Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၆) - တိုင်ချင်းမသေမျိုးရေကန်ထဲတွင် လင်ချင်းကျူကို ထပ်မံကယ်တင်ရခြင်း(၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအလင်းတန်း အတွင်း၌ ကျောက်စိမ်းအလား အဝတ်ဗလာဖြင့် ကျောက်စိမ်းရောင် ခန္ဓာကိုယ်လေး တစ်ခု ကွေးကွေးလေး ရှိနေ၏။ နက်မှောင်သော ဆံပင်များက သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ ဖြာကျနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>အဝေးမှ ကြည့်မည်ဆိုလျှင် ရေထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ရေသူမလေး တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေပြီး ဤကျက်သရေရှိလှသော ခန္ဓာကိုယ်လေးမှာ တိုင်ချင်းမသေမျိုးရေကန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သော လင်ချင်းကျူပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ချစ်ဇနီးလေး... မင်းက ငါ့ကို သေမလောက် လန့်သွားအောင် လုပ်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ၏ မျက်ဆန်များ ရုတ်တရက် ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့၏။ လင်ချင်းကျူမှာ လှုပ်ရှားမှု မရှိသလို သူမ၏ အခြေအနေမှာလည်း မူမမှန်ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ အကြည့်များက လင်ချင်းကျူ၏ အောက်ပိုင်းသို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ </p> <p>ထိုနေရာရှိ ရေကန်အောက်ခြေမှ ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်း အမျှင်လေးများ ထွက်ပေါ်နေပြီး လင်ချင်းကျူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်ရှိ အလင်းတန်း အစုအဝေးနှင့် တိကျစွာ ဆက်သွယ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာကြီးလဲ... ငါ့ရဲ့ ချင်းကျူကိုတောင် ပစ်မှတ်ထားရဲတယ်ပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ မျက်လုံးများလည်း ချက်ချင်းပင် ကျဥ်းမြှောင်းသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ လေပြင်းတစ်ချက်က ရေကန်အောက်ခြေကို တိုက်ခတ်သွားပြီး ရွှံ့နွံများကို တိုက်ရိုက် ဖယ်ရှားပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှံ့နွံများ ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့်အမျှ ရေကန် အောက်ခြေတွင် အလျားလိုက် လဲလျောင်းနေသော ဖြူရော်ရော် အရိုးစု တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အရိုးစုတွင် လင်းလက်နေသော အစိမ်းရောင် အလင်းများ ပြန့်နှံ့နေပြီး လင်ချင်းကျူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရစ်ပတ်ထားသော ကျောက်စိမ်းရောင်အလင်းတန်း အမျှင်လေးများမှာ ထိုအရိုးစု အတွင်းမှ တိကျစွာ ပစ်လွှတ်ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနှစ်ခုသည် အလင်းတန်း အမျှင်လေးများဖြင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး အလင်းရောင်များ အဆက်မပြတ် လင်းလက်နေကာ လင်ချင်းကျူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ တစ်ခုခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြူရော်ရော် အရိုးစု အတွင်းသို့ စီးဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤအရိုးစုသည် လင်ချင်းကျူ၏ အသက်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“သေသွားတာတောင်မှ မင်းက ငြိမ်ငြိမ်မနေဘူးပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ဖြူရော်ရော်အရိုးစုကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ထံမှ အေးစက်မှုများ ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အရိုးစုသည်လည်း ဝူယွမ်ကို သတိပြုမိသွားပုံရပြီး ၎င်း၏ မျက်လုံးပေါက် အမည်းကြီးများအတွင်း၌ မှေးမှိန်သော ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏。</p> <p> </p> <p>“ဟွန့်၊ ငါ့မိန်းမကို တစ္ဆေတွေတောင် ထိလို့ ရဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က လင်ချင်းကျူနှင့် ဆက်သွယ်ထားသော ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်းအမျှင်ကို ဖမ်းဆွဲရန် တိုက်ရိုက် လက်ဆန့်တန်းလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ချက်ချင်းပင် အာဏာရှင်သွေးများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူ၏လက်မှ ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p>ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်း အမျှင်လေးမှာ သူ၏ အာဏာရှင်သွေး စွမ်းအား၏ ဖိနှိပ်မှုအောက်တွင် အလင်းတန်း အစက်အပြောက်လေးများ အဖြစ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်းအမျှင်များ ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့်အမျှ ရွှံ့နွံများထဲရှိ အရိုးစုမှာ ထူးဆန်းစွာ တုန်ခါသွားခဲ့၏။</p> <p>ထို့နောက် ၎င်းက ရွှံ့နွံများထဲမှ ယိမ်းယိုင်စွာ ထထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးပေါက်များ အတွင်း၌ အလွန်အမင်း မှေးမှိန်သော အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း သေသွားတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီကို... ဘာလို့ ဝင်စားခြင်းစက်၀န်းထဲကို မသွားတာလဲ... ဒီမှာ နောက်လာနောက်သားတွေကို နှောင့်ယှက်နေတာ... မင်းမှာ ရည်မှန်းချက် နည်းနည်းလောက်တောင် မရှိဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြေဆောင့်နင်းလိုက်လေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကန်ရေများမှာ ရူးသွပ်စွာ လှိုင်းထသွားပြီး ဆွဲငင်အား နယ်မြေက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကန်ရေများ အားလုံးကို တွန်းဖယ်ပစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ခွပ်...</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် အရိုးစုမှာ တိုက်ရိုက်ပင် အမှုန့်ဖြစ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်း နှင့် ချီရှင်းတို့ကဲ့သို့သော စီနီယာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဤအမည်မသိတစ္ဆေမှာ ဝူယွမ်အတွက်တော့ တကယ်ကို မုန်းတီးဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူး... ဝူး...”</p> <p> </p> <p>အရိုးစုမှာ ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ အဆုံးအစမရှိသော မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အသံတစ်ခု ရေကန်အောက်ခြေတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်ကို ဝူယွမ် ခပ်ရေးရေး ကြားလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ထူးဆန်းသော အသံက ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် အေးစက်သွားစေခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ၏ ဇနီးသည်အား အန္တရာယ်ပြုနေသည်ကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဒေါသများသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>နှလုံးကြွေမီးတောက်က သူ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြန့်နှံ့ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ နှလုံးကြွေမီးတောက်တွင် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များအပေါ် အားကောင်းသော လောင်ကျွမ်းခြင်း အာနိသင် ရှိလေသည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အေးစက်သော လေထုအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ပြီး ထိုထူးဆန်းသော အရာမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် အရိုးအပျက်အစီးများထဲမှ ကျောက်စိမ်းရောင်အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားသည်ကို ဝူယွမ် မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် အလင်းတန်းက လေခွင်းသံ တစ်ခုနှင့်အတူ ရေကန် အောက်ခြေကို ဖြတ်သန်းကာ ဝူယွမ်ထံသို့ ပြေးဝင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် ချဉ်းကပ်လာသော ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်းကို မသိစိတ်မှ သတိထားသွားခဲ့၏။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် ၎င်းကို ချက်ချင်း ဖမ်းယူလိုက်ပြီးနောက် အလင်းတန်းမှာ အလွန်အမင်း နက်နဲလှသော ဝိညာဉ်တံဆိပ် တစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သူ တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်းတံဆိပ်အတွင်း၌ အလွန်အမင်း ကြီးမားပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော လှိုင်းဂယက်တစ်ခုကို သူ အာရုံခံမိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝိညာဉ်တံဆိပ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤကဲ့သို့သော အရာများနှင့် ပတ်သက်၍ သူ မစိမ်းသက်တော့ပေ... သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ တစ်ခု ရှိနေပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခင်က လင်းတုန်ရရှိခဲ့သောရွှမ်းဝူ (လိပ်နှင့်မြွေ ပေါင်းစပ်ထားသော ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာသားရဲ) နှင့် စုရို ရရှိခဲ့သော အရာတို့ကို ထည့်ပေါင်းလိုက်လျှင်...