Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၄) ငါ.. ငါ သူ့ကို မကြောက်ပါဘူး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကျီ ကျီ ကျီ"</p> <p>နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် တောင်ထိပ်ရှိ သစ်တောအုပ်ထဲမှ ငှက်ကလေးများ၏ တေးဆိုသံများက ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး အတန်ငယ် ဆူညံနေလေသည်။</p> <p>ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မိန်းကလေးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မောင်းနာရီ (နံနက် ၅ နာရီမှ ၇ နာရီ) ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>သူမက အိပ်ရာမှ ထရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူမ၏ လက်ဖဝါးက ကုတင်ပျဉ်ပြားကို ဖိထောက်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခုက လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားလေသည်။</p> <p>"ကျစ်၊ သေနာကျကောင်၊ သေနာကြီး"</p> <p>ထိုနာကျင်မှုက ယွီယွင်ဝေ့ကို မနေ့က အရိုက်ခံခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည်သတိရသွားစေလေသည်။</p> <p>သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် ခေါင်းအုံးကို ကုတင်အောက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ထဆိုတိုင်း ထရမှာလား။ ငါ မသွားဘူး"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က အိပ်ရာပေါ်သို့ ပြန်လှဲချလိုက်သည်၊ သူမ၏ ပခုံးများက ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>သို့တိုင် သူမက တစ်ရေးအိပ်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ရှောင်မို၏ အေးစက်စက် အကြည့်များက သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ပေါ်လာပြီး သူ၏ စကားသံများပါ လွင့်ပျံလာလေသည်၊ "မင်းကို ခေါ်ဖို့ မင်းအခန်းဆီ ငါ့ကို လာရအောင် မလုပ်နဲ့"</p> <p>အသက်ဆယ်ရှိုက်စာခန့် ဟိုဘက်ဒီဘက် လူးလှိမ့်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူမက သွားကြိတ်ကာ ထထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊  ဘာလှည့်ကွက်တွေ သုံးမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"</p> <p>သူမက အဝတ်အစားများကို ခြေဆောင့်ကာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး ခြံဝန်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။</p> <p>မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့က ကျောက်တုံးခုံတန်းတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ရှောင်မို၏ တံခါးကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>အကြည့်များဖြင့်သာ လူသတ်နိုင်မည်ဆိုပါက ရှောင်မိုမှာ အကြိမ်တစ်ထောင်မက သေဆုံးပြီးနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မောင်းနာရီ တစ်ဝက်ခန့် အတိအကျတွင် တံခါးပွင့်လာခဲ့သည်၊ ယွီယွင်ဝေ့၏ ခန္ဓာကိုယ်လေး တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားများ ခုန်ပေါက်လာကာ အမည်မသိ ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခုက သူမ၏ ရင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာလေသည်။</p> <p>"ငါ.. ငါ သူ့ကို မကြောက်ပါဘူး" သူမက ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါယမ်းကာ သူမကိုယ်သူမ ပြောလိုက်ပြီး ပိုမို၍ စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူမကို လစ်လျူရှုထားလိုက်လေသည်။</p> <p>မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် သူက သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ စာအုပ်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကျောက်စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒါ.. ဒါတွေက ဘာတွေလဲ" ယွီယွင်ဝေ့က မှင်တက်သွားပြီး မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဂိုဏ်းပေါင်းစုံက ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဂန္ထဝင်ကျမ်းတွေပဲ၊ အများစုက ကွန်ဖြူးရှပ်ကျမ်းတွေ" ရှောင်မိုက သူမ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်သည်၊ "ဒီနေ့ကစပြီး မင်းကို ငါ စာသင်ပေးမယ်"</p> <p>"စာသင်ပေးမယ်။ ရှင်က ကျွန်မကို စာသင်ပေးမယ်"</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "ငါ့ရဲ့ ပညာဗဟုသုတက တိမ်ကောပေမယ့် မင်းအတွက်တော့ လုံလောက်သင့်ပါတယ်"</p> <p>"နေပါဦး၊ ရှင်နဲ့ ကျွန်မက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းက တပည့်တွေလေ။ အနောက်ဘက်ဒေသမှာ ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာရပ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့သူဆိုတာ လုံးဝ မရှိသလောက်ပဲ" ယွီယွင်ဝေ့က ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများ ရူးသွားပြီလားဟုပင် တွေးတောနေမိလေသည်။</p> <p>"စာဖတ်တာက ကွန်ဖြူးရှပ်လမ်းစဉ်ကို လိုက်ရမယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ" ရှောင်မိုက ဒေါသမထွက်ခဲ့ချေ၊ "စာဖတ်တာက စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး မင်းကို အကြောင်းအကျိုး သိမြင်လာစေတယ်"</p> <p>"ကျွန်မ မလုပ်ဘူး" သူမက ခေါင်းကို လွှဲကာ ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်းမှာ ရွေးချယ်ခွင့် မရှိဘူး" သူက သူမ၏ရှေ့တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ချပေးလိုက်သည်၊ "ဒီနေ့ လွန်းယွီကျမ်း ကနေ စမယ်"</p> <p>"ကျွန်မ စာမဖတ်ဘူးလို့ ပြောနေတယ်လေ" ယွီယွင်ဝေ့က ခုန်ထကာ အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယမန်နေ့ညက သူတို့ကြားရှိ ဟန်ဆောင်မှုများ အားလုံးကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီးကတည်းက သူမက လိမ္မာရေးခြားရှိသော ဂိုဏ်းတူညီမလေးအဖြစ် ဆက်လက်ဟန်ဆောင်မနေတော့ချေ။</p> <p>"ထိုင်လိုက်" ရှောင်မို၏ လေသံက တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှင်—"</p> <p>"ထိုင်လိုက်" သူက ထပ်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ "တချို့ကိစ္စတွေကို ငါ သုံးကြိမ်မြောက် ဘယ်တော့မှ ထပ်မပြောဘူး"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ အသက်ရှူသံများက ပြတ်တောင်းပြတ်တောင်း ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏမှာပင် သူမက သမုဒ္ဒရာဒီရေလှိုင်းတစ်ခုအလား သွေးချီများ သူမကို ဝန်းရံလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>သူ သုံးကြိမ်မြောက် ထပ်ပြောလာမည့်အချိန်တွင် သူမ၏ ခေါင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလိမ့်မည်ဆိုသည်ကို သူမ လုံးဝ သံသယမဝင်တော့ချေ။</p> <p>လက်သီးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ထားရင်း သူမကိုယ်သူမ အပြင်းအထန် ရုန်းကန်နေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ဘေး၌ ဝင်ထိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကောင်းပြီ" ရှောင်မိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်၊ "စာအုပ်ကို ဖွင့်ပြီး ငါ့နောက်က လိုက်ဆို။ ဆရာသခင်က မိန့်တော်မူခဲ့တယ်၊ သင်ယူလေ့လာပြီး သင်ယူခဲ့တဲ့အရာတွေကို လက်တွေ့အသုံးချတာက တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား တဲ့"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားလေသည်။</p> <p>"ဆိုလေ" ထိုစကားတစ်ခွန်းက တိုးညှင်းသော်လည်း လုံးဝ လွန်ဆန်၍မရသော အမိန့်တစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။</p> <p>"ဆ.. ဆရာသခင်က မိန့်တော်မူခဲ့တယ်၊ သင်.. သင်ယူလေ့လာပြီး လက်တွေ့အသုံးချတာက တ.. တကယ်ကို ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား" သူမက အတင်းအကျပ် ညှစ်ထုတ်ကာ ဆိုလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဆက်ဆို။ အဝေးကနေ မိတ်ဆွေတွေ ရောက်လာတာက ပျော်စရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား တဲ့"</p> <p>"အ.. အဝေးကနေ မိတ်ဆွေတွေ ရောက်လာတာက—"</p> <p>အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်သွားလေသည်၊ ခြံဝန်းလေးထဲတွင် ကောင်လေးနှင့် မိန်းကလေးတို့၏ အသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။</p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် သူက အရင်ဆုံး တစ်ကြောင်း ဖတ်ပြပြီး သူမက နောက်မှ လိုက်ဆိုရလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူက ထိုဝါကျ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြလေ့ရှိသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က စက္ကန့်တိုင်းလိုလို ပုန်ကန်ချင်စိတ်များ ပေါက်နေခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့တိုင် သူမက စာဖတ်ရန် ငြင်းဆန်လိုက်ပါက မွန်းတည့်ချိန်ကိုပင် မြင်တွေ့ခွင့်ရတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေခဲ့လေသည်။</p> <p>နေ့ရက်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူမက ရှောင်မိုကို ပို၍ပို၍ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်လာလေသည်။</p> <p>သူက ဂူဗိမာန်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ရွှေအမြူတေအဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ခေါင်းဖြတ်သတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>သူက သူမကို ဆုံးမချင်နေသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ သူမကို အမှန်တကယ် သတ်ပစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားတတ်လေသည်။</p> <p>သူက အနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း သူမကို ကွန်ဖြူးရှပ် ဂန္ထဝင်ကျမ်းများကို သင်ကြားပေးနေလေသည်။</p> <p>သူက သူမကဲ့သို့ပင် ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း လူကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရစေလေသည်။</p> <p>နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်ထက်သို့ မြင့်တက်လာလေပြီ။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက နိုးထလာပြီး အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ စာသင်ကြားနေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p>သူမက သမ်းဝေလိုက်ပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့ကို စာသင်ပေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမမှာ မှင်တက်သွားလေသည်။</p> <p>သူမ အိပ်မက်မက်နေတုန်းလားဟုပင် တွေးတောမိသွားလေသည်။</p> <p>ဤအနောက်ဘက်ဒေသရှိ ကြီးမြတ်လှသော မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီးဆယ်ခုအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်သည့် အနန္တတာအိုဂိုဏ်း၏ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်ပေါ်တွင်..