Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၀၉) ငါ ဒီလိုပဲ သေရတော့မှာလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချွီရှောင်ထောင်က ယွီယွင်ဝေ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ပိုမို ထူထပ်လာလေသည်။</p> <p>"အစ်မချွီ၊ အစ်ကိုချင်၊ ကျွန်မ... ကျွန်မ အရာအားလုံးကို လက်လွှတ်ပေးပါ့မယ်" ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်စများ ဝဲတက်လာလေသည်။ "ရတနာတွေ အားလုံးက အစ်ကိုတို့ အစ်မတို့အတွက်ပါပဲ၊ ပြီးတော့ ဒီနေ့ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို ဘယ်သူ့ကိုမှ တစ်ခွန်းမှ မဟဟပ်ပါဘူး"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ တောင်းပန်စကားကို ကြားသောအခါ ချွီရှောင်ထောင်၏ နှလုံးသားက အနည်းငယ် ပျော့ပျောင်းသွားလေသည်။</p> <p>"ချင်ဟိုင်၊ ငါတို့ သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်က ငါတို့ကို အပြစ်လာရှာမှာကို နင် မကြောက်ဘူးလား"</p> <p>ချွီရှောင်ထောင်က ချင်ဟိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဟိုအရူးမ သွေးမိစ္ဆာ အကြောင်းကို နင်လည်း သိတာပဲ၊ သူ့မှာ လုံးဝ အကျိုးအကြောင်း မသင့်တဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို တစ်ယောက် ရှိနေသေးတာကို ထည့်မပြောနဲ့ဦး"</p> <p>"ဟဲဟဲဟဲဟဲ"</p> <p>ချင်ဟိုင်က ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p>"အကျိုးအကြောင်း မသင့်ဘူး ဟုတ်လား။ အပြင်မှာ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေချိန် သေကျေဒဏ်ရာရတာက မျှော်လင့်ထားပြီးသား ကိစ္စပဲလေ။ သူတို့က မိစ္ဆာသားရဲရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ သေသွားတယ်ဆိုရင် ငါတို့နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"</p> <p>"ဒါ့အပြင် ငါတို့က မိစ္ဆာဂိုဏ်းလေ။ ဂိုဏ်းစတင်တည်ထောင်ကတည်းက ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်က အမြဲတမ်း နှလုံးသားမဲ့တဲ့ လူတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတာပဲ၊ သူတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ ဂရုစိုက်ကြတယ်၊ တခြားသူတွေကို ဘယ်တော့မှ ဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p>"ယွီယွင်ဝေ့ သေသွားတာနဲ့ ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်မှာ တပည့်ဆိုလို့ ရှောင်မို တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့မှာ။ အရင်းအမြစ်တွေ အားလုံးက သူ့ဆီကိုပဲ ပုံကျလာတော့မှာဆိုတော့ သူက ငါတို့ကိုတောင် ကျေးဇူးတင်နေဦးမှာ"</p> <p>"..."</p> <p>ထိုစကားများက ချွီရှောင်ထောင်ကို ပိုမို တုံ့ဆိုင်းသွားစေလေသည်၊ ပိုတွေးလေလေ ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိလေလေ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင်</p> <p>ချွီရှောင်ထောင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ ပြန်လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဓားရှည်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လျက် ယွီယွင်ဝေ့ရှိရာသို့ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>"အစ်မချွီ..."</p> <p>ချွီရှောင်ထောင် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း ယွီယွင်ဝေ့က တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချလိုက်လေသည်၊ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ ပျံလာပြီး သူမ၏ ကလေးဆန်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p>"အစ်မချွီ၊ ကျွန်မတို့က သူငယ်ချင်းတွေ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က တစ်လှမ်းချင်း နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။</p> <p>"အစ်မချွီက ကျွန်မရဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနဲ့ တွေ့ချင်တယ်ဆို"</p> <p>"အစ်မချွီ၊ ကျွန်မ တကယ် ဘာမှမလိုချင်ပါဘူး"</p> <p>"ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မကို