Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၇၅) - မင်းကို ထိုးချင်နေတာ ကြာလှပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာ၏ မျက်နှာပေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားကာ ကင်ယောင်ကွမ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း “ရှင် အဲဒါ ဘာစကားပြောတာလဲ” ဟု ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။ သူမသည် စစ်တပ်အရာရှိ အမျိုးသမီး တစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ကိုရီးယားလူမျိုးတို့၏ ပင်ကိုစရိုက်ကို သဘာဝကျကျပင် နားမလည်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်လည်း ထိုစကားကို ကြားသော် မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။ အနှီလူက တကယ့်ကို အရှက်မရှိသည့် လူစားပင်။</p> <p style="text-align:justify">ကိုရီးယားဆေးပညာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်ကမှ အမည်ပြောင်းလဲထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုမတိုင်မီက ၎င်းမှာ တရုတ်ပြည်၏ တိုင်းရင်းဆေးပညာကိုသာ အခြေခံထားခဲ့ပြီး “ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ စုစည်းမှုကျမ်း”၊ “အဖျားရောဂါ ကုထုံးကျမ်း” နှင့် “ဟွမ်တီနဂါးမင်း၏ ကိုယ်တွင်းကျမ်း” ကဲ့သို့သော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ၏ မဟာကျမ်းကြီးများအပေါ်တွင်သာ အခြေတည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့သည် တရုတ်ဆေးပညာကို ရက်အနည်းငယ်မျှ သင်ယူပြီးနောက်တွင်မူ တရုတ်ဆေးပညာသည် သူတို့၏ ကိုရီးယားဆေးပညာမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပြောင်းလဲ ပြောဆိုကာ ခိုးယူခြင်း ဟူသော စကားလုံးကိုပါ အသုံးပြုလာကြသည်။ ဤထက် ပို၍ အရှက်မရှိသောသူများ ရှိနိုင်ပါဦးမည်လော။</p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ခန့်ညားသော အသွင်ဖြင့် ရပ်နေသည်။ တရုတ်ဆေးပညာနှင့် ကိုရီးယားဆေးပညာ အကြောင်းကို သူ အကောင်းဆုံး သိရှိထားပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသူမှာ တရုတ်ဆေးပညာ၏ ဆရာကြီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်ပါက သူသည် ဤမျှအထိ လျှောက်ပြောရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယခု ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်အရွယ် လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်သည် မွေးကတည်းက တရုတ်ဆေးပညာကို သင်ယူခဲ့သည် ဆိုဦးတော့ အဘယ်မျှ တတ်မြောက်နိုင်ပါအံ့နည်း။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ဤကဲ့သို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် စကားများကို ပြောဆိုရဲခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဗိုလ်ချုပ်... မင်းအနေနဲ့ မသိတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ တရုတ်နိုင်ငံရဲ့ တိုင်းရင်းဆေးပညာဆိုတာ မူလက ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံရဲ့ ကိုရီးယားဆေးပညာကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ”</p> <p style="text-align:justify">“ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းတာက သူတို့က အခြေခံလေးပဲ သင်ယူထားကြပြီးတော့ အသုံးဝင်တဲ့ ပညာရပ်တွေကို သိပ်မတတ်ကြဘူး။ အဲဒါကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ကုသဖို့ သူ့ကို ခွင့်မပြုပါနဲ့။ မဟုတ်ရင် သိပ်ကို ကြီးမားတဲ့ အမှားကြီး ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့် ရှာရာပိုဗာတို့မှာမူ အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း နားမလည်ကြပေ။ ကင်ယောင်ကွမ်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံး ဘာမှမပြောဘဲ ယဲ့ပုဖန်ကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ်ကမူ အောင်နိုင်သူအလား ဝင့်ကြွားနေလေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အကြောင်းအရာမျိုးမှာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်နိုင်ငံ၌ပင် ရှင်းပြရန် ခက်ခဲလှရာ ရုရှားနိုင်ငံကဲ့သို့သော ဘာမှမသိသည့် နေရာမျိုးတွင်မူ တစ်ဖက်လူမှာ သူ့အား မည်သို့မျှ ပြန်လည်မချေပနိုင်ဘဲ အရှုံးပေးသွားရလိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ အပြုံးများ မပွင့်လန်းမီမှာပင် ဖြောင်းကနဲ ကျယ်လောင်လှသော ပါးရိုက်သံတစ်ခုသည် အခန်းအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ယဲ့ပုဖန်၏ လက်ဝါးချက်က ကင်ယောင်ကွမ်ကို ခုနစ်မီတာ၊ ရှစ်မီတာခန့် လွင့်ထွက်သွားစေကာ နံရံနှင့် ဘုန်းကနဲ ရိုက်မိသွားစေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ မြန်လွန်းလှသဖြင့် လူအများစုမှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် မမြင်လိုက်ရချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် တစ်ရှူးတစ်ရွက်ကို ထုတ်၍ လက်ကို သုတ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေသော ကင်ယောင်ကွမ်ကို ကြည့်၍ “အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းလို သူများပစ္စည်းကို အမြဲတမ်း ခိုးယူတတ်တဲ့ ကောင်တွေကို ထိုးချင်နေတာ ကြာလှပြီ။ ဒီနေ့တော့ ငါ့ဆန္ဒ ပြည့်သွားတာပေါ့” ဟု အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အခန်းထဲရှိ လူတိုင်းမှာ မှင်သက်သွားကြ၏။ အနှီ လူငယ်ဆရာဝန်မှာ ထိုမျှအထိ စိတ်ကြီးကာ သတိပေးချက် မရှိဘဲ လူကို လက်ပါလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာလည်း ထို့အတူပင်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ယဲ့ပုဖန်နှင့် ရယ်မောပြောဆိုလာခဲ့သဖြင့် သူ့ကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သော စာပေသမားတစ်ဦးဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလိမ့်မည်ဟု သူမ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။</p> <p style="text-align:justify">ဂါဗူးလော့ဗ်ကမူ ဒေါသအလိပ်လိပ် ထွက်သွားတော့သည်။ ကင်ယောင်ကွမ်မှာ သူ ဖိတ်ခေါ်လာသော ဧည့်သည် ဖြစ်သည့်အတွက် ဤသို့ ပါးရိုက်ခံရခြင်းမှာ သူ၏ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် အိတ်ကပ်အတွင်းသို့ လက်နှိုက်ကာ ပစ္စတိုသေနတ်ကို ထုတ်၍ ယဲ့ပုဖန်၏ ဦးခေါင်းကို ချိန်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏လက်မှာ အဆုံးအထိပင် မမြှောက်လိုက်ရသေးမီ သေနတ်မှာ တစ်ဖက်လူ၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အေးစက်စွာဖြင့် “ငါက စိတ်တိုတတ်တယ်။ သေနတ်နဲ့ အချိန်ခံရတာကိုလည်း သိပ်မကြိုက်ဘူး။ ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ခြေလိုက်ရာ သံမဏိ ပစ္စတိုသေနတ်မှာ သံလုံး တစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဒုတ်ကနဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်သွားကာ ဒေါသထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှာရာပိုဗာက သူ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ စကားအနည်းငယ် ကပ်ပြောလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ တရုတ်ပြည် ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်မှ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့်လည်း အကြိမ်ကြိမ် ပူးပေါင်း ဆောင်ရွက်ဖူးသူ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မစ္စတာယဲ့... ဒါက ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ လူနာခန်းပါ။ သူ့ကို ထိုက်သင့်တဲ့ လေးစားမှု ပေးပါ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည်လည်း သူသည် ရုရှားနိုင်ငံတွင် ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ကို ကိုယ်စားပြုထားသူဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိသဖြင့် ပြဿနာ မရှာလိုပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူက အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ကာ “တောင်းပန်ပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ဒီလူရဲ့ ပါးစပ်က သိပ်ပြီး နံလွန်းလို့ ကျွန်တော် မအောင့်နိုင်ဖြစ်သွားတာပါ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ်သည် မြေပြင်မှ ထလာကာ အလကားနေရင်း ပါးရိုက်ခံလိုက်ရသည့်အတွက် အငြိုးအတေး