သူမသည် အရှေ့တိုင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး လှပလွန်းလှသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ မူလကတည်းက ဖြူဖွေး ဝင်းမွတ်နေသော အသားအရေသည် အဖြူရောင် ဂါဝန်လေးနှင့် လိုက်ဖက်ညီစွာ ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်သမီးလေးတစ်ပါးအလား ထင်မှတ်ရလေသည်။
သို့သော်လည်း ထိုအရာကပင် သူမအား အလွန်အမင်း အေးစက်နေပုံ ပေါက်စေသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ဆံပင်များကို အထက်သို့ မြင့်မြင့် ထုံးဖွဲ့ထားပြီး ကျောပြင်တွင် ရှည်လျားသော ဓားတစ်လက်ကို လွယ်ထားသည့်အတွက် ဂန္ထဝင်မြောက် အမျိုးသမီး ဓားသမား တစ်ဦး၏ ဆွဲဆောင်မှုမျိုးကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။
အမျိုးသမီးသည် အမှန်တကယ်ပင် လှပလွန်းလှသည်။ သူမ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ယဲ့ပုဖန်အပါအဝင် အမျိုးသားများအားလုံး၏ အကြည့်များကို ဖမ်းစားသွားခဲ့ပြီး ယဲ့ပုဖန်ပင်လျှင် သူမအား အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ ကြည့်ရှုမိသွားတော့သည်။
သို့သော်လည်း သူမကမူ အခြားသူများ၏ အကြည့်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မုတ်ဆိတ်မွေးထူထူနှင့် ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူအား တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ် တစ်ပွဲလောက် ပေးပါ"
"ဒေါ်လာ ၁၀၀၀"
ဤနေရာတွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားသော မုတ်ဆိတ်မွေးထူထူနှင့် ဆိုင်ရှင်သည် မည်သည့် လက်ဝါးကြီးအုပ် လုပ်ငန်းထက်မဆို ပို၍ ဗိုလ်ကျလွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း ရှိလေသည်။ ဝန်ဆောင်မှုပေးသူ တစ်ဦးဟူသော အသိစိတ်မျိုး လုံးဝမရှိဘဲ အစားအစာ မကျွေးမီ ငွေကို အမြဲတမ်း အရင်တောင်းလေ့ရှိသည်။
"ဒေါ်လာ ၁၀၀၀ ဟုတ်လား" ထိုစျေးနှုန်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီး၏ အေးစက်ပြီး လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် စျေးကြီးရတာလဲ"
ဆိုင်ရှင်က ခပ်မာမာဖြင့်ပင် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ဒါက ငါတို့ ဒီက စျေးနှုန်းပဲ။ စားရင်စား၊ မစားရင် နေ"
အမျိုးသမီးက ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။ သူမတွင် ထိုမျှလောက် ငွေအများကြီး မရှိသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ သို့မဟုတ် ထိုမျှလောက် မတန်တဆ စျေးကြီးလွန်းသည်ကို သူမ လက်မခံနိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်ပေမည်။
ဆိုင်ရှင်က သူမအား လျစ်လျူရှုထားသော်လည်း အရူးနွားကြီး ကာဆိုက ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လာပြီး အမျိုးသမီး၏ လမ်းကို ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။
"တရုတ်က ကောင်မလေး... အလောတကြီး ထွက်သွားဖို့ မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ မင်းမှာ စားစရာပိုက်ဆံ မရှိရင်တောင် မင်းရဲ့ သခင် ငါ့မှာ အများကြီးရှိတယ်။ မင်း ငါ့ကို တစ်ညလောက် အဖော်ပြုပေးမယ်ဆိုရင် မင်းလိုချင်သလောက် ပိုက်ဆံရနိုင်ပါတယ်"
ထိုလူက စကားပြောနေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများက အမျိုးသမီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြေးလွှားနေတော့သည်။
ဤအရာအားလုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပုဖန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူမကို သနားကြင်နာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် အနှီ အမျိုးသမီးကို ခေတ္တမျှ စွဲလန်းသွားရခြင်းမှာ သူမ လှပနေသောကြောင့် သက်သက်မဟုတ်ဘဲ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။
