Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း ( ၂၀၉ )</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပဉ္စမအဆင့် ဝံပုလွေလူသားထံမှ အတွေးဝိညာဉ်ကို သူ မရရှိခဲ့ပေ။ သေမင်းစုဆောင်းသူ ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ရောက်အောင် ကျွမ်းကျင်ထားခြင်းက သူသတ်ဖြတ်လိုက်သော ဖြစ်တည်မှုတိုင်း၏ အတွေးဝိညာဉ်ကို ရရှိနိုင်သည်ဟု မဆိုလိုသဖြင့် ၎င်းမှာ အထူးတလည် အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေက မစ်စတစ် ထက် အများကြီး ပိုကောင်းတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတယ်။</p> <p>​"ဝိုး... သူ့ကို ငါ့သွေးလေး ပေးလိုက်တာနဲ့ နှလုံးက အပေါက်ကြီးက ပိတ်သွားတာပဲ"</p> <p>​"တခြားသူတွေရဲ့ အလောင်းတွေကို ပြန်လည်ကုစားပေးနိုင်တဲ့ သွေး ဟုတ်လား... သခင်က တကယ်ပဲ လူသားမဟုတ်ဘူးမလား" (မစ်စတစ်)</p> <p>​"အဲဒါက အသက်ပြန်ရှင်လာပြီး ငါတို့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်တာမျိုးတော့ မဖြစ်လာလောက်ပါဘူးနော်..." (လီအယ်ရာ)</p> <p>​မစ်စတစ် နှင့် လီအယ်ရာတို့၏ စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ ယူးအီဟန်သည် အကြွင်းအကျန်များကို ပြီးပြည့်စုံသော အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေရန် အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဖြတ်ပိုင်းများကို ပူးကပ်လိုက်ပြီး အနားယူစွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ယူးအီဟန်၏ သွေးကို ဒဏ်ရာပေါ်သို့ အစက်ချကာ ထူးကဲသောပြန်လည်ကုစားခြင်း ကို အသက်သွင်းလိုက်ရုံဖြင့် အလုပ်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>​ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် သူ၏ သွေးက ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း၊ အလောင်းထဲတွင် ကျန်ရစ်နေသော မာနာများက သူ၏ သွေးနှင့် တုံ့ပြန်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ၎င်းမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ယူးအီဟန် တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်နိုင်ရန် မည်မျှကြီးမားသော ပြန်လည်ကုစားနိုင်စွမ်း ရှိရမည်နည်း။ မစ်စတစ် ၏ အလဟဿ သေဆုံးမှုအပြီးတွင် 'အဲဒီလူ' က ဤအချက်ကို အများကြီး စဉ်းစားခဲ့ပုံရသည်။</p> <p>​"ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ မသတ်နိုင်ခဲ့ရင် တော်တော်လေး ခက်ခဲသွားမှာပဲ"</p> <p>​"ဒါဆို ရှင် အဲဒါနဲ့ ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ ဖုတ်ကောင် အဖြစ် ပြောင်းမလို့လား"</p> <p>​"အလားတူ တစ်ခုခုပေါ့"</p> <p>​"ဘာ... တကယ်ကြီးလား"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ လုပ်လို့မရသေးဘူး"</p> <p>​အကြောင်းရင်းကတော့ သေချာပေါက် ဒီအကောင်မှာ ပဉ္စမအဆင့် မှော်ကျောက်တုံး မရှိလို့ပါပဲ။ ယူးအီဟန်သည် အကြွင်းအကျန်များ၏ အခြေအနေကို နောက်တစ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးနောက် သူ၏ သိုလှောင်ရုံထဲသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ မာနာ မည်မျှပင် တက်ကြွနေပါစေ ၎င်းသည် အလောင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သေးသဖြင့် သိုလှောင်ရုံထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားနိုင်သည်။</p> <p>​"ဒါက အစပဲ ရှိသေးတယ်၊ မစ်စတစ်... ပြုပြင်ရေးတွေ ပြီးသွားရင် အလုပ်ပြန်လုပ်တော့"</p> <p>​"နားလည်ပါပြီ"</p> <p>​"ချွေးတွေ အများကြီး ထွက်ထားတော့ ငါ ရေချိုးလိုက်ဦးမယ်"</p> <p>​"အတူတူ သွားရအောင်"</p> <p>​"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ"</p> <p>​သို့သော် ယူးအီဟန်သည် ရေစည်ပိုင်းကြီး ထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ရာ လီအယ်ရာ နှုတ်ခမ်းဆူသွားသော်လည်း သူက မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာနှင့် သူ၏ ပေါင်းစပ်မှုကို မြှင့်တင်ရန် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤသို့ ရေချိုးခြင်းက ဘာဆိုးကျိုးမှ မရှိပေ။ တကယ်တော့ ပဲ့တင်ထပ်မှုကြောင့် သူ ပိုလို့တောင် နေလို့ကောင်းနေသေးသည်။</p> <p>​"ရှင် တကယ်ပဲ..."</p> <p>​"ဘာလဲ"</p> <p>​"... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"</p> <p>​သူမက 'ဘာမှမဟုတ်ဘူး' ဟု ပြောသော်လည်း လီအယ်ရာ မကျေနပ်သေးပုံပေါ်သဖြင့် ယူးအီဟန် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး အတွေးများထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားသည်။</p> <p>​ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ပထမဆုံး ပေါ်လာသော ပဉ္စမအဆင့် ဖြစ်တည်မှုဖြစ်သည့် မစ်စတစ် တွင် စမ်းသပ်မှု သဘောတရားများစွာ ပါဝင်နေပါက၊ ဒုတိယမြောက် တစ်ကောင်သည် သူမ အသတ်ခံခဲ့ရသည့် အခြေအနေမျိုး ထပ်မဖြစ်စေရန် ကာကွယ်သည့် နည်းလမ်းဖြင့် လှုပ်ရှားခဲ့သည်။ အားနည်းချက်များကို ဖုံးကွယ်ပြီး ပိုကောင်းသည့် ထုတ်ကုန်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထုတ်လုပ်နေခြင်းမှာ ယူးအီဟန်ကို စမ်းသပ်ခံများအတွက် အသုံးပြုနေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>​'အဲဒီလူ' ဆီမှာ ပဉ္စမအဆင့် ဖြစ်တည်မှုတွေကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ စွမ်းအား... တစ်နည်းအားဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို သူစိတ်ကြိုက် ပြုပြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိနေသေးတယ်ဆိုရင် နောက်ထပ် တစ်ကောင်က ဘယ်လိုမျိုး ဖြစ်လာမလဲ။ ပြီးတော့ နောက်ထပ်ကရော။ ပြီးတော့ အဲဒီနောက်ထပ်ကရော။</p> <p>​'ပြီးတော့ နောက်ဆုံးမှာ...'</p> <p>​သူကိုယ်တိုင် ထွက်လာမှာလား။ အဲဒီအကြောင်းကို တွေးပြီးနောက် ယူးအီဟန် ရယ်မောလိုက်တယ်။</p> <p>​ဒီလိုမျိုး သူ အမြဲတမ်း ခံစစ်အနေအထားနဲ့ပဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အထီးကျန်သမားတွေဟာ ပုံမှန်အားဖြင့် တခြားသူတွေဆီက လှုံ့ဆော်မှု သိပ်မရတတ်တဲ့အတွက် သူတို့က အဲဒီအပေါ် အရမ်းကို အကဲဆတ်ကြတယ်။ ဒီကောင်က ယူးအီဟန်ကို ဒီလောက်တောင် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး ပင်ပန်းအောင် လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ သူက အဲဒီကောင့်ကို တန်ဖိုးပေးဆပ်ရအောင် လုပ်မယ်။</p> <p>​ပြဿနာက အချိန်ပါပဲ။ လောလောဆယ်တွင် သူ့အနေဖြင့် ထိုသူကို အနိုင်ရမည်ဟု