ကြီးစွာဖြင့် ယဲ့ပုဖန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ အော်ဟစ်တော့သည်။ “မင်း... လူမိုက်ဆန်ဆန် အကြမ်းဖက်တာက ဘာမှ ဂုဏ်ယူစရာ မရှိဘူး။ မင်း တကယ် စွမ်းတယ်ဆိုရင် ငါနဲ့ ဆေးပညာချင်း ပြိုင်ရဲလား”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ “ခင်ဗျားက ကျုပ်နဲ့ ဆေးပညာ ပြိုင်ဖို့ မထိုက်တန်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မထိုက်တန်ဘူး ဟုတ်လား။ မင်းက ငါ့ကို မထိုက်တန်ဘူးလို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့လေ” ကင်ယောင်ကွမ်၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ခါနေတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ငါနဲ့ လောင်းကြေးထပ်ရဲလား”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ပြတ်သားစွာပင် “ခင်ဗျားက ကျုပ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး” ဟု ထပ်မံ ပြောလိုက်ပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရောင့်တက်လိုက်တာ... တကယ့်ကို ရောင့်တက်နေတာပဲ။ မင်းတို့ရဲ့ တရုတ်ဆေးပညာဆိုတာ ငါတို့ ကိုရီးယားဆေးပညာဆီကနေ အပေါ်ယံလေးပဲ သင်ယူထားတာကို ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဟန်ရေး ပြနေတယ်ပေါ့လေ...”</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူက တရုတ်ဆေးပညာကို ထပ်မံ အထင်သေးပြောဆိုလာသည်ကို မြင်သော် ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားကာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထွက်သွား”</p> <p style="text-align:justify">စကားတစ်လုံးတည်း ဖြစ်သော်လည်း ကင်ယောင်ကွမ်မှာ တုန်လှုပ်သွားရကာ ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။ သူသည် ဤလူငယ်ကို ထပ်မံ ဒေါသဆွမိပါက ဤနေရာမှာပင် အသက်ပျောက်သွားနိုင်သည်ဟု သံသယဝင်မိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ နောက်သို့ နှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်လိုက်ကာ အသံမာမာဖြင့် “မင်း... မင်း စောင့်နေလိုက်ဦး။ တရုတ်ပြည်က အသိဉာဏ်မဲ့တဲ့ ကောင်လေး” ဟု ဆိုကာ “အခု ငါ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို ကုပြမယ်။ အဲဒီကျရင် တကယ့် ကိုရီးယားဆေးပညာဆိုတာ ဘာလဲ။ တကယ့် ဆေးပညာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိစေရမယ်” ဟု ကြုံးဝါးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်၍ “ကျွန်တော့်ကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ရောဂါကို ကုသခွင့် ပေးပါ” ဟု တောင်းဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက “ရပါတယ်... မစ္စတာကင်… ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်အဖေကို ကုပေးနိုင်ရင် ကျွန်တော် ထိုက်ထိုက်တန်တန် ဆုချပါမယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ယဲ့ပုဖန်က သူမကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲထားကာ ဘေးကနေသာ ကြည့်နေရန် အချက်ပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ရှက်ဗ်ချန်ကို၏ သွေးခုန်နှုန်းကို မစမ်းသပ်ရသေးမီကပင် လူနာ၏ အခြေအနေကို အတိုင်းသား မြင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော ရောဂါမျိုးမှာ ကိုရီးယား တိုင်းရင်းဆေးဆရာလေး တစ်ယောက် တတ်နိုင်သည့် အဆင့်မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သူ လုပ်ရမည့်အလုပ်မှာ ဘေးကနေ ထိုင်ကြည့်ပြီး ထိုလူ လူရယ်စရာ ဖြစ်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်ရန်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ်မှာမူ ယဲ့ပုဖန်ကဲ့သို့ စွမ်းရည် မရှိပေ။ သူသည် လူနာ၏ အခြေအနေကို သိရှိရန် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ရပေမည်။ ခွင့်ပြုချက် ရသည်နှင့် သူသည် ယဲ့ပုဖန်ကို တစ်ချက် ဝင့်ကြွားစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ကုတင်စွန်းတွင် ထိုင်ကာ ရှက်ဗ်ချန်ကို၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်နေစဉ် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပို၍ ပျက်လာတော့သည်။ ငါးမိနစ်၊ ခြောက်မိနစ်ခန့် ကြာသောအခါ သူ၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်များပင် စတင် ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “မစ္စတာကင်... ငါ့အဖေရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ။ မျှော်လင့်ချက် ရှိလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက...”