Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၇) - နေရောင်ခြည်အပိုင်းအစ၊ တောက်လောင်ခြင်း နေမင်းမသေမျိုးဂိုဏ်း(၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မင်းရဲ့ တွေးခေါ်မှုတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ဖြောင့်မတ်မှန်ကန်နေပါစေ အမြဲတမ်း ခန္ဓာကိုယ်က အရိုးသားဆုံးပင်။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်အနေဖြင့် မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ... သူသည် သူတော်စင် တစ်ပါး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် ဤအခြေအနေမျိုးတွင် သူတော်စင် တစ်ပါး ရောက်လာလျှင်တောင်မှ အရှုံးပေးရလိမ့်မည်ဟု ဝူယွမ် ခံစားမိလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လင်ချင်းကျူသည် ထူးခြားသော ပတ်ဝန်းကျင်၌ သူမ၏ ပုံမှန် အေးစက်ပြီး ခပ်ခွာခွာနေတတ်သည့် အမူအရာကို ဆုံးရှုံးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် နတ်သမီးလေး တစ်ပါးအလား လှပသော မာနကြီးသည့် အမျိုးသမီး တစ်ဦးက သင်၏ရှေ့တွင် ထိရှလွယ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်ကူသော အသွင်အပြင်မျိုးကို ရုတ်တရက် ပြသလာသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက ယောကျ်ားတစ်ယောက်အတွက် ကြောက်မယ်ဖွယ် သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုမျိုးပင်...။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ နတ်ဘုရားမလေး တစ်ပါးက သူမ၏ ဆန်းကြယ်သော အလင်းရောင်များကို ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီး တစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားချိန်တွင် ပြသလာသည့် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော ဆွဲဆောင်မှုပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် ဝူယွမ်ကို အပြစ်တင်၍မ‌ရချေ... သူသည် သူ့ကိုယ်သူ လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် လင်ချင်းကျူမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အရှက်ရပြီး ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူမသည် အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသဖြင့် တစ်လက်မမျှပင် မလှုပ်ရှားရဲပေ။</p> <p> </p> <p>သူမ ဝူယွမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို လွှတ်မပေးရုံသာမက သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် ဆန္ဒ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဂလု... ဂလု... ဂလု...</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ လည်စေ့မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး တံတွေးကို အားကုန် မြိုချလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကို တင်းထားပြီး ခေါင်းကို ရုတ်တရက် ငုံ့ချလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူ၏ လှပသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် ဝူယွမ်၏ မျက်နှာမှာ လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာပြီး သူ၏ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါက ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ရုန်းကန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားသော ဝူယွမ်၏ လက်မောင်းများက သူမကို လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရအောင် ဖမ်းချုပ်ထားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ကြီးစိုးပြီး အကြောက်အလန့် ကင်းမဲ့သော ဝူယွမ်၏ ပူနွေးနွေး နှုတ်ခမ်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အွန်း...</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူမှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်သွားပြီး သူ့ကို တွန်းဖယ်ရန် ကြိုးစားလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူယွမ်၏ နှုတ်ခမ်းမှ ပြင်းထန်သော အပူရှိန်က မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းသွားစေခဲ့၏。