Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်မကို ချီးကျူးဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းလို့လဲ၊ ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ရှေ့ရှိ ကောင်လေးသည် သူ၏ ဓားရှည်ကို မြှောက်ကာ လွှဲယမ်းလိုက်သည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>ကြက်သွေးရောင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များက ကောင်လေး၏ ထန်ဟန်ဓားနှင့်အတူ ခုတ်ပိုင်းထွက်ပေါ်လာပြီး ဒီရေလှိုင်းများအလား ထူထပ်နေသော်လည်း ဤ "ကြက်သွေးရောင် ဒီရေလှိုင်း" က ဓားသွားတစ်ခုအလား ပါးလွှာသော ကြက်သွေးရောင် အလွှာတစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားကာ ဧရာမ မြွေကြီး၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်တောက်သွားလေသည်။</p> <p>နာလင်ဓား အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားချိန်တွင် ဧရာမ မြွေခေါင်းကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ အဆက်မပြတ် တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ကောင်လေးဆီသို့ ပန်းထွက်လာသော မြွေသွေးများကိုလည်း ဓားချီက တားဆီးထားလိုက်သဖြင့် သူ၏ ခြေဖျားရှေ့တွင်သာ ကျဆင်းသွားလေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ရှေ့ရှိ အရာအားလုံးကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ခွန်အားကို နားလည်ထားပြီး သူက အဆင့်ကြီးနှစ်ဆင့်ကျော်လွန်ကာ ကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်နိုင်ကြောင်း သိထားသော်လည်း။</p> <p>သို့သော် ပြဿနာမှာ ၎င်းက ကျောက်စိမ်းခွံ စပါးကြီးမြွေ ဖြစ်နေခြင်းပင်။</p> <p>၎င်း၏ မာကျောသော ခန္ဓာကိုယ်က ရွှေအမြူတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူများကိုပင် အနည်းငယ် ဒုက္ခပေးနိုင်လေသည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုအတွက်တော့ ၎င်းက ရိုးရှင်းသော ဓားတစ်ချက်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ နှလုံးသားထဲတွင် သူ မခုတ်ပိုင်းနိုင်သောအရာ မည်သည့်အရာရှိသလဲဆိုသည်ကိုပင် သူမ မသိတော့ချေ။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က သူ အထက်သုံးပါးအဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားချိန်တွင် မည်မျှအထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာမည်ကိုပင် စိတ်ကူးနှင့် မမှန်းဆနိုင်တော့ချေ။</p> <p>သူက တကယ်ရော လူမှ ဟုတ်ရဲ့လား။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့ မှင်တက်နေချိန်မှာပင် ရှောင်မိုက လှည့်ကာ သူမကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့အတွက်တော့ သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၏ အကြည့်က ယခင်ကလိုပင် အေးစက်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပုံမှန်နှင့် ဘာမျှမကွာခြားချေ။</p> <p>သို့သော် အကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့် ဤတည်ငြိမ်သော အကြည့်ကပင် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော လုံခြုံမှုတစ်ခုကို ခံစားရစေလေသည်။</p> <p>သူက သူမ၏ လက်ဖဝါးများကို မကြာခဏ ရိုက်နှက်ပြီး သူမ မနှစ်သက်သော အရာများကို လုပ်ခိုင်းလေ့ရှိသော်လည်း။</p> <p>သို့သော် သူ သူမ၏ဘေးတွင် ရှိနေသရွေ့ သူမက ဘာကိုမျှ ကြောက်ရွံ့စရာ မလိုသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ဓားအိမ်ကို ကိုင်ကာ ကျောက်တုံးဖြစ်နေသော သူမ၏ ခြေသလုံးများကို ပုတ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ ခြေသလုံးများကို ဖုံးအုပ်ထားသော ကျောက်တုံးများက ချက်ချင်း ကြေမွသွားလေသည်။</p> <p>"ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ" ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့ကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ကျွန်မ..." ယွီယွင်ဝေ့၏ လည်ချောင်းက လှုပ်ရှားသွားပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း စကားလုံးများက သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေပြီး သူမက စကားမပြောနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p>"မိုးချုပ်နေပြီ၊ သွားကြစို့၊ ဂိုဏ်းကို ပြန်မယ်"</p> <p>ရှောင်မိုက လှည့်ကာ တောင်အောက်ဆင်းမည့် လမ်းအတိုင်း လျှောက်သွားလေသည်။</p> <p>"နေ.. နေဦး..."