ယုံကြည်ချက် မရှိသေးသဖြင့်၊ သူ၏ စတုတ္ထအဆင့်ကို အမြန်ဆုံး ရယူရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုသူက သူ စတုတ္ထအဆင့် ဖြစ်လာမည့်အချိန်အထိ စောင့်ဆိုင်းပေးမည်၊ မပေးမည်ကို ဘေးဖယ်ထားလျှင်ပင်၊ စတုတ္ထအဆင့် ရယူရန် အချိန်မည်မျှ ကြာမည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိပေ။</p> <p>​ယူးအီဟန် ကိုယ်တိုင်အတွက်ကတော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ သူက တစ်ယောက်တည်း နေရတာကို ကျင့်သားရနေပြီ၊ ပြီးတော့ အခုလည်း သူက တစ်ယောက်တည်းမှ မဟုတ်တာ။ ပြဿနာက သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးတွေပါ။ လန်ပတ်စ် ကို သွားခဲ့တဲ့ ကန်မီရယ် နဲ့ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ခိုးနမ်းပြီး ထွက်ပြေးသွားတဲ့ နာယူနာ တို့အတွက်ရော၊ သူ့အဖေ၊ သူ့အမေ အတွက်ပါ သူ စိုးရိမ်နေရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အားလုံးထက်...</p> <p>​'မီးရ် ကို ငါ အစိုးရိမ်ဆုံးပဲ'</p> <p>​အုပ်စိုးခြင်း စွမ်းရည်အကြောင်း မပြောဘဲနေလျှင်ပင်၊ နဂါးစီးသူရဲ တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ၏ အာရုံခံစားမှုများက မီးရ် သေချာပေါက် ဘေးကင်းကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်လင့်ကစား သူ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကို မသိရတဲ့အတွက် သူ စိုးရိမ်နေတာပါ။</p> <p>​ဒီလွန်ခဲ့တဲ့ ၂ နှစ်အတွင်း သူက ကန်မီရယ်၊ နာယူနာ တို့နဲ့အတူ စွန့်ပစ်ခံကမ္ဘာ တစ်ခုမှာ ပိတ်မိနေခဲ့တုန်းကထက်တောင် ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာခဲ့တယ်။ သူက စတုတ္ထအဆင့် ဖြစ်သွားတာ ကြာပြီလေ။ အဆင့်တွေကိုပဲ ရေတွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင်၊ ဖလီးမီးရ် ကို ထည့်တွက်ရင်တောင် သူက ယူးအီဟန်ရဲ့ လက်အောက်ခံတွေထဲမှာ အမြင့်ဆုံး ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ သူ့ရဲ့ တခြားလက်အောက်ခံတွေကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ အမြန်နှုန်းနဲ့ ကြီးထွားနေတာတောင်မှပေါ့။</p> <p>​သူ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေတာက သေချာပေါက် သတင်းကောင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားနေတယ်ဆိုတာက သူက အဲဒီလောက် အန္တရာယ်များတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုမှာ ရှိနေတယ်လို့ ဆိုလိုတာပါ။</p> <p>​ယူးအီဟန် ယခုအချိန်အထိ လျှောက်လှမ်းခဲ့သော လမ်းကြောင်းမှာလည်း ထိုကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ တစ်ခဏလေး အမှားလုပ်မိရုံဖြင့် အသက်ဆုံးရှုံးရမည့် လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ ယူးမီးရ်က စွန့်စားလိုစိတ် ပြင်းထန်ပြီး သူ့လုပ်ရပ်တွေကို အတုခိုးရင်း တစ်နေရာရာမှာ တစ်ခုခု အမှားအယွင်း ဖြစ်သွားမှာကို ယူးအီဟန် စိုးရိမ်နေတာပါ။ သူ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ လီအယ်ရာသာ သိရင်၊ ရှင့်အလုပ် ရှင်လုပ်စမ်းပါ လို့ သူ့ကို ပြောလောက်တယ်။</p> <p>​"ဟူး..."