Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၅၇) မာဂရက်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အေးစက်သော လေညင်းကြောင့် မာဂရက်သည် အိပ်စက်ရာမှ နိုးလာခဲ့သည်။ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များဖြင့် သူမသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လိုက်၏။ ဘာမှ ပြောင်းလဲမသွားပေ။ သူမသည် မရင်းနှီးသော သင်္ဘောကုန်းပတ်တစ်ခုပေါ်တွင် ပိတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပဲ့ထိန်းခန်း၏ မှန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးကို ပတ်တီးများ ပတ်ထားသော လူတစ်ယောက်သည် တက်မကို ကိုင်တွယ်နေသည်ကို သူမ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေ၏။ သူသည် သူတို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်သည် အစပိုင်းတွင် သူမသည် ငရဲခန်းမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီး အိမ်သို့ ပြန်နေပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလူသည် သူတို့ကို ယဇ်ပူဇော်ရန်အတွက် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်ရသည်။ အကယ်၍ သင်္ဘောကပ္ပတိန်သာ သူ့အလိုလို ပြန်မရောက်လာခဲ့လျှင် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် မှောင်မိုက်သော ပင်လယ်ရေအောက်သို့ နစ်မြုပ်နေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ဖခင်ပြောခဲ့သော စကားမှာ အလွန်မှန်ကန်လှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်ထဲက လူတိုင်းဟာ လူဆိုးတွေပဲ”</p> <p> </p> <p> သူတို့သည် ဥပဒေကိုလည်း ဂရုမစိုက်သလို အသက်ကိုလည်း တန်ဖိုးမထားကြပေ။ သူတို့အတွက် လူ့အသက်မှာ ငါးတစ်ကောင်နှင့် မခြားပေ။</p> <p> </p> <p>‘ အဖေ... ဘယ်မှာလဲ။ သမီးကို ကယ်ပါဦး... အကယ်၍ သမီးကို ဒီကနေ ကယ်ထုတ်ပေးနိုင်ရင် ဝဲယာတို မှာပဲ နေပါ့မယ်၊ ဘယ်တော့မှ ကျွန်းပေါ်ကနေ ထွက်မသွားတော့ပါဘူး။ ‘</p> <p> </p> <p>ဖခင်ဖြစ်သူကို သတိရကာ မာဂရက်၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ဆူညံသံများစွာ သူမ၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သင်္ဘောသားများသည် ကုန်းပတ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် နိုးထလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စကားဝိုင်းများကိုလည်း သူမ ကြားနေရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကျွန်တွေကို ငါတို့ ဆက်ထားမှာလား။ သန္တာကျွန်းစုမှာ ကျွန်ကုန်ကူးတာကို ခွင့်မပြုဘူးလေ၊ အဲဒီတော့ သူတို့ကို ပြန်ခေါ်သွားလို့ ဘာထူးမှာလဲ။ ပင်လယ်ထဲပဲ ပစ်ချလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်”</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောသား၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကျွန်များ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ချောင်ပိတ်မိနေသော ကြွက်များကဲ့သို့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပိုမို တိုးကပ်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ပထမအရာရှိက သူ့ပိုက်ဆံနဲ့သူ ဝယ်ထားတာဆိုတော့ ဒါတွေက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ။ မင်းမှာ သူတို့ကို ပစ်ချရဲတဲ့ သတ္တိရှိလို့လား”</p> <p> </p> <p>“အေးပေါ့... မလုပ်ရဲပါဘူး။ ကပ္ပတိန်ကလွဲရင် ဘယ်သူက သူ့ကို သွားရှုပ်ရဲမှာလဲ။ အကယ်၍ ငါကသာ သူ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်မိရင် နောက်တစ်ခေါက်ကျရင် ငါ့ကိုပဲ ယဇ်ပူဇော်လိုက်ဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“လျှောက်မပြောစမ်းနဲ့။ ဟိုအပေါ်မှာ သူ တက်မကို ကိုင်နေတာ မမြင်ဘူးလား။ သူ ကြားသွားရင် မင်း သေလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောသားများ၏ ဖိနပ်သံများ သူတို့ထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာသည်ကို မြင်ရသည့်အခါ မာဂရက်သည် သူမ၏ ညစ်ပတ်နေသော ဂုန်နီအိတ်ထဲသို့ ခေါင်းကို အမြန် ဝှက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဗွမ်း...