</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန် ခြေလှမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်။</p> <p>သူမ၏ ခြေထောက်များက ပျော့ခွေသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုင်ကျသွားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယွီယွင်ဝေ့ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်၊ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်လုံးများက မျက်ရည်များ ဝဲနေပြီး သူမက ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး ကိုက်ကာ စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊ "ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေက အားမရှိတော့ဘူး"</p> <p>...</p> <p>ရှောင်မို၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် စကားဆွံ့အသွားပုံရသော်လည်း သူက ရှေ့သို့ လျှောက်လာကာ သူမဘက်သို့ ကျောခိုင်းပြီး ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချလိုက်သည်၊ "တက်ခဲ့၊ ငါ ကျောပိုးသွားမယ်"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ ရှောင်မို၏ ပခုံးများပေါ်သို့ သူမ၏ လက်များကို တင်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့၏ ဒူးခေါက်ကွေးအောက်သို့ သူ၏ လက်မောင်းများကို လျှိုသွင်းကာ သူမကို ကျောပိုးလိုက်လေသည်။</p> <p>"ခဏလေး နေဦး"</p> <p>ရှောင်မို တောင်အောက်သို့ ဆင်းတော့မည့် အချိန်မှာပင် ယွီယွင်ဝေ့က လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မို - "အခု ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ"</p> <p>"ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီး" ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်၊ "အဲဒါက ပစ္စည်းကောင်းပဲ၊ အဲဒီအတွက်နဲ့ ကျွန်မ အသက်တောင် ဆုံးရှုံးရတော့မလို့"</p> <p>...</p> <p>ရှောင်မိုက ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီး ခုနစ်လုံးကို ခူးယူပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့ကို ကျောပိုးကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က ရှောင်မို၏ ကျောပြင်ကို မှီကာ ကြည်လင်နေသော ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ဆောင်လျက် သေချာစွာ အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေပြီး ရှောင်မို၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာလေးကို တစ်ခါတစ်ရံ လှမ်းကြည့်နေလေသည်။</p> <p>အကြိမ်အတော်များများ ယွီယွင်ဝေ့က တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း သူမကိုယ်သူမ တားဆီးထားခဲ့လေသည်။</p> <p>သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ ယွီယွင်ဝေ့က သတ္တိမွေးလိုက်သည်၊ "ဂိုဏ်း... ဂိုဏ်းတူအစ်ကို၊ ရှင် ဘာလို့ လာတာလဲဟင်"</p> <p>"မင်းရဲ့ တာအိုကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့လေ" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ရှောင်မိုက ဆက်လက် ရှင်းပြလိုက်သည်၊ "ဟေးယွင်တောင်ပေါ်က မိစ္ဆာသားရဲတွေက အဆင့်ခြောက်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ သွေးမိစ္ဆာ လာဖို့ မလိုပါဘူး၊ ငါနဲ့တင် လုံလောက်ပါတယ်"</p> <p>"ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မတို့ကို တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်နေခဲ့တာပေါ့"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့၏ မျက်နှာလေးမှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်သွားလေသည်။</p> <p>ဒါဆို သူမ သတ်ခဲ့တဲ့ လူတွေ...