Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၇၃၁) ပန်းချီကားထဲမှ လူ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ဖက်လူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဝမ်ယန်လျန်၏ အဆုတ်များပင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ကျင်းနိုင်ငံတွင် လူတစ်ယောက်၏ အောက်၊ လူသောင်းချီ၏ အထက်တွင် ရှိနေသော သူက ဤကဲ့သို့သော စော်ကားမှုကို ဘယ်တုန်းကများ ခံခဲ့ရဖူးလို့လဲ၊</p> <p>သူ၏ လက်ကို အောက်သို့ တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်နှင့် အမိန့်ရရှိသွားသော ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကိုယ်ရံတော်များက လေးကြိုးများကို လွှတ်လိုက်ကြပြီး ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော မြားမိုးများက တစ်ဖက်လူဆီသို့ အဆက်မပြတ် ရွာကျလာတော့သည်။</p> <p>ဤကိုယ်ရံတော်များမှာ အရေအတွက် အားဖြင့် လူတစ်ရာပင် မပြည့်သော်လည်း မြားပစ်ရာတွင် အလွန် ကျွမ်းကျင်စွာ ပူးပေါင်း လုပ်ဆောင်နိုင်ကြသည်။ သူတို့သည် မြားများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ အဖွဲ့အနည်းငယ် ခွဲကာ လေးကြိုးများကို အလှည့်ကျ လွှတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့စီတိုင်းက တမင်တကာ အသက်တစ်ရှူစာ အချိန်လေး နောက်ကျပြီးမှ ပစ်လွှတ်ကြသဖြင့်၊ နောက်ဆုံး အဖွဲ့ ပစ်လွှတ်ပြီးချိန်တွင် ရှေ့ဆုံး အဖွဲ့များက မြားသစ်များ ပြန်လည် တပ်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်နေသဖြင့်၊ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ အနည်းငယ်မျှပင် ဟာကွက် မရှိဘဲ လူဆယ်ဂဏန်းခန့် ပစ်လွှတ်နေသော မြားများက စစ်သည် သောင်းချီ ပစ်လွှတ်နေသကဲ့သို့ အရှိန်အဟုန် ပြင်းလှသည်။</p> <p>"အာ" လေခွင်းသံများနှင့်အတူ အဆက်မပြတ် ပျံသန်းလာသော မြားမိုးများကို ကြည့်ရင်း၊ ဟွမ်ရုံက ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ စုန့်ချင်းရှု၏ သိုင်းပညာက အလွန် မြင့်မားကြောင်း သိထားသော်လည်း၊ ဤမျှလောက် သိပ်သည်းသော မြားမိုးများကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ရမည် ဆိုပါက သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အလွန် ခက်ခဲမည်ဟု ထင်မှတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>မျက်စိရှေ့ရှိ မြားမိုးများ၏ အရှိန်အဟုန်ကို ကြည့်ရင်း စုန့်ချင်းရှုက တိတ်တဆိတ် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။ 'နုကျန်း(ဂျူချန်) လူမျိုးတွေက မွန်ဂိုတွေလိုပဲ စစ်တိုက်ရာမှာ တကယ်ကို ရဲရင့် ကျွမ်းကျင်ကြတာပဲ၊ ဒီ မြင်းစီး မြားပစ် ပညာက တကယ်ကို အံ့မခန်းပဲ'</p> <p>ဟွမ်ရုံ၏ အလန့်တကြား အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရမှသာ၊ သူမက ထိုလူ၏ နောက်တွင် ရှိနေသေးကြောင်း ဝမ်ယန်လျန် သတိရသွားသည်။ ဤ မြားမိုးများ အောက်တွင် ထို ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှလေးမှာ မြားပစ်စင် တစ်ခုလို အပေါက်အပြဲတွေ ဖြစ်သွားတော့မှာလား၊ မိမိ အနေဖြင့် သူမ၏ ရနံ့လေးကိုတောင် မရှူရှိုက်ရသေးခင်မှာပင် ဤသို့ ဖြစ်သွားရမည်ကို တွေးမိပြီး၊ ဝမ်ယန်လျန် အလွန် နောင်တရသွားသည်။ သို့သော် ယခု မြားများ ပစ်လွှတ်ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဘာမှ လုပ်၍ မရနိုင်တော့ပေ၊</p> <p>သို့သော် ရုတ်တရက် ဝမ်ယန်လျန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ မျက်စိရှေ့တွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော မြင်ကွင်းက သူ၏ သာမန် အသိဉာဏ် များကို လုံးဝ ပြောင်းပြန် လှန်ပစ်လိုက်သည်။ ထိုလူက ဟွမ်ရုံကို ဖက်ထားလျက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် နောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။ ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင် ကောင်းကင် တစ်ခုလုံး ပြည့်နှက်နေသော မြားမိုးများက သူ စောစောက ရပ်နေခဲ့သော နေရာသို့ ကျရောက်လာတော့သည်။ မြားပစ်သူများ အားလုံးမှာ အလွန် ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြရာ၊ မူလ နေရာကိုသာ ပစ်မှတ်ထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ ရှောင်တိမ်းနိုင်မည့် အရပ်လေးမျက်နှာလုံးကိုပါ ပိတ်ဆို့ ပစ်ခတ်ထားကြသဖြင့်၊ မြား အမြောက်အမြားက သူ၏ နောက်သို့ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p>သို့သော် အထူးဆန်းဆုံး ကိစ္စက ဤနေရာတွင် စတင်တော့သည်။ မြားထိပ်ဖျားများက ထိုလူနှင့် ခြေတစ်လှမ်း အကွာအဝေး သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထို ခြေတစ်လှမ်း အကွာအဝေးက လုံးဝ အဆုံးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ အလွန် မြန်ဆန်စွာ ပျံသန်းလာသော မြားများက ရုတ်တရက် အားလုံး အရှိန် နှေးကျသွားပြီး ခရု တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ထိုလူထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားကြသည်။ ဤအရှိန် မျိုးဖြင့် ဆိုလျှင် လိပ် တစ်ကောင်ကိုတောင် ထိအောင် ပစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ၊</p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ အားလုံး ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို အံ့သြ ငေးကြောင်စွာ ကြည့်နေကြသည်။ ဤသည်မှာ တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။ ဝမ်ယန်လျန်၏ ကိုယ်ရံတော် တပ်ဖွဲ့မှာ စစ်တပ် အတွင်းမှ အထူး ရွေးချယ်ထားသော ရဲရင့်သည့် စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့ အသုံးပြုသော လေးများမှာလည်း အလွန် အားကောင်းသော လေးများ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လေးများဖြင့် ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားများမှာ သာမန် လူများ၏ အမြင်တွင် ဥက္ကာပျံ တစ်ခုကဲ့သို့ လျင်မြန်လှသည်။ သိုင်းပညာရှင် အချို့ပင်လျှင် အမည်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကိုသာ မြင်လိုက်ရပြီး၊ ချက်ချင်း ဆိုသလို အသက်အန္တရာယ် ရှိသော နေရာများကို ထိမှန်သွားလေ့ ရှိသည်။ အမြဲတမ်း အောင်မြင်လေ့ ရှိသော ဤ မြားမိုးများက ယခု ဘာကြောင့်များ ခရု တစ်ကောင်လို နှေးကွေးသွားရသနည်း၊</p> <p>အိုးရန်ဖုန်းနှင့် မုရုံဘိုတို့၏ မျက်လုံးများ တွင်လည်း သံသယများ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ တစ်ဖက်လူက ဤအရာ အားလုံးကို ဘယ်လို လုပ်ဆောင်လိုက်သလဲ ဆိုသည်ကို အလျင်အမြန် စဉ်းစားနေကြသည်။</p> <p>'ခန္ဓာကိုယ် ရှေ့မှာ အတွင်းအားတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ လေတံတိုင်း