Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၇၇) - သေခါနီး သွေးတက်ခြင်းလား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ် တစ်ယောက် ကြက်သေ သေနေတော့သည်။ သူသည် သူ၏ မျက်လုံးကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ </p> <p style="text-align:justify">သူ ရောဂါရှာဖွေတာ မှားသွားသလား။ မဟုတ်ပါဘူး... သူ သေချာပေါက် မြင်ခဲ့တာက လူသေလက္ခဏာ ငါးပါး ဆိုက်နေတာပါ။</p> <p style="text-align:justify">ကိုရီးယားဆေးပညာ အရ လူတစ်ယောက်မှာ လူသေလက္ခဏာ ငါးပါး ဆိုက်လာပြီဆိုလျှင် ကုသ၍ မရနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် အနှီ လူငယ်က ထိုလူကို မည်သို့ ရှင်သန်လာအောင် လုပ်လိုက်သနည်း။ သူက နတ်ဘုရားတစ်ပါးလား။</p> <p style="text-align:justify">ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာကာ သူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မဟုတ်ဘူး... ဒါက သေခါနီး သွေးတက်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ လူသေလက္ခဏာ ငါးပါးက ဘယ်လိုမှ ကုလို့ မရနိုင်ဘူး”</p> <p style="text-align:justify">“ပေါက်ကရတွေ”</p> <p style="text-align:justify">စစ်သားဟောင်း တစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် ဒေါသတကြီး ရှိလှသော ရှက်ဗ်ချန်ကိုသည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာကာ ကင်ယောင်ကွမ်၏ ပါးကို ဖြောင်းကနဲ နေအောင် ရိုက်ချလိုက်သည်။ “ခွေးကောင်စုတ်... ငါက သေခါနီး သွေးတက်နေတဲ့လူနဲ့ တူလို့လား”</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်...”</p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ်မှာ ပါးအရိုက်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာပေါ်တွင် လက်ဝါးရာကြီး ထင်ကျန်သွားသည်။ ဤမျှ အားပါသော ပါးရိုက်ချက်မှာ သေခါနီး သွေးတက်နေသူ တစ်ဦး၏ လက်ချက်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။</p> <p style="text-align:justify">ဒေါက်တာအန်ဒရူးသည်လည်း မြင်နေရသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။ သူ ရှေ့သို့ တက်လာကာ “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခန္ဓာကိုယ် စစ်ဆေးမှု လုပ်ကြည့်ရင်ကော” ဟု အကြံပြုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှက်ဗ်ချန်ကိုက “မလိုပါဘူး... ငါက ဆရာဝန်လေးရဲ့ ဆေးပညာကို ယုံတယ်” ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အနည်းငယ် ပြုံးကာ “စစ်ဆေးကြည့်တာလည်း မဆိုးပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။ ခိုင်မာသော အချက်အလက်များကို ပြသနိုင်မှသာ ရှေ့မှ လူများကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်စေနိုင်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းစွာ သိထားပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကလည်း “ဟုတ်ပါတယ် အဖေ... စစ်ဆေးကြည့်လိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု ဝင်ပြောလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဝန်လေးက ပြောမှတော့ ငါ နားထောင်ရမှာပေါ့”</p> <p style="text-align:justify">ရှက်ဗ်ချန်ကိုလည်း ထပ်မံ ကန့်ကွက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဒေါက်တာအန်ဒရူးနှင့်အတူ အစအဆုံး ပြန်လည် စစ်ဆေးမှုကို လက်ခံလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် အန်ဒရူးသည် စစ်ဆေးချက် ရလဒ်အားလုံးကို ရရှိခဲ့ပြီးနောက် ကြည့်ကာ မှင်သက်သွားတော့သည်။ ဤသည်မှာ စောစောက လူနာနှင့် လုံးဝ မတူတော့ချေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်မျိုးတည်းသော