</p> <p>ရှောင်မိုက ယွီယွင်ဝေ့ကို ဘေးတိုက် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မိန်းကလေးငယ်၏ အတွေးများကို ချက်ချင်း နားလည်သွားလေသည်၊ "သူတို့က မင်းကို အရင်သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလေ၊ မင်း ဘာမှအမှားမလုပ်ခဲ့ပါဘူး၊ မင်းကို ငါ အပြစ်မပေးပါဘူး"</p> <p>"အို"</p> <p>ရှောင်မို၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ယွီယွင်ဝေ့က ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။</p> <p>နေဝင်ဆည်းဆာက နိမ့်ဆင်းနေပြီး တောင်ပေါ်သစ်တောများကို နူးညံ့သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုဖြင့် လွှမ်းခြုံထားလေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သစ်ရွက်များကို နင်းဖြတ်သွားရာ တရှပ်ရှပ် အသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။</p> <p>ရှည်လျားသော တောင်ပေါ်လမ်းက အောက်သို့ ကွေ့ကောက်သွားပြီး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီရှိ ထင်းရှူးပင်များက ရှည်လျားပြီး တိမ်းစောင်းနေသော အရိပ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဖန်တီးပေးနေလေသည်။</p> <p>လေထုထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ လွင့်မျောနေပြီး အဝေးရှိ တောင်တန်းများ၏ ကောက်ကြောင်းများက နူးညံ့သွားလေသည်။</p> <p>တောင်ပေါ်လေပြေက တစ်ခါတစ်ရံ တိုက်ခတ်လာပြီး ခြောက်သွေ့သော မြက်ခင်းများနှင့် ထင်းရှူးရွက်များ၏ မွှေးရနံ့များကို သယ်ဆောင်လာကာ မြေခွေးမြီးမြက်ပင်များက ညင်သာစွာ ယိမ်းနွဲ့နေပြီး ၎င်းတို့၏ အမွေးအမျှင်လေးများက နေဝင်ဆည်းဆာအောက်တွင် တောက်ပသော အလင်းတန်းလေးများဖြင့် လင်းလက်နေလေသည်။</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် အကဲခတ်နေသော သူမ၏ ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး စေ့လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်၊</p> <p>"မူလကတော့ ဒီ ပင်မ ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီးကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် စားမလို့ပဲ၊ ဒါပေမယ့် ရှင်က ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာဆိုတော့ ပြီးတော့ ရှင်ကလည်း နဂါးတံခါးအဆင့်ကို ရောက်တော့မှာဆိုတော့ ရှင့်အပေါ် အကြွေးမတင်ချင်လို့ ဒါကို ရှင့်အတွက် ပေးမယ်"</p> <p>"ငါ မလိုပါဘူး" ရှောင်မိုက ပြတ်သားစွာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်၊ "နဂါးတံခါးအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ဒီလိုမျိုး အရာတွေကို ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ အဆင့်ချိုးဖျက်ဖို့ ပြင်ပအရာဝတ္ထုတွေကို အလွန်အကျွံ မှီခိုတာက မတည်ငြိမ်တဲ့ အဆင့်တစ်ခုကိုပဲ ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို မစားခင် မင်း သေချာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိထားဖို့ လိုတယ်၊ နားလည်လား"</p> <p>"..." ယွီယွင်ဝေ့က သွားကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်၊ "နား လည် ပါ တယ်"</p> <p>"ကောင်းပြီလေ၊ မစားချင်လည်း နေပေါ့" ယွီယွင်ဝေ့က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်ပြီး ကြက်သွေးရောင် လမင်းသီးကို သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူမကို လစ်လျူရှုကာ အောက်သို့ ဆက်လက်ဆင်းလာခဲ့လေသည်။</p> <p>နေဝင်ဆည်းဆာက တောင်ကြောဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နိမ့်ဆင်းသွားရာ အလင်းရောင်များက ပိုမို နူးညံ့လာပြီး သူတို့ကို ပါးလွှာသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုအလား လွှမ်းခြုံထားကာ ကောင်းကင်ကြီးက လိမ္မော်နီရောင် ဖျော့ဖျော့ဖြင့် ဆေးခြယ်ခံထားရပြီး တိမ်တိုက်များ၏ အစွန်းများက သေးငယ်သော