</p> <p> </p> <p>ညစ်ပတ်သော ရေများ စိုရွှဲနေသော ကြမ်းတိုက်တံမှာ ကျွန်များကို ထိမှန်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မျက်လုံးမပါဘူးလား။ ငါ ကြမ်းတိုက်နေတာ မမြင်ဘူးလား။ ဟိုဘက်ကို သွားကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>ထောင့်တစ်ခုတွင် စုနေသော ကျွန်များသည် အမြန်ထကာ ကြွက်အုပ်ကြီးကဲ့သို့ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်သည်လည်း လူအုပ်နောက်သို့ လိုက်ရန် ထလိုက်သော်လည်း သန်မာထွားကြိုင်းသော သင်္ဘောသားတစ်ယောက်က သူမ၏ လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ အသားမာများ တက်နေသော လက်ချောင်းကြီးများဖြင့် သူမ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲမကာ မျက်နှာကို အပေါ်သို့ ပင့်တင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်စမ်း... ဒီကျွန်မလေးက တော်တော်လေး လှသားပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုသင်္ဘောသားက ရမ္မက်ဇောဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောသား သုံးယောက်၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံထားရသဖြင့် မာဂရက်မှာ ကြောက်လန့်တုန်ရီနေသည်။ သူမ၏ အကြည့်များတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အနောက်သို့ ဆုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ၏ ကျောမှာ သင်္ဘောလက်ရန်းနှင့် ထိနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအတွက် ထွက်ပြေးစရာ လမ်းမရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ရေပုံးတစ်ပုံးဖြင့် သူမကို လောင်းချလိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်က ညစ်ပတ်မှုများမှာ ဆေးကြောသွားတော့သည်။ သူမ၏ ဖြူစင်သော အသားအရေမှာ ပေါ်ထွက်လာပြီး လှပသော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် မျက်တောင်ရှည်များ ဝန်းရံထားသော မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးမှာ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်၏ အလှအပကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သင်္ဘောသားများမှာ ရမ္မက်ဇောများကြောင့် အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာကြသည်။ သူတို့ မိန်းမနှင့် ဝေးကွာနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အငမ်းမရ ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူသုံးယောက်၏ ရိုင်းစိုင်းသော အကြည့်များအောက်တွင် မာဂရက်မှာ ရုန်းကန်ကာ ထိတ်လန့်တကြီး အော်ဟစ်နေမိသည်။ ဆော့တွမ်တွင် အခြားသော မိန်းကလေးများအပေါ် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို သူမ တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မကို လွှတ်ပါ။ ကျွန်မက ‘ဝဲယာတို’ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ သမီးပါ။ ခင်ဗျားတို့ ကျွန်မကို ဒီလိုလုပ်လို့ မရဘူး။ အဖေ။ ကယ်ပါဦး” ဟု မာဂရက်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးကာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလုပ်နေကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p> လူသုံးယောက်၏ အနောက်မှ မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သင်္ဘောသားများသည် ထိုအသံရှင် ရောက်လာသည်နှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ သူတို့သည် ကြမ်းပြင်ပေါ်က ကြမ်းတိုက်တံများကို အမြန်ကောက်ယူကာ တန်းစီရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်ကို သတင်းပို့ပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ကုန်းပတ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတာပါ ခင်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>“ငါ့သင်္ဘောပေါ်မှာ ဘာလို့ ကျွန်တွေ ရှိနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်က မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ္ပတိန်... ပထမအရာရှိက တစ်ယောက်ကို အက်ကိုး ၄၀၀၀ နဲ့ ဝယ်ခဲ့တာပါ။ သူတို့ကို ကပ္ပတိန်ကို ကယ်ဖို့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ဖို့ ဝယ်လာတာပါ”</p> <p> </p> <p> သင်္ဘောသားတစ်ယောက်က ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်သည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ရောက်လာသော ထိုလူငယ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အနက်ရောင် ဆံပင်များ ရှိပြီး နက်ပြာရောင် ကပ္ပတိန် ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ အမာရွတ်မှာ သူ၏ မျက်နှာကို ပို၍ ကြမ်းတမ်းသော ပုံစံ ပေါက်စေ၏။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောသားများမှာ ထိုလူ၏ အရှိန်အဝါအောက်တွင် တုန်လှုပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မာဂရက်သည် ထိုလူငယ်ထံသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျနေလျက် သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ တောင်းပန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> “ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး။ ကျွန်မ အိမ်ပြန်ချင်ပါတယ်။ နောက်ဆိုရင် ပင်လယ်ထဲကို ဘယ်တော့မှ”</p> <p> </p> <p>မာဂရက် စကားမဆုံးခင်မှာပင် မမြင်ရသော အရာတစ်ခုက သူမကို ပတ်ရစ်ကာ တွန်းထုတ်လိုက်သည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်သည် ခက်ခဲစွာ ပြန်ထိုင်လိုက်သည့်အခါ ထိုလူငယ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ခန့်ညားသော မျက်နှာကို အနီးကပ် မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မာဂရက်၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ဝဲယာတိုအုပ်ချုပ်ရေးမှူးရဲ့ သမီးလို့ ပြောတယ်ပေါ့။ မင်းမှာ သက်သေရှိသလား”</p> <p> </p> <p> ကပ္ပတိန်က အေးစက်သော လေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်၏ စကားကြောင့် မာဂရက်မှာ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ အိတ်ထဲမှ ငါးရိုးပုံစံ အမှတ်အသားတစ်ခုကို အမြန် ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ကျွန်မ အဖေက ပေးထားတာပါ။ ဒါကို သူ့ကို ပြလိုက်တာနဲ့ ကျွန်မ ဒီမှာ ရှိနေမှန်း သူ သိပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>လူငယ်သည် ထိုအမှတ်အသားကို ယူကာ စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။ ထိုစဉ်အတွင်း မာဂရက်မှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းနေမိ၏။ သူမ၏ အသက်မှာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အပေါ်တွင် မူတည်နေသည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် သူမသည် ရှေ့ကလူငယ်၏ ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခုကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးတစ်ဖက်က သူမကို ကြည့်နေသော်လည်း အခြားမျက်လုံးတစ်ဖက်မှာမူ ငါးရိုးအမှတ်အသားကို လေ့လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ပိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘယ်လို လွတ်လာတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူ၏ ရုတ်တရက် မေးခွန်းကြောင့် မာဂရက်မှာ လန့်သွားရသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့ ကျွန်မကို ဖမ်းပြီး ဆော့တွမ် ကို ခေါ်သွားကြတယ်။ အဲဒီမှာ ကျွန်မကို အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ညမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ကျွန်မကို ကယ်ထုတ်ပေးခဲ့တယ်။ သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်မနဲ့ အဝတ်အစားချင်း တူအောင် ဝတ်ထားပြီး ကျွန်မနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်အောင် ရုပ်ဖျက်ထားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>မာဂရက်၏ အဖြေကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထိုလူငယ်မှာ တစ်ခုခုကို ပြန်စဉ်းစားနေသကဲ့သို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်က ဆက်ပြီး တောင်းပန်နေမိသည်</p> <p> </p> <p>“အရှင်... ကျွန်မကို ပြန်ခေါ်သွားပေးလို့ ရမလားဟင်။ အကယ်၍ ခင်ဗျား ကျွန်မကို ပြန်ခေါ်သွားပေးရင် ကျွန်မ အဖေက ခင်ဗျားကို ဆုလာဘ်တွေ အများကြီး ပေးပါလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ၊ ငါလည်း အဲဒီစကားကို စောင့်နေတာ။ အခုတော့ ငါတို့ရဲ့ စွန့်စားခန်းတွေအတွက် ရန်ပုံငွေ ရပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>မာဂရက် ဘာမှနားမလည်ခင်မှာပင် သူမကို ရေချိုးသန့်စင်ခိုင်းပြီး ချောင်ချောင်ချိချိရှိသော အဝတ်အစားများ လဲခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူမ ရေချိုးပြီး ပြန်ထွက်လာသည့်အခါ သူမ၏ မူလအလှအပမှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ သင်္ဘောပေါ်က အမျိုးသားများ၏ ရမ္မက်ရှိသော အကြည့်များကို သူမ အာရုံခံမိနေ၏။</p> <p> </p> <p>မာဂရက်သည် ထိုလူငယ်ရှိရာသို့ အလိုအလျောက် ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ပြန်သွားလိုက်သည်။ သူ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေသော်လည်း သူ့ဘေးတွင် ရှိနေခြင်းက သူမကို လုံခြုံမှု ခံစားရစေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း စာရေးတတ်သလား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ရေးတတ်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ။ မင်း အဖေဆီကို စာတစ်စောင် ရေးလိုက်”</p> <p> </p> <p>သူမကို