Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၁၈) လီကျီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက နာရာကီလေယာ အသားကင်စားနေသည်ကို ပြုံး၍ ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒီကောင်မလေး…၊ ဘယ်လောက်တောင် အခြေနေဆိုးခဲ့မလဲ။ နာဂန်ဒေသကနေ ဟန်ကျိုးအထိ ငါ့ကို ရှာဖို့ လိုက်လာတာတဲ့လေ။ တစ်ယောက်တည်း လွှတ်ပေးလိုက်တဲ့ ဝက်ဝံနက်ဂိုဏ်းချုပ်တို့ကိုပဲ ငါ အံ့ဩတယ်။ တော်သေးတယ် တခြား ကြီးကြီးမားမား မဖြစ်ခဲ့လို့။ မဟုတ်ရင် ငါ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရမှာ’</p> <p> </p> <p>သိုင်းလူရွယ် ငါးယောက်ကတော့ ရှောင်လုံကို ဒေါသမျက်လုံးများနှင့် ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ရှောင်လုံကို အသားကင်မပေးချင်၍ အသားကင်တစ်ခုကို ငွေတုံးတစ်တုံးနှင့် ရောင်းမည်ဟု တမင်ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတောင်းစားလိုကောင်စုတ်လေးက သူတို့ကို ငွေတုံးများ တကယ်ပေးလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ငွေတုံးဆယ်တုံးက မနည်းသော ပမာဏဖြစ်သည်။ သာမန်မိသားစု ခြွေတာစားလျှင် တစ်နှစ်ခန့် စားနိုင်သော ငွေဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုလူရွယ်သိုင်းသမားများအတွက်က ငွေတုံးဆယ်တုံးမှာ ပြောပလောက်သော ပမာဏ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ အသားကင်ကို အယူခံလိုက်ရသည်ကသာ ပို၍ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ထိုသိုင်းသမားလူရွယ်များကို လှည့်၍ပင် မကြည့်ပေ။ ဂရုလည်း မစိုက်ပေ။ ဂရုစိုက်စရာလည်း မလိုတော့ဘဲလေ။ သူတို့ ပြောသည့်အတိုင်း ငွေတုံးများ ပေးပြီး ဝယ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၍ ကိစ္စအားလုံးက ရှင်းလင်းနေပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“စားလို့ကောင်းလား”</p> <p> </p> <p>“အူး…၊ ချားရို့ကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာက အသားကင်ပလုတ်ပလောင်းစားရင်းက မပီမသနှင့် ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာ၏ ပုံစံကိုကြည့်ပြီး ရှောင်လုံလည်း ပြုံးမိသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း…၊ ဖြည်းဖြည်းစား။ မဝသေးရင် ပြောနော်”</p> <p> </p> <p>“အူး…၊ ဟုတ်ကဲ့ ရှောင်အစ်ကို”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာက ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ခေါင်းကလေး ညိတ်ကာ ရှောင်လုံကို မျက်လုံးပြာကြီးများနှင့် ရွှန်းရွှန်းစားစား ကြည့်ရင်း အသားကင်များကို အငမ်းမရ စားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဗိုက်အဆာလွန်နေခဲ့သော မိန်းမလှလေးတစ်ယောက်ကို အသားကင်ကျွေး၍ ဂရုစိုက်ပေးနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်။ ထိုမြင်ကွင်းက ကြည့်ကောင်းသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ကြည့်ကောင်းခြင်း မကောင်းခြင်းကား စိတ်ခံစားချက်နှင့် သက်ဆိုင်လေရကား ရှောင်လုံကို ဒေါသဖြစ်နေသော လူရွယ်သိုင်းသမားငါးယောက်ကတော့ ရှောင်လုံကို ကြည့်လိုက်၊ ရုပ်ကလေး သနားကမားနှင့် သူတို့အသားကင်များကို မြိန်ရေရှက်ရေ မြိုဆို့နေသော ကောင်မလေးကို ကြည့်လိုက်နှင့် ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“သူတောင်းစားကောင်၊ ငါ့ အသားကင် ပြန်ပေးစမ်း”</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အသားကင်ကင်သော လူရွယ်က ထရပ်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ ကျန်လူရွယ်လေးယောက်ကလည်း ထရပ်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးက ရှောင်လုံကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ရမှ ကျေနပ်ကြမည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အသားကင် ပြန်လိုချင်လို့လား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ပြန်ပေးစမ်း။ ရော့ ဒီမှာ မင်းရဲ့ ညစ်ပတ်နေတဲ့ ငွေတုံးတွေ။ ဒီငွေလောက်က ငါ့မျက်လုံးထဲမှာ ဖုန်မှုန့်သာသာပဲကွာ”</p> <p> </p> <p>ထိုလူရွယ်က ငွေတုံးဆယ်တုံးကို ပြန်ပေးနေသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက နာရာကီလေယာကို တစ်ချက်ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။ ထိုကောင်မလေးက အမှန်ပင် ဆာလောင်နေခဲ့သည်။ အသားကင်ဆယ်ခုက ငါးခုသာ ကျန်တော့သည်။ ခဏလေးအတွင်းမှာပင် အသားကင်ငါးခု စားပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို တစ်ချောင်းပြန်ပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာကလည်း ဘာမှပင် မေးမနေဘဲ ရှောင်လုံကို တစ်ချောင်းပြန်ပေးလိုက်သည်။ သူမက ရှောင်လုံလည်း စားချင်၍ တောင်းသည်ဟုသာ ထင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက အသားကင်တစ်ချောင်းကို ယူပြီးနောက် ငွေတုံးပြန်ပေးနေသော လူရွယ်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ငွေတုံးတွေက ခင်ဗျားအတွက် ဖုန်မှုန့်လိုပဲလား”</p> <p> </p> <p>“အဟမ့်…၊ သေချာတာပေါ့၊ ငွေက ငါ့အတွက် ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ကျွန်တော်သိပါပြီ။ ဒီအသားကင်က အနံ့လေးကလည်း မွှေးပြီး အရသာကလည်း ကောင်းမယ့်ပုံပဲဆိုတော့ ခင်ဗျားအတွက် တော်တော် တန်ဖိုးရှိမယ်ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“သိပ်တန်ဖိုးရှိတာပေါ့။ ဒါကို ငါကိုယ်တိုင် စိုက်ကြိုက် ကင်ထားတာပဲလေ။ သိပ်တန်ဖိုးရှိတာပေါ့။ မင်းရဲ ငွေတုံးတွေလို အမှိုက်မဟုတ်ဘူး။ ပြန်ပေးစမ်း”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် သိပါပြီ။ သိပ်တန်ဖိုးရှိတဲ့ အသားကင်တစ်ခုကို အမှိုက်တွေနဲ့ လဲပေးပါ့မယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် သူ့လက်ထဲက အသားကင်တစ်ချောင်းကို ထိုလူရွယ်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး ထိုလူရွယ်ဆီမှ ငွေတုံးဆယ်တုံးကို ဖျတ်ကနဲ ပြန်ယူလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လဲလှယ်မှု အောင်မြင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ပြောပြီး ငွေတုံးများကို ယူကာ နာရာကီလေယာကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သိပ်အရသာရှိပြီး သိပ်တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အသားကင်တစ်ချောင်းကို အမှိုက်လို ငွေတုံးဆယ်တုံးနဲ့ လဲလိုက်မိတယ်။ ငါ့ဘက်က တော်တော် နစ်နာသွားပြီထင်တယ်။ ဟူး… ထားလိုက်ပါတော့လေ။ သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာက ရှောင်လုံကို ဝိုင်းစက်ပြူးကျယ်သော မျက်လုံးပြာကြီးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။ အသားကင်တစ်ချောင်းကို ငွေတုံးဆယ်တုံးနှင့် လဲလိုက်သည်တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>“ခစ်ခစ်…၊ ရှောင်အစ်ကိုက တော်တော်နစ်နာသွားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံလည်း သူ့နစ်နာမှုအတွက် စိတ်မပျော်သော မျက်နှာမျိုးဖြင့် ထိုလူရွယ်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ဆို အသားကင်တစ်ချောင်းကို ငွေတုံးနှစ်ဆယ် မဟုတ်ဘူး…၊ သုံးဆယ်လောက်နဲ့ လဲလိုက်ရမှာ။ သူ့အတွက် ငွေတုံးတွေက အမှိုက်တွေဆိုတော့လေ။ အိုက်ယား…၊ ထားလိုက်တော့ ထားလိုက်တော့။ သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ခေါင်းခါရင်း ထိုနေရာမှာ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာလည်း လက်ကျန်အသားကင်ကို အရသာခံ၍ ဖြည်းဖြည်းစားရင်း နောက်က လိုက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူရွယ်ငါးယောက်မှာတော့ မျက်နှာကြီးများ နီရဲကာ ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အသားကင်တစ်ချောင်းကို ငွေတုံးဆယ်တုံးနဲ့ လဲလှယ်လိုက်သည်လား။</p> <p> </p> <p>သူတို့စိတ်က ကြိတ်မနိုင်ခဲမရနှင့် ထိုသူတောင်းစားကောင်ကို တစ်ခုခု လုပ်ပစ်ချင်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ထူးဆန်းစွာပင် သူတို့က ဒေါသတကြီး ကြည့်နေရုံကလွဲ၍ ကြိတ်မနိုင်ခဲမရ ဖြစ်နေရုံကလွဲ၍ ဘာမှ မလုပ်မိခဲ့ကြပေ။ တစ်ခုခု လုပ်ပစ်ချင်နေကြသော်လည်း မလုပ်လိုက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။ ထချင်သော်လည်း ရုတ်တရက် ထမရဖြစ်နေသကဲ့သို့ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်၌ ခွန်အားတစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သည်။ ခွန်အားကို စုစည်းမရ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထူးဆန်းလေစွ။</p> <p> </p> <p>ဘေးနားက သိုင်းသမားများကလည်း ထိုလူရွယ်ငါးယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးစိစိလုပ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်အိမ်တော်က သခင်လေးတွေလဲ မသိဘူး။ တော်တော်ချမ်းသာကြတာပဲ။ အသားကင်တစ်ခုကို ငွေတုံးဆယ်တုံးနဲ့ လဲလိုက်တယ်။ ဟာ့ဟာ့…။ ဒီလောက်ချမ်းသာတဲ့ သခင်လေးမျိုး မမြင်ဖူးသေးဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ချမ်းသာချက်ကတော့ လက်လန်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား…၊ ငွေတုံးတွေက သူတို့အတွက် အမှိုက်တွေ ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲဆိုတော့ တော်ရုံ ချမ်းသာတာမျိုးတောင် ဟုတ်မယ်မထင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဘေးဘီက ပြောနေကြသော စကားသံများကိုလည်း ကြားနေရသည်။ ဒေါသနှင့်အတူ ရှက်လည်း အတော်ရှက်နေကြသည်။ သို့သော် ဘာမှ မတုံ့ပြန်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့နှစ်ယောက် မြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါတွင်မှ ထိုလူရွယ်ငါးယောက်မှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှက်ခြင်း ဒေါသဖြစ်ခြင်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အသံကုန်အော်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အား…”</p> <p>“ခွေးသူတောင်းစား…”</p> <p>“ငါ လူသတ်ချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ငါးယောက်လုံး မျက်နှာကြီးများ နီရဲလျက် ရှောင်လုံတို့ကို လှည့်ပတ်ရှာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံကတော့ နာရာကီလေယာကို ခေါ်၍ ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုလူရွယ်များ၏ ဒေါသတကြီးအော်သံက အတော်ကျယ်ပြီး ရုတ်ရုတ်သဲသဲလည်း ဖြစ်သွားသဖြင့် တခြားလူများက အာရုံစိုက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့လည်း အသံကြားရသည်သာ။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်အစ်ကို…၊ ဟိုလူတွေ စိတ်ဆိုးလို့ အော်နေကုန်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဘာစိတ်ဆိုးစရာ ရှိလို့လဲ။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အသားကင်ကို အမှိုက်လို ငွေတုံးနဲ့ လဲလိုက်တာလေ။ ပျော်လို့အော်နေကြတာ ဖြစ်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>“ခွေးသူတောင်းစား…လို့လဲ အော်နေသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“အင်း…၊ တစ်ယောက်ယောက်ကို ခေါ်နေတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါတို့က သူတောင်းစားမှ မဟုတ်တာ”</p> <p> </p> <p>“လူသတ်ချင်တယ်လို့လည်း အော်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်လား။ ဒါဆို နင်က ဘာလို ဖြည်းဖြည်းလျှောက်နေတာလဲ။ မြန်မြန်လျှောက်တော့လေ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ခပ်သုတ်သုတ် လျှောက်ကာ လူကြားထဲ တိုးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ…”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာမှာ အသားကင်ကို ကိုက်သာကိုက်ထားပြီး မဝါးစားမိဘဲ ရှောင်လုံကို ငေးကြောင်ကြည့်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ဒါက ငါသိတဲ့  အရှေ့ဖျားက ကုလားအုတ်ဖြူသူရဲကောင်းလေးလား’</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာမှာ သူမ လူများ မှားနေသလားဟု တွေးနေခဲ့မိသည်။ သူမ သိထားသလောက်ဆိုလျှင် ရှောင်အစ်ကိုက တဇွတ်ထိုးလုပ်တတ်ပြီး တရကြမ်း တိုက်ခိုက်တတ်သည်ဟု ကြားဖူးထားသည်။ သူမတို့၏ ဝက်ဝံနက်တစ်ဂိုဏ်းလုံးကို စုတ်ပြတ်သတ်အောင် ဝင်ရိုက်နှက်ခဲ့ပြီး လူယုတ်မာကိုလည်း ရက်ရက်စက်စက် လုပ်ပစ်ခဲ့သည်ဟု ကြားဖူးထားသည်။ အလွန်ရဲရင့်ပြီး အလွန်သူရဲကောင်းဆန်၍လည်း အရှေ့ဖျားက ကုလားအုတ်ဖြူသူရဲကောင်းလေးဟု သူမတို့ အရှေ့ဖျား နာဂန်ဒေသမှ လူများက လေးစားနေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုတော့ သာမန်မျှသာ ဖြစ်သော သိုင်းသမားငါးယောက်ကို ကြောက်နေဟန်ဖြင့် လစ်ထွက်သွားသည်မှာ မပြေးရုံတမည်သာ ကျန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာလည်း ခေါင်းအသာခါရင်း နောက်က ပြေးလိုက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းတို့က ရှောင်လုံတို့ကို ရပ်စောင့်မနေကြဘဲ သူတို့ သွားနေသည့် နှုန်းအတိုင်း ကန်ပတ်လမ်းတွင် ဖြည်းဖြည်း ဆက်သွားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့က ခပ်သုတ်သုတ်နှင့် ပြန်လိုက်လာသဖြင့် သိပ်မကြာခင် အားလုံး ပြန်ဆုံမိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြန်လာပြီလား…”</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းက ပြုံး၍ လှမ်းမေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p> </p> <p>သူတို့ လျှောက်လာကြသည်မှာ ကန်ပတ်လမ်း တစ်ဝက်ပင် ကျိုးပြီဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အခုထိ ဟိုဝမ်ကောင်လေးကို မတွေ့ကြသေးဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဟင့်အင်း မတွေ့သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်</p> <p> </p> <p>“လထွက်လာပြီဟေ့”</p> <p> </p> <p>သိုင်းသမားတစ်ယောက် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ခပ်ကျယ်ကျယ် ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ လူအားလုံး ကောင်းကင်ပေါ်သို့ မော့ကြည့်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်သည်။ ကောင်းကင်၌ ဆယ်ရက်နေ့ည၏ လက ထွက်ပေါ်လာပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်မှာပင် ရှောင်လုံတို့ရှေ့နားသို့ လူသန်ကြီးတစ်ယောက်က လှေတစ်စင်းကို ထမ်း၍ ရောက်လာကြသည်။ လှေက သိပ်မကြီးလှပါ။ လှေပေါ်တွင်လည်း ပိန်ပိန်ပါးပါး အဖိုးအိုတစ်ယောက် ထိုင်၍ ပါလာသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“လှေ ရောက်လာပြီဟေ့”</p> <p> </p> <p>“လှေက သေးလှချည်လား”</p> <p> </p> <p>“အေးလေ၊ ဒီလောက်သေးတာ လူဘယ်နှယောက် သွားနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့အနားမှာကဲ့သို့ပင် တခြားနေရာများတွင်လည်း လူသန်ကြီးတစ်ယောက်စီက လှေတစ်စင်းစီကို ထမ်း၍ ရောက်လာကြသည်။ ကန်ပတ်လည် ငါးနေရာခွဲ၍ လှေငါးစင်း ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“လှေက ဒီတစ်စင်းတည်း မဟုတ်ဘူးပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါးစင်းတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ငါးစင်းဆိုရင်တောင် လှေက သေးတော့ ဒီလူတွေကို အကုန်ပိုဖို့ဆို အချိန်တော်တော် ကြာမှာ”</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ သိပ်တော့ မရိုးရှင်းနေဘူး”</p> <p> </p> <p>လူထောင်ချီက စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြစဉ်မှာပင် လူသန်ကြီးများက လှေကို ရေကန်ထဲ ချလိုက်ကြသည်။ ထို့နောက် လှေပေါ်တွင် စာအလံတိုင်တစ်ချောင်း ထောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအလံပေါ်တွင် ‘စာပေ’ဟု လက်ရေးလှစာပန်းချီဖြင့် ရေးထားသည်။</p> <p> </p> <p>လူသန်ကြီးက လှေဦးတွင် တက်ထိုင်လိုက်သည်။ ထိုလူသန်ကြီးတစ်ယောက်နှင့် အဖိုးအိုတစ်ယောက် တက်စီးရုံနှင့်ပင် လှေက အတော်နစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် လူသုံးယောက်ထက် ပိုမပါလောက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လှေဝမ်းထဲတွင် ထိုင်နေသော အဘိုးအိုက ကြည့်နေကြသော သိုင်းသမားများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ပြောလာသည်။</p> <p> </p> <p>“စာပေအကြောင်း ဆွေးနွေးနိုင်မယ့်သူကိုပဲ ဒီလှေက ပို့ဆောင်ပေးမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးနောက် အဘိုးအိုက မျက်လုံးမှိတ်၍ ငြိမ်သက်သွာ ထိုင်နေလိုက်တော့သည်။ သိုင်းသမားလူရွယ်များကို မကြည့်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအဘိုးအို၏ စကားကြောင့် စုရုံးစောင့်ကြည့်နေကြသော သိုင်းသမားလူရွယ်များက ရုတ်တရက် နားမလည် ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲဟ။ ပြောတော့ သိုင်းပညာအသိမြင်ဖလှယ်ပွဲဆို။ အခုတော့ စာပေသမားတွေကိုပဲ လှေစီးခွင့်ပေးတာလား။ ဒါဆို ငါတို့က ရေကူးသွားရမှာလား”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို အစီစဉ်ကြီးလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် တခြားတစ်နေရာမှလည်း ဆူဆူညံညံ ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိုဘက်ကလှေကို ဂီတပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့လူတွေ စီးခွင့်ရှိတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဟိုဘက်ကကျ ပန်းချီပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့လူတွေ လှေစီးခွင့် ရှိတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုလား။ ဒါဆို သိုင်းပညာအကြောင်း ဆွေးနွေးနိုင်တဲ့လူတွေအတွက် တခြားလှေ ရှိလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုဆိုတော့ မဆိုးပါဘူး။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>သိုင်းသမားလူရွယ်များ ထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>တချို့လူများကလည်း သိပ်မလောဟန်ဖြင့် ထိုနေရာက အခြေနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့အဖွဲ့လည်း မထွက်သွားကြသေးဘဲ ထိုနေရာ၌သာ ဆက်စောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် အသက်သုံးဆယ်ခန့်ရှိသော စာပေသမားဝတ်စုံနှင့် လူရွယ်တစ်ယောက် ရှေ့ထွက်လာပြီး အဘိုးအိုကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် လှေစီးလို့ ရမလား”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး စာပေသမားလူရွယ်ကို ကြည့်သည်။ သူက ခေါင်းလည်းမညိတ် ခေါင်းလည်းမခါဘဲ မေးခွန်းပြန်ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စာပေဆိုတာ ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>“စာပေဆိုတာက စာပေပဲလေ။ ဘာဖြစ်ရဦးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ဆက်မပြောတော့ဘဲ မျက်လုံး ပြန်မှိတ်သွားသည်။ စာပေသမားလူရွယ်ကို လှေစီးခွင့် မပေးခဲ့ပါ။</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲဟ”</p> <p> </p> <p>ထိုစာပေသမားလူရွယ်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် ပြန်ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်ဝင်စားစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယောက်ရှီးက ပြောရင်း ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့လည်း အပြန်အလှန် ကြည့်မိကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ‘စာပေဆိုတာ ဘာလဲ’ဟူသော အဘိုးအို၏ မေးခွန်းကို အပြန်အလှန် မေးနေမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>အခြေနေကို စောင့်ကြည့်နေကြသော တချို့လူများလည်း ရှောင်လုံတို့လိုပင် အဘိုးအို၏ မေးခွန်းကို စဉ်းစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် ကွန်ဖြူးရှပ် ကျောင်းတော်သားအဝတ်စားနှင့် လူရွယ်တစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ အသက်က ရှိလှမှ နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သာ ရှိသေးသော်လည်း အလွန်နွမ်းလျကာ အားနည်းနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူနှင့်အတူ ချစ်သူစုံတွဲဖြစ်ပုံရသော လူရွယ်တစ်ယောက်နှင့် မိန်းမပျိုတစ်ယောက်လည်း လိုက်ပါလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူရွယ်က အသက်သုံးဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပြီး မကျန်းမာသော လူရွယ်နှင့် ရုပ်ချင်းဆင်သည်။ ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>မိန်းမပျိုက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်သား လူရွယ်ကို စိုးရိမ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုလီချွမ်…၊ မတ်လေးကို လှေမစီးခိုင်းပါနဲ့။ ရေစိုသွားရင် အအေးမိနေဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>လီချွမ်ဆိုသော လူရွယ်က စာပေးသမားလူရွယ်လေးကို လှမ်းပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“လီကျီး…၊ မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား။ လှေက သေးတယ်နော်။ အတက်အဆင်းတွေ ရေစိုနေလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ကျောင်းတော်သား လူရွယ်က လီချွမ်နှင့် မိန်းမပျိုကို ပြန်လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးပြသည်။</p> <p> </p> <p>“စိတ်မပူပါနဲ့ အစ်ကိုနဲ့ မရီး၊ ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်။ အအေးမိတာက ကျွန်တော့်အတွက် အဆန်းမှ မဟုတ်တာ”</p> <p> </p> <p>လီကျီးဆိုသူ ကျောင်းတော်သားမှာ လူပုံစံကသာ ဖြူဖျော့ဖျော့ ပျော့ဖတ်ဖတ်နှင့် ဖြစ်နေသော်လည်း စိတ်ကတော့ အလွန်မာကျောပြတ်သားပုံရသည်။ ထိုမျှ ချည့်နဲ့နေသည့်တိုင် သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် စိုးရွံ့သော အရိပ်ယောင်မျိုး မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီကျီးက လှေဝမ်းထဲက အဘိုးအိုကို မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ကျွန်းပေါ်သွားပါရစေ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ထုံးစံအတိုင်း မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ပြီး မေးခွန်းဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“စာပေဆိုတာ ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>လီကျီးက ပြုံးလိုက်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ပြန်ဖြေသည်။</p> <p> </p> <p>“စာပေဆိုတာ အနက်အဓိပ္ပါယ်တွေ ပျော်ဝင်နေတဲ့ အရာ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက လီကျီးကို ခဏကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေပြီး ထပ်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပေါ်မှာ ဘာအကြောင်း ဆွေးနွေးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>လီကျီးက ကောင်းကင်ပေါ်က တစ်ဝက်ကျော်ကျော် သာနေသော ဆယ်ရက်နေ့ည၏ လထက်ပိုင်းပြတ်ကို မော့ကြည့်ပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိလား ဆွေးနွေးချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုမှာ မျက်ခုံးတွန့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လီကျီးက ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်သားဖြစ်နေပြီး နောက်ဘဝအကြောင်း ဆွေးနွေးမည်ဟု ပြောနေသောကြောင့်ပင်။ ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒကား နောက်ဘဝအကြောင်းကို မသွန်သင်ဘဲ ပစ္စုပ္ပန်ကိုသာ သွန်သင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း ခေတ်ကာလများ ပြောင်းလဲလာပြီး အယူဝါဒများ ရောယှက်လာသောအခါ တချို့ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်သားများက ကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ၊ ဗုဒ္ဓဝါဒနှင့် တာအိုဝါဒများကို ရောယှက်ကာ လေ့လာခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ မူလကွန်ဖြူးရှပ်ဝါဒ၌ မဖေါ်ပြသော နောက်ဘဝဟူသော အကြောင်းရာများကို ထည့်သွင်း ပြောဆိုလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကြည့်ရသည်မှာ ထိုလီကျီးကလည်း ထိုကဲ့သို့ ဝါဒရောယှက်လေ့လာသည့် ကွန်ဖြူးရှပ်ကျောင်းတော်သားတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“လှေပေါ်ကို ကြွပါ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက လီကျီးကို လေးလေးစားစားပင် ဖိတ်ခေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>လီကျီးက သူ့အစ်ကိုနှင့် သူ့မရီးကို လှည့်ကြည့်ပြီး အပြုံးနှင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့် ခဏစောင့်ပေးနော်”</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်။ လှေထဲဆင်းရင် သတိထားဦး”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p> </p> <p>လီကျီးက လှေထဲဆင်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>လှေဦးတွင် ထိုင်နေသော လူသန်ကြီးက လီကျီး၏ ချိုင်းနှစ်ဖက်မှ ကိုင်၍ ကလေးတစ်ယောက်ကို ကောက်ချီသလို ချီပြီး လှေပေါ်သို့ အသာအယာ ချပေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p> </p> <p>လီကျီးက လူသန်ကြီးကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောပြီး လေပေါ်က အဘိုးအိုကို အရိုသေပေးကာ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက လီကျီးကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကမ်းပေါ်က လူများကို လှည့်ပတ်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>ခုနက