Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၃၂၃) သူတို့က အရင်တိုင်းပါပဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လှေပေါ်မှ လူသန်ကြီးများမှာ အဆင့်မြင့် သိုင်းသမားကြီးများ ဖြစ်ကြသလို အတွင်းအားလည်း အတော်ကောင်းကြသည်။ သန်မာသော ပင်ကိုယ်ခွန်အားလည်း ရှိနေပြန်သေးသဖြင့် သူတို့ ပစ်လွှတ်ထိုးစိုက်ခဲ့သော ဝါးလုံးများက အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားချင်း တူနေလျှင်ပင် နုတ်ယူရန် မလွယ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ယိ…”</p> <p>“အိ…”</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့်သိုင်းသမား လူရွယ်များအတွက်ပင် ခက်ခဲနေလေရာ အလယ်လတ်အဆင့် သိုင်းသမားလူငယ်များအတွက်ကား ဆိုဖွယ်ရာ မရှိပါပြီ။ ဝါးလုံးကိုးလုံးက တစ်လက်မပင် မထွက်လာခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နုတ်ကြည့်နေကြသော်လည်း တစ်ယောက်မှ မနုတ်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။ အဆင့်မြင့်သိုင်းသမား လူရွယ်များပင် မနုတ်ယူနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>သိုင်းသမားလူငယ်တစ်ယောက်က ဝါးလုံးကို တွန်းထိုး လှုပ်ခါ၍ နှဲ့ရန် လုပ်သည်။ သူက လှုပ်၍ နှဲ့၍ ဆွဲနုတ်ချင်ပုံရသည်။</p> <p> </p> <p>“မလှုပ်မနှဲ့ဘဲ ဆွဲထုတ်ရမှာပါ”</p> <p> </p> <p>လူသန်ကြီးက လှမ်းပြောသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းသမားလူငယ်များလည်း စဉ်းစားလာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်လေ။ လှုပ်နှဲ့ပြီး ဆွဲနုတ်နေမှတော့ ဘယ်မှာ သိုင်းပညာစမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်တော့မှာလဲ။ သာမန်အတိုင်း ဝါးလုံးနုတ်တာပဲ ဖြစ်နေတော့မှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါ​ပေမဲ့ မလှုပ်မနှဲ့ကလည်း ဆွဲထုတ်လို့မှ မထွက်တာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေါ့၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ရိုးရှင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံ၊ နှင်းပန်းနှင့် နာရာကီလေယာတို့လည်း အခြေနေကို ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ သွားစမ်းကြည့်ကြမလား”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ပြောလိုက်ရာ နှင်းပန်းက ရှောင်လုံကို ကြည့်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို ဆွဲနုတ်ရမလဲ သိပြီလား”</p> <p> </p> <p>“စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ ဝါးလုံးကို ဒီအတိုင်း နုတ်လို့ မထွက်ဘူးဆိုမှတော့ တစ်ခုခုတော့ လုပ်မှ ရမှာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“ဝါးလုံးကို မလှုပ်မနှဲ့ရဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ မလှုပ်ရဘူး မနှဲ့ရဘူးဆိုလည်း မလှုပ်ဘူး မနှဲ့ဘူးပေါ့။ လာကြ။ သွားစမ်းကြည့်ကြမယ်”</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းနှင့် နာရာကီလေယာလည်း ရှောင်လုံနှင့်အတူ လိုက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းသမားလူငယ်များက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စမ်းနုတ်ပြီးကြပြီးနောက် မနုတ်နိုင်ကြသည့် အဆုံးတွင် မည်သို့ နုတ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့ သုံးယောက် ဝါးလုံးများကို စစ်ဆေးကြည့်နေသည်ကို တခြားသိုင်းသမားများက အာရုံမစိုက်ကြတော့ပေ။ ရှေ့တွင် အဆင့်မြင်သိုင်းသမားများရော အလယ်လတ်သိုင်းသမားများပါ လူအားလုံး အစွမ်းကုန်ဆွဲနုတ်ပြီးကြပြီ ဖြစ်၍ ရှောင်လုံတို့လို အခြေခံသိုင်းအဆင့်သာ ရှိသည် သူတောင်းစားလေးများကို သူတို့က အာရုံမစိုက်ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုရှောင်ယွမ် နည်းလမ်းတစ်ခုခု တွေ့လား”</p> <p> </p> <p>“မတွေ့ဘူး။ မြေထဲ ဒီလောက် ဝင်နေရင် မလှုပ်မနှဲ့ဘဲ ဒီအတိုင်း ဆွဲနုတ်ဖို့က မလွယ်ဘူး။ အဆင့်မြင့်အတွင်းအားလောက်နဲ့ နုတ်လို့ ထွက်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းက သူမ၏ သိုင်းအကျော်မော်အဆင့် အတွင်းအားကို ထုတ်မသုံးဘဲ မနုတ်နိုင်ဘူးဟု ပြောခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သိုင်းအကျော်မော်အဆင့်ကလည်း ဖုံးကွယ်ထားရမည်ဖြစ်၍ ထုတ်ပြနေ၍ မဖြစ်ပေ။</p> <p> </p> <p>“နာရာကီလေယာရော နည်းလမ်း ရှိလား”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာကလည်း ခေါင်းခါသည်။ အစ်ကိုကြီးရှောင်ယွမ်ပင် ဆွဲမနုတ်နိုင်လျှင် သူမက မည်သို့ နုတ်နိုင်ပါမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ငါ စမ်းကြည့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ဝါးလုံးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် ဆွဲနုတ်ကြည့်သည်။ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်သွားပါ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ရှောင်လုံက ပြုံးလိုက်သည်။ သူ အနည်းငယ် ဆွဲနုတ်ကြည့်ခြင်းက ဝါးလုံး ထွက်လာရန် မရည်ရွယ်ပေ။ ဝါးလုံးတစ်လျှောက် အာရုံခံကြည့်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ အခု သူ အာရုံခံမိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝါးလုံး၌ မြေကြီးအတွင်း စိုက်ဝင်နေ၍ မြေကြီး၏ ဖိကပ်ကျပ်တင်းမှုနှင့် ကမ်းစပ်မြေ၏ စိုစွတ်စေးကပ်မှုအပြင် မြေကြီးထဲက စုပ်ဆွဲထားသော လေအားတစ်ခုလည်း သက်ရောက်နေသည်ကို အာရုံခံမိခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ပြီးပြည့်စုံသော ဖမ်းချုပ်မှုဟုပင် ဆိုနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖမ်းချုပ်မှု။ ဖမ်းချုပ်သိုင်း။</p> <p> </p> <p>ဖမ်းချုပ်သိုင်းဟူသည်ကား အဘယ်နည်း။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာတို့၏ ရှေးဦးမူလအစသည် သားရဲတိရိစ္ဆာန်များ၏ သဘာဝလှုပ်ရှားမှုများကို လေ့လာမှတ်သား၍ သိုင်းကွက်သိုင်းဟန်များ တီထွင်ဖန်တီးခဲ့ကြသည်ဟု ရှေးစကားများ ရှိသည်မဟုတ်ပါလား။ ထိုမှတစ်ဆင့် သဘာဝဥပဒေသများနှင့် စိတ်၏ စွမ်းအားများကို လေးလေးနက်နက် ပိုသိမြင်လာကြပြီး အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာရပ်များ သိုင်းကျင့်စဉ်များ တီထွင်ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ဖမ်းချုပ်သိုင်း။ ဖမ်းချုပ်မှုတွင် အသန်မာဆုံးနှင့် အကျွမ်းကျင်ဆုံးမှာ မြွေ၊ နဂါး၊ ရေဘဝဲ စသည့် သားရဲတိရစ္ဆာန်များ မဟုတ်ပါလား။ ပျော့ပျောင်း၍ သန်မာသည်။ လူးလွန့်၍ လှုပ်ရှားတတ်သည်။ ရစ်ပတ်၍ ချုပ်နှောင်တတ်သည်။ ဖိညှစ်၍ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ဤအချက်များကား ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ သဘာဝဖမ်းချုပ်စွမ်းရည်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အတူ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်များက ဖမ်းချုပ်မှုမှ လွတ်မြောက်အောင် ရုန်းထွက်ရာ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြသေးသည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ဆန့်၍၊ လူးလွန့်၍၊ လှည့်ပတ်၍ ရုန်းထွက်သွားတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>ထိုသားရဲတိရစ္ဆာန်များ၏ နည်းစနစ်များကို လေ့လာ၍ ဖန်တီးတီထွင်ထားသော ဖမ်းချုပ်သိုင်းနည်းစနစ်နှင့် ဖမ်းချုပ်သိုင်းပညာတွင် ခြေလက်များဖြင့် ရစ်ပတ်ခြင်း၊ ဖိကပ်ချုပ်နှောင်ခြင်း၊ ဆုပ်ကိုင်ဖျစ်ညှစ်ခြင်း နည်းစနစ်များ ပါဝင်နေသည်သာ။ ထို့အတူ ရုန်းထွက်ခြင်း အချုပ်ဖြေခြင်း နည်းစနစ်တွင်လည်း တွန့်လှိမ်ခြင်း၊ ကျုံ့ဆန့်ခြင်း၊ လှည့်ပတ်ခြင်း နည်းစနစ်များ ပါဝင်နေသည်သာ။</p> <p> </p> <p>ဝါးလုံးက ကျုံ့နိုင်ဆန့်နိုင်သော အရာတော့ မဟုတ်ပေ။ တွန်းထိုးရုန်ကန်ခြင်းနှင့် အလားတူသော လှုပ်ခါမှုနှင့် နှဲ့မှုကိုလည်း ခွင့်မပြုထားပေ။ ထို့ကြောင့် လှည့်ပတ်လူးလွန့်၍ ရုန်းထွက်ခြင်းကိုသာ အသုံးပြုရန် ရှိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လှည့်ပတ်လူးလွန့်၍ ရုန်းထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် လှည့်၍ ဆွဲနုတ်ခြင်း။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုဆိုတော့…”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ဝါးလုံးကို သူ၏ သန်မာအားကောင်းသော လိပ်မိကျောင်းပါးစပ်လက်ဟန်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး အနည်းငယ် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆွဲမနုတ်ဘဲ လှည့်ရုံသာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ဝါးလုံးက အနည်းငယ် လှုပ်သွားသည်။ လည်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံလည်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ရှောင်လုံနှင့် အတူပင် နှင်းပန်းနှင့် နာရာကီလေယာတို့လည်း တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ဝါးလုံးကို လှည့်၍လှည့်၍ ဆွဲနုတ်ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>သိပ်မသိသာသော်လည်း ဝါးလုံးက နည်းနည်း ထွက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟီးဟီး…”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ရယ်ပြီး နှင်းပန်းနှင့် နာရာကီလေယာတို့ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းနှင့် နာရာကီလေယာကလည်း ပြုံးလိုက်ကြပြီး သူတို့လည်း ဝါးလုံးတစ်လုံးစီကို ရှောင်လုံ လုပ်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း အားနှင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်၍ ဆွဲလှည့်သည်။ တစ်ဆက်တည်း ဆွဲလည်း နုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>မသိသာသော်လည်း ဝါးလုံးက အနည်းငယ် ထွက်လာသည်သာ။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သုံးယောက်သားက ကျိတ်ပြုံး၍ ဝါးလုံးများကို လှည့်ကာလှည့်ကာနှင့် ဆွဲနုတ်နေလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုသည်လည်းကောင်း ဝါးလုံး ထွက်လာမှုသည်လည်းကောင်း မသိသာသောကြောင့် တခြားသိုင်းသမားလူငယ်များက သတိမထားမိကြပေ။ သူတို့က သူတို့အတွေးနှင့် သူတို့ အာရုံနစ်မျောနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် ရှောင်လုံတို့၏ ဝါးလုံးသုံးလုံးက တခြားဝါးလုံးများထက် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အတော်လေး ထွက်လာခဲ့၍ပင်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခြင်းရာကို လှေထဲက လူသန်ကြီးများက ပထမဆုံး သတိပြုမိခဲ့သည်။ ရှောင်လုံတို့ ဆွဲနုတ်နေသည့် နည်းစနစ်ကိုလည်း မြင်သွားသည်။ လူသန်ကြီးများက ဘာမှ မပြောဘဲ ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့အတူ မျက်နှာဖုံးစွပ်နှင့် ဝတ်စုံနက်သိုင်းသမားကလည်း မြင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကလေးတွေ…”</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံနက်သိုင်းသမား၏ စကားကြောင့် ဖန်းချင်းနှင့် ကျန်းရှီလည်း သတိထားမိသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီကွ”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား…၊ သူများ မလုပ်နိုင်ရင်တောင် ရှောင်လုံနဲ့ အစ်ကိုရှောင်ယွဲ့ကတော့ လုပ်နိုင်တာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်မှာပင် ရှောင်လုံက အားကုန် ထုတ်သုံး၍ ဆွဲနုတ်ဟန်ဖြင့် ဝါးလုံးကို ဆွဲထုတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အီး…အီး…”</p> <p> </p> <p>သူ့ပုံစံက အားစိုက်ရလွန်း၍ အီးထွက်တော့မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းနှင့် နာရာကီလေယာက လှည့်ကြည့်ပြီး ရယ်သည်။ ဝါးလုံးက ထွက်တော့မည်ဖြစ်၍ အတော်လေး ပေါ့ပါးနေပြီ မဟုတ်ပါလား။ ထိုမျှ အားစိုက်နေရန် မလိုဘဲလေ။</p> <p> </p> <p>“ခစ်ခစ်…”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာက မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်သည်။ ရယ်မိသဖြင့် သူမမှာ ဆွဲမနုတ်နိုင်တော့ဘဲ အားကုန်သွားရသည်။ ရယ်နေ၍ လက်က အားမစိုက်နိုင်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ခစ်ခစ်…၊ ရှောင်အစ်ကို…”</p> <p> </p> <p>“အီး…၊ ယား…”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက နာရာကီလေယာ ရယ်နေသည်ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မျက်နှာကြီး တင်းလျက် မျက်လုံးကြီး ပြူးလျက် အံကြီး ကြိတ်လျက် မာန်သွင်း၍ အားကုန်သုံး၍ ဆွဲနုတ်ဟန်ဖြင့် ဝါးလုံးကိုကို အကုန်ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖလွတ် ပြွတ်…”</p> <p> </p> <p>ဝါးလုံးကလည်း ကျွတ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယေး…”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့၏ လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်မှုက သိုင်းသမားလူငယ်များလည်း သတိပြုမိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတောင်းစားလေးတစ်ယောက်က ဝါးလုံးကို