မသတ်ပါနဲ့ အစ်မချွီ"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က အဆက်မပြတ် တောင်းပန်နေလေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ချွီရှောင်ထောင်က သူမ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ယွင်ဝေ့၊ စိတ်မပူပါနဲ့၊ နင့်ကို ငါ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အဆုံးသတ်ပေးပါ့မယ်"</p> <p>စကားသံများ ကျရောက်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူမ၏ ဓားက အောက်သို့ ခုတ်ချလိုက်လေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့မှာ နှစ်ပိုင်း ပြတ်တော့မည့် အချိန်မှာပင် ဓားသွားက သူမ၏ ခေါင်းနှင့် တစ်လက်မမျှသာ ကွာဝေးသော လေဟာနယ်တွင် ရပ်တန့်သွားပြီး အောက်သို့ အနည်းငယ်မျှ ဆက်လက်မကျဆင်းလာတော့ချေ။</p> <p>"ညီမလေးချွီ၊ မင်းက ဒီလောက် နှလုံးသား နူးညံ့လိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး။ မင်းက တကယ်ကို အနန္တတာအိုဂိုဏ်းမှာ မနေသင့်ဘူး၊ ဟိုဖြောင့်မတ်တဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုခုကို သွားဝင်သင့်တာ"</p> <p>ချင်ဟိုင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဓားကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ယွီယွင်ဝေ့ရှိရာသို့ လျှောက်လာလေသည်။</p> <p>"ထားလိုက်တော့။ ညီမလေးက မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုမှတော့ ငါပဲ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"</p> <p>သို့သော် ချင်ဟိုင် ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ချွီရှောင်ထောင်က ရုတ်တရက် လှည့်ကာ သူ့ကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေသည်။</p> <p>ချင်ဟိုင်က ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ကမန်းကတန်း ခုခံလိုက်လေသည်။</p> <p>ချွမ် ချွမ် ချွမ်။</p> <p>ဓားနှစ်လက်က အကြိမ်ကြိမ် ဝင်တိုက်မိကြပြီး မီးပွားများ လွင့်စင်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>"ချွီရှောင်ထောင်၊ မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ"</p> <p>ချင်ဟိုင်က အော်ဟစ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ဆုတ်သွားကာ သူမက ယွီယွင်ဝေ့နှင့် ပူးပေါင်းပြီး သူ့ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်နေသည်လားဟု သံသယဝင်မိသွားလေသည်။</p> <p>သို့သော် သူ မှားသွားကြောင်း မကြာမီ သိလိုက်ရလေသည်။</p> <p>ချွီရှောင်ထောင်က ပုံမှန် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများက ဗလာကျင်းနေပြီး ထိန်းချုပ်ခံထားရသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>"နင်တို့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ၊ ဒီလို အသေးအဖွဲ ကိစ္စလေးတွေအတွက် တိုက်ခိုက်နေရတာ တကယ်ကို သနားစရာကောင်းတာပဲ"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က ပြုံးရင်း ချင်ဟိုင်ရှိရာသို့ လျှောက်လာလေသည်။</p> <p>မိန်းကလေးငယ်၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေသည်၊ သူ့ကို လုံးဝ အလေးမထားသည့်အလား ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>"မင်း သူ့ကို ထိန်းချုပ်လိုက်တာလား" ချင်ဟိုင်က မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ချွီရှောင်ထောင်က သူမထက် အဆင့်ငယ်တစ်ခု ပိုမြင့်နေသည်၊ ဒီလောက် အချိန်တိုလေးအတွင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထိန်းချုပ်ခံလိုက်ရတာလဲ။</p> <p>ဒါ့အပြင် ရဲ့ရွှယ်တောင်ထွတ်က ဓားသိုင်းတွေနဲ့ နာမည်ကြီးတာ မဟုတ်ဘူးလား။</p> <p>"နေဦး၊ တစ်ခုခု မှားနေပြီ"</p> <p>ချင်ဟိုင်က သူမ ထုတ်လွှတ်နေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ထပ်မံ အာရုံခံကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>သူမက တကယ်တော့ အုတ်မြစ်ချခြင်းအဆင့်ရဲ့ အလယ်ပိုင်းအဆင့်မှာ ရှိနေတာပဲ။</p> <p>လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း သူမရဲ့ ခွန်အားတွေကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာကိုး။</p> <p>"ငါ့ရဲ့ ဟိုခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် နင်တို့လို အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေက ထိန်းချုပ်ရတာ အများကြီး ပိုလွယ်တာပဲ" ယွီယွင်ဝေ့က ပြုံးလိုက်ပြီး ချင်ဟိုင်၏ မျက်လုံးများကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တာအိုအမှတ်အသား နှစ်ခု ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ကြောက်ရွံ့မှုလှိုင်းတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အကြည့်လွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်၊ သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ချင်ဟိုင်က သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။</p> <p>"နင်တို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်လည်ပင်းကို တစ်ယောက် ဓားနဲ့ ခုတ်ကြစမ်း၊ ဘယ်သူ့လည်ပင်းက ပိုမာလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့" ယွီယွင်ဝေ့က ပျင်းရိပျင်းတွဲ လေသံဖြင့် သမ်းဝေလိုက်လေသည်။</p> <p>သူမ၏ အမိန့်အရ ချင်ဟိုင်နှင့် ချွီရှောင်ထောင်တို့က တစ်ဦးဆီသို့ တစ်ဦး လှမ်းသွားကြလေသည်။</p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့"</p> <p>"မလုပ်ပါနဲ့"</p> <p>"ညီမလေးယွီ၊ ငါ မှားသွားပါပြီ။ ငါ ဘာမှ မလိုချင်တော့ပါဘူး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ မသေချင်သေးဘူး။ ဒီနေ့ကစပြီး ညီမလေးယွီရဲ့ ခွေးအဖြစ် နေဖို့ ငါ ဆန္ဒရှိပါတယ်"</p> <p>ချင်ဟိုင်က အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ ထိန်းချုပ်၍မရသော လက်မောင်းက ဓားကို မြှောက်ထားပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>သူတို့၏ ဓားများက တစ်ဦး၏ လည်ပင်းကို အခြားတစ်ဦးက ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြလေသည်။</p> <p>သွေးများ ပန်းထွက်သွားပြီး ခေါင်းနှစ်လုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလေသည်။</p> <p>"ကြည့်ရတာ နင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ လည်ပင်းက သိပ်မမာကြပါဘူး"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က မိစ္ဆာအမြူတေကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး ခေါင်းမရှိတော့သော အလောင်းများကို ပျင်းရိစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က အရင်စတာလေ၊ ငါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရုံပါပဲ။ ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုလည်း ငါ့ကို အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"</p> <p>"အပြစ်မတင်လောက်ပါဘူးလေ"</p> <p>ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးနောက် မိန်းကလေးငယ်က အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီးနောက် အသီးခူးရန် ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီး အပင်ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော် သစ်ပင်ထိပ်သို့ သူမ ခုန်တက်လိုက်ချိန်မှာပင် ဧရာမ မြွေကြီးတစ်ကောင်က နေရာမရွေးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမကို မြိုချရန် ဟပ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က သီသီလေး ရှောင်တိမ်းနိုင်ခဲ့ပြီး အောက်သို့ဆင်းသက်ကာ အညိုရောင် မြွေကြီးကို စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေ"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်မှောင်များ တွန့်ချိုးသွားလေသည်။</p> <p>ဤကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေကလည်း အဆင့်ခြောက် မိစ္ဆာသားရဲတစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မီးလျှံမျောက်ဝံနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော သားရဲမှာ ဤအကောင်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူမ ခန့်မှန်းမိလိုက်လေသည်။</p> <p>မီးလျှံမျောက်ဝံက နိုင်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ၊ ၎င်းက ၎င်း၏ အသိုက်ဆီသို့ ပြန်လည်ထွက်ပြေးလာခဲ့ပြီး ကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေက ဤနေရာအထိ လိုက်လာခဲ့ခြင်းပင်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က မတုံးအချေ၊ သူမ အနိုင်မရနိုင်မှန်း သိသဖြင့် အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p>သို့တိုင် ထိုအတွေး ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် မြွေကြီးက မြေပြင်ကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်၊ မြေကြီးများ တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်တုံးများ ထိုးထွက်လာကာ သူမ၏ရှေ့ရှိ တောင်ပေါ်လမ်းကို ပိတ်ဆို့သွားစေလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် ကျောက်တုံးများက ယွီယွင်ဝေ့၏ ခြေထောက်များကို ဖုံးလွှမ်းလာလေသည်။</p> <p>"မကောင်းတော့ဘူး"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်နှာလေးမှာ သေသူတစ်ဦးအလား ဖြူရော်သွားလေသည်။</p> <p>အစောပိုင်းက မီးလျှံမျောက်ဝံနှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်ကတည်းက သူမ ဒဏ်ရာရထားခဲ့လေသည်။</p> <p>စိတ်ကူးယဉ် ကောင်းကင်ပညာရပ်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အသုံးပြုပြီးနောက် သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p>ယခုတော့ သူမ တကယ်ကို ဒုက္ခရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ရှဲ"</p> <p>ကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေက သူမဆီသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာလေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က အရာအားလုံးကို စွန့်စားရန် ပြင်ဆင်ရင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။</p> <p>အဆောင်လက်ဖွဲ့မှ မိုးကြိုးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး မြွေကြီးကို ထိမှန်သွားသော်လည်း ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ခေတ္တမျှသာ ရပ်တန့်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p>"ငါ ဒီလိုပဲ သေရတော့မှာလား"</p> <p>ဧရာမ ပါးစပ်ကြီး နီးကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သေဆုံးရမည့် ကြောက်ရွံ့မှုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများက တုန်ယင်သွားသည်၊ သူမ၏ ဘဝဖြတ်သန်းမှု မြင်ကွင်းများက သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားစဉ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်နေလေသည်။</p> <p>"ငါ ဟိုခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို လက်စားမချေရသေးဘူး..."</p> <p>"ငါ အထက်သုံးပါးအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် မဖြစ်ရသေးဘူး..."</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ လွှမ်းမိုးသွားလေသည်၊ သူမ မသေချင်သော်လည်း ယခု သူမ လုပ်နိုင်သမျှမှာ သေမင်းကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။</p> <p>သူမ အမြိုခံရတော့မည့် အချိန်မှာပင်။</p> <p>ညင်သာသော လေပြေတစ်ခုက မိန်းကလေးငယ်၏ ပါးပြင်ကို လာရောက်ပွတ်တိုက်သွားလေသည်။</p> <p>သူမ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျယ်လာလေသည်၊ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုက ယခုအခါ သူမ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေလေပြီ။</p> <p>ကောင်လေးမှာ သူမနှင့် အသက်အရွယ်ရွယ်တူခန့်ဖြစ်ပြီး တစ်နှစ်ခန့်သာ ကွာခြားလေသည်။</p> <p>သူက သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။</p> <p>သူ၏ လက်ထဲတွင် အနက်နှင့် အပြာရောင် ရောစပ်နေသော ဓားရှည်တစ်လက် ရှိနေလေသည်။</p> <p>ကောင်လေးက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>လက်မောင်း မြှင့်တက်သွားသည်။</p> <p>ဓား ခုတ်ကျလာသည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save