</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် ဝိညာဉ်တံဆိပ်သုံးခုကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ဝိညာဉ်တံဆိပ်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းမှာ ယွမ်ချန်းထံမှ လာခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်း၏ မူလဝိညာဉ်ကို ကစဉ်ကလျားသန္ဓေသားအတွင်းသို့ သူ စုပ်ယူလိုက်ပြီးနောက် မူလဝိညာဉ်အတွင်း၌ ဖုံးကွယ်နေသော ယွမ်ချန်း၏ ဝိညာဉ်တံဆိပ် ကိ သူ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယွမ်ချန်း၏ မူလဝိညာဉ် ပျက်စီးသွားသည်နှင့် ထိုဝိညာဉ်တံဆိပ် ပေါ်ထွက်လာနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အားကောင်းသော လှုပ်ရှားမှုများကို ထုတ်လွှတ်ရန်အတွက် ဝူယွမ်သည် ယွမ်ချန်း၏ မူလဝိညာဉ်စွမ်းအားကို လိုအပ်နေသေးသဖြင့် ကစဉ်ကလျားသန္ဓေသားကို အသုံးပြု၍ ထိုဝိညာဉ်တံဆိပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ခွာထုတ်ရန် သူ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခါ ၎င်းမှာ ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်ကျလျှင် သူလည်း ဝိညာဉ်တံဆိပ် တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်တော့ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်တံဆိပ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသော အရိုးစုမှာ မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မဖြစ်စေနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဤကျောက်စိမ်းရောင် ဝိညာဉ်တံဆိပ် ကို မြင်သောအခါ အရိုးစုအပေါ် ဝူယွမ်၏ အမြင်မှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်တံဆိပ်များသည် အခြေခံအားဖြင့် နောင်လာနောက်သားများကို အကျိုးပြုရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ဤဝိညာဉ်တံဆိပ်ကို ချန်ထားခဲ့နိုင်သေးသည်ဆိုမှတော့ သူ (သို့မဟုတ် သူမ) ထံတွင် အသိတရား အချို့ ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝိညာဉ်တံဆိပ် တစ်ခုစီတိုင်းမှာ မတူညီကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဤဝိညာဉ်တံဆိပ်သည်လည်း အနည်းငယ် ထူးခြယးနေငည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အောက်တွင် ၎င်းက ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်နေခဲ့၏။ ဤဝိညာဉ်တံဆိပ်က ဝူယွမ်ကို ဆန့်ကျင်နေကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွန့်၊ မင်းကို ငါ ဂရုမစိုက်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>မတတ်သာဘဲ ဝူယွမ်သည် ၎င်းကို လွှတ်ပေးလိုက်ရုံမှလွဲ၍ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်သွားသောအခါ ကျောက်စိမ်းရောင် အလင်းတန်းမှာ ချက်ချင်း လင်းလက်သွားပြီး လင်ချင်းကျူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ အကြည့်များကလည်း ဝိညာဉ်တံဆိပ် နင့်အတူ လင်ချင်းကျူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခြိမ်းခြောက်မှုများ မရှိတော့သဖြင့် ဝူယွမ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပြီး လင်ချင်းကျူ၏ အခြေအနေကို စစ်ဆေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်ချင်းကျူမှာ သတိလစ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ထိခိုက်ဒဏ်ရာရထားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>အစောပိုင်း အရိုးစုကို တိုက်ခိုက်စဥ်ကတည်းက သူမကို ဝူယွမ်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် လေထဲသို့ ဆွဲတင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူက လက်ဆန့်တန်းကာ လင်ချင်းကျူ၏ အဝတ်ဗလာဖြင့် ကျောက်စိမ်းရောင် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ပွေ့ဖက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ လက်ထဲရှိ အေးစက်ပြီး ချောမွေ့သော ခံစားချက်က သူ၏နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ လှိုင်းထသွားစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပထမတော့ ထိန်းချုပ်မရလောက်အောင် စူးရှသွားသော်လည်း