</p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ်သည် သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်နေသော လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်ကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်နေပေသည်။ သူသည် ဝင့်ကြွားလှသော်လည်း ပညာအစစ်အမှန်တော့ အနည်းငယ် ရှိပေသည်။ သို့သော် သူ၏ ပညာမှာ ရှက်ဗ်ချန်ကို၏ ရောဂါကို ကုသရန် မလုံလောက်ချေ။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ခြောက်ကပ်နေသော သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်လိုက်ကာ “တောင်းပန်ပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ အခြေအနေက တကယ့်ကို ဆိုးရွားလွန်းနေပြီ။ သူက လူသေလက္ခဏာ ငါးပါး ဆိုက်နေပြီ”</p> <p style="text-align:justify">“ဒီရောဂါကို နတ်ဘုရားတောင် ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ နာရေးအတွက်သာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်ပါတော့”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲမှ မျှော်လင့်ချက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မျက်နှာမှာလည်း ချက်ချင်းပင် အိုးမည်းသုတ်ထားသကဲ့သို့ မည်းမှောင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှာရာပိုဗာကမူ ထိုအဖိုးအို ကုသနိုင်ခြင်း မရှိသည်ကို သိရသောအခါ တိတ်တဆိတ် စိတ်သက်သာရာ ရသွားပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ဂါဗူးလော့ဗ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး “မစ္စတာကင်... စောစောကတော့ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကို သေချာပေါက် ကုနိုင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား” ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကိုရီးယားဆေးပညာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ငါတို့ကို ပြဦးမှာ မဟုတ်လား။ တကယ့် ဆေးပညာဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မျက်စိဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်လား။ အခုကျတော့ ဘာလို့ မကုနိုင်တော့တာလဲ။ ဒါဆို မင်းပြောတဲ့ ကိုရီးယားဆေးပညာဆိုတာ အပိုတွေ လျှောက်ပြောတတ်တဲ့ အတတ်ပညာလား”</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက...”</p> <p style="text-align:justify">မျက်နှာပြောင်လှသော ကင်ယောင်ကွမ်ပင်လျှင် ဤမျှ ပြင်းထန်သော လှောင်ပြောင်မှုကို မခံနိုင်တော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ ခရမ်းရောင်သန်းနေကာ သွေးထွက်တော့မတတ်ပင်။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီး၏ မနှစ်မြို့သော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ သူက အလျင်အမြန်ပင် “ဒါက ကျွန်တော့်အမှား မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုရီးယားဆေးပညာက မစွမ်းတာ မဟုတ်ဘူး။ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ရောဂါက သိပ်ကို ပြင်းထန်လွန်းနေတာပါ။ ကျွန်တော်တင် မဟုတ်ဘူး။ တခြား ဘယ်သူမဆို ဒီရောဂါကို ကုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှောင်ပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားကာ “ခင်ဗျားရဲ့ ကိုရီးယား ဆေးပညာက မစွမ်းတာကို တခြားလူတွေကိုပါ ဆွဲမထည့်ပါနဲ့။ ဟုတ်ပြီလား”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသော် ကင်ယောင်ကွမ်သည် သူ၏ ဒေါသကို ပေါက်ကွဲရန် ပစ်မှတ်တစ်ခု တွေ့သွားသကဲ့သို့ “ကောင်လေး... မင်း ဘာသိလို့လဲ။ ငါတို့ ကိုရီးယားဆေးပညာကတောင် မစွမ်းရင် မင်းတို့ရဲ့ တရုတ်ဆေးပညာက ဗိုလ်ချုပ်ကြီးရဲ့ ရောဂါကို ကုနိုင်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား” ဟု အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save