လှေစီးခွင့် မရခဲ့သော စာပေသမားက ရှေ့ပြန်တိုးလာပြီး ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း ကျွန်းကို သွားချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ထိုစာပေသမားလူရွယ်ကို ထပ်ကြည့်ပြီး ခုနကအတိုင်း ထပ်မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“စာပေဆိုတာ ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>“စာပေဆိုတာ အနက်အဓိပ္ပါယ်တွေ ပျော်ဝင်နေတဲ့ အရာ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ထိုစာပေသမားကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လီကျီးကလည်း ထိုစာပေသမားကို လှမ်းကြည့်ကာ ပြုံးနေခဲ့သည်။ လီကျီးသာမက တခြားလူများကလည်း ပြုံးစိစိ ဖြစ်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူများ ဖြေပြီးသားကြီးကို ပြန်ဖြေနေတာ မရှက်လည်း မရှက်ဘူး။ ခစ်ခစ်”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာက ပြောရင်း ကျိတ်ရယ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ထိုစာပေသမားကို ဂရုမစိုက်ပါ။ လီကျီးကိုသာ ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုဟန်…၊ အဲဒီလီကျီးက ဘယ်လို ဝေဒနာမျိုး ခံစားနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက ကျိတ်၍ သက်ပြင်းချသည်။ သူက မဖြေသေးခင် ဝမ်ယောက်ရှီးကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေးဟန် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောလို့ ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက လီကျီးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က သူ့ကို အားနာလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယောက်ရှီးက အသာပြုံးသည်။</p> <p> </p> <p>“သူက သိပ်တည်ငြိမ်နေတာကို သတိမထားမိဘူးလား။ ဘာမှ မသိဘူးဆိုရင် တွေဝေနေလိမ့်မယ်။ စိုးရိမ်နေလိမ့်မယ်။ ဗျာများနေလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူအစ်ကို ဆိုလိုတာက…”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ သူက သူ့အခြေနေကို ကောင်းကောင်းသိထားတဲ့ ပုံမျိုးပဲ။ သူ့ကိုယ်သူ သိနေတယ်။ ပြီးတော့ ရဲရဲရင့်ရင့် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ဖြတ်သန်းနေတယ်။ လေးစားစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းကလည်း လီကျီးကို လေးစားသော မျက်လုံးမျိုးဖြင့် လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံလည်း ပိုသိချင်လာပြီး မေးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ ဘာလဲ အစ်ကိုဟန်”</p> <p> </p> <p>“အသက်ဓာတ်ဆုတ်ယုတ်အားနည်းတဲ့ ရောဂါလို့ ခေါ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“နားထောင်ရတာ ထူးဆန်းသလိုပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ထူးဆန်းတယ်။ အသက်ရှည်တယ်၊ အသက်တိုတယ်၊ အရွယ်တင်တယ်၊ အရွယ်ကျမြန်တယ်ဆိုတာတွေ ရှိတာကိုတော့ သိတယ်မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီဝေဒနာကလည်း အဲဒီလို သဘောမျိုးပဲ။ သက်ရှိတိုင်းမှာ ကိန်းအောင်းနေတဲ့ အသက်ဓာတ်ရှိတယ်။ အတွင်းအားဆိုတာ ရှိသလိုမျိုးပေါ့။ သိုင်းသမားတိုင်း အတွင်းအားကောင်းအောင် လေ့ကျင့်ကြပေမဲ့ တချို့သိုင်းသမားတွေ အတွင်းအား ဖေါက်ပြန်တာတို့၊ လေ့ကျင့်ထားတဲ့ အတွင်းအားတွေ ဆုတ်ယုတ်ပျောက်ကွယ်သွားတာတို့လည်း ရှိတယ်မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“အင်း…၊ အဲဒီလိုပဲ အသက်ဓာတ်ကိုလည်း တိုးတက်အောင် လေ့ကျင့်လို့ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“အသက်ဓာတ်ကိုတိုးတက်အောင် လေ့ကျင့်လို့ ရတယ်လား”</p> <p> </p> <p>“ညီလေး အခု အသက်မရှူနေဘူးလား။ အသက်ရှူနေတာက အသက်ဓာတ်တိုးတက်အောင် လေ့ကျင့်နေတာပဲလေ။ အဲဒီ အသက်ရှူတာကိုပဲ ကောင်းမွန်မှန်ကန်တဲ့ နည်းစနစ်နဲ့ အသက်ရှူလေ့ကျင့်မယ်၊ အသက်ဓာတ်ပြည့်ဝသန့်စင်တဲ့ လေကိုလည်း ရှူမယ်ဆိုရင် အသက်ဓာတ်က ပိုတိုးတက်နိုင်တယ်မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုဆိုတော့လည်း ဟုတ်နေသားပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့နေ့တော့ သေသွားနိုင်တာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုတို့က အသက်ဓာတ်ကို တိုးတက်အောင် လေ့ကျင့်နိုင်တယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပဲ ပြောနေတာလေ။ သေခြင်း မသေခြင်းတွေ ထာဝရအသက်တွေအကြောင်း မပြောနေဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>“ဟီးဟီး…၊ ဟုတ်ကဲ့။ ဆက်ပြောပြပါဦး အစ်ကိုဟန်”</p> <p> </p> <p>“အင်း…၊ သိုင်းသမားတွေ အတွင်းအားလေ့ကျင့်လို့ ရကြပေမဲ့ တချို့တွေက မွေးရာပါ အားနည်းချက်ကြောင့် အတွင်းအားလေ့ကျင့်လို့မရတာလည်း ရှိတယ် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ထိုအကြောင်းရာကိုတော့ သိုင်းသမားတိုင်းက သိကြသည်သာ။ အတွင်းအားလေ့ကျင့်ခြင်းက လူတိုင်း လေ့ကျင့်၍ မရနိုင်ပေ။ လေ့ကျင့်နိုင်သော သိုင်းသမားများသည်လည်း အတွင်းအားပညာတိုင်းကို မလေ့ကျင့်နိုင်ပေ။ မိမိနှင့် သင့်လျော်သော အတွင်းအားပညာကိုသာ လေ့ကျင့်ရသည်။ မိမိနှင့် မသင့်လျော်သော အတွင်းအားပညာကို လေ့ကျင့်မိလျှင် အတွင်းအားဖောက်ပြန်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းအောင် ထိခိုက်တတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုပဲ တချို့လူတွေမှာ အသက်ဓာတ်တိုးတက်အောင် လေ့ကျင့်လို့ မရတဲ့ မွေးရာပါ အားနည်းချက် ရှိနေတတ်တယ်။ အသက်ဓာတ် ဆုတ်ယုတ်အားနည်းတဲ့ မွေးရာပါအားနည်းချက်ရှိနေတဲ့ လူမျိုးတွေက ဘယ်လိုပဲ နေထိုင်စားသောက်ပါစေ အသက်ဓာတ်ကို တိုးတက်အောင်လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး။ ပုံမှန်အတိုင်း တည်တန့်နေအောင်လည်း မလုပ်နိုင်ဘူး။ ဆုတ်ယုတ်သွားတာကိုပဲ ခံစားရတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အဲဒီ လီကျီးက…”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ သူက အဲဒီလို မွေးရာပါအားနည်းချက် ရှိနေတယ်။ သူ့အသက်ဓာတ်တွေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆုတ်ယုတ်အားနည်းလာလိမ့်မယ်။ အသက်တိုတဲ့ မွေးရာပါဝေဒနာတစ်ခုဆိုပါတော့”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံသာမက နှင်းပန်းတို့လည်း မျက်ခုံးတွန့်သွားကြသည်။ သူတို့၏ အကြည့်များကလည်း လှေပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော လီကျီးထံသို့ ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“သူက သူ့အားနည်ချက်ကို သိပြီး အသက်တိုမယ်ဆိုတာ သိနေတယ်။ ဒါတောင် သူက အရမ်းတည်ငြိမ်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ လေးစားစရာပဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ အားနည်းချက်ကို ကုလို့ရတဲ့ ဆေးမရှိဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဆေးလား၊ အစ်ကိုတို့ လက်လှမ်းမီတဲ့ ဆေးပညာမှာတော့ အဲဒီမွေးရာပါ အားနည်းချက်ကို ကုနိုင်တဲ့ ဆေးရော ကုထုံးရော မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက ပြောရင် ဝမ်ယောက်ရှီးကို ကြည့်သည်။ အဓိပ္ပါယ်က အတွင်းဆေးပညာလောကမှာရော ရှိလားဟု မေးခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယောက်ရှီးကလည်း ခေါင်းခါပြသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကို သိထားသလောက်ကတော့ အဲဒီအတွက် ဆေးမရှိပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဟူး…”</p> <p>“ဟင်း…”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့အားလုံး သက်ပြင်းချမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် လှေထဲမှ အဘိုးအိုက လူအုပ်ထဲကို လှမ်းကြည့်ပြီး မည်သူမှ ထပ်မထွက်လာသဖြင့် လှေထွက်ခိုင်းရန် ပြင်သည်။</p> <p> </p> <p>“နေဦး…၊ ကျုပ်လည်း လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>အသံနှင့်အတူ လူငယ်တစ်ယောက် အပြေးလာနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်ကို မြင်လျှင် ရှောင်လုံမှာ မျက်ခုံးမြင့်တက်သွားရသည်။ ထိုလူငယ်ကို သူ သိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်မှာ ရှဲ့ယန်တောင်ပေါ်သားဟူသော နာမည်ဝှက်ဖြင့် လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားပါသည်ဆိုသော အင်ပါယာကျောင်းတောင်သား ဝူချန်အန်း ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>အခန်း(၃၁၈)ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save