သူက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ကြီးမားသော ဝတ်ရုံတစ်ထည်ကို ထုတ်ယူကာ သူ၏ ရင်တွင်း၌ မကောင်းဆိုးဝါး မီးတောက်များကို လောင်ကျွမ်းစေသော ကျောက်စိမ်းရောင်ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်သည် အတော်လေး လူကြီးလူကောင်း ဆန်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ </p> <p>လင်ချင်းကျူကို သူ ငါးနှစ်ကြာ မက်မောနေခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူခြင်းမှာ သူ တွေးတောရုံသာ တွေးတောသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး လက်တွေ့ လုပ်ဆောင်မည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>‘ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက သူမကို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားနဲ့ အပြည့်အဝ ရယူနိုင်တာပဲလေ...’</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူကို ပွေ့ချီကာ သူက ရေကန် အောက်ခြေမှ ပျံသန်းထွက်လာပြီး ကမ်းစပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိလူ လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ဝူယွမ် ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>သူက ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ကြည်လင်သော မျက်လုံးလေးများ ပွင့်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းပြီး ပူနွေးနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ မျက်လုံးများ အချင်းချင်း ဆုံတွေ့သွားကြပြီး လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ နူးညံ့သော ကျောက်စိမ်းရောင် ခန္ဓာကိုယ်လေးကလည်း ဤအခိုက်အတန့်၌ ပူနွေးသော အပူချိန်အချို့ကို ထုတ်လွှတ်နေကြောင်းကို ဝူယွမ် ခံစားနိုင်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ပါးလွှာပြီး စိုရွှဲနေသော ဝတ်ရုံက များများစားစား မဖုံးကွယ်ပေးနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများမှတစ်ဆင့် ကူးစက်လာသော ထိုနွေးထွေးမှုက ဝူယွမ်၏ အသက်ရှူနှုန်းကိုပါ သိမ်မွေ့စွာ မြန်ဆန်လာစေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ယခင်က သူတို့ကြားတွင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော အရာအချို့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုအချိန်က သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တွေဝေနေသော အခြေအနေတွင် ရှိနေကြပြီး အသိစိတ်မှာလည်း မရှင်းလင်းခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယခုကတော့ မတူတော့ချေ... </p> <p>ဤကဲ့သို့သော ထိတွေ့မှုမျိုးက ရေစိုထားခါစ အခြေအနေတွင် ချိုင့်ဝှမ်း၏ အနည်းငယ် အေးစိမ့်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့ ထိတွေ့နေသော လက်ဖဝါးများ၏ နွေးထွေးမှုက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အေးစက်မှုနှင့် အလွန်အမင်း ကွာခြားနေသော နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်အာရုံများမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိလောက်အောင် ရှင်းလင်းနေခဲ့ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော... ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု...</p> <p> </p> <p>ဤအခြေအနေတွင် ဝူယွမ်သည် တည်ငြိမ်သော စိတ်နှလုံးကို လုံးဝ ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း၊ အဟမ်း... ခုနက...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ရှင်းပြရန် ပြင်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ...” လင်ချင်းကျူက ဝူယွမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး...” ဝူယွမ်မှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏... ‘ငါက လူကောင်း တစ်ယောက်လေ'</p> <p> </p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားပြီး တောင်းပန်စကား ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားလို့...”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးနောင် လင်ချင်းကျူကို ဖက်ထားသော လက်မှာ ပိုမိုတင်းကြပ်လာကာ ဝူယွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အရိုင်းစိတ်များက ပြန်လည်စိုးမိုးသွားပြန်သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save