</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြားလည်း သူမက လျင်မြန်စွာ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီး သူမ၏ သွယ်လျသော ကျောက်စိမ်းရောင် လက်လေးများက ကြောင်လက်သည်းများအလား ဝူယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ပြင်းထန်စွာ ကုတ်ခြစ်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဝူယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မာကျောလွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရမ္မက်သွေးများ လည်ပတ်နေသဖြင့် သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ခရမ်းနှင့် ရွှေရောင် ရောယှက်နေသော အရောင်များ လင်းလက်နေပြီး လင်ချင်းကျူ၏ လက်သည်းများမှာ အသားထဲသို့ပင် မစိုက်ဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူမမှာ ပြင်းထန်စွာ ရုန်းကန်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ပြင်းထန်သော ရုန်းကန်မှုများကို ဝူယွမ်က ဤအချိန်၌ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ငါးနှစ်...</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေသော အိပ်မက်တစ်ခုအလား ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ကိုးကောင်းကင် အထက်မှ နတ်ဘုရားမလေး တစ်ပါးအလား ထိတွေ့၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ လေထုက ဤအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ဝူယွမ်က သူမကို သေချာပေါက် နမ်းရှုံ့ရန် ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို ခုခံနေသေးတာလဲ... ပြီးခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်အတွင်းမှာ မင်း မလွမ်းခဲ့ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ စိတ်ထဲသို့ သတင်းပို့လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူ၏ ခုခံမှုမှာ ရုတ်တရက် အားနည်းသွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ ကျောပြင်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်များမှာ ရူးသွပ်စွာ ကုတ်ခြစ်နေခြင်း ရပ်တန့်သွားပြီး တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် တွေဝေမှုနှင့် အသိတရား ကြားတွင် ပြင်းထန်စွာ ယိမ်းယိုင်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“ကန္တာရတိမ်တိုက်... ယင်ယန် အမွှာကြာပန်းကို ငါ့အတွက် ထုတ်ပေး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ အတွေးမျာူမှာ အလွန် ရှင်းလင်းနေပြီး ကန္တာရတိမ်တိုက်ထံသို့ အသံပို့ သတင်းစကား ပါးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းတန်း တစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် ကြီးမားလှသော ယင်ယန် အမွှာကြာပန်းပလ္လင်ကြီး တစ်ခု ဝူယွမ်၏ အရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤကြာပန်း ပလ္လင်မှာ ရွှေရောင် ဖြစ်ပြီး ဝူယွမ်က နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းကင်ပုလင်းမှ အရည်ကို အသုံးပြု၍ ပြုစုပျိုးထောင်ထားခဲ့သည့် အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြာပန်းပလ္လင် ပေါ်လာပြီးနောက် ဝူယွမ်က မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင် ပေါ်သို့ ချိတ်ပိတ်ခြင်းရူန်းစာလုံး တစ်ခုကို ရိုက်သွင်းလိုက်ပြီး မဟာရှေးဟောင်းတောရိုင်းကျောက်တိုင်ကို ပြင်ပကမ္ဘာနှင့် သီးခြား ခွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းအတွင်း၌ အခြေအနေကို အာရုံခံနိုင်သော အဘိုးအို၊ ဘီလူးအိုကြီးများ ဖြစ်ကြသည့် ဝိညာဉ် ရတနာ အများအပြား ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ကြာပန်းပလ္လင်ပေါ်သို့ ခပ်ဖွဖွ တက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ရင်းနှီးတဲ့ မြင်ကွင်းလေးပဲ... မင်း ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ဟင့်အင်း... ရှင် မလုပ်ရဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက ဝူယွမ်ကို တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ငွေရောင် သွားလေးများကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ကျွန်မရဲ့ဆရာသာ သိသွားရင် ရှင့်ကို သေချာပေါက် သတ်လိမ့်မယ်... ရှင်က တောင်ဂိုဏ်းတပည့်တစ်ယောက် ဖြစ်နေရင်တောင် အလကားပဲ၊ ယင်းရွှမ်းဇီက ရှင့်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်တုန်းက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စမှာ ကျွန်မက ဆရာ့ကို တောင်းပန်ခဲ့လို့သာ ဆရာက ဆက်ပြီး အရေးမယူခဲ့တာ...”</p> <p> </p> <p>“ကိုးကောင်းကင် တိုင်ချင်းနန်းတော်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးတိုင်းက စိတ်နှလုံးကြေးမုံ လမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံကြတယ်... သူတို့ရဲ့ စိတ်နှလုံးတွေက ဖုန်မှုန့် အညစ်အကြေး ကင်းစင်တဲ့ ကြေးမုံပြင် တစ်ခုလိုပဲ..."