</p> <p>​ချပ်ဝတ်တန်ဆာအောက်ရှိ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆေးကြောပေးနေသော ရေနွေးနွေးလေးကို ခံစားရင်း၊ ယူးအီဟန်သည် ရေစည်ပိုင်း ပေါ်သို့ မှီချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ လီအယ်ရာက သူ့ဘေးတွင် ညည်းတွားနေပြီး၊ မစ်စတစ် က ပျံသန်းနိုင်သော ရဲတိုက်ကို မောင်းနှင်ရင်း အော်ဟစ်နေကာ၊ အိုရိုချီ နှင့် ပဲ့တင်ထပ်မှုကိုလည်း သူ ခံစားနေရသည်။ ထိုအရာအားလုံးကို ကြားပြီးနောက် ယူးမီးရ်ကို သူ သတိရသွားသည်။</p> <p>​အခုဆို စတုတ္ထအဆင့် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူ ကြီးထွားလာလောက်ပြီ။ သို့သော် သူ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ဦးတော့ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ပေ။ မဟုတ်ဘူး... သူ အရွယ်ရောက်ပြီးသူ တစ်ယောက် မဖြစ်သေးဖို့ သူ ဆုတောင်းတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ယူးအီဟန် စိတ်ပျက်သွားလိမ့်မယ်။</p> <p>​'မင်းကို ငါ မကြာခင် လာရှာမယ်၊ အဲဒီအချိန်အထိ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရင်တောင် ကျေးဇူးပြုပြီး တောင့်ခံထားပေးပါ'</p> <p>​"အီဟန်၊ ရှင် အိပ်နေတာလား"</p> <p>​"ငါ မအိပ်ဘူး၊ ငါ့နား မလာနဲ့"</p> <p>​"ကျစ်... နှမြောလိုက်တာ"</p> <p>​သူ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တာ ကောင်းပေမဲ့၊ ဒီအကြောင်းတွေ စဉ်းစားဖို့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပိုပေးရင် ကောင်းမှာပဲ... ယူးအီဟန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် လီအယ်ရာ၏ မျက်နှာကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။</p> <p>​သေချာသောအရာတစ်ခုမှာ၊ ဒီအရာအားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်က ကောင်နဲ့ တွေ့ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယူးမီးရ်ကို ရှာဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်းစောလွန်းနေသေးတယ်။ သူ အရင်ဆုံး နည်းနည်းလောက် ပိုသန်မာလာဖို့ လိုတယ်။ နည်းနည်းလောက်... အများကြီးပေါ့။ အများကြီး၊ အပြတ်အသတ် သန်မာလာဖို့ လိုတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေတဲ့ လူတွေနဲ့ အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်ပြီးနောက် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်တဲ့ အခြေအနေမျိုး ရောက်တဲ့အထိပေါ့။</p> <p>​"ပြီးတော့ အဲဒါက ဘယ်အချိန်လောက်များ ဖြစ်မလဲ..."</p> <p>​ဒါပေမဲ့ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အသည်းအသန် တားဆီးဖို့ ကြိုးစားပါစေ၊ အချိန်တွေက စီးဆင်းနေမှာပါပဲ။ လောဘကြီးတဲ့ ယူးအီဟန်က အဲဒီ အချိန်ရေစီးကြောင်းထဲမှာ သူလိုချင်တာတွေ အကုန်လုံးကို ဖမ်းဆုပ်ထားနိုင်ဖို့ ဆုတောင်းမိတယ်။</p> <p>​ထိုအချိန်တွင် သူ အစိုးရိမ်ဆုံးဖြစ်သော ယူးမီးရ်သည် ယခုအခါ ကလေးများကို တကယ်တမ်း လေ့ကျင့်ပညာပေးနေပြီဖြစ်သည်။</p> <p>​"အခု"</p> <p>​"ဖူးအားးး"</p> <p>​"ဟူး... ဟား"</p> <p>​သူ၏ ရှေ့တွင် မီးတောက်များ ထုတ်လွှတ်နေသော ထောင်ပေါင်းများစွာသော ကလေးများ ရှိနေသည်။ လက်ဖဝါးများမှ၊ ပါးစပ်များမှ၊ ခေါင်းများမှ၊ ခြေထောက်များမှ၊ လက်သီးများမှ၊ လေထဲမှ - ကြားခံနယ် အများအပြား ရှိသော်လည်း