ဆွဲနုတ်လိုက်သည်ကိုလည်း မြင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆက်နောက်ဆက်ဆိုသလိုပင် နှင်းပန်းနှင့် နာရာကီလေယာကလည်း ရှောင်လုံ လုပ်သလို မာန်သွင်း၍ အားကုန် ဆွဲနုတ်လိုက်ကြသည်။ မာန်မသွင်း၍လည်း မဖြစ်တော့ပေ။ ရယ်ချင်စိတ်ကြောင့် သူတို့မှာ အားမစိုက်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“ဟိတ်…”</p> <p>“ယား…”</p> <p>“ဖလွတ် ပြွတ်…”</p> <p> </p> <p>ဝါးလုံးနှစ်လုံးက တစ်ပြိုင်တည်း ကျွတ်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ယေး…ခစ်ခစ်…”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာက ရယ်ရင်း ပျော်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက…”</p> <p> </p> <p>သိုင်းသမားလူငယ်များမှာ သူတို့ အားကုန်ဆွဲထုတ်ခဲ့ကြသော်လည်း တုတ်တုတ်ပင် မလှုပ်ခဲ့​ပေ။ အခုတော့ ဝါးလုံးသုံးလုံး ထွက်သွားခဲ့ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့က ရှောင်လုံ၏ အီးထွက်မတတ် ချီးထွက်မတတ် ဆွဲနုတ်ခဲ့သော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူတို့ အားစိုက်မှု လိုသွားခြင်းဖြစ်မည်ဟုလည်း တွေးလိုက်မိကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ အားစိုက်တာ နည်းနည်း လိုသွားတာ ဖြစ်မယ်။ ထပ်စမ်းကြည့်ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>တခြားလူငယ်များကလည်း တူညီသော အတွေးဖြင့် နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ကြိုးစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့ကတော့ ဝါးလုံးသုံးလုံးကို ရပြီဖြစ်၍ လှေပေါ်သို့ တက်ရန်သာ ကျန်တော့သည်။ သို့သော် လှေက ဝါးတစ်ပြန်ခန့် ဝေးနေသည် ဖြစ်၍ အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားများအတွက်ပင် ခုန်လွှားတက်နိုင်သော အကွာဝေး မဟုတ်ပေ။ အကျော်မော်အဆင့်များသာ ထိုအကွာဝေးကို ခုန်လွှားနိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူတို့လက်ထဲတွင် ဝါးလုံးတစ်လုံးစီ ရထားပြီ မဟုတ်ပါလား။</p> <p> </p> <p>“လှေပေါ်တက်ကြစို့”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် အရှိန်ယူ၍ ပြေးကာ ဝါးလုံးကို ရေကန်ထဲ ထိုးထောက်၍ လွှားကနဲ ခုန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြေးအား၊ အရှိန်နှင့် ဝါးလုံးထောက်၍ အားပြုမှုတို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ လှေပေါ်ရောက်ရန်က သိပ်ခက်ခဲသော အရာ မဟုတ်တော့ပေ။ သိုင်းပညာကို စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော အခြေခံအဆင့် သိုင်းသမားများဖြစ်လျှင်ပင် ထိုမျှတော့ လုပ်နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့တိုင်</p> <p> </p> <p>“ဟိတ်…”</p> <p>“ဝှီး…”</p> <p>“ဘုန်း…”</p> <p>“အားယိုးယိုး…”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံမှာ ဝါးလုံးကို ထောက်ခုန်ပြီးနောက် လေထဲမှ ကိုးရိုးကားရားနှင့် လှေထဲသို့ ဖင်ထိုင်ကျသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“အားယိုးယိုး…၊ တင်ပါးရိုးတွေ ကျိုးကုန်ပြီထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက ထပ်ရပ်ကာ နာကျင်ရှုံ့မဲ့လျက် တင်ပါးကို ပွတ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လှေထဲမှ လူသန်ကြီးက ရှောင်လုံကို အဆင်ပြေရဲ့လားဟူသော မျက်လုံးမျိုးဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံကလည်း နည်းနည်းပါးပါး ဖမ်းထားပေးပါလားဟူသော မျက်လုံးမျိုးဖြင့် ပြန်ကြည့်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် နှင်းပန်းနှင့် နာရာကီလေယာကလည်း တခြားနည်းလမ်းများ ထုတ်မသုံးနေကြတော့ဘဲ ရှောင်လုံ ခုန်သွားသကဲ့သို့ အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းအတိုင်းသာ ဝါးလုံးကို ထောက်၍ လှေထဲသို့ ခုန်ဆင်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှီး ဝှီး…”</p> <p>“ဘုန်း…ဘုန်း…”</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်လုံး ရှေ့ဆက်နောက်ဆက် ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>လှေငယ်က တစ်ချက် လူးလွန့်သွားခဲ့သော်လည်း လူသန်ကြီးက အတွင်းအားဖြင့် လှေကို ငြိမ်အောင် ထိန်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့သုံးယောက်က မဆိုးပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“မဆိုးရုံပဲလား။ တော်ကြတာပါ။ ကျွန်တော်တို့က အရမ်းတော်ကြတာ။ ဟီးဟီး…”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံ၏ စကားကြောင့် ချီးကျူးအသိမှတ်ပြုနေခဲ့သော လူသန်ကြီးမှာ ပြောစရာ စကားမရှိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>‘ဘယ်လို အရူးအပေါပါလိမ့်’</p> <p> </p> <p>လူသန်ကြီးက ကျိတ်တွေးရင်း ရှောင်လုံတို့ကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းက သူ့မောင်လေးကို ကြည့်ပြီး ကျိတ်ရယ်ရင်း ခေါင်းသာ ခါနေမိသည်။</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာကလည်း ပါးစပ်ကို လက်နှင့်ကာ၍ ကျိတ်ရယ်နေခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ်းပေါ်တွင်တော့ သိုင်းသမားလူငယ်များက ဝါးလုံးများကို အားကုန်ဆွဲနုတ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အီး…”</p> <p>“ယား…”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်။ နုတ်ထား။ အဲဒီအတိုင်းလေး နည်းနည်း ထပ်အားစိုက်လိုက်။ ဖြွတ်ကနဲဆို ထွက်လာလိမ့်မယ်။ ထပ်အားစိုက်လိုက်”</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံက လှမ်းအော်၍ အားပေးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ နုတ်နေသော လူငယ်သိုင်းသမားတစ်ယောက်က ရှိသမျှ အားအကုန် စိုက်ထုတ်၍ အတင်းကုန်းနုတ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အီး…ယား…”</p> <p>“ပီ…ဗျစ်…”</p> <p> </p> <p>ထိုလူငယ်ထံမှ အသံတစ်သံ ထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်…”</p> <p>“အဲဒါ ဘာထွက်တဲ့ အသံလဲ။ ဝါးလုံး ထွက်လာတဲ့ အသံနဲ့တော့ မတူဘူး”</p> <p> </p> <p>ဝါးလုံးနုတ်နေသော လူငယ်သိုင်းသမားမှာ မောပန်းအားကုန်နေသည့်ကြားထဲ ရှက်လှသဖြင့် မျက်နှာကြီး နီရဲကာ ဖင်ကို လက်ဖြင့်ပိတ်၍ ကွတကွတနှင့် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ခစ်ခစ်…၊ ရှောင်အစ်ကိုက အရမ်းဆိုးတာပဲ။ ခစ်ခစ်…”</p> <p> </p> <p>နာရာကီလေယာကမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နှင်းပန်းကတော့ မျက်နှာတည်ဖြင့် ရှောင်လုံကို ကြည့်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံလည်း သူ့မမက မျက်နှာတည်ဖြင့် ကြည့်လာသဖြင့် သွားဖြီးကာ ခေါင်းပုသွားတော့သည်။ သို့တိုင် သူက ဝါးလုံးနုတ်နေသော တခြားလူငယ်သိုင်းသမားများကို လက်သီးလက်မောင်းတန်းပြကာ အားပေးလိုက်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>“ကြိုးစားထား…၊ ကျားရို့…ကျားရို့”</p> <p> </p> <p>လူငယ်သိုင်းသမားများမှာလည်း ဝါးလုံးက နုတ်မထွက်နိုင်လောက်အောင် စိုက်ဝင်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်းကို သိနေကြပြီဖြစ်၍ မည်သို့ဆွဲနုတ်ရမည်ကို စူးစမ်းရင်း နုတ်ကြည့်ရင်းနှင့် တချို့က နုတ်နည်းကို သိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပြီကွ၊ ဒီလို နုတ်ရတာကိုး”</p> <p>“အီး…”</p> <p>“ယား…”</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က သိသွားပြီး နုတ်ပြနေသည်ကို တခြားလူငယ်များကလည်း မြင်သွားကြပြီး သူ့ထက်ငါ အလုအယက် ဝင်နုတ်ကြတော့သည်။ ထိုအခါ ဝါးလုံး လုနုတ်သည့် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် တွန်းတိုးတိုက်ခိုက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖယ်စမ်း ကောင်လေး”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်အရင် ဦးထားတာ”</p> <p> </p> <p>“မင်းအမေ ဝေပေးထားတဲ့ သကြားလုံး ထင်နေလို့ ဦးထားတယ် ပြောနေတာလား”</p> <p> </p> <p>“ဖြောင်း…”</p> <p>“ယား…”</p> <p>“ဟိတ်…”</p> <p> </p> <p>ကမ်းပေါ်တွင် တိုက်ခိုက်ယှဉ်ပြိုင်မှုတစ်ခုက အလိုလျောက် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ ဝါးလုံးနုတ်နည်းကို သိသွားကြပြီဖြစ်၍ ဝါးလုံးကို သူ့ထက်ငါ နုတ်ချင်နေကြသော လူငယ်များကြားက ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်မှု ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လှေထဲမှ လူသန်ကြီးများက မတားဆီးကြဘဲ ကြည့်ရုံသာ ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရှောင်လုံတို့လည်း ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်မှုများက အားစမ်းမှု အားပြိုင်မှုမျှသာ ဖြစ်၍ ဆိုးဆိုးရွားရွား ထိခိုက်မှု မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>ဝါးလုံးကို သူ့ထက်ငါ အလုအယက် နုတ်ယူကြရင်းမှ တချို့က ဝါးလုံးကို နုတ်ယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး…။ ငါ ရပြီကွ”</p> <p> </p> <p>“ဖြောင်း…”</p> <p>“အား…”</p> <p> </p> <p>ဝါးလုံး ရသွားသော လူငယ်သိုင်းသမားကို တခြားလူရွယ်တစ်ယောက်က အလစ်တိုက်ခိုက်ပြီး ဝါးလုံးကို လုယူသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ ထိုလူရွယ်ကိုလည်း တခြားလူငယ်များက ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်ကြပြီး ဝါးလုံး လုကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ဝါးလုံးကို လုနုတ်သူက လုနုတ်၊ နုတ်ပြီးသား ဝါးလုံးကို လုသူက လုနှင့် ပို၍ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လုယက်တိုက်ခိုက်မှုများကလည်း ပိုပြင်းထန်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ယား…”</p> <p>“ကျား…”</p> <p>“ဝှီး ဝှီး…”</p> <p>“ဖမ်းစမ်း…”</p> <p>“ဝါးလုံးကို ပေးစမ်း…”</p> <p> </p> <p>ဝါးလုံးလုပွဲဖြစ်သွားခဲ့၍ တုတ်သိုင်း ကျွမ်းကျင်သူများအတွက် အလေးသာသော အခြေနေ ဖြစ်သွားသည်။ အထူးသဖြင့် သူတောင်းစားဂိုဏ်းသားများ အရေးသာသွားသည်။</p> <p> </p> <p>အရေးသာဆုံးမှာ ဝါးလုံးရှည်သိုင်း လေ့ကျင့်ထားပုံရသော ကျစ်ဆံမြီးနှင့် လူငယ်သိုင်းသမားတစ်ယောက်နှင့် ခေါင်းတုံးပြောင်နှင့် အဝါရောင်ဝတ်စုံ လူငယ်တစ်ယာက်က အရေးသာဆုံး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျစ်ဆံမြီးနှင့် လူငယ်ရော အဝါရောင်ဝတ်စုံနှင့် ခေါင်းတုံးလေးရောက သူတို့လက်ထဲက ဝါးလုံးကို အလုမခံရအောင် ကာကွယ်ထားနိုင်သည်။ ထိုမျှမက ဝါးလုံးရှည်ကို ကောင်းစွာ အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်နိုင်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှီး ဝှီး…”</p> <p>“ဝှီး ဝှီး…”</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက်၏ ဝါးလုံးကို ဝှေ့ယမ်း၊ လွှဲယမ်း၊ ရိုက်နှက်တိုက်ခိုက်မှုများကို တခြားလူငယ်များလည်း မတားဆီးထားနိုင်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>“ဝှီး ဝှီး…"</p> <p>“ဖြောင်း ဖြောင်း…”</p> <p>“အား…”</p> <p> </p> <p>ကျစ်ဆံမြီးနှင့် လူငယ်၏ ရှေ့တိုးချည်၊ နောက်ဆုတ်ချည်၊ ဘယ်ညာ အရွှေ့အပြောင်း လှုပ်ရှား၍ လမ်းရှင်းတိုက်ခိုက်မှုအောက်တွက် လူငယ်သိုင်းသမားများ အလဲလဲအပြိုပြိုနှင့် လွင့်စင်ပြန့်ကျဲကုန်သည်။ ထိုလူငယ်၏ ဝါးလုံးရှည်ကို လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုနိုင်မှုနှင့် အများကို တိုက်ခိုက်ထိုးဖောက်မှု နည်းစနစ်များက အလွန်ပြောင်မြောက်ပြီး အားလုံးကို ဖယ်ရှားပစ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှီး ဝှီး…”</p> <p>“ဟူးဟူး ဟူး…”</p> <p>“ဘုန်း ဖြောင်း…”</p> <p>“အီး အား…”</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံဝါနှင့် ခေါင်းတုံးလူငယ်၏ ဝါးလုံးရှည်အသုံးပြုမှုကလည်း တဝှီးဝှီးတဟူးဟူး အော်မြည်နေသည်အထိ ပြင်းထန်သည်။ သူ့ဝါးလုံးရိုက်ချက်များက အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အရိုက်ခံရသူတိုင်း လွင့်စင်ထွက်ကုန်သည်။ ထို့ကြောင့် တော်ရုံလူမှာ ဝတ်ရုံဝါနှင့် ခေါင်းတုံးလေး၏ လမ်းကြောင်းထဲ ပိတ်မနေရဲကြတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>ကျစ်ဆံမြီးလူငယ်ရော ခေါင်းတုံးလူငယ်ရောက အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားများလည်း ဖြစ်နေသဖြင့် သူတို့နှင့် ယှဉ်လုနိုင်သူကလည်း နည်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>ဝါးလုံးက ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်လက်ထဲက ဝါးလုံးကို ထည့်မတွက်လျှင်ပင် လေးလုံးကျန်သေးသည့်အတွက် လူငယ်သိုင်းသမားများကလည်း ထိုလူငယ်နှစ်ယောက်ကို မတိုက်ခိုက်ကြတော့ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ ကျစ်ဆံမြီးလူငယ်နှင့် ဝတ်စုံဝါခေါင်းတုံးလေးက အခွင့်ရေးရလျှင်ရချင်း လူအုပ်ကြားမှ ပြေးထွက်ကာ ရေကန်ထဲကို ဝါးလုံးနှင့် ထောက်၍ ခုန်လွှားကာ လှေထဲသို့ ဆင်းလာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှီးဝှီး…”</p> <p>“ဘုန်း… ဘုန်း…”</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်လုံး လှေထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ရောက်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့နှစ်ယောက် လှေထဲရောက်လျှင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အသိမှတ်ပြုဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်လုံးက အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် လူငယ်များချည်းဖြစ်၍ သက်တူရွယ်တူများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဝတ်စုံဝါနှင့် ခေါင်းတုံးလူရွယ်က မဟာယာန ဗုဒ္ဓဘာသာဘုန်းကြီးများ နှုတ်ဆက်သလို လက်အုပ်ချီ၍ ကျစ်ဆံမြီးနှင့် လူရွယ်ကို နှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ခန့်မှန်းတာ မမှားရင် ရောင်းရင်းက ယွဲ့မျိုးရိုး ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ ခုနက ဝါးလုံးကို အသုံးပြုသွားတာရော တိုက်ခိုက်လမ်းရှင်းတဲ့ ပုံစံရောကနေတစ်ခုခုကို ခံစားမိစေတယ်”</p> <p> </p> <p>ကျစ်ဆံမြီးနှင့်လူငယ်က အသာပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်မျိုးရိုးနာမည်က ယွဲ့ပါ။ ဒီရောင်းရင်းက…”</p> <p> </p> <p>ကျစ်ဆံမြီးလူငယ်က ပြောရင်း ဝတ်စုံဝါလူငယ်၏ ခေါင်းတုံးပြောင်ကိုလည်းကောင်း လက်အုပ်ချီထားသည်ကိုလည်းကောင်း ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်မျိုးရိုးနာမည်က ချီး”</p> <p> </p> <p>ကျစ်ဆံမြီးနှင့် ယွဲ့လူရွယ်က တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် မှတ်မိပြီ။ မျိုးရိုးက ချီး၊ ခေါင်းတုံးနဲ့ ဒီလို နှုတ်ဆက်တဲ့ အလေ့အကျင့်နဲ့ဆိုရင်…။ အဲဒါက ချီးမိသားစုက လူငယ်တစ်ယောက်အကြောင်းကို သတိရသွားစေတယ်”</p> <p> </p> <p>ယွဲ့လူရွယ်က ပြောရင်း ချီးလူရွယ်ကို လေးစားဟန်ဖြင့် ကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား…၊ အဲဒါက လူတွေ ချဲ့ကားပြောတာတွေပါ။ ကျွန်တော်က သာမန်ထဲက ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ အဲဒီလောက်ကြီး ယဉ်ကျေးနေဖို့ မလိုဘူးမဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တာပေါ့။ ညီအစ်ကိုယွဲ့။ လွတ်လွတ်လပ်လပ်ပဲ ခေါ်ပြောပါ”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပါပြီ ညီအစ်ကိုချီး”</p> <p> </p> <p>နှစ်ယောက်လုံး ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်ကြပြီး ကမ်းပေါ်က အခြေနေကို လှမ်းကြည့်သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ်းပေါ်တွင် အိတ်လေးလုံးအဆင့် သူတောင်းစားဂိုဏ်းသား လူငယ်သုံးယောက်က အချင်းချင်း ပူးပေါင်းကူညီ၍ ဝါးလုံးတစ်လုံးကို ယူထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့လက်ထဲက ဝါးလုံးကို အလုမခံရအောင် ကောင်းစွာ ကာကွယ်ထားနိုင်သည်။ သူတို့က ဝါးလုံးရှည်သိုင်းကို မတတ်ကြသော်လည်း သူတောင်းစားဂိုဏ်းသားများဖြစ်၍ ဝါးစိမ်းတုတ်သိုင်းကိုတော့ တတ်ထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဝါးလုံးရှည်ကို လက်နက်အဖြစ် အနည်းငယ် အသုံးပြုနိုင်သည်။ အဖော်နှစ်ယောက်ကလည်း ကူညီကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် ဝါးလုံးကို မဆုံးရှုံးခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို၊ လှေထဲသွားလိုက်ပါ။ ငါတို့ လမ်းရှင်းပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>သူတို့သုံးယောက်လုံးက အိတ်လေးလုံးအဆင့် လက်ထောက်နည်းပြများချည်းဖြစ်၍ အတိုက်ခိုက်ကောင်းကြသော်လည်း သိုင်းအဆင့်က အလယ်လတ်အဆင့်များသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သုံးယောက်ပေါင်း၍ ဝါးလုံးတစ်လုံးကို လက်မလွတ်အောင် ထိန်းထားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုဝါးလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့်လည်း သူတို့သုံးယောက်လုံး လှေပေါ်တက်ရန် မတတ်နိုင်ပေ။ နောက်ထပ်ဝါးလုံး ထပ်ရအောင်လည်း မလုပ်နိုင်မှန်း သူတို့က သိသည်။ လူများထဲတွင် အဆင့်မြင့်သိုင်းသမားများလည်း ရှိနေသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် သူတို့ သုံးယောက်ပေါင်း၍ ရယူထားသော ဝါးလုံးတစ်လုံးဖြင့် တစ်ယောက်သွားခွင့်ရအောင်သာ လုပ်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ငါ သွားမယ်။ အထိခိုက်ခံပြီး မလုနေကြနဲ့တော့။ ပြန်လာရင် အခြေနေတွေ ပြန်ပြောပြမယ်။ ဂိုဏ်းတူအစ်ကို လုချွမ်းလည်း ရှိနေတာဆိုတော့ လုံလောက်ပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူတို့သုံးယောက်က အတူတူ ပူးပေါင်း၍ လမ်းရှင်းပြီး တစ်ယောက်က ဝါးလုံးကို ထောက်ခုန်၍ လှေထဲ ဆင်းသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟိတ်…”</p> <p>“ဝှီး…”</p> <p>“ဘုန်း…”</p> <p> </p> <p>ထိုအိတ်လေးလုံးအဆင့် လက်ထောက်နည်းပြက လှေထဲရောက်သည်နှင့် ကမ်းပေါ်မှ သူ့အဖေါ်နှစ်ယောက်ကို ကျေးဇူးတင်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြပြီး အသာခါးညွှတ်ကာ လေးစားမှုကို ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကမ်းပေါ်မှ ဂိုဏ်းသားနှစ်ယောက်ကလည်း အသာခေါင်းညိတ်၍ ထိုနေရာမှ ဘေးဖယ်သွားလိုက်တော့သည်။ သူတို့ဂိုဏ်းမှ နှစ်ယောက် ကျွန်းပေါ် တက်နိုင်ပြီဖြစ်၍ လုံလောက်ပေပြီ။</p> <p> </p> <p>လှေပေါ်မှ သူတောင်းစားဂိုဏ်းသားက လုချွမ်းကို လှမ်းကြည့်ကာ အရိုသေပေးကာ လှမ်းနှုတ်ဆက်သည်။</p> <p> </p> <p>လုချွမ်းကလည်း အသိမှတ်ပြုဟန်ဖြင့် ဂိုဏ်းစည်းကမ်းအတိုင်း ပြန်၍ လေးစားမှုကို ဖော်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသူတောင်းစားဂိုဏ်းသားက ရှောင်လုံနှင့် နှင်းပန်းကိုလည်း တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။ သို့သော် ဘာမှတော့ မပြုမူခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>သူက ရှောင်လုံနှင့် ရှောင်ယွဲ့ကို သိသော်လည်း မသိသလိုသာ နေလိုက်သည်။ သူက ပီးကင်းမြို့တော်မှ လာခဲ့သော သူတောင်းစားဂိုဏ်းသားများထဲမှ အိတ်နှစ်လုံးအဆင့် ဂိုဏ်းသားတစ်းယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထူးချွန်ဂိုဏ်းသား ရွေးချယ်ပွဲတွင် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ပြီး အိတ်လေးလုံးအဆင့် လက်ထောက်နည်းပြအဆင့်ထိ တိုးမြှင့်ပေးခံခဲ့ရသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုကဲ့သို့ သူ၏ တိုက်ခိုက်နိုင်မှု၊ ကြိုးစားနိုင်မှု၊ တိုးတက်မှုများအားလုံးက ပီကင်းမြို့တော်-ဟန်ကျိုး ခရီးစဉ်တစ်လျှောက် နဂါးစိမ်းဂိုဏ်းသားများကို အရူးတစ်​ယောက်လို ကျားကုတ်ကျားခဲ တိုက်ခိုက်ပြခဲ့သော ဂိုဏ်းသားတစ်ယောက်နှင့် လက်တွဲတိုက်ခိုက်ခွင့် ရခဲ့၍ ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲအတွေ့ကြုံများစွာ ရခဲ့သည်။ တိုက်ပွဲပရိယာယ်များစွာလည်း ရခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ့နာမည်က ကျိတောင်ဖြစ်ပြီး သူတို့နှင့် လက်တွဲ၍ အရူးအမူး တိုက်ခိုက်ပေးခဲ့သော ဂိုဏ်းသားနာမည်က ရှောင်လုံဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>‘သူတို့ကတော့ အရင်တိုင်းပါပဲ။ ဘယ်သူမှ မရိပ်မိအောင် ဖုံးကွယ်ပြီး လှုပ်ရှားတဲ့နေရာမှာ အရမ်း တော်ကြတယ်’</p> <p> </p> <p>ကျိတောင်က တွေးရင်း ကြည်လင်စွာ ပြုံးနေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် အကြာတွင် ကျန်သော ဝါးလုံးသုံးလုံးကို အဆင့်မြင့်သိုင်းသမား လူရွယ်သုံးယောက်က အရယူနိုင်ခဲ့ကြပြီး လှေထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသို့ဖြင့် ဝါးလုံးလုပွဲလည်း အဆုံးသတ်သွားပြီး လှေငါးစင်းလုံးတွင်လည်း လူစုံသွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့”</p> <p> </p> <p>မျက်နှာဖုံးစွပ်နှင့်ဝတ်စုံနက်သိုင်းသမားက ပြောရင်း လှေကို လရိပ်ကျွန်းဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျန်လှေ လေးစင်းလည်း နောက်ချန်မနေဘဲ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ကို ပြန်လာခေါ်ဦးမှာလား”</p> <p> </p> <p>“မလာတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လို လာရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ရေကူးပြီး လာလို့ရပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“… …”</p> <p> </p> <p>လှမ်းအော်မေးနေသော လူငယ်သိုင်းသမားလည်း အသံတိတ်သွားသည်။ လှေများကလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ဝေးသွားခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>အခန်း(၃၂၃)ပြီး</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save