အရူးနွားကြီးတွင် ကျွမ်းကျင်မှု အချို့ရှိသော်လည်း အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ ရှေ့တွင်တော့ သူသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် သိပ်မပိုသော အချည်းနှီး သတ္တဝါတစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သေလမ်းကို ရှာနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
အမျိုးသမီး၏ အကြည့်များက အရူးနွားကြီး ကာဆိုအပေါ်သို့ စူးရှစွာ ကျရောက်သွားပြီး အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ထွက်သွားစမ်း"
အရူးနွားကြီး ကာဆိုမှာ ခေတ္တမျှ ကြက်သေသေသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "ကောင်မလေး... မင်းက မင်းရဲ့သခင်ကို ဒီလိုပြောရဲတယ်ပေါ့လေ။ ဒီနေရာမှာပဲ မင်းရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ငါ ဘယ်လိုချွတ်ပစ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်"
ထိုသို့ပြောရင်း သူ၏ အမွေးထူထူနှင့် လက်ကြီးကို ဆန့်ထုတ်ကာ အမျိုးသမီးထံသို့ လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။
"နှမြောစရာကောင်းလိုက်တာ။ တကယ့်ကို ချောတဲ့ တရုတ်အမျိုးသမီးလေးပဲ"
ကာရာက နှုတ်ခမ်းကို တသသ စုပ်ရင်း နှမြောတသဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူက ဤအမျိုးသမီးသည် အရူးနွားကြီး ကာဆို၏ လက်ချက်ဖြင့် ကျိန်းသေပေါက် ဖျက်ဆီးခံရတော့မည် ဟု ထင်မြင်နေပေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤနေရာသည် ခွန်အားကသာ အရာအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုပြီး ပြောပလောက်သည့် ဥပဒေဟူ၍ လုံးဝမရှိသော မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ဒေသဖြစ်သည်။ လူတစ်ယောက် သေဆုံးခြင်းသည် ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင် သေဆုံးခြင်းနှင့် ဘာမှမကွာခြားလှပေ။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။
"သေချင်နေတာပဲ"
အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူမ၏ ကျောပြင်မှ ရှည်လျားသော ဓားသည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ ရောက်ရှိသွားမှန်း မသိရဘဲ ချက်ချင်းပင် အရူးနွားကြီး ကာဆို၏ လည်ချောင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။
"ော့..." ကာဆိုကို အရူးနွားကြီးဟု လူသိများသော်လည်း သူသည် တကယ်တမ်းတွင် အရူးတစ်ယောက် မဟုတ်ပေ။ ရှည်လျားသော ဓားထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ကြက်သီးမွေးညင်းထစေသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် အေးခဲသွားပြီး အနေရခက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် နောက်နေတာပါ။ အားလုံးက နောက်နေတာပါ"
ထိုသို့ပြောရင်း သူက သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။ သူ သတိမထားမိပါက သူ့ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး ဒေါသထွက်သွားပြီး သူ၏ လည်ချောင်းတွင် သွေးထွက်နေသော အပေါက်တစ်ပေါက် ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေပေသည်။
အမျိုးသမီးက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမသည် ကြည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ရှည်လျားသော ဓားကို ကျောပြင်ရှိ ဓားအိမ်ထဲသို့ တိကျစွာ ပြန်လည် ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် သူမက အပြင်သို့ ထွက်သွားတော့သည်။
"အံ့ဩစရာပဲ။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ"
ကာရာ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားသည်။
"မစ္စတာယဲ့... ဒါ တရုတ်ကွန်ဖူးလား။ ခင်ဗျားတို့ တရုတ်အမျိုးသမီးတွေ အားလုံးက ဒီလောက်တောင် အစွမ်းထက်ကြတာလား"
"သူမက သိုင်းဆရာမ တစ်ယောက်ပါ"
ယဲ့ပုဖန်က ထိုအမျိုးသမီး၏ ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း တိတ်တဆိတ် စဉ်းစားကာ ပြောလိုက်သည်။
အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်တွင် အာကာသအဆင့် အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်း ကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံမှု အမြန်နှုန်းက လူများစွာကို သေချာပေါက် အံ့အားသင့်စေမည် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် အမျိုးသမီးသည် မွေးရာပါ ပါရမီရှင်တစ်ဦး သို့မဟုတ် ကြီးမားသော မိသားစုကြီး တစ်ခု သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခုခုမှ ဆင်းသက်လာသူ တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။ သူမသည် သာမန်လူတစ်ယောက် လုံးဝမဟုတ်ပေ။
အမျိုးသမီး ထွက်သွားပြီးနောက် အရူးနွားကြီး ကာဆိုသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မှုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပြန်သွားကာ ကြက်ကင်တစ်ကောင်ကို ယူ၍ သူ၏ ရင်ထဲမှ အလိုမကျမှုများကို ဒေါသထွက်နေသည့်အလား ပြင်းထန်စွာ ကိုက်ဖြတ် စားသောက်နေတော့သည်။
သူနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်တော့ ကာမရူး ဝံပုလွေ ဘတ်ဖွန်က နှုတ်ခမ်းတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခုကို ချိတ်ဆွဲထားလျက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏ နောက်သို့ လိုက်သွားလေသည်။
ကာရာက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"မစ္စတာယဲ့... အဲဒီအမျိုးသမီးတော့ ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်"
ယဲ့ပုဖန်သည် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီအမျိုးသမီးက အရမ်းစွမ်းတယ်။ ဘတ်ဖွန်က သူမရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပါဘူး"
"မစ္စတာယဲ့... ခင်ဗျား မသိပါဘူး။ ဘတ်ဖွန်ရဲ့ နာမည်ပြောင်က ကာမရူး ဝံပုလွေဗျ။ ဒီကောင်က မိန်းမတွေနဲ့ ပတ်သက်လာရင် အထူးကို ကျွမ်းကျင်တာ။ နှစ်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ သူ့လက်ချက်နဲ့ ပျက်စီးသွားရတဲ့ မိန်းမတွေဆိုတာ ရေတွက်လို့တောင် မရတော့ဘူး"
"ကြားရသလောက်တော့ သူက အဆိပ်ပညာမှာ ဆရာတစ်ဆူပဲတဲ့။ သူ မျက်စိကျသွားတဲ့ ဘယ်မိန်းမမဆို လုံးဝကို လွတ်မြောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အို..."
ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ အဖြူရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးသည် အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိဘဲ သိုင်းလောကသို့ အသစ်ရောက်လာသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိနိုင်ပေသည်။
သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အလွန်မြင့်မားသော်လည်း ဘတ်ဖွန်က ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသော မိစ္ဆာလမ်းစဉ် နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြုလာပါက သူမသည် သူ၏ ထောင်ချောက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားနိုင်ခြေ အလွန်များလေသည်။
အလွန် ပါးနပ်သော ကာရာက ပြောလိုက်သည်။
"မစ္စတာယဲ့... ကျွန်တော်တို့ သွားပြီး အဲဒီအမျိုးသမီးကို သတိပေးသင့်သလား။ ဒါပေမယ့် သတိတော့ အရမ်းထားရမယ်နော်။ ဝံပုလွေ ဘတ်ဖွန်ကို မဆွမိစေနဲ့။ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့အတွက် ဒုက္ခတွေ အများကြီး ရောက်လာလိမ့်မယ်။"
"ကောင်းပြီလေ... သွားကြတာပေါ့။ သူမက ငါ့ရဲ့ နိုင်ငံသားပဲဟာ"
သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ တရုတ်မှ လာသူများ ဖြစ်သောကြောင့် ယဲ့ပုဖန်သည် အမျိုးသမီးအား သွားရောက် သတိပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကာရာသည်လည်း စားသောက်၍ ပြီးသွားသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးသား တည်းခိုခန်းငယ်လေးထဲမှ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ အမျိုးသမီးမှာ လေကွယ်သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်ကို ယဲ့ပုဖန်က အဝေးမှနေ၍ မြင်လိုက်ရသည်။