ကယ်တင်မည့်သူကို ရှာတွေ့ပြီဟု ထင်ကာ မာဂရက်၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်၏ နောက်ထပ်စကားများကြောင့် သူမ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ချက်ချင်းပင် ရေစုန်မျောသွားရ၏။</p> <p> </p> <p>“အမည်မသိ လူစိမ်းတစ်ယောက်က မင်းကို ကယ်တင်ခဲ့တယ်လို့ ရေးလိုက်။ ပြီးတော့ မင်းက ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ငါ့ကို အက်ကိုး ငါးသန်း ပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ်လို့လည်း ထည့်ရေးလိုက်”</p> <p> </p> <p>မာဂရက်သည် သူ၏ လက်ထဲမှ ဘောပင်ကို ယူကာ စာစရေးတော့သည်။ အခြေအနေက ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမသည် သူမ သိကျွမ်းသော နွေးထွေးသည့် အိမ်ဆီသို့ ပြန်ရတော့မည် မဟုတ်လား။</p> <p> </p> <p>စာရေးပြီးနောက် သူမသည် ထိုလူငယ်ထံသို့ ရိုရိုသေသေ ပေးလိုက်သည်။ သူက သူမကို ထွက်သွားခိုင်းသည့်အခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလိုအလျောက် ကြောက်စိတ်များ ဝင်လာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်... ကျွန်မ အရှင့်ဘေးမှာပဲ နေလို့ရမလားဟင်”</p> <p> </p> <p>မာဂရက်က မေးလိုက်သည်။ ဤလူငယ်က ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူမ မသိသော်လည်း သူ့ဘေးမှာ ရှိနေသရွေ့ သူမ လုံခြုံမည်ကိုတော့ သူမ သိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ဆာလောင်မှုကြောင့် သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လူငယ်၏ အကြည့်မှာ သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာသဖြင့် မာဂရက်၏ မျက်နှာမှာ ရှက်သွေးဖြာကာ နီမြန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေရင်း သူမ၏ ရှေ့တွင် ချပေးထားသော ရိုးရှင်းလှသော အစားအစာများကို ကြည့်ကာ မာဂရက်မှာ မျက်ရည်ကျမတတ် ဖြစ်နေရသည်။ သူမ အဖမ်းခံရကတည်းက ဤကဲ့သို့ ဝဝလင်လင် မစားခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူမသည် ဘေးက လူငယ်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ ပေါင်မုန့်အချို့ကို တိတ်တဆိတ် ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စားသောက်ပြီးနောက် မာဂရက်သည် ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ပြေးသွားကာ သူမ၏ အိတ်ထဲမှ အစားအစာများကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဆာလောင်နေသော ကျွန်များသည် ထိုအစားအစာများကို အလုအယက် လုယူစားသောက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောသားများက သူတို့ကို ကောင်းမွန်သော အစားအစာများ ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ အသက်ရှင်ရုံလောက် ကျွေးလျှင်ပင် ကံကောင်းလှပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ သူတို့ကို အစားအစာတွေ ပေးနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p> သူမ၏ အနောက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မာဂရက်သည် အမြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သင်္ဘောကပ္ပတိန် ဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆာလောင်ရတာက အရမ်းခံရခက်လို့ပါ။ ကျွန်မ ဝသွားပေမဲ့ သူတို့က ဆာနေကြတုန်းပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ မင်း အဖေကို ငါ့ကို ဆုလာဘ် ပိုပေးဖို့ ပြောရင် သူတို့ကို ဒီထက်ကောင်းတဲ့ အစားအစာတွေ ကျွေးဖို့ ငါ စီစဉ်ပေးနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လားဟင်။ အရှင်က တကယ်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p> မာဂရက်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လူကောင်းတစ်ယောက်။ ဟားဟား... ဖြစ်နိုင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>မည်သူမျှ ဆာလောင်မနေတော့မည့် အချက်ကို မာဂရက် ဝမ်းသာနေစဉ်မှာပင် ပင်လယ်ရေပြင်၏ မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် အလင်းစက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို သူမ သတိပြုမိလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအစက်ကလေးမှာ လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာပြီး မီတာ တစ်ရာခန့် ရှည်လျားသော ဧရာမ သင်္ဘောကြီးတစ်စင်း ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်လာသည်။ ထိုသင်္ဘော၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ကြီးမားသော အဖြူရောင် တြိဂံပုံစံတစ်ခုကို ရေးဆွဲထားလေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save