Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၄) ရေကြောင်းပြမြေပုံ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မရပ်မနား တိုက်ခိုက်နေသော သီချင်းသံမှာ သူ၏နားထဲသို့ ဆက်လက် စီးဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ နားနှစ်ဖက်ကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေမှုကို တားဆီးရန် အနည်းငယ်မျှသာ အထောက်အကူ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်များမှာ ယခုအခါ အဆစ်အမြစ်ရောင်ရောဂါ ခံစားနေရသူများကဲ့သို့ ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်ယွင်းကာ ဖောင်းကြွလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်သည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် ပြန်ထလာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူသည် စင်္ကြံလမ်းဘေးရှိ ဗီဒိုတစ်ခုဆီသို့ ပြေးသွားကာ ငွေထည်ဇွန်းခက်ရင်း အစုံလိုက်ကို ကောက်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> သူ၏ အနက်ရောင်ဓားဖြင့် လျင်မြန်စွာ ခုတ်ဖြတ်လိုက်သည့်အခါ ထိုငွေထည်များမှာ ချွန်ထက်သော ငွေသံချောင်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လက်တစ်ဖက်စီတွင် ငွေသံချောင်းတစ်ချောင်းစီ ကိုင်ထားရင်း ချားလ်စ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ၎င်းတို့ကို သူ၏ နားစည်ထဲသို့ ရက်ရက်စက်စက် ထိုးစိုက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> နားစည်ပေါက်ထွက်သွားသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုကြောင့် ချားလ်စ်မှာ ဒူးထောက်ကျသွားရသော်လည်း မျက်နှာဖုံးအောက်က မျက်နှာတွင်မူ စိတ်အေးသွားသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p> သီချင်းသံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီဖြစ်သလို မရပ်မနား ဖြစ်ပေါ်နေသော ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲမှုများမှာလည်း ရပ်တန့်သွားပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ပေါက်နေသော မှော်များကို ခါထုတ်ပစ်လိုက်ပြီး ချားလ်စ် ရှေ့သို့ ဆက်တိုးခဲ့သည်။ လတ်တလော အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤသင်္ဘောကြီးထဲမှ ပြန်ထွက်ရန်မှာ ဝင်လာစဉ်ကထက် ပို၍ ခက်ခဲပုံရသည်။</p> <p> </p> <p> တစ်ပုံစံတည်းဖြစ်နေသော စင်္ကြံလမ်းများနှင့် အခန်းများကြားတွင် လမ်းရှာရသည်မှာ ချားလ်စ်ကို ခေါင်းပင် မူးလာစေ၏။</p> <p> </p> <p>နံရံတွေကိုပဲ ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်ရမလား။ ဒါပေမဲ့ ပေါက်ကွဲသံကြောင့် ဟိုနှစ်ယောက် ရောက်လာနိုင်မလား။</p> <p> </p> <p>သူ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် တံခါးတစ်ခုပေါ်ရှိ ‘ကပ္ပတိန်အခန်း’ ဟူသော စာသားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဘယ်လိုမှ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ချားလ်စ်သည် ထိုတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။ အကယ်၍ မြေပုံရှိနိုင်မည့် နေရာဆိုလျှင် ဤနေရာသာ ဖြစ်ရပေလိမ့်မည်!</p> <p> </p> <p>အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် စောစောက မိန်းကလေးငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် သစ်သားစားပွဲကြီးပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်နေပြီး ခြေထောက်လေးများကို လွှဲကာ သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ပါးစပ်ကြီးကို ဟ၍ သီချင်းဆိုနေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>အလွန်အန္တရာယ်များသော အခြေအနေဖြစ်သော်လည်း ချားလ်စ်သည် နံရံဆီသို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။ ၎င်းမှာ ရေကြောင်းပြမြေပုံ ဖြစ်သည်။ ထိုမြေပုံတွင် သာမန်မြေပုံများထက် ပို၍ ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေဒေသများကို မှတ်သားထား၏။</p> <p> </p> <p>လျင်မြန်သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် ချားလ်စ်သည် အနက်ရောင်ဓားကို ထိုမိန်းကလေးထံသို့ ဝှေ့ယမ်းပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရေကြောင်းပြမြေပုံဆီသို့ အစွမ်းကုန် ပြေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပုံနှင့် နီးကပ်သွားသည့်အခါ ချားလ်စ်သည် မြေပုံပေါ်ရှိ အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို မြင်လိုက်ရပြီး ထိုအချက်အလက်သစ်များကို သူ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ မှတ်သားလိုက်၏။ ထိုစဉ်မှာပင် သူ ပစ်ပေါက်လိုက်သော အနက်ရောင်ဓားမှာ ဝိုက်၍ ပြန်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်၍ ခုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သွေးများမှာ ချားလ်စ်၏ မျက်လုံးထဲသို့ စီးဝင်သွားသဖြင့် မြေပုံကို ဆက်လက်လေ့လာရန် အခက်တွေ့သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှ ဓားကို ဖယ်ရှားပြီး သွေးများကို သုတ်လိုက်နိုင်သည့် အချိန်တွင်မူ မိန်းကလေးမှာ ပြုံးလျက်သားဖြင့် သူ၏ အနောက်တွင် ရပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း နားမကြားတော့သော ချားလ်စ်မှာ ဘာသံမှ မကြားရပေ။</p> <p> </p> <p>‘လူပြက်မျက်နှာဖုံး’ ၏ အောက်တွင် ချားလ်စ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p> “ဒါဆို ဟိုဝက်ကြီးက တကယ့်ဘုရင် မဟုတ်ဘူးပေါ့။ နင်ကမှ ဆော့တွမ်ရဲ့ တကယ့်အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်မှာပဲ၊ ဟုတ်တယ်မလား”</p> <p> </p> <p>စိတ်စွမ်းအားဖြင့် ပစ္စည်းများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းနှင့် သီချင်းဆိုခြင်းဖြင့် အရာအားလုံးကို အသက်သွင်းနိုင်သော စွမ်းအားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဤကလေးမမှာ သာမန် ခြောက်နှစ် ခုနစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေး မဟုတ်ကြောင်း ချားလ်စ် သေချာပေါက် သိလိုက်သည်။ ဤအရာများမှာ သူမ ထုတ်ပြထားသော စွမ်းရည်အချို့သာ ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက လက်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရုံဖြင့် ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂျွတ်...</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်၏ ဘယ်ဘက် လက်မောင်းမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သော ပုံစံဖြင့် လိမ်ကောက်သွားရသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် ခံစားနေရသော ပြင်းထန်သည့် နာကျင်မှုကလည်း ရေကြောင်းပြမြေပုံဆီသို့ ဦးတည်ထားသော သူ၏ အကြည့်များကို မလွှဲနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် ရှိသမျှ စိတ်စွမ်းအားကို သုံး၍ မြေပုံကို ဆက်လက် မှတ်သားနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအရိပ်အယောင် ပေါ်လာပြီး သူမ၏ လက်ကို အနည်းငယ် ညှစ်လိုက်သည့်အခါ ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ ဆိုးရွားသော ပုံစံဖြင့် လိမ်ကောက်သွားရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အရိုးတိုင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်း အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ကျိုးကြေသွားသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကြိုးပြတ်သွားသော ရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ ပြိုကျသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ‘ဘုရင်’ မှာ သွေးများရွှဲလျက် အခန်းထဲသို့ အသည်းအသန် ပြေးဝင်လာသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် သနားစရာကောင်းအောင် လဲလျောင်းနေသော ချားလ်စ်ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အငြိုးအတေးများ လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...