ထိုအမျိုးသမီးသည် အပြင်ဘက်တွင် အိပ်စက်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားသောကြောင့် သူ အနည်းငယ် မှင်သက်သွားသည်။ အာကာသအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် အအေး သို့မဟုတ် အပူကို မကြောက်သော်လည်း ဤအရာက သနားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရစေဆဲပင်။
သူ၏ အတွေးများကို နားလည်ဟန်ဖြင့် ကာရာက ပြောလိုက်သည်။
"မစ္စတာယဲ့... ဒီက ဟိုတယ်တွေကလည်း အရမ်းစျေးကြီးတယ်။ တစ်ညကို ဒေါ်လာ ၅၀၀၀ တောင် ကျတာဗျ။ သာမန်လူတွေက လုံးဝကို မတတ်နိုင်ကြဘူးလေ"
ယဲ့ပုဖန် နားလည်သွားသည်။ ဤအမျိုးသမီးတွင် ထိုမျှလောက် ငွေအများကြီး မရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် အပြင်ဘက်တွင်သာ နေထိုင်ရခြင်း ဖြစ်ပေမည်။
သူသည် အမျိုးသမီးထံသို့ လျှောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားကလည်း တရုတ်က လာတာလား"
အမျိုးသမီးသည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် မှိတ်ထားကာ သူ့အား အသိအမှတ်ပြုလိုသည့် အရိပ်အယောင်မျှပင် မပြချေ။
"ခင်ဗျား ပိုက်ဆံလိုရင် ကျွန်တော် အရင် ချေးပေးနိုင်ပါတယ်"
အမျိုးသမီးက သူမ မကြားလိုက်သည့်အလား လှုပ်ရှားမှု တစ်စုံတစ်ရာမျှ မပြုလုပ်ဆဲပင်။
ယဲ့ပုဖန်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။
"သတိထားနော်။ စောစောက ဆိုင်ထဲက လူက ခင်ဗျားကို အခွင့်အရေးယူဖို့ စီစဉ်နေတယ်..."
သူ ဤသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးသမီးက မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး"
"ဘုရားရေ... ခွေးက လွီတုန်းပင်းကို ကိုက်သလိုပါပဲလား။ လူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ စေတနာကို နားမလည်ဘူးပဲ"
အမျိုးသမီးသည် ဤကဲ့သို့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အေးစက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ယဲ့ပုဖန်သည် သူမကို ထပ်မံ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပေ။ သူသည် လှည့်၍ ပြန်လျှောက်လာခဲ့ပြီး ကာရာနှင့်အတူ မြို့ငယ်လေးထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော ဟိုတယ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။
ဟိုတယ်သည် မကြီးမားလှဘဲ အခန်းဆယ်ခန်းခန့်သာ ရှိလေသည်။ အခန်းများသည် ကျယ်ဝန်းသော်လည်း အတွင်းဘက်ရှိ အသုံးအဆောင်များမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပြီး ကုတင်တစ်လုံးနှင့် ကုလားထိုင်တစ်လုံးမှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။
တရုတ်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော အခန်းများသည် တည်းခိုခန်းငယ်များလောက်ပင် ဈေးမရှိတတ်သော်ငြား ဤနေရာတွင်တော့ မိုးထိမတတ် မြင့်မားသော စျေးနှုန်းများကို ရရှိနိုင်လေသည်။ ဘာမှမတတ်နိုင်ပါချေ။ ရှားပါးမှုက အရာဝတ္ထုများကို တန်ဖိုးကြီးမားစေသည် မဟုတ်ပါလား။
ကာရာက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အနီရောင် နှာခေါင်းကြီးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မစ္စတာယဲ့... ကျွန်တော် ညဘက်အိပ်ရင် အကျင့်တစ်ခု ရှိတယ်။ ကျွန်တော်က ဟောက်သံ အရမ်း ကျယ်တာဗျ။ ကျွန်တော်တို့ အခန်းနှစ်ခန်း ယူရင် ရနိုင်မလား"
"ရပါတယ်"
ယဲ့ပုဖန်သည်လည်း သူစိမ်းများနှင့် အိပ်လေ့အိပ်ထ မရှိပေ။ သူသည် ဘားကောင်တာပေါ်သို့ ဒေါ်လာ ၁၀,၀၀၀ ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပစ်တင်လိုက်ပြီး အခန်းနှစ်ခန်းကို ကြိုတင်မှာယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သော့များကို ယူကာ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။
***