အားလုံးက မီးတောက်များဖြစ်သည်။ ဤကလေးများ၏ အသက်အရွယ်နှင့် ယှဉ်ပါက သူတို့အားလုံး အလွန် သန်မာကြသည်။</p> <p>​"မဟုတ်သေးဘူး၊ အရမ်း အားနည်းနေသေးတယ်"</p> <p>​သို့သော် ယူးမီးရ်၏ စံနှုန်းများက အလွန်မြင့်မားသည်။ သူ၏ စကားများကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသော ကလေးများက သူ့ကို ညည်းတွားကြသည်။</p> <p>​"ဒါပေမဲ့ သူရဲကောင်းကြီးလို ကျွန်တော်တို့ မသန်မာနိုင်ဘူးလေ"</p> <p>​"ဒီတိုင်းဆို တစ်သက်လုံး အဲဒီ သတ္တဝါဆိုးတွေကို ကျွန်တော်တို့ သတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်"</p> <p>​"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီ သတ္တဝါဆိုးကို ကျွန်တော်တို့ မသတ်နိုင်ဘူး"</p> <p>​ယူးမီးရ်က ကလေးများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပိုသန်မာလာစေချင်သော်လည်း၊ ကလေးများမှာ လက်တွေ့ကျသော ကန့်သတ်ချက်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီး ဒုက္ခရောက်နေကြသည်။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ သူတို့က ဘယ်လောက်ပဲ မဖြစ်နိုင်ဘူးလို့ ပြောနေပါစေ၊ ဒီနတ်ဆိုးတွေရဲ့ သွေးနဲ့ အသားတွေကို စားလိုက်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ ကန့်သတ်ချက်တွေက ပိုမြင့်တက်သွားပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပိုသန်မာလာဖို့ အလားအလာတွေကို ရရှိသွားကြတာပါပဲ။</p> <p>​တကယ်တမ်းတွင်လည်း ဤကလေးအချို့သည် ပိုမိုအားကောင်းသော မီးတောက်များကို ဖန်တီးရာတွင် အောင်မြင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>​"အာ... ကျွန်တော် လုပ်နိုင်သွားပြီ"</p> <p>​"အလုပ်ဖြစ်တယ်၊ အခု အလုပ်ဖြစ်ပြီဆိုတော့ အဲဒီ ပိုအားကောင်းတာတွေကို ပစ်ပေါက်ရမယ်"</p> <p>​"ကျွန်မ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ဘူး"</p> <p>​သို့သော် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယူးမီးရ်သည် ပိုမို တင်းကျပ်လာသည်။ ကလေးများသည်လည်း သူ၏ လမ်းညွှန်မှုများကို လိုက်နာကာ သူ့ကို အမီလိုက်ရန် ကြိုးစားကြပြီး၊ ယူးမီးရ်၏ မျှော်လင့်ချက်များထက် အများကြီး နှေးကွေးနေသော်လည်း သူတို့သည် ကြီးထွားလာနေဆဲဖြစ်သည်။</p> <p>​"နောက်တစ်ဖွဲ့က လျှပ်စစ်စွမ်းအင် သုံးတဲ့ ကလေးတွေ"</p> <p>​"သူရဲကောင်း၊ ကျွန်တော်တို့ကို မိုးကြိုးသူရဲကောင်းတွေ လို့ ခေါ်ပါ"</p> <p>​"မခေါ်ဘူး၊ ကလေးဆန်လို့"</p> <p>​"ဟင့်"</p> <p>​ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်က သူတို့အပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်မည်။ နတ်ဆိုးများကို ၂ နှစ်ခန့် စားသောက်ပြီးနောက် သူတို့သည် လျှပ်စီး၊ လေ၊ ရေခဲ၊ မီး၊ တုန်ခါမှု နှင့် အခြား ထူးခြားသော စွမ်းအင်များနှင့် သက်ဆိုင်သည့် မာနာများကို အသုံးပြုနိုင်လာကြသည်။ ဒုတိယအဆင့်တုန်းက မရှိခဲ့တဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သူတို့ ရလာတယ်ဆိုတာက အခု သူတို့ တတိယအဆင့် ရောက်နေပြီလို့ ဆိုလိုတာပဲ။</p> <p>​ကလေးသူငယ် ပညာရေးက ဘယ်လောက်ပဲ ထိရောက်ပါစေ၊ အသက် ၃ နှစ်၊ အလွန်ဆုံး ၆ နှစ်လောက်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကလေးတွေက အဆင့် ၁၀ဝ ကျော်နေတာကို မြင်ရင် တစ်ခုခု မှားနေတယ်ဆိုတာကို လူတချို့ သတိထားမိသင့်ပေမဲ့၊ အဲဒီ 'လူတချို့' က ဒီနေရာမှာ မရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ သေချာတာပေါ့... ယူးမီးရ်နဲ့ တခြားကလေးတွေကလည်း အဲဒါကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။</p> <p>​"အင်းပါ... အင်းပါ... ဒါဆို မိုးကြိုးသူရဲကောင်းတွေ၊ ဟူး... ဘာလို့ ငါက ရှက်နေရတာလဲ"</p> <p>​"ဟုတ်ကဲ့၊ လူ ၂,၃၀ဝ၊ အမိန့်ပေးပါ"</p> <p>​"မင်းတို့ဆီမှာ တခြားအဖွဲ့တွေထက် လူအများကြီး ပိုများတယ်ဆိုတော့ မင်းတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ရည်မှန်းချက်က တုန်ခါမှု နတ်ဆိုးကို လျှပ်စီးတွေနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်ဖို့ပဲ"</p> <p>​"အဲဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>​ယူးမီးရ်သည် ကလေးများကို သူတို့၏ စွမ်းအင်များအလိုက် ခွဲခြားခဲ့ပြီး၊ သူတို့ကို ပိုမိုထိရောက်စွာ လှုပ်ရှားနိုင်စေရန် သူတို့၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး သို့မဟုတ် စရိုက်လက္ခဏာများအလိုက် ထပ်မံခွဲခြားခဲ့သည်။ သူတို့ မည်မျှပင် အားနည်းနေပါစေ၊ ပစ်မှတ်တစ်ခုတည်းအပေါ် ဆင်တူသော တိုက်ခိုက်မှု ထောင်ပေါင်းများစွာကို အသုံးပြုခြင်းသည် အလွန်အဖျက်စွမ်းအား ကြီးမားပေလိမ့်မည်။</p> <p>​ယူးမီးရ်၏ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးမှုအောက်ရှိ ကလေးများသည် ယခုအခါ နတ်ဆိုးများကို သိသာထင်ရှားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မာနာ၏ အရှင်သခင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သော နဂါးတစ်ကောင်ဖြစ်သည့် ယူးမီးရ်သည် သူတို့၏ စွမ်းအားများကို မြှင့်တင်ရန် သူတို့၏ မာနာများကို ထိန်းချုပ်ပေးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။</p> <p>​မူလက အခြားသူများ၏ မာနာများကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းရှိသော်လည်း၊ အထီးကျန်သမား ယူးအီဟန်၏ လက်အောက်တွင် မွေးဖွားလာခဲ့ရသော ယူးမီးရ်သည် ကလေးများကို ဦးဆောင်ခြင်းဖြင့် နဂါးတစ်ကောင်အဖြစ် ပိုမိုသန်မာလာစေရန် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို နောက်ဆုံးတွင် ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>​ယူးမီးရ်က ကလေးတွေကို နောက်ပိုင်းမှာ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကို သူတို့ဘာသာသူတို့ သတ်နိုင်လာစေချင်ပေမဲ့၊ ကလေးတွေကတော့ ယူးမီးရ် မရှိဘဲ နတ်ဆိုးတစ်ကောင်နဲ့ တိုက်ရမယ့် အခြေအနေမျိုးကို စိတ်ကူးလို့တောင် မရနိုင်ကြပါဘူး။</p> <p>​"ဒီအခြေအနေက ဘယ်အချိန်ထိ ဆက်ဖြစ်နေမလဲဆိုတာ ငါတို့ မသိနိုင်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ ပိုသန်မာလာဖို့ လိုတယ်"</p> <p>​"အူး... သူရဲကောင်းက အရမ်း တင်းကျပ်လွန်းတယ်"</p> <p>​"သတ္တဝါဆိုးတွေထက်တောင် ပိုတင်းကျပ်သေးတယ်"</p> <p>​ကလေးတပ်မတော်ထဲတွင် အငယ်ဆုံးသူမှာ အသက် နှစ်နှစ်နှင့် နှစ်လခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း၊ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ထိုကလေးသည် အသက် ဆယ်နှစ်အရွယ်နှင့် တူနေသည်။ သူတို့၏ ဝေါဟာရကြွယ်ဝမှုမှာ အလွန်အားနည်းနေသေးသော်လည်း ၎င်းတို့၏ အသက်အရွယ်နှင့် ယှဉ်ပါက အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် များပြားလှသည်။ တကယ်ကိုပဲ သူတို့က 'မျိုးဆက်သစ်တွေ' ဆိုတဲ့ စကားလုံးလိုပဲ စူပါလူသား တပ်မတော်တစ်ခုအဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးလာနေကြတာပါ။</p> <p>​"သူရဲကောင်း"</p> <p>​မိုးကြိုးသူရဲကောင်းများ ၏ ကြီးထွားမှုကို ယူးမီးရ် စစ်ဆေးပြီးနောက်၊ လျှပ်စီးစွမ်းအင်သုံး နတ်ဆိုး၏ သွေးနှင့် အသားများကို ဝေငှပေးနေစဉ်၊ ကင်းထောက်တစ်ဦး အဝေးမှ ရောက်လာပြီး သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ဤကလေးမှာ လေစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုသူဖြစ်သည်။</p> <p>​ယူးမီးရ်ကဲ့သို့ လေစွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနိုင်လာသော ကလေးများသည် သူ့ထံမှ တိုက်ရိုက် သင်ကြားမှုများ ရရှိနိုင်ပြီး အခြားသူများထက် ပိုမိုပျက်စီးနိုင်စွမ်းနှင့် အမြန်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။</p> <p>​"သတ္တဝါဆိုး လေးကောင်"</p> <p>​"လေးကောင် ဟုတ်လား၊ အင်း... အဲဒါက တော်တော်များတယ်"</p> <p>​အချိန်များ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် နတ်ဆိုးများ၏ လှုပ်ရှားမှု ပုံစံများတွင် အပြောင်းအလဲများ ရှိလာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်အထိ ယူးမီးရ်နှင့် ကလေးများက ပြဿနာမရှာပါက သူတို့သည် အုပ်စုဖွဲ့ရန် အနှောင့်အယှက် မဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုအခါ အကြိမ်ကြိမ် အသတ်ခံနေရသဖြင့် သူတို့သည် တစ်ဦးတည်း လှုပ်ရှားမှုများကို ရှောင်ကြဉ်ကာ အုပ်စုလိုက် လှုပ်ရှားလာကြသည်။</p> <p>​"အဲဒါ အရမ်းများလွန်းတယ်၊ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပြေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p>​"ဒီလောက် လူအများကြီးနဲ့လေ... အဲဒါက သူရဲကောင်းအတွက်တောင် မဖြစ်နိုင်ဘူး"</p> <p>​"ဒါပေမဲ့..."</p> <p>​"အများကြီး ရှိပေမဲ့ ဒါက အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်တယ်"</p> <p>​ယူးမီးရ် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ ကလေးများသည် သူ၏ စကားများ ဘာအဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို အလိုလို နားလည်သွားကြပြီး သူ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​"ငါတို့ တိုက်မယ်"</p> <p>​"သူရဲကောင်း၊ ဒါပေမဲ့..."</p> <p>​"ငါတို့ တိုက်မယ်"</p> <p>​ယူးမီးရ် ထပ်ပြောလိုက်သည်။ စတုတ္ထအဆင့် ဖြစ်လာပြီးနောက် ယူးမီးရ်သည် ယခုအခါ အသက် ၁၅ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ပုံပန်းသဏ္ဍာန် ရှိနေပြီး၊ လမ်းပေါ်တွင် တွေ့လိုက်သည်နှင့် မည်သူမဆို လှည့်ကြည့်ရလောက်အောင် လှပလွန်းလှသည်။ ကလေးတပ်မတော်သည် ယူးမီးရ်၏ ပရိသတ်ကလပ်တစ်ခုနှင့် တူသဖြင့်၊ သူ ဤကဲ့သို့ ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်သောအခါ သူတို့ တကယ် ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>​"မင်းတို့ လုပ်နိုင်တယ် မဟုတ်လား၊ သေတော့မလို