</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ကျွန်မတို့ ကိစ္စကိုသာ ဆရာသိသွားရင် ဆရာ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထား အရဆိုရင် ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲက ဖုန်မှုန့်ကို ဖယ်ရှားဖို့ သေချာပေါက် လှုပ်ရှားလာလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲက ဖုန်မှုန့်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် သူမသည် သူမ၏ ဂိုဏ်းနှင့် ဝူယွမ်ကြားတွင် ခက်ခဲသော ရွေးချယ်မှု တစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။</p> <p> </p> <p>သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ဖက်ကိုသာ ရွေးချယ်နိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်နှလုံးကြေးမုံ လမ်းစဉ် ဆိုတာ ဘာကြီးလဲ... လမ်းလွဲကြီးပါ...” ဝူယွမ်က အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် လင်ချင်းကျူကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ “ဒါဆို မင်းရဲ့ စိတ်နှလုံးထဲက ဒီဖုန်မှုန့်ကို ဖယ်ရှားသင့်တယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား...”</p> <p> </p> <p>“ကိုယ့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်အစစ်အမှန်ကိူ ရင်ဆိုင်ဖို့တောင် မရဲဘူးဆိုရင် ဘယ်လို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေ အကြောင်းကို လာပြောနေတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ ဆရာက ငါ့ကို မသတ်နိုင်ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ငါ မင်းကို တစ်ခုပဲ မေးမယ်... မင်းရင်ထဲမှာ ငါရှိလား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က လင်ချင်းကျူကို တိုက်ရိုက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူမှာ သူ၏ အကြည့်ကို မရင်ဆိုင်ရဲဘဲ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်နေခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျောက်စိမ်းလေးလို ဖြူစင်အောင် ထိန်းသိမ်းထားဖို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား... စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း ပြန်ကောင်းလာအောင် ငါ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ ယောကျ်ားဆီမှာ ဘယ်လောက် ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ မင်း မသိသေးလို့ ဖြစ်မှာပါ... ငါ့ရှေ့မှာ မင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေလို့ရတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ရင်ဆိုင်လိုက်စမ်းပါ ချင်းကျူ... မင်းရင်ထဲမှာ ငါ ရှိနေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ် စကားပြောပြီးနောက် သူ လုံးဝ ထိန်းချုပ်မရတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က တကယ်ကို ကျွန်မရဲ့ ကပ်ဘေးလေးပဲ...”</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဝူယွမ်၏ နားရွက်ကို ကိုက်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဗွမ်း၊ ဘတ်၊ ဘတ်...</p> <p> </p> <p>ထိုသို့နှင့် ကပ်ဘေး စတင်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>နေထွက်လိုက်၊ နေဝင်လိုက်နှင့်….</p> <p> </p> <p>မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် တစ်ရက် ကုန်လွန်သွားခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ နှစ်ယောက်လုံး အသိစိတ်ရှိသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည့် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကပ်ဘေး တိမ်မည်းများအပြီးတွင် နေသာလာခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ အနည်းငယ် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သည်ဟုပင် ခံစားရလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်တယ်... မင်းကို ပြီးပြည့်စုံပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်နေအောင် ထိန်းသိမ်းပေးထားနိုင်တော့ မင်းရဲ့ ဆရာက ဘာမှ မသင်္ကာစရာ တွေ့ရမှာမဟုတ်ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ကမ္ဘာသစ်ပင်၏ မူလစွမ်းအင်အစုအဝေး တစ်ခုကို လင်ချင်းကျူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ္ဘာ့သစ်ပင်၏ မူလစွမ်းအင်မှာ ပစ္စည်းကောင်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိသော မှော်ဆန်သည့် စွမ်းအား တစ်ခုဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းမှာ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် လွယ်ကူလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းအတွက် နောက်ထပ်လက်ဆောင် တစ်ခု ရှိသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ စိတ်ကို လျှော့ထားပြီး ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ဝင်ခွင့်ပြုလိုက်...”