ကြီး တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်တာများလား၊'</p> <p>'မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒီလောကမှာ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ ခြေတစ်လှမ်း အကွာအဝေး မှာ ရှိနေတဲ့ လေတံတိုင်း မျိုး ဘယ်လိုလုပ် ရှိနိုင်မှာလဲ၊ ရှိခဲ့ရင်တောင်မှ... ဒီလောက် အားကောင်းတဲ့ မြားမိုး တွေကို တားဆီးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး၊'</p> <p>...</p> <p>သူတို့ အနေဖြင့် အများကြီး စဉ်းစားနေရန် အချိန်မရှိတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ထိုလူက ထပ်မံ လှုပ်ရှားလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက မြားမိုးများ လာရာ လမ်းကြောင်း အတိုင်း ရှေ့သို့ ဖွဖွလေး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ပြန်သည်။ ဤလုပ်ရပ်က အိုးရန်ဖုန်းနှင့် မုရုံဘိုတို့ကို ပို၍ပင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားစေသည်။ 'မြားမိုး တွေကို အောင်မြင်စွာ တားဆီးနိုင်ခဲ့ပြီပဲ... ဘာလို့များ မြားထိပ်ဖျား တွေဆီကို ကိုယ်တိုင် သွားတိုးနေရတာလဲ၊'</p> <p>ဝမ်ယန်လျန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်တော့ ဝမ်းသာသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ 'ဒီလူ သေချာပေါက် ရူးသွားပြီပဲ၊ မြားထိပ်ဖျား တွေဆီကို ကိုယ်တိုင် သွားတိုးနေတာ... ဟားဟားဟားဟား~'</p> <p>သို့သော် သူ၏ အပြုံးများက မျက်နှာပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ အေးခဲသွားတော့သည်။ အကြောင်းမှာ သူ ထင်မှတ်ထားသော မြားပေါင်း သောင်းနှင့်ချီ ထိမှန်သွားသည့် မြင်ကွင်းက ပေါ်မလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>မဟုတ်သေးဘူး... ထို မြားများက ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်း သွားခဲ့သည်။ ဟွမ်ရုံ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပင် ဖောက်ထွင်း သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ နှစ်ဦး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေး တစ်စက်လေးမျှပင် ထွက်မလာခဲ့ပေ၊ မြားများက သူတို့ နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်း သွားပြီးနောက်၊ ချက်ချင်း ပုံမှန် အရှိန် ပြန်ရသွားပြီး 'ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး' ဆိုသည့် အသံများနှင့်အတူ အမည်းရောင် အလင်းတန်းများ အဖြစ် နောက်ဘက်ရှိ သစ်တော ထဲသို့ ပျံသန်း သွားကြတော့သည်။ အချို့သော သစ်ပင်ငယ်လေးများမှာ မြားများပေါ်ရှိ ကြီးမားသော အင်အားကို မခံနိုင်ဘဲ ခါးလယ်မှ ကျိုးကျသွားကြသည်။</p> <p>သို့သော် စောစောက ခန္ဓာကိုယ် 'ဖောက်ထွင်း' ခံခဲ့ရသော လူနှစ်ယောက်မှာ ထိုနေရာတွင် အကောင်း ပကတိ ရပ်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"ဒါ... ဒါ ဘယ်လို မိစ္ဆာပညာ မျိုးလဲ၊"</p> <p>ဝမ်ယန်လျန် တစ်ယောက်တည်း ထိတ်လန့်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများ အားလုံး အံ့သြ တုန်လှုပ် သွားကြသည်။ ဤလူက တကယ်ပဲ မိစ္ဆာ လား... ဒါမှမဟုတ်... နတ်ဘုရား လား၊</p> <p>ယခုအချိန်တွင် ဟွမ်ရုံ တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေနေပြီး မတ်တတ်ပင် မရပ်နိုင်တော့ဘဲ စုန့်ချင်းရှု၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လုံးဝ မှီခိုနေရသည်။ စောစောက စုန့်ချင်းရှုက သူမကို ဖက်ကာ မြားမိုးများ ဆီသို့ ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်စဉ်၊ သူမ၏ ပထမဆုံး အတွေးမှာ 'စုန့်ချင်းရှု ရူးသွားပြီ' ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တော့ သေချာပေါက် သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မြားများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖောက်ထွင်း သွားသည်ကို မျက်စိဖြင့် တပ်အပ် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော်လည်း၊ သူမ အနည်းငယ်မျှ နာကျင်မှုကို မခံစားခဲ့ရပေ၊ သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူတို့ နှစ်ဦးမှာ အကောင်း ပကတိ ရပ်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး အစကနေ အဆုံးတိုင်အောင် ထိုနေရာမှ လုံးဝ မရွေ့လျားခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊</p> <p>စုန့်ချင်းရှုက အသာပြုံးလိုက်ပြီး ဝမ်ယန်လျန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "အခုရော... ငါက မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေသေးလား၊"</p> <p>ထိုအခါမှသာ ဝမ်ယန်လျန် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဆရာကြီး အိုးရန်၊ ဆရာကြီး မုရုံ... ကျုပ် အတွက် သူ့ကို သတ်ပေးကြပါ။"</p> <p>အိုးရန်ဖုန်းနှင့် မုရုံဘိုတို့ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်မိကြပြီး တစ်ယောက် မျက်လုံးထဲရှိ စိုးရိမ် ထိတ်လန့်မှုများကို အခြား တစ်ယောက်က ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။ သို့သော် သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ သိုင်းလောကတွင် အမြင့်ဆုံး အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်ကြရာ၊ သာမန် စစ်သားများ ကဲ့သို့ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း မရှိပေ၊</p> <p>အထူးသဖြင့် အိုးရန်ဖုန်းသည် တစ်ဖက်လူမှာ စုန့်ချင်းရှု ဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့်၊ စုန့်ချင်းရှု၏ သိုင်းပညာက သူ့ထက် ထိုမျှလောက် များစွာ သာလွန်နေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မယုံကြည်ပေ၊ စောစောက လုပ်ရပ်မှာ သူ မသိသော မျက်လှည့်ပညာ တစ်ခုခုကို အသုံးပြုသွားခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။ မိမိ၏ အတွေးကို အတည်ပြုရန် အတွက် အိုးရန်ဖုန်းက အော်သံ တစ်ချက် ပြုလုပ်ကာ စုန့်ချင်းရှုဆီသို့ ခုန်ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>အခြား တစ်ဖက်ရှိ မုရုံဘို၏ မျက်မှောင်များလည်း တွန့်သွားသည်။ ဤလူက သူ့ကို အလွန် နက်နဲသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေသော်လည်း၊ အကယ်၍ ယနေ့ သူသာ ဝင်မတိုက်ရဲဘူး ဆိုလျှင်... နောင်တစ်ချိန်တွင် သူ၏ သိုင်းပညာများ လုံးဝ တိုးတက်လာတော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် အနည်းငယ် တွေဝေပြီးနောက် အိုးရန်ဖုန်း၏ နောက်မှ ထပ်ချပ်မကွာ လိုက်ပါကာ တိုက်ခိုက်လိုက်တော့သည်။ သူသည် အိုးရန်ဖုန်း ကဲ့သို့ စုန့်ချင်းရှုဖြစ်မှန်း မသိသော်လည်း၊ ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အနောက်ပိုင်းအဆိပ်ဘုရင် အိုးရန်ဖုန်းနှင့် သူ ပူးပေါင်းလိုက်မည် ဆိုလျှင်၊ တစ်ဖက်လူ၏ သိုင်းပညာ မည်မျှပင် မြင့်မားနေပါစေ ဘာမှ ကြောက်စရာ မလိုဟု သူ ထင်မှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူတို့ နှစ်ဦး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခုန်ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စုန့်ချင်းရှု ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ညည်းတွားလိုက်မိသည်။ 'ဒီတစ်ခါတော့ ဟန်ထုတ်တာ လွန်သွားလို့ မိုးကြိုး ပစ်ခံရတော့မယ် ထင်တယ်။'</p> <p>စောစောက သူ လုပ်ပြခဲ့သော အလွယ်တကူ နောက်ဆုတ်၊ ရှေ့တိုး လှုပ်ရှားမှုများမှာ... တကယ်တမ်း တွင်တော့ အတွင်းအားများကို အလွန်ပင်ကုန်ဆုံးစေသည်။ ယခု သူ၏ ကိုယ်တွင်းတွင် ပုံမှန် အတွင်းအား၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံမျှပင် မကျန်တော့ပေ၊ အစကတော့ ကျူးကော့လျန် ကဲ့သို့ 'မြို့လွတ် အစီအစဉ်' ကို အသုံးပြုကာ ဤလူများကို ခြောက်လှန့် မောင်းထုတ်ရန် စိတ်ကူးထားခဲ့သော်လည်း၊ ဤ ခေါင်းမာသော လူနှစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူ ထင်မည်နည်း၊</p> <p>သို့သော် စုန့်ချင်းရှု နောင်တ မရခဲ့ပေ၊ စောစောက မြားမိုးများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ့အနေဖြင့် အခြား လွယ်ကူသော ရှောင်တိမ်းမည့် နည်းလမ်းများ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ဤရက်ပိုင်း အတွင်း ကျန်းဆန်းဖုန်းနှင့် အတူတူ နေထိုင်ကာ သူ၏ သွန်သင် ဆုံးမမှုများကို နေ့စဉ် ကြားနာခဲ့ရသည့် အပြင်၊ ဤရက်များ အတွင်း ဟွမ်ရုံနှင့် ချစ်ရည်လူးစဉ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အလွန် ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များကို ရရှိခဲ့သဖြင့်၊ သူ၏ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းက နောက်တစ်ဆင့်သို့ တက်လှမ်းတော့မည့် အရိပ်အယောင်များ ခံစားနေရသည်။</p> <p>ယခင်ဘဝက သူ ဖတ်ခဲ့ဖူးသော အွန်လိုင်း ဝတ္ထု တစ်အုပ်ထဲမှ ပိုင်ဟယ်ချိုး ဆိုသည့် ဇာတ်ကောင်ကို သူ သေချာ မှတ်မိနေသေးသည်။ အထူးသဖြင့် သူ၏ 'ပန်းချီကားထဲမှ လူ' သီအိုရီ ပင် ဖြစ်သည်။ လောကရှိ သိုင်းပညာရှင် အားလုံး နီးပါးမှာ 'ပန်းချီကား' ထဲတွင် ရှိနေကြပြီး မည်မျှပင် အစွမ်းထက်နေပါစေ ပန်းချီကား ထဲမှ ခုန်ထွက်သွားသူကို အနည်းငယ်မျှပင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ...</p> <p>သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်း ပိုမို မြင့်မားလာသည်နှင့် အမျှ၊ စုန့်ချင်းရှုသည် အရင်က စိတ်ကူးယဉ် ဆန်သည်ဟု ထင်ရသော ဤအရာများကို မကြာခဏ စဉ်းစားလာမိသည်။ စောစောက သိပ်သည်းသော မြားမိုးများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် စိတ်ကူး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် ထိုသို့ နောက်ဆုတ်၊ ရှေ့တိုး လှုပ်ရှားမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>'ပန်းချီကား ထဲက လူ ဆိုတာ... တကယ်တော့ မတူညီတဲ့ ဒိုင်မေးရှင်းတွေထဲမှာ ရှိနေတာကို ပြောတာပဲ...' စုန့်ချင်းရှုသည် ဒိုင်မေးရှင်း(လေဟာနယ်)ဥပဒေသ၏ တံခါးပေါက်ကြီးကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ခေါင်းထဲတွင် ရှုပ်ထွေးနေဆဲ ဖြစ်ပြီး တံခါးပေါက်ကