Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၁၉) ဝူချန်အန်းနှင့် လီကျီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟေး…၊ ဝူချန်အန်း”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူချန်အန်းကလည်း ရှောင်လုံကို မြင်လျှင် ဖော်ရွှေစွာ ပြုံးသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လုံ၊ မင်းပါလား။ ငါ မင်းကို နန်ကျင်းမှာ ရှာနေခဲ့သေးတယ်။ မင်းက ဒီရောက်နေတာကိုး။ ငါလည်း ထင်တော့ ထင်လိုက်မိသား။ ဟန်ကျိုးက ဒီလောက် လှုပ်ခတ်နေတာဆိုတော့ မင်းလည်း ဒီရောက်လာလောက်တယ်လို့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ ငါ အဲဒီညကတည်းက ဟန်ကျိုးကို လာခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>ဝူချန်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး လှေထဲက အဘိုးအိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ဝူချန်အန်းကို ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်လေး၊ မင်းက အဲဒီ ဝူချန်အန်းလား”</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို သိနေတာလား”</p> <p> </p> <p>“မင်းနာမည်ကို စာပေလောကသားတိုင်း ကြားဖူးကြတာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“ဆရာကြီးက ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လူငယ်များကလည်း ဝူချန်အန်းကို အာရုံစိုက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူချန်အန်း၊ ဟုတ်သားပဲ၊ အဲဒီနာမည်ကို ငါလည်း ကြားဖူးတယ်။ ဒီခေတ်ရဲ့ အငယ်ဆုံး စာပေပညာရှင်ဆိုတဲ့ ဝူချန်အန်းလေ”</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း မှတ်မိပြီ။ ငါ့ဆရာက အဲဒီနာမည်ကို ပြောဖူးတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူက တကယ်ကို ငယ်သေးတာပဲ”</p> <p> </p> <p>စာပေလောကအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ထိတွေ့နီးစပ်မှုရှိသော လူငယ်သိုင်းသမားများက ဝူချန်အန်းကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝူချန်အန်းက လှေထဲက အဘိုးအိုကို လှမ်းပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် လှေပေါ်တက်လို့ ရလား”</p> <p> </p> <p>“ငါ့မေးခွန်းကို အရင်ဖြေကြည့်ပါဦး”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက အလံပေါ်က စာလုံးကို ညွှန်ပြပြီး မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“စာပေဆိုတာ ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝူချန်အန်းက အလံပေါ်က စာလုံးကို ကြည့်၍ တွေဝေတုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ တစ်ခါတည်း ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“စာပေဆိုတာ အတိတ်သမိုင်းရဲ့ ပုံရိပ်၊ ပစ္စုပ္ပန်ရဲ့ ပုံစံ၊ အနာဂါတ်ရဲ့ အုတ်မြစ်”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ခေါင်းတညိတ်ညိတ် လုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်းပေါ်မှာ ဘာအကြောင်း ဆွေးနွေးမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“အနာဂါတ်မှာ သမိုင်းဖြစ်သွားစေမယ့် ပစ္စုပ္ပန်အကြောင်း ဆွေးနွေးမယ်”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ပြုံးသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက မင်းနာမည်နဲ့ တကယ်ထိုက်တန်တဲ့ ကောင်လေးပါပဲ။ လှေပေါ် ကြွပါ”</p> <p> </p> <p>လီကျီးကလည်း ဝူချန်အန်းကို စိတ်ဝင်စားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူချန်အန်းက လှေပေါ်မတက်သေးဘဲ ရှောင်လုံကို လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လုံ…၊ မင်းရော မလိုက်ဘူးလား။ လာလေ။ ငါတို့ အတူသွားကြမယ်။ ငါ့မှာ မင်းနဲ့ ဆွေးနွေးစရာတွေ ရှိနေတယ်”</p> <p> </p> <p>ဝူချန်အန်း၏ လှမ်းခေါ်မှုကြောင့် လူတိုင်းက ရှောင်လုံကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတောင်းစားလေးကလည်း လူငယ်မျိုးဆက်သစ်စာပေပါရမီရှင်တစ်ယောက်လားဟုလည်း တွေးနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>လှေထဲက အဘိုးအိုနှင့် လီကျီးလည်း ရှောင်လုံကို လှမ်းကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံမှာ အားလုံးက ဝိုင်းကြည့်နေကြသဖြင့် ခေါင်းကုတ်နေရတော့သည်။ သူက အဘယ်မှာ စာပေပညာကို သိပါမည်နည်း။ စာရေးတတ်ဖတ်တတ်အောင်ပင် မနည်းလေ့ကျင့်ထားရသည်လေ။ သူ မကြိုက်ဆုံးကလည်း စာပေပညာပင် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ငါ… မလိုက်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝူချန်အန်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်းပေါ်မှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>“အင်း…၊ တွေ့ကြမယ်လေ”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်းက ပို၍ စိတ်ဝင်စားလာကြသည်။ ရှောင်လုံ ပြောနေပုံက ကျွန်းပေါ်သွားဖို့က သူ့အတွက် အလွန်သေချာနေသလို ဖြစ်နေ၍ပင်။</p> <p> </p> <p>ဝူချန်အန်းက လှေပေါ်တက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ခပ်တိုးတိုး မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ”</p> <p> </p> <p>ဝူချန်အန်းကပင် ဖိတ်ခေါ်နေသဖြင့် ထိုသူတောင်းစားလေးက ထင်ရှားသော စာပေလောကသားတစ်ယောက်လေလားဟု အဘိုးအိုက သိချင်နေပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်လုံတဲ့၊ သူ့အမြင်တွေက သာမန်မဟုတ်ဘူး။ ဆရာကြီး သူ့က်ို မေးကြည့်ပါလား။ သူဘယ်လိုဖြေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်လည်း သိချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှောင်လုံကို လှမ်းပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်လေး…၊ စာပေဆိုတာ ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံမှာ ကြောင်သွားသည်။ သူက ထိုလှေနှင့် လိုက်မည်ဟု မပြောပါဘဲနှင့် သူကို မေးခွန်းမေးလာ၍ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ရှောင်လုံကို ဝိုင်းကြည့်လာကြပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံလည်း ခေါင်းကုတ်၍ စဉ်းစားရင်း သူလေ့ကျင့်ခဲ့သော အက္ခရာဓားသိုင်းထဲက အက္ခရာရေးဆွဲမှုများက သူ့အာရုံထဲ တဖျတ်ဖျတ်ပေါ်လာသည်။ စာပေပညာကို သူ မသိပေ။ စာပေနှင့် ဆက်စပ်နေသော အက္ခရာဓားသိုင်းကိုသာ သူသိသည်။ ရှေးဟောင်းအက္ခရာများရော ယနေ့ခေတ် အက္ခရာများကိုပါ သူ လေ့ကျင့်ခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>“စာပေဆိုတာ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲတိုးတက်နေတဲ့ အက္ခရာတွေရဲ့ တည်နေရာပဲ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံ၏ အဖြေကို ကြားလျှင် ဝူချန်အန်းက အားရကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်မထောင်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>လီကျီးကလည်း ပြုံး၍ လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူ့အဖြေကလည်း ငြင်းပယ်မရတဲ့ အမှန်တရားတွေ ပါနေတာပဲ။ အပေါ်ယံတွေးရင် ရိုးရှင်းတယ်။ အလေးနက်တွေးရင် ပိုရိုးရှင်းသွားတယ်။ ကျွန်းပေါ်မှာ အက္ခရာရေစီးကြောင်းဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဆွေးနွေးရင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက လှမ်းပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းလေး မင်း လိုက်ချင်ရင် လိုက်ခဲ့လို့ ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် တခြားလှေနဲ့ပဲ လိုက်လာခဲ့ပါ့မယ် ဆရာကြီး”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ပြုံး၍ “စိတ်ဝင်စားဖ်ို့ကောင်းတဲ့ လူငယ်လေးပဲ”ဟု တီးတိုးရေရွတ်ပြီး လူသန်ကြီးကို လှေထွက်ခိုင်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>လူသန်ကြီးလည်း လှေကို ကမ်းမှ ခွာ၍ ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ်းပေါ်မှ လူများက လှမ်းအော်မေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>“လှေက ပြန်လာမှာလား ဆရာကြီး”</p> <p> </p> <p>“ပြန်မလာဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့က ဘယ်လို လာရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအိုက ချက်ချင်း ပြန်မပြောပေ။ ခဏကြာမှ ပြန်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုလာရမှန်းတောင် မသိရင် ကျွန်းပေါ်ကို ဘာလာလုပ်နေမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>အဘိုးအို၏ စကားကြောင့် ကမ်းပေါ်မှ လူငယ်လူရွယ် သိုင်းလောကသားများမှာ ပါးစပ်ပိတ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက သူ့လူများကို ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့လည်း တခြားဘက် သွားကြည့်ကြရအောင်”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်ဘက် သွားကြမလဲ အစ်ကိုဟန်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက ညင်သာသော ဂီတသံစဉ် ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသော ဘက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီဘက် သွားရအောင်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့အားလုံး ဟန်ကောင်းရှင်းနောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဂီတသံစဉ် ထွက်ပေါ်နေသော နေရာတွင်လည်း လှေတစ်စင်း ရှိနေပြီး လူသန်ကြီးတစ်ယောက်က လှေဦးတွင် ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဝါးခမောက်တွင် အဖြူရောင် မျက်နှာကာဇာပဝါချထားသော လူတစ်ယောက်က လှေဝမ်းထဲတွင် ထိုင်လျက် သူ့ပေါင်ပေါ်က ကုချင်းကို ညင်သာစွာ တီးခတ်နေသည်။ ထိုလူ၏ ရှည်သွယ်သော လက်ချောင်းများက ကုချင်းကြိုးများပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ကခုန်နေဘိသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေ၏။</p> <p> </p> <p>ကုချင်းတေးသံက ဆောင်ဦးလေညင်းလို ညင်သာငြိမ့်ညောင်းလှသည်။ ကန်ရေပြင်မှ ဖြတ်တိုက်လာသော လေပြေနှင့်အတူ ညင်သာစွာ လွင့်မျောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ်းပေါ်မှ လူငယ်သိုင်းသမားများမှာ မျက်လုံးများမှိတ်၍ ကုချင်းဂီတသံစဉ်ကို နားထောင်နေကြသည်။ ရုတ်တရက်ကြည့်လိုက်လျှင် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အိပ်ပျော်နေကြသလိုပင်။ ဂီတသံစဉ်ထဲတွင် စီးမျောနေကြသည်လား အိပ်မက်ထဲ ရောက်နေကြသည်လား မသဲကွဲပေ။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက နားမလည်ဟန်ဖြင့် သူ့မမနှင့် ဟန်ကောင်းရှင်းကို မေးရန် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်…”</p> <p> </p> <p>သူ့မမရော၊ ဟန်ကောင်းရှင်းရော၊ ဝမ်ယောက်ရှီး၊ ကျန်းရှီ၊ ဖန်းချင်းနှင့် နာရာကီလေယာတို့အားလုံး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ငြိမ်သက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတစ်ယောက် ကြောင်တက်တက်နှင့် ရပ်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>‘သူတို့အားလုံး ရုတ်တရက်ကြီး ဘာဖြစ်သွားကြတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးက မျက်လုံးမှိတ်ကာ ငြိမ်သက်နေကြသည်ကို သူက နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>‘ငါလည်း မှိတ်ထားလိုက်မယ်လေ…’</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံလည်း အများနည်းတူ မျက်လုံးမှိတ်၍ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ သို့သော် တခြားလူများက အိပ်ပျော်နေသလို မျက်လွှာများ ငြိမ်သက်နေပြီး ရှောင်လုံတစ်ယောက်မှာတော့ မျက်လွှာက တလှုပ်လှုပ်နှင့် ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ဂီတသံစဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ စိမ်းသစ်နေသူတော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့မမ၏ လောကမာယာတေးကဗျာ သံစဉ်များကို နားထောင်ခဲ့ဖူးသည်သာ။ သဘောလည်း ကျခဲ့ဖူးသည်သာ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း တချို့ဂီတသံစဉ်ကို လေ့ကျင့်တီးမှုတ်ခဲ့ဖူးသည်သာ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယခုကြားနေရသော ကုချင်းဂီတသံစဉ်ကိုတော့ သူက မည်သို့မျှ မခံစားရပေ။ နားထဲတွင် သာယာငြိမ့်ညောင်းသော်လည်း သာမန်ဆန်လွန်းနေသည်ဟု ထင်နေမိသည်။ အထူးသဖြင့် တစ်ချက်တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသော ကုချင်းကြိုးကို လက်နဲ့ ပွတ်ဆွဲလိုက်သည့် ကြိုးပွတ်သံကို သူက မကြိုက်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။ အိပ်ချင်နေသူကို လှုပ်နိုးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောပုတ်၍ ချော့သိပ်နေသည်လား။ ကျောပုတ်၍ လှုပ်နှိုးနေသည်လား။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့်လည်း မှိတ်ထားသော သူ့မျက်လွှာက မငြိမ်နိုင်ဘဲ တဖျတ်ဖျတ် လှုပ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်တန့်မှာပင် ဂီတသံစဉ်က ပြောင်းလဲသွားသည်။ ညင်သာငြိမ့်ညောင်းနေရာက အနည်းငယ် သွက်လက်ကာ အားမာန်တစ်ခု ပါလာသည်။ သံစဉ်အနိမ့်အမြင့်အတက်အကျ အတိုးအကျယ် အပြောင်းလဲများ ပါဝင်လာသည်။ ကြိုးပွတ်ဆွဲသံကလည်း ပိုပြင်းရှလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါတွင်တော့ ရှောင်လုံတစ်ယောက် ကြက်သီးများ တဖြန်းဖြန်းထသွားပြီး ငြိမ့်ကျသွားခဲ့သည်။ အေးအေးစိမ့်စိမ့် ရှိလှသော ဆောင်းဦးလေညင်း ခပ်ပြင်းပြင်း တိုက်ခတ်လိုက်သလို စိမ့်သွားငြိမ့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ကုချင်းဂီတသံစဉ်က သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေထဲအထိ ပဲ့တင်ထပ်ကာ လွင့်မျောလာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂီတသံစဉ်က တစ်စုံတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာသလိုလို တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောနေသလိုလိုပင်။</p> <p> </p> <p>အနိမ့်အမြင့် အတက်အကျများနှင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြောင်းလဲသွားသော သံစဉ်များနှင့်အတူ ရုတ်တရက်ဆန်စွာ ပေါ်ထွက်လာသော ကြိုးပွတ်ဆွဲသံများက ရှောင်လုံကို ကြက်သီးများ ထစေလျက် စိမ့်ငြိမ့်နေစေသည်။</p> <p> </p> <p>ကြိုးပွတ်သံ။</p> <p> </p> <p>ထိုအသံကို ကြားလိုက်တိုင်း ရှောင်လုံမှာ ဓားအိမ်ထဲက ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သံကဲ့သို့ ထင်ယောင်ကြားယောင်လာသည်။ သူလည်း ဓားထုတ်ချင်စိတ်မျိုး ဖြစ်လာသည်။ သူရှေ့၌ ရှိသော အရာအားလုံးကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖြတ်တောက်လိုက်ချင်သလိုလည်း ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>ဖြတ်တောက်ခြင်း၊ အဆုံးမဲ့ဓားကျင့်စဉ်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံ၏ စိတ်အာရုံက အဆုံးမဲ့ဓားကျင့်စဉ်အတွင်း သူ့အလိုလျောက် ဝင်ရောက်မိသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ဖြတ်ဓားချက်။ ခုတ်ဖြတ်ချင်သည်။ ခုတ်ဖြတ်ချင်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုချင်းသံစဉ် မြင့်တက်လာသည်နှင့်အတူ ရှောင်လုံ၏ ဓားစိတ်ဆန္ဒက မြင့်တက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွီ…”</p> <p>“ရွှစ်…”</p> <p> </p> <p>ကုချင်းကြိုးပွတ်ဆွဲသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် သူ့စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံထဲတွင် ဓားတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုချင်းသံစဉ်က သူ့ထံသို့ တစ်ခုခု ယူဆောင်လာသည်။ တစ်ခုခု ပြောနေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအရာကို သူ မသိပါ။ သူ့ ဓားစိတ်ဆန္ဒများ မြင့်တက်လာပြီး ဓားဆွဲထုတ်ကာ ခုတ်ဖြတ်ခြင်းတစ်ခုကိုသာ သူသိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ခုတ်ဖြတ်…၊ ပိုင်းဖြတ်…၊ ဖြတ်တောက်…။</p> <p> </p> <p>ကုချင်းသံစဉ်က သယ်ဆောင်လာသော အရာကိုရော ကုချင်းသံစဉ်က ပြောချင်နေသော အကြောင်းရာကိုရော သူက ခုတ်ဖြတ်ချင်နေသည်။ ဖြတ်တောက်ရန်သာ သူ သိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားစိတ်ဆန္ဒက ဓားအသိအထိ မြင့်တက်လာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ကုချင်းသံစဉ်ကလည်း အနိမ့်အမြင့်အတက်အကျများနှင့် ပိုမြန်လာသည်။ ပိုကျယ်လာသည်။ ကြက်သီးထစရာကောင်းသော ကြိုးပွတ်သံကလည်း စူးစူးရှရှ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>ခုတ်ဖြတ်…၊</p> <p>ပိုင်းဖြတ်…၊</p> <p>ဖြတ်…</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံ၏ ဖြတ်တောက်ခြင်းဓားအသိကလည်း တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာသည်။ ဓားချက်များက အင်အားကြီးမားလာသည်။ ဓားချက်များက ဓားဖြတ်သန်းသွားရာ လမ်းကြောင်းထက် ကျော်လွန်၍ ပြတ်တောက်ကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအား…။</p> <p> </p> <p>ဓားအား ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံ နားလည်ထားသော ဓားလမ်းစဉ်က တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကုချင်းသံက ဆွဲခေါ်ရာနောက် လိုက်ပါမိသွားသည်လား။ ကုချင်းသံနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်ကာ မျောပါနေသည်လား။ ကုချင်းသံကို ဆန့်ကျင်နေသည်လား။ မသဲကွဲပေ။</p> <p> </p> <p>ကုချင်းသံက အမြင့်ဆုံးထိ ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင်လည်း ဓားအားက သိပ်သည်းလာပြီး အလွန်မြန်လာသည်၊ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် လက်ကနဲ တောက်ပသွားသည်။ လင်းလက်သော ဓားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲ တိုးဝင်ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်း ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဓားစိတ်ဆန္ဒ၊ ဓားအသိ၊ ဓားအား၊ ဓားအလင်း ရှောင်လုံ နားလည်ထားသော ဓားလမ်းစဉ်အားလုံး တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ယခု ကုချင်းသံက ပြန်လည် ညင်သာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သံစဉ် အတက်အကျအနိမ့်အမြင့် မပြင်းထန်တော့ဘဲ ဆောင်းဦးလေညင်းလို ပြန်လည် ညင်သာသွားခဲ့သည်။ သို့သော် အစောပိုင်းနှင့်တော့ မတူနေပါ။ တစ်စုံတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သလို လစ်ဟာမှုတစ်ခု ပါဝင်နေခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သံစဉ် ထပ်ပြောင်းလဲသွားဦးလေမလားဟု မျှော်လင့်မိနေသည်။</p> <p> </p> <p>လစ်ဟာမှု၊ ညင်သာမှုနှင့် မျှော်လင့်မှုတို့ ပေါင်းစပ်နေသော ကုချင်းသံစဉ်က လေထဲတွင် ဆက်၍ လွင့်မျောနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက မျက်လုံး ပြန်ပွင့်လာသည်။ သူ မျက်လုံး ဆက်မမှိတ်ထားချင်တော့သောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>‘ဟင်…၊ ဒီလူတွေ ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ဤနေရာရှိ လူတိုင်းမှာ တချို့က မျက်ရည်ကျနေကြသည်။ တချို့က တသိမ့်သိမ့်နှင့် တုန်ခါပြီး ကျိတ်ငိုနေကြသည်။ တချို့က လေတိုက်၍ ယိမ်းထိုးနေသော မြက်ရိုင်းများလို ယိမ်းထိုးနေကြသည်။ တချို့က မတ်တပ် ရပ်မနေနိုင်ကြဘဲ ပျော့ခွေကာ ထိုင်သူကထိုင်၊ လဲသူကလဲ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဘာဖြစ်နေကြတာလဲ’</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက သူ့မမကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>‘မမကရော ဘာလို့ မျက်ရည်ကျနေတာလဲ’</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းသည်လည်း မျက်ရည်များ ကျလျက် ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>တည်ငြိမ်နေသူဟူ၍ ဟန်ကောင်းရှင်းတစ်ယောက်သာ ရှိသည်။ ဝမ်ယောက်ရှီးပင် မျက်ရည်ကျနေခဲ့သည်။ ကျန်လူများမှာ တစ်ယောက်မှ အခြေနေမကောင်းကြပေ။ မျက်ရည်နှင့် မျက်ခွက်၊ နှာရည်များ တစ်လစ်ကျသူက ကျနှင့် ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာမှာ တသိမ့်သိမ့်တုန်ခါနေရှာသည်။</p> <p> </p> <p>‘မဟုတ်သေးဘူးထင်တယ်’</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတစ်ယောက် သူလူများကို လိုက်ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ကုချင်းသံက တိုးလျပျောက်ကွယ်ကာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုချင်းသံ ပြီးဆုံးသွားသည့်တိုင် လူများမှာ မျက်လုံးများ မှိတ်နေကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး မျက်လုံးပွင့်လာသူက ဟန်ကောင်းရှင်း ဖြစ်သည်။ သူ့မျက်လုံးများက ကြည်လင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက သိပ်ကို သာယာတဲ့ သံစဉ်ကောင်းတစ်ခုပဲ”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက တီးတိုးပြောရင်း လှေထဲက ကုချင်းတီးသူကို လှမ်းကြည့်ကြီး ခါးညွှတ်ကာ လေးစားမှုကို ဖော်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယ မျက်လုံးပွင့်လာသူမှာ ဝမ်ယောက်ရှီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လောက်တောင် ညှို့ငင်ဆွဲခေါ်နိုင်အားကြီးတဲ့ သံစဉ်လဲလို့”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယောက်ရှီးက ချီးမွမ်းစကားဆိုရင်း လှေထဲက ကုချင်းသမားကိို စူးရှသော မျက်လုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်နေခဲ့သည်။ ကုချင်းသံစဉ်ကို ထိုမျှအထိ တီးခတ်နိုင်စွမ်းရှိသူက သာမန်လူတော့ မဖြစ်နိုင်ဟုလည်း ခန့်မှန်းမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>‘အပြင်သိုင်းလောကမှာ ဒီလို ကုချင်းပညာရှင်မျိုး ရှိသေးတာပဲလား။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ’</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နှင်းပန်း မျက်လုံးဖွင့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက စိုးရိမ်စွာ မေးသည်။</p> <p> </p> <p>“အဆင်ပြေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းက ခေါင်းအသာငုံ့ချပြီး မျက်ရည်သုတ်လိုက်သည်။ တစ်ဆက်တည်း မျက်နှာကို လက်ဖြင့် မသိမသာ ပွတ်လိုက်သည်။ မျက်ရည်သုတ်မိရာက ရုပ်ဖျက်ဆေးများပါ ပျက်ပါသွားမည်စိုး၍ ခေါင်းငုံ့၍ မျက်ရည်သုတ်ရင်း ရုပ်ဖျက်ဆေးကိုပါ တစ်ခါတည်း ပြန်လိမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံလည်း သူ့မမ အဆင်ပြေနေ၍ စိတ်သက်သာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်</p> <p> </p> <p>“ပထမဆုံး နိုးထလာနိုင်တဲ့ သုံးယောက် လှေပေါ် တက်လာနိုင်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>လှေပေါ် ဖိတ်ခေါ်သူက ကုချင်းသမား မဟုတ်ခဲ့ပေ။ လူသန်ကြီးက ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကုချင်းသမားက ကုချင်းကြိုးပေါ် လက်တင်၍ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး နိုးထလာသူ သုံးယောက်လော။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ဟန်ကောင်းရှင်းကို ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ယောက်ရှီးနှင့် သူ့မမကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုဟန်က ပထမ၊ အစ်ကိုကြီးဝမ်ယောက်ရှီးက ဒုတိယ။ အစ်ကိုရှောင်ယွမ်က တတိယ”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက ရှောင်လုံကို ကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုက ပထမ မဟုတ်ဘူးလေ။ အစ်ကို နိုးထလာတော့ ညီလေးရှောင်လုံက နိုးထနေပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်က ပထမဆုံး နိုးထတာလား။ ကျွန်တော်က ဘာမှ မဖြစ်သွားသလိုပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ညီလေးရှောင်လုံက ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုမျိုးပဲ။ အစ်ကိုဟန်တို့ မိန်းမောနေသလိုမျိုး ကျွန်တော် မဖြစ်သွားဘူး။ ကုချင်းသံစဉ်ကို ကျွန်တော် မခံစားတတ်လို့ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံ ဖြစ်သွားသည်ကလည်း တခြားလူများလို ကုချင်းသံစဉ်ထဲ မိန်းမောနစ်မျောသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ့ဓားလမ်းစဉ်ထဲ ဝင်ရောက်သွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကုချင်းသံက သယ်ဆောင်လာသော အရာကို သူ့ဓားလမ်းစဉ်ဖြင့် ခုခံချေဖျက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယောက်ရှီးက ဟန်ကောင်းရှင်းနှင့် နှင်းပန်းကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါတို့ သုံးယောက်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ရှေ့ကို သွားကြည့်ချင်သေးတယ်။ ဆေးပညာနဲ့ ပတ်သက်တာမျိုး အကဲဖြတ်တဲ့ လှေလည်း ရှိလောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းကလည်း</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း ရှေ့ဆက်သွားချင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယောက်ရှီးက လှေထဲက ကုချင်းသမားကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။ သူက ထိုကုချင်းသမားကို စိတ်ဝင်စားနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါ ဒီလှေနဲ့ သွားလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို”</p> <p> </p> <p>“အင်း…၊ ကျွန်းပေါ်မှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး နိုးထသူ ဟန်ကောင်းကောင်းရှင်းနှင့် တတိယနိုးထသူ နှင်းပန်းတို့က ထိုလှေနှင့် မလိုက်ခဲ့ဘဲ ဒုတိယနိုးထသူ ဝမ်ယောက်ရှီးတစ်ယောက်သာ ထိုလှေနှင့် လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်လူများမှာ အခုထိ မိန်းမောနေကြတုန်းပင် ရှိသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“လှေပေါ်ကို ကြွပါ”</p> <p> </p> <p>လူသန်ကြီးက တလေးတစား ဖိတ်ခေါ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်ယောက်ရှီးလည်း အသာအယာ လှုပ်ရှားပြီး ခုန်ပျံလိုက်သည်။ လေထဲ ရိပ်ကနဲ ရောက်သွားပြီး လှေထဲသို့ ပေါ့ပါးညင်သာစွာ ရောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်…”</p> <p>“ဖျတ်…”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းလိုက်တဲ့ ကိုယ်ဖော့ပညာ”</p> <p> </p> <p>လူသန်ကြီးက ချီးမွမ်းသည်။ ကုချင်းသမားကတော့ ဝမ်ယောက်ရှီးကို မမြင်သကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>လူသန်ကြီးက ဟန်ကောင်းရှင်းနှင့် နှင်းပန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မလိုက်လိုမှန်း သိသည်နှင့် ထပ်မခေါ်တော့ဘဲ လှေကို ခွာ၍ ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>လှေငယ်လေးက ကန်ရေပြင်ကို ဖြတ်၍ ရေလယ်က ကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်သွားနေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်</p> <p> </p> <p>“ဒေါင်…”</p> <p> </p> <p>ငြိမ့်ညောင်းသော ကုချင်းသံတစ်ချက် လှေငယ်ဆီမှ ထွက်ပေါ် လွင့်ပျံလာသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ကမ်းပေါ်တွင် မိန်းမောနေကြသော သိုင်းသမားလူငယ်များ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နိုးထလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘာလို့ ငိုနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>သူတို့အဖြစ်ကို သူတို့ နားမလည်ဖြစ်လျက် ပဟေဠိဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“လှေရော…”</p> <p> </p> <p>“လှေမရှိတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဂီတပညာနဲ့ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်တဲ့ နေရာဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့နဲ့ မသင့်တော်ဘူး။ ရှေ့ဆက်သွားကြည့်ကြမယ်။ သိုင်းပညာ စစ်ဆေးအကဲဖြတ်တဲ့ နေရာ ရှိလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>သိုင်းသမား လူငယ်လူရွယ်များအားလုံး ထွက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့လည်း ရှေ့ဆက်သွားကြည့်ကြတာပေါ့။ လှေတွေ ထွက်သွားရင် မလိုက်ရဘဲ နေဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ဟန်ကောင်းရှင်းက သူ့အဖွဲ့ကို ခေါ်၍ ဆက်သွားသည်။ မကြာခင်မှာပင် နောက်တစ်နေရာသို့ ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင်တော့ လူများစွာ စုရုံးနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ လူတွေ အများကြီးပါလား”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းပညာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အကဲဖြတ်စစ်ဆေးနေတာတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဪ…၊ ဒါကြောင့် လူများနေတာ ဖြစ်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟိုအရှေ့မှာက ဘာပညာ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးနေတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီမှာက ဆေးပညာထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်။ ခုနက အဲဒီလို ပြောသံကြားလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>လူများ၏ အပြန်အလှန် ပြောနေသံများကို နားထောင်ပြီး ဟန်ကောင်းရှင်းက ရှောင်လုံတို့ကို လှည့်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေးရှောင်လုံတို့ အစ်ကိုနဲ့ ဆက်လိုက်ဦးမလား။ ဒီမှာပဲ ကျန်ခဲ့ကြမလား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက နှင်းပန်းကို ကြည့်သည်။ သူက ဆေးပညာနှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမှ သိပ်မသိပေ။ အရေးပေါ် ထိခိုက်ဒဏ်ရာများကို ကုသသည်နှင့် တချို့ဆေးပင်ဆေးမြစ်များကို သိထားရုံမျှသာ ဖြစ်၍ ဆေးပညာဖြင့် အကဲဖြတ်စစ်ဆေးသည့်နေရာကို သွားလည်း စိတ်ဝင်စားဖို့ မကောင်းလောက်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ဒီမှာပဲ နေခဲ့တော့မယ် အစ်ကိုဟန်”</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းက ခဏ စဉ်းစားနေသည်။ သူမက ဆေးပညာတွင် သိပ်မသိသော်လည်း အဆိပ်ပညာတွင်တော့ အတော်လေး သိထားသည်။ သို့သော် သူမ၏ အဆိပ်ပညာက သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်လည်း ဖြစ်နေ၍ ဤလိုနေရာမျိုးတွင် ဖော်ထုတ်နေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်လည်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့လိုက်တော့မယ် ဆရာလေးဟန်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက ခေါင်းအသာညိတ်ပြီး အားလုံးကို ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို အစ်ကို သွားလိုက်တော့မယ်။ ကျွန်းပေါ်မှာ ပြန်တွေ့ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>ဟန်ကောင်းရှင်းက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက လူအုပ်ထဲ ကြည့်ပြီး</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ဘယ်လို အကဲဖြတ်နေလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရအောင်”</p> <p> </p> <p>“အင်း…”</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာ၌ လှေငယ်တစ်စင်း ရှိနေသည်။ လှေဦးပေါ်တွင် လူသန်ကြီးတစ်ဦး ထိုင်နေပြီး လှေဝမ်းထဲတွင် မျက်နှာဖုံးစွပ်နှင့် ဝတ်စုံနက် သိုင်းသမားတစ်ယောက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ကမ်းပေါ်မှ လူများ ထိုလှေငယ်ကို လခြမ်းလို ဝိုင်း၍ ကြည့်နေကြသည်။ လှေငယ်ကို ကြည့်နေကြခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ။ လှေပေါ်မှ မျက်နှာဖုံးစွပ်ဝတ်စုံနက် သိုင်းသမားကို ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိုင်းကြည့်နေကြသော လူများနှင့် လှေငယ်ကြားတွင်လည်း ဝါးတစ်ပြန်ခန့် ကျယ်သော နေရာလွတ်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ထိုနေရာလွတ်ကို တကူးတက ဖန်တီးထားကြပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာလွတ်တွင် လူရွယ်နှစ်ယောက် ရပ်နေခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က မီးခိုးရောင် သိုင်းဝတ်စုံနှင့် အသက်နှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသည့် လူရွယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ပုံစံကအေးတိအေးစက်နိုင်လှသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်တစ်ယောက်က အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် အသက်နှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်ခန့်ရှိပြီး တည်ငြိမ်သော ဟန်ပန်ရှိသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနှစ်ယောက်က…”</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှီက ထိုလူရွယ်နှစ်ယောက်ကို မြင်လျှင် ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယဲ့ကျုံးနှင့် ပိုင်ဖေးယိ။</p> <p> </p> <p>မီးခိုးရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူငယ်မှာ ယဲ့ကျုံးဖြစ်ပြီး ပီကင်းဓားသိုင်းပြိုင်ပွဲတွင် အေးစိမ့်အဆိပ်ဓားကို ထုတ်သုံးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူရွယ်က မိုးဓားမြေဓားအမွှာဓားကို ထုတ်သုံးခဲ့သော သိုင်းတောင်ကုန်းမှ ပိုင်ဖေးယိဆိုသူ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပီကင်းဓားသိုင်းပြိုင်ပွဲက လူတွေလည်း ဒီရောက်လာကြတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ တခြားဓားသမားတွေလည်း ရောက်ချင် ရောက်နေနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“သူတို့က အဲဒီမှာ ဘာလို့ ထွက်ရပ်နေကြတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“မသိဘူးလေ။ ဆက်စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် လှေထဲက မျက်နှာဖုံးစွပ်လူက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရာမှ သိုင်းကွက်တစ်ခုကို ဖြည်းနှေးညင်သာစွာ လှုပ်ရှားပြလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာသိုင်းကွက်လဲ။ ဒီသိုင်းကွက်ရဲ့ အားသာချက်က ဘာလဲ။ အားနည်းချက်က ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>မျက်နှာဖုံးစွပ်နှင့် ဝတ်စုံနက်က သိုင်းကွက်ကို လှုပ်ရှားပြရင်း မေးခွန်းထုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ကမ်းပေါ်မှ ရပ်ကြည့်နေကြသော သိုင်းသမားများထံ တီးတိုးဝေဖန်သံများ ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက နှင်းပန်းကို ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သိုင်းကွက်တွေ ဖော်ပြပြီး သုံးသပ်ခိုင်းတာက ဒီနေရာရဲ့အကဲဖြတ်စစ်ဆေးတဲ့ နည်းထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းက ပြန်ဖြေရင်း ထိုဝတ်စုံနက်လူ၏ သိုင်းကွက်ကို စဉ်းစားသုံးသပ်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>အခန်း(၃၁၉) ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save