</p> <p>သူမ၏ အကြီးဆုံးတပည့်က ဒုတိယတပည့်ကို ကွန်ဖြူးရှပ် ဂန္ထဝင်ကျမ်းများ သင်ကြားပေးနေတယ်ပေါ့လေ။</p> <p>သို့တိုင်...</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက ယွီယွင်ဝေ့၏ ဆန္ဒမပါသော်လည်း ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် နာခံနေရပုံနှင့် ရှောင်မို၏ အလေးအနက်ထား သင်ကြားပြသနေပုံတို့ကို ကြည့်ရှုရင်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် နှုတ်ခမ်းများ မကွေးညွတ်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>စွီနာရီ (နံနက် ၉ နာရီမှ ၁၁ နာရီ) အတိအကျတွင် ရှောင်မိုက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်လေသည်။ "ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပဲ။ မနက်ဖြန် ဆက်သင်မယ်"</p> <p>"မနက်ဖြန်လည်း ရှိသေးတယ်ပေါ့လေ" ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်မှောင်များ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ချိုးသွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူမကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ဒီနေ့ကစပြီး မင်း နေ့တိုင်း စာဖတ်ရမယ်၊ ညနေတိုင်းလည်း မင်းကို ငါ ကွန်ဖြူးရှပ် ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကို သင်ပေးမယ်"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့ - "..."</p> <p>"ငါပြောတာ ကြားလား" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ကြားတယ်"</p> <p>သူမက ဒေါသထွက်နေသော ကြက်မတစ်ကောင်အလား လှည့်ထွက်သွားပြီး သူမ၏ အခန်းထဲသို့ အပြင်းအထန် လျှောက်သွားကာ တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟဲဟဲဟဲဟဲ"</p> <p>သူမ ထွက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သွေးမိစ္ဆာ၏ ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>မွှေးပျံ့သော လေပြေတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် သူမက ရှောင်မို၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ခြေချိတ်ထားရင်း လွန်းယွီကျမ်းကို ပျင်းရိပျင်းတွဲ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်၊ "သူ့ကို စာသင်ပေးနေတာလား"</p> <p>"ပြဿနာရှိလို့လား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်းကိစ္စပါ၊ ငါနဲ့ မဆိုင်ပါဘူး" သူမက ပျင်းရိစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်၊ "ဒါပေမယ့် သူ မင်းစကားကို တကယ်နားထောင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး"</p> <p>"သူ သေရမှာကို ကြောက်လို့လေ" သူက သူမ၏ လက်ထဲမှ စာအုပ်ကို ယူကာ သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"အကယ်၍ သူသာ မကြောက်ခဲ့ရင်.. သူမက အဆုံးထိ မင်းကို ဖီဆန်ခဲ့ရင်ရော"</p> <p>သွေးမိစ္ဆာက စားပွဲပေါ်တွင် တံတောင်ဆစ်များကို ထောက်ကာ မေးစေ့ကို လက်ဖဝါးပေါ် တင်ထားပြီး သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြုံးပြရင်း မေးလိုက်သည်၊ "သူ့ကို မင်း သတ်မှာလား"</p> <p>ရှောင်မိုက ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်၊ "ခင်ဗျားကရော ဘယ်လိုထင်လို့လဲ"</p> <p>"ဟားဟားဟား" သူမက သူ၏ ဆံပင်များကို ဖွလိုက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်ကာ စာအိတ်တစ်အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချပေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ဒါက ဘာလဲ" ဟု သူက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"မင်း သေတာကို မြင်ချင်နေတဲ့သူတွေရဲ့ စာရင်းလေ"</p> <p>"မနေ့က မင်းထက် အဆင့်နှစ်ဆင့် မြင့်တဲ့ ယွင်ဝမ်တောင်ထွတ်က တပည့်တစ်ယောက်ကို မင်း သတ်လိုက်တာက အာရုံစိုက်ခံလိုက်ရပြီ။ မင်းက သူတော်စင် နေရာအတွက် ယှဉ်ပြိုင်မယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိကြတော့ မင်းက သူတို့အတွက် အန္တရာယ်တစ်ခု မဖြစ်လာခင်မှာပဲ ပူးပေါင်းပြီး ဖယ်ရှားပစ်ဖို့ စီစဉ်နေကြတာ"</p> <p>"ဒီတော့"</p> <p>ရှောင်မိုက စာအိတ်ကို ကောက်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p>သွေးမိစ္ဆာ၏ မျက်လုံးများက အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားလေသည်၊</p> <p>"သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်"</p> <p>***</p> <p> </p>


Save