</p> <p> </p> <p>‘ဘုရင်’ သည် လဲကျနေသော လူထံသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ‘ဘုရင်’ က ချားလ်စ်ကို ကောက်ယူရန် ခါးကိုင်းလိုက်သည့်အချိန်မှာပင် လဲကျနေသူမှာ ရုတ်တရက် ပြန်ထလာပြီး သစ်ကျားသစ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် အခန်းအပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား။ ဒါမျိုး ဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ထားဘူး မဟုတ်လား။ ဒီမျက်နှာဖုံးကို တပ်ထားရင် ငါက အရမ်းကို ပျော့ပျောင်းသွားတာကွ။ အခု ငါ့ကို ဖမ်းကြည့်စမ်းပါဦး ငတုံး”</p> <p> </p> <p>ချားလ်စ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အခန်းအပြင်သို့ ရောက်သည်နှင့် သူသည် စကားတစ်လုံးမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူကာ မီးညှိပြီး အနောက်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အရှိန်က သူ့ကို ရှေ့သို့ ပိုမို လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိစေသည်။ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချားလ်စ်သည် သူ၏ အိတ်ထဲက ပေါက်ကွဲစေတတ်သော ပစ္စည်းများကို အနီးရှိ ထောင့်တစ်ခုတွင် အမြန်ဆုံး ချထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ မြေပုံကို မှတ်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ အခု သူ လွတ်မြောက်နိုင်ဖို့ပဲ လိုတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုန်း...</p> <p> </p> <p>ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုနှင့်အတူ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ‘ဘုရင်’ ၏ နေအိမ် နံရံတွင် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် ဆော့တွမ်ရှိ ဆင်းရဲသား ပင်လယ်ဓားပြများ နေထိုင်ရာ သင်္ဘောခန်းငယ်လေးများကို မြင်နေရသည်။ သင်္ဘော၏ အမြင့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချားလ်စ်သည် ထိုအပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက် လေဟာနယ်ထဲသို့ ရဲဝံ့စွာ ခုန်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လေထဲတွင် ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး အတောင်ပံ အကျယ် ငါးမီတာခန့်ရှိသော လင်းနို့ကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် အတောင်ပံများကို အစွမ်းကုန် ခတ်လိုက်ပြီး ဆိပ်ကမ်းဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပျံသန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော နံရံအပေါက်ကြီးနောက်တွင် ရပ်ကာ ပျံသန်းသွားသော လင်းနို့ကို ကြည့်ရင်း မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် မှောင်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p> “အမိန့်ထုတ်လိုက်စမ်း။ ဒီမှာရှိတဲ့ ပင်လယ်ဓားပြအားလုံးကို အသိပေးလိုက်။ သူ့ကို သတ်နိုင်တဲ့သူကို အက်ကိုး ဆယ်သန်း ဆုချမယ်”</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေးက အမိန့်ပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်နေသော ‘ဘုရင်’ သည် ခေါင်းကို အသည်းအသန် ညိတ်ပြကာ ပျက်စီးနေသော အပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ခုန်ချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>များမကြာမီမှာပင် ကောင်းကင်ယံမှာလည်း လုံခြုံမှုမရှိကြောင်း ချားလ်စ် သိလိုက်ရသည်။ ခရီးတစ်ဝက်ခန့် ရောက်သည့်အခါ ဆော့တွမ်ရှိ အမြောက်များအားလုံးမှာ သူ့ထံသို့ ဦးတည်လှည့်လာကြသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဒုန်း...</p> <p> </p> <p>အမြောက်ကျည်တစ်လုံးမှာ လေထဲတွင် တဝီဝီမြည်ကာ သူ့ထံသို့ ပျံသန်းလာသည်။ ချားလ်စ်သည် လျင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအမြောက်ကျည်မှာ သူ့ဘေးတွင် ပေါက်ကွဲသွားသဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေဟုန်ကြောင့် သူ၏ လမ်းကြောင်းမှာ မီတာအနည်းငယ်ခန့် လွင့်ထွက်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် အတောင်ပံများကို ရုပ်သိမ်းကာ ဆက်လက် ပျံသန်းရင်း အမြောက်ကျည်များ၏ ဒဏ်မှ လွတ်ကင်းစေရန် သင်္ဘောခေါင်မိုးများနှင့် ရွက်တိုင်များအနီးသို့ ကပ်၍ ပျံသန်းခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အမြောက်ကျည်များ၏ တိုက်ခိုက်မှု မရှိတော့သော်လည်း အခြားသော အန္တရာယ်များ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>သေနတ်ပစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျည်ဆန်များမှာ ချားလ်စ်၏ ဘယ်ဘက်အတောင်ပံကို အပေါက်များ ဖြစ်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ့အောက်ရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်က ပင်လယ်ဓားပြများမှာ ရူးသွပ်နေကြပုံရသည်။ သူတို့သည် လက်လှမ်းမီရာ လက်နက်မှန်သမျှကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချားလ်စ်ကို ရူးသွပ်စွာ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် နီမြန်းနေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ‘ဘုရင်’ က သူ့ခေါင်းကို အလွန်များပြားသော ဆုငွေ ထုတ်ထားသည်ကို ချားလ်စ် ခန့်မှန်းမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သာမန် သေနတ်ပစ်သံများအပြင် မီးလုံးများ၊ လျှပ်စီးတိုက်ခိုက်မှုများ စသည့် မထင်မှတ်ထားသော တိုက်ခိုက်မှုများကလည်း ချားလ်စ်ကို ကျဆုံးအောင် ကြိုးစားနေကြသည်။ အချို့သော ပင်လယ်ဓားပြများမှာမူ သူ မသိသော နည်းလမ်းအချို့ကို သုံး၍ လေထဲသို့ ပျံတက်ကာ လိုက်လံ တိုက်ခိုက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ အပြင်းအထန် တိုက်ခိုက်ခံရမှုများကြောင့် ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဒဏ်ရာများ များပြားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အထူးပြုလုပ်ထားသော ကျည်ဆန်တစ်လုံးမှာ ချားလ်စ်၏ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းကို ထိုးဖောက်သွားသဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အပေါက်ကြီး ဖြစ်သွားရ၏။ ပြင်းထန်သော မောပန်းနွမ်းနယ်မှုကြီးက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး သတိများ လွတ်မြောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရှေ့ကလမ်းကြောင်းမှာ ရှင်းလင်းသွားသည်။ ပင်လယ်ဓားပြများ မရှိတော့ဘဲ သင်္ဘောများ ပြည့်နှက်နေသော ဆိပ်ကမ်းမှာ သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ချားလ်စ်မှာ ဝမ်းသာချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ အဝါရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ကြမ်းပြင်မှ ခုန်တက်လာပြီး သူ့ကို အရှိန်ဖြင့် ဝင်တိုက်လိုက်လေတော့သည်။ ဒဏ်ရာများစွာ ရထားသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိုပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်တော့ဘဲ ပင်လယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားရသည်။</p> <p> </p> <p>ပြုတ်ကျနေစဉ်အတွင်း ချားလ်စ်သည် ခက်ခဲစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ‘ဘုရင်’ သည် သူ့ကို ဖက်တွယ်ထားပြီး သူ၏ အသားများကို ရူးသွပ်စွာ ကိုက်ဖြတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ဗွမ်း...</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အေးစက်လှသော ပင်လယ်ရေထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မှောင်အတိကျနေသော ပင်လယ်ရေအောက်တွင် ချားလ်စ်သည် ‘ဘုရင်’ ၏ လက်မှ လွတ်မြောက်ရန် အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေသည်။ သူ လွတ်မြောက်တော့မည့်အချိန်မှာပင် ‘ဘုရင်’ ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကင်းခြေများကဲ့သို့ သတ္တဝါများစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ ချိတ်ကဲ့သို့သော ခြေထောက်များကို သုံး၍ ချားလ်စ်ကို မြဲမြံစွာ တွယ်ကပ်ထားကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦး၏ သွေးများကြောင့် ပင်လယ်ရေမှာ တဖြည်းဖြည်း နီရဲလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဘုရင်’ ၏ ပုပ်သိုးနေသော သွားများမှာ လျင်မြန်စွာ ကြွေကျသွားပြီး ၎င်းတို့နေရာတွင် ချွန်ထက်လှသော အမည်းရောင် အစွယ်များဖြင့် အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် ငမ်းငမ်းတက် ဆာလောင်နေသော ဘီလူးတစ်ကောင်နှင့် တူလှပြီး ချားလ်စ်ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးမြိုရန် အသားများကို တစ်စစီ ကိုက်ဖြတ်နေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save