စက်ကိရိယာများကို အသုံးမပြုခဲ့ပါက တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု သူ သေချာပေါက် သံသယဝင်မိပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအချိန်တွင် ရှက်ဗ်ချန်ကို၏ ကျန်းမာရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေပေသည်။ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ အလုပ် မလုပ်တော့သည့် လက္ခဏာများ လုံးဝ မရှိတော့သည့်အပြင် သူ၏ အညွှန်းကိန်း အားလုံးမှာလည်း သူနှင့် သက်တူရွယ်တူများထက်ပင် အများကြီး ပို၍ ကောင်းမွန်နေသေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် “ဒေါက်တာအန်ဒရူး... ဘယ်လိုလဲ” ဟု မေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်ဒရူးသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပုံစံ ပြုလုပ်လိုက်ကာ မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် “ဘုရားသခင်... ဒါက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ဒါဟာ အံ့ဖွယ်တစ်ပါးလို့ပဲ ကျွန်တော် ပြောနိုင်ပါတော့တယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားကာ ယဲ့ပုဖန်ကို ကြည့်၍ “ဒေါက်တာယဲ့... ကျွန်တော့်အဖေရဲ့ ရောဂါက တကယ်ပဲ ပျောက်သွားပြီလား” ဟု မေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “ရောဂါပျောက်သွားရုံတင် မကဘူး... ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ရှက်ဗ်ချန်ကိုက နောက်ထပ် ဆယ်နှစ်လောက် အထိ ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် အာမခံပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဆရာဝန်လေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်” </p> <p style="text-align:justify">ရှက်ဗ်ချန်ကိုသည် သေတွင်းမှ ပြန်တက်လာသူ ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ အလွန် ဝမ်းမြောက်သွားကာ အားရပါးရ ရယ်မောရင်း “ဆရာဝန်လေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီနေ့ကစပြီး မင်းဟာ ရှက်ဗ်ချန်ကို မိသားစုရဲ့ ထာဝရ သူငယ်ချင်းပဲ” ဟု ကြွေးကြော်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးသည်လည်း ယဲ့ပုဖန်အား ဦးညွှတ်၍ “မစ္စတာယဲ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ စောစောက မယဉ်ကျေးမှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ အဖေကို ကယ်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်” ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">“ရပါတယ် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ပြီးခဲ့တာတွေလည်း ပြီးပါပြီ”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို ထူပေးလိုက်ကာ ကင်ယောင်ကွမ်ဘက်သို့ လှည့်၍ “မစ္စတာကင်... ကျုပ်တို့ လောင်းကြေးကို အကောင်အထည်ဖော်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက...”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ စကားသံမှာ နူးညံ့သော်လည်း ကင်ယောင်ကွမ်ကိုမူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ သူသည် အသက်နှင့်ရင်း၍ လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ယခု ရှုံးနိမ့်သွားပြီဖြစ်၍ အသက်ပေးရတော့မည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက သူ၏ ဘေးရှိ ကိုယ်ရံတော်များကို ပြတ်သားစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “ဒီကောင့်ကို ဆွဲထုတ်သွားပြီး အခုချက်ချင်း သေနတ်နဲ့ ပစ်သတ်လိုက်”</p> <p style="text-align:justify">“မလုပ်ပါနဲ့... တောင်းပန်ပါတယ်”</p> <p style="text-align:justify">ဤအချိန်တွင် ကင်ယောင်ကွမ်မှာ သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် ဒုတ်ကနဲ ဒူးထောက် ကျသွားကာ ဂါဗူးလော့ဗ်၏ ခြေထောက်ကို ဆွဲ၍ “မင်း ငါ့ကို ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာလေ... ငါ့ကို ကယ်ပါဦး” ဟု ငိုယိုအော်ဟစ်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းကိုယ်တိုင် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့တာလေ... ငါနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ” ဟု ဂါဗူးလော့ဗ်က ဆိုကာ သူ့ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ ဖိတ်ခေါ်လာသော အဖိုးအိုမှာ အသုံးမကျလှဘဲ ရှာရာပိုဗာ၏ ရှေ့တွင် သူ့ကို အရှက်ရစေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့အပြင် ဤအမိန့်ကို ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကိုယ်တိုင် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ သူကဲ့သို့ လက်ထောက်အရာရှိ တစ်ဦးအနေဖြင့် မည်သို့ ကန့်ကွက်ရဲပါအံ့နည်း။</p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ်သည် ယဲ့ပုဖန်ထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ “မစ္စတာယဲ့... ဒီတစ်ကြိမ်တော့ ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ” ဟု တောင်းပန်ရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ရှေ့မှ အဖိုးအိုကို ကြည့်ကာ “သနားစရာ ကောင်းသူတိုင်းမှာ မုန်းစရာ ကောင်းတဲ့ အချက်ရှိတယ်” ဆိုသော စကားကို နားလည်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ ကင်ယောင်ကွမ်၏ ပါးကို ဖြောင်းကနဲ နေအောင် ရိုက်လိုက်သည်။ “ဒီတစ်ချက်က ချီယိုး အတွက်”</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် နောက်ထပ် ပါးရိုက်ချက် တစ်ချက် ကျရောက်လာပြန်သည်။ “ဒီတစ်ချက်က ကွန်ဖြူးရှပ် အတွက်...”</p> <p style="text-align:justify">“ဒီတစ်ချက်က ချွီယွမ် ကိုယ်စား...”</p> <p style="text-align:justify">“ဒီတစ်ချက်က လီရှီကျန်း ကိုယ်စား...”</p> <p style="text-align:justify">...</p> <p style="text-align:justify">“ဒီတစ်ချက်ကတော့ ငါ့အတွက်ပဲ”</p> <p style="text-align:justify">ပါးရိုက်ချက် တစ်ဒါဇင်ကျော် ကျရောက်ပြီးနောက် ကင်ယောင်ကွမ်၏ ပါးနှစ်ဖက်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံထားရသည့် အလား ဖောင်းကားသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးနှင့် ရှာရာပိုဗာတို့မှာမူ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြ၏။ ယဲ့ပုဖန် ဤအဖိုးအိုကို ရိုက်နှက်သည်မှာ အကြောင်းရှိသည်ကို သူတို့ နားလည်သော်လည်း ချီယိုးက ဘယ်သူလဲ၊ ချွီယွမ်က ဘယ်သူလဲ ဆိုသည်ကိုမူ သူတို့ မသိကြချေ။</p> <p style="text-align:justify">ရုရှားနိုင်ငံနှင့် ကိုရီးယားနိုင်ငံမှာ ယဉ်ကျေးမှုချင်း အလှမ်းဝေးလှသဖြင့် ကိုရီးယားလူမျိုးတို့၏ သူများပိုင်ဆိုင်မှုများကို ခိုးယူတတ်သည့် အလေ့အထကို သူတို့ မသိကြသဖြင့် ယဲ့ပုဖန်၏ ဒေါသမှာ မည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို နားမလည်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ်မှာမူ အရိုက်ခံနေရသော်လည်း တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေမိသည်။ ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ကျူးလွန်လိုက်ပြီဖြစ်ရာ သူ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးနိုင်ခြေ ရှိပေသည်။ သူသည် အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း သေရမှာကိုမူ အလွန် ကြောက်ရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ရိုက်နှက်ပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်က