ဖြစ်လာရင် မင်းတို့ကို ငါ ထွက်ပြေးခွင့် ပေးမှာပါ"</p> <p>​"သူရဲကောင်း၊ အဲဒါက ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်နိုင်မယ်ထင်ရင် တိုက်ခိုင်းမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်လား"</p> <p>​"အင်း"</p> <p>​ယူးမီးရ်က ကြေညာလိုက်သည်။ ကလေးများ သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း သူတို့ တတ်နိုင်သည်မရှိပေ။ သူတို့က အခု ကစားနေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အသက်ရှင်သန်ဖို့အတွက် ယှဉ်ပြိုင်နေတာပါ၊ ပြီးတော့ ဒီပြိုင်ပွဲမှာ ယူးမီးရ်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်ကန်ပါတယ်။</p> <p>​"အသေအပျောက် အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ကြစို့၊ ဖြစ်နိုင်ရင် အကုန်လုံး အသက်ရှင်အောင် နေကြမယ်"</p> <p>​"ဟေ့ကောင်တွေ၊ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းကြ"</p> <p>​လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူတို့သည် နတ်ဆိုးများ၏ အသားကိုသာ စားခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပေ။ ကလေးများထဲတွင် ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးအဖြစ် အလားအလာရှိသူ အချို့ရှိနေပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော အမှားများကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း အလွန်အဆင့်မြင့်သော ပစ္စည်းများနှင့် အလျှံပယ် များပြားလှသော စတုတ္ထအဆင့် မှော်ကျောက်တုံးများဖြင့် သူတို့သည် သင့်လျော်သော လက်နက်ကိရိယာများကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>​ကလေးများသည် ထူးဆန်းသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်ရှိသော်လည်း အလွန်ခိုင်ခံ့သော ချပ်ဝတ်တန်ဆာများနှင့် လိမ်ကောက်နေသော်လည်း အလွန်ထက်မြက်သော လက်နက်များကို တပ်ဆင်ထားပြီး သူတို့၏ တပ်ဖွဲ့များအလိုက် တန်းစီနေကြသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်အတွင်း ယူးမီးရ်ကြောင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော စုစုပေါင်း ကလေးအရေအတွက်မှာ ၉,၃၀ဝ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော အမြန်နှုန်းဖြင့် စုစည်းလာကြသဖြင့် သူတို့သည် ဖိအားပေးနိုင်သော အငွေ့အသက်တစ်ခုကိုပင် ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင်"</p> <p>​တပ်မတော်၏ တပ်မှူး ယူးမီးရ် သည် အရှေ့ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်သီးပေါ်တွင် ယူးအီဟန် ဖန်တီးပေးခဲ့သော လက်အိတ်သည် အမြဲတမ်းလိုလို တောက်ပနေသည်။</p> <p>​"ထွက်ခွာကြစို့"</p> <p>​လွန်ခဲ့သော နှစ်များက ယူးအီဟန်၏ လက်ချက်ဖြင့် ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းသွားပြီးနောက်၊ ဤသည်မှာ ငရဲဝင်္ကပါ ဒုတိယအကြိမ်မြောက် ပြုတ်ပြုတ်ပြုန်းမည့် အကျပ်အတည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်သည်။</p> <p>​(စာရေးသူ၏ မှတ်စု)</p> <p>ဒီတစ်ခါတော့ မီးရ် ရဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးပါ။</p> <p><strong>​အပိုင်း ( ၂၀၉ ) ပြီးဆုံး။</strong></p> <p>***</p> <p> </p>


Save