက်ခွဲပစ်ခဲ့သည်။ အမှောင်ထဲတွင် သူ ပို၍ လုံခြုံသည်ဟု ခံစားရပြီး အပြင်ထွက်ပေါက်ကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေ၏။</p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူ၏ နားထဲတွင် သာယာသော သီချင်းသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုတေးသံမှာ အလွန်ပင် လှပလွန်းသဖြင့် ချားလ်စ်သည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အလေးအပင်များ လျော့ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် များမကြာမီမှာပင် အခြေအနေမှာ ဆိုးရွားလာသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ လျင်မြန်စွာ ရှည်လာပြီး အရေပြားအောက်က အရိုးများမှာလည်း ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကြီးထွားလာကာ အပြင်သို့ ထိုးထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆိုးဆုံးမှာ ထိုမျှမကသေးပေ။ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ရုတ်တရက် အပြင်းအထန် ရစ်နာလာသဖြင့် ချားလ်စ်သည် သူ၏ လက်ညှိုးကို လည်ချောင်းထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ အန်ထုတ်လိုက်သောအရာမှာ မနက်စာများ မဟုတ်ဘဲ တွန့်လိမ်နေသော အညိုရောင် နွယ်များနှင့် လျင်မြန်စွာ ပွင့်လိုက် ညှိုးလိုက် ဖြစ်နေသော မှိုများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"တောက်..." ချားလ်စ်သည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ပြန်ထလာစဉ်မှာပင် သူ၏ လက်ဖမိုးမှာ ရုတ်တရက် ယားယံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ အစိမ်းရောင် မှော်မန္တန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ပေါက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသီချင်းသံမှာ ပတ်ဝန်းကျင်က အရာအားလုံးကို အသက်ပြန်သွင်းပေးနိုင်သော မှော်စွမ်းအားတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ အကယ်၍ သူ အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းမရှာနိုင်ပါက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ကြီးထွားလာသော သက်ရှိများက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဆွဲဖြဲပစ်တော့မည်ကို ချားလ်စ် သိလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save