ရွှေရောင်ချည်မျှင်လေးများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။</p> <p>သိပ်မကြာမီမှာပင် ယွီယွင်ဝေ့က သူ၏ ပခုံးကို မှီလိုက်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကို မျက်တောင်ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည့်အလား ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငုံ့လိုက် လုပ်နေလေသည်။</p> <p>ယနေ့ မိန်းကလေးငယ်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်နေပုံပေါ်လေသည်။</p> <p>"ဂိုဏ်းတူအစ်ကို"</p> <p>အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ယွီယွင်ဝေ့က ထပ်မံစကားပြောလာလေသည်။</p> <p>"ပြောစရာရှိရင် ပြောလေ"</p> <p>"ဘာလို့... ဘာလို့ ကျွန်မကို ကယ်ခဲ့တာလဲ" ယွီယွင်ဝေ့က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"</p> <p>"ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုက ကျွန်မကို အရမ်း မုန်းတယ် မဟုတ်ဘူးလား" ယွီယွင်ဝေ့က နှုတ်ခမ်းစူလိုက်သည်၊ "ပြီးတော့ ကျွန်မ သေသွားရင် ရှင်က ဆရာ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့် ဖြစ်သွားမှာလေ။ ဆရာ့ရဲ့ အာရုံစိုက်မှု အားလုံးက ရှင့်အပေါ်မှာပဲ ရှိတော့မှာပေါ့"</p> <p>"ပထမအချက်" ရှောင်မိုက ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်၊ "မင်းကို ငါ မုန်းတယ် မမုန်းဘူးဆိုတာကို ငါ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး။ ငါ့အတွက်တော့ စိတ်ပျက်စရာကောင်းတာနဲ့ စိတ်ပျက်စရာမကောင်းတာပဲ ရှိတယ်"</p> <p>"ဒုတိယအချက်၊ သွေးမိစ္ဆာရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ဖြစ်ဖို့ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"</p> <p>"ဒါဆို ရှင်က ကျွန်မကို အရမ်း စိတ်ပျက်နေတာလား" ဟု ယွီယွင်ဝေ့က ထပ်မေးလိုက်လေသည်။</p> <p>ရှောင်မိုက သူမကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်၊ "ဘာလို့ ဒီလောက် သိသာနေတဲ့ မေးခွန်းကို မေးနေရတာလဲ"</p> <p>"ရှင်" ယွီယွင်ဝေ့၏ ပခုံးများက ဒေါသကြောင့် အပြင်းအထန် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားပြီး သူမ၏ ခြေထောက်များက ထိန်းမရအောင် ယိမ်းခါသွားလေသည်၊ "ကျွန်မကို ရှင် ဆက်မပိုးထားနဲ့တော့။ အောက်ချပေး"</p> <p>"မင်း တကယ် ပြောနေတာလား" ဟု ရှောင်မိုက မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မ..." ယွီယွင်ဝေ့မှာ ချက်ချင်း စကားဆွံ့အသွားလေသည်။</p> <p>ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမက 'တကယ်ပြောတာ' ဟု ပြောလိုက်ပါက သူက အမှန်တကယ်ပင် အောက်ချပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>"ဒါပေမယ့်..."</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က သူမ၏ စိတ်ထဲမှ "ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကို" ဟု အကြိမ်တစ်ဒါဇင်ခန့် ဆဲဆိုနေချိန်မှာပင် ရှောင်မိုက ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလာလေသည်။</p> <p>"ဒီတာဝန်မှာ မင်း တော်တော်လေး ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့ပါတယ်"</p> <p>"မင်း ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်"</p> <p>...</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကိုကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>နွေးထွေးမှုတစ်ခုက သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>၎င်းက ကလေးတစ်ယောက် သကြားလုံး ရလိုက်ရသကဲ့သို့ ချိုမြိန်နေလေသည်။</p> <p>"ကျွန်မကို ချီးကျူးဖို့ ဘယ်သူက ခိုင်းလို့လဲ"</p> <p>ယွီယွင်ဝေ့က ခေါင်းလှည့်သွားရာ သူမ၏ လက်ဖဝါးလေးက သူ၏ အင်္ကျီကို အလိုအလျောက် ဆုပ်ကိုင်မိသွားပြီး သူမ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော မျက်လုံးများထဲတွင် ခေါင်းမာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လွင်နေလေသည်။</p> <p>"ခွေးဂိုဏ်းတူအစ်ကို..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save