</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူသည် အရာအားလုံးကို လက်ခံနိုင်သွားပြီဖြစ်ပြီး ဤအချိန်တွင် ဝူယွမ်အပေါ် မည်သည့် ခုခံမှုမျှ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန့်စင်ဖို့အတွက် နက်နဲတဲ့ သိုင်းပညာရပ် တစ်ခုပဲ... မင်းအတွက် အရမ်း သင့်တော်တယ်၊ ဒါနဲ့ဆိုရင် မင်းရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်က ပိုပြီးတော့ အပြစ်အနာအဆာ ကင်းစင်သွားလိမ့်မယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က ခန္ဓာကိုယ်ကျမ်း မှ ‘ချင်း’ အက္ခရာကို လင်ချင်းကျူထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ ဝူယွမ်သည် လင်ချင်းကျူကို မင်္ဂလာဦးလက်ဆောင် ပေးနေသကဲ့သို့ ရတနာများကို အဆက်မပြတ် ပေးအပ်နေသဖြင့် လင်ချင်းကျူမှာ အသစ်စက်စက် လက်ထပ်ထားသော သတို့သမီးလေး တစ်ဦးအလား ရှက်ရွံ့နေခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤတိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းလာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>လင်ချင်းကျူသည်လည်း ဝူယွမ်အကြောင်းကို ပိုမိုသိရှိလာခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအမျိုးသားသည် တကယ်ကို ကြီးမားသော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း... ဝူယွမ်၊ ကောင်လေး၊ မင်း ပြီးပြီလား... ငါတို့ အဘိုးကြီးတွေ လေလေးဘာလေး ရှူဖို့ အချိန်တန်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုဟွမ်က ဝူယွမ်၏ အားနည်းသော ချိတ်ပိတ်ခြင်း ရူန်းစာလုံးကို မဖျက်ဆီးရက်သဖြင့် ဝူယွမ်ထံသို့ အသံပို့ သတင်းစကား ပါးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>“အကြီးအကဲဟွမ်... ခင်ဗျား ခုနက ဆွေးနွေးစရာ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်က စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း လွှဲလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုကွ၊ ငါနဲ့ အဘိုးအို တစ္ဆေဖန်ထျန်းနဲ့ ဆွေးနွေးပြီးသွားပြီ... ဒီနေရာမှာ ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ မိစ္ဆာစစ်သူကြီးတွေအပြင် ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေနဲ့ ဂိုဏ်းတွေ အများကြီးကို သူ မှတ်မိသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေက ဒီအပျက်အစီးတွေ အောက်မှာ ရှိနေတုန်းပဲလေ... ဒါကြောင့် အဲဒီ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးတွေ အားလုံးကို ငါတို့ ဖိနှိပ်ပြီး ရှေးဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတွေ သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ဖြန့်ဝေနိုင်အောင် ကူညီပေးဖို့ ငါတို့ စီစဉ်ထားတယ်...”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုဟွမ်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးနယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ နေရာ အခုသုံးဆယ်လောက် ရှိတယ်... ပြီးတော့ ရှေးဟောင်းရတနာတိုက်တွေလည်း တော်တော်များများ ရှိသေးတယ်..."</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ မြေပုံ... တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ဦး... အဲ့ဒီ ကမ္ဘာခြားနတ်ဆိုးတွေ အားလုံးကို ဖမ်းပြီး ကမ္ဘာသစ်ပင်အတွက် မြေဩဇာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ငါတို့ မကြာခင် ခရီးထွက်ကြမယ်...”</p> <p> </p> <p>ဝူယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် မြေပုံတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။ ဝူယွမ်က ၎င်းကို ကြည့်လိုက်ရာ တကယ်ပင် မြေပုံအပေါ်တွင် တည်နေရာ အများအပြားကို မှတ်သားထားကြောင်း တွေ့ရလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင် ဝူယွမ်မှာ လန်းဆန်းပြီး စိတ်ကြည်လင်နေခဲ့၏。</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို အခုပဲ ထွက်ခွာကြတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြောဆိုမှုပြီးနောက် ဝူယွမ်က လင်ချင်းကျူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save