သူ့ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ကန်ချလိုက်ကာ “တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာနဲ့ ကိုရီးယားဆေးပညာ အကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောပြစမ်း။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်ကို မြင်သည်နှင့် ကင်ယောင်ကွမ်က အလျင်အမြန်ပင် “ကျွန်တော် ရှင်းပြပါ့မယ်” ဟု ဆိုကာ “ကိုရီးယားဆေးပညာဆိုတာ တရုတ်ပြည်ကနေ ဆင်းသက်လာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ တရုတ်ဆေးပညာက နောက်ပိုင်းမှာ မှေးမှိန်လာတယ်လို့ ထင်ရတာကြောင့် ကျွန်တော်တို့က မဟုတ်မတရားတွေ လျှောက်ပြောပြီး တရုတ်ဆေးပညာက ကိုရီးယားဆီက ဆင်းသက်လာတယ်လို့ လိမ်ညာခဲ့တာပါ။ ဒါတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပါ” ဟု ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က “မင်းရဲ့ စကားတွေကို ကမ္ဘာကျော် မီဒီယာတွေမှာ ထည့်သွင်းဖော်ပြပြီး တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာကို တောင်းပန်ရမယ်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက...” </p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ် တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ သူသာ ထိုသို့လုပ်လိုက်ပါက ကိုရီးယားနိုင်ငံတွင် သူ ခြေချစရာ နေရာ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ မျက်နှာပေးမှာ အေးစက်သွားကာ “ဘာလဲ... မင်းက မလုပ်ချင်ဘူးလား”</p> <p style="text-align:justify">ကင်ယောင်ကွမ်က “လုပ်ပါ့မယ်... အခုချက်ချင်း လုပ်ပါ့မယ်” ဟု သုတ်သုတ်သီးသီး ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက “ဒေါက်တာယဲ့... ကျွန်တော်က သက်သေဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော့်ကိုပဲ လွှဲပေးလိုက်ပါ။ ဒီအဖိုးကြီးက သူပြောတဲ့အတိုင်း ကောင်းကောင်းလုပ်ရင် အသက်ချမ်းသာပေးမယ်။ မလုပ်ရင်တော့ ဆိုက်ဘေးရီးယားက ဝံပုလွေတွေဆီ ကျွေးပစ်လိုက်မယ်” ဟု ဆိုလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က “ဒါဆိုရင် ဗိုလ်ချုပ်ကြီးကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ရှက်ဗ်ချန်ကိုက “ဒေါက်တာယဲ့... မင်းက ငါတို့မိသားစုရဲ့ ကျေးဇူးရှင်ကြီးပဲ။ မင်းကိစ္စက ငါတို့ကိစ္စပဲမို့လို့ အားနာမနေပါနဲ့” ဟု ဆို၏။ </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ရာ ဗိုလ်ချုပ်ကြီးက ကိုယ်ရံတော်နှစ်ဦးကို ခေါ်၍ ကင်ယောင်ကွမ်ကို ဆွဲထုတ်သွားစေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားသောအခါ ယဲ့ပုဖန်က ရှက်ဗ်ချန်ကိုအား “ဗိုလ်ချုပ်ကြီး... ကျွန်တော် အကူအညီ တောင်းစရာ တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒေါက်တာယဲ့... အားနာစရာ မလိုပါဘူးလို့ ငါပြောပြီးသားလေ။ မင်းကိစ္စက ငါ့ကိစ္စပဲ။ ပြောသာပြော... အရှေ့ဖျားဒေသမှာ ငါမလုပ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က “ကျွန်တော် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်းကို သွားဖို့ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် ဗိုလ်ချုပ်ကြီး ရှက်ဗ်ချန်ကိုဆီက အကူအညီ တောင်းချင်တာပါ”</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p style="text-align:justify">ရှက်ဗ်ချန်ကိုက ရှာရာပိုဗာဘက်သို့ လှည့်ကာ “ဒီကိစ္စကို မင်းကိုပဲ တာဝန်ပေးမယ်။ နောက်ရက်တွေမှာ မင်းက ဒေါက်တာယဲ့နဲ့အတူ ရှိနေရမယ်။ တစ်ခုခု လိုအပ်တာရှိရင် ငါ့အမိန့်အတိုင်းသာ လုပ်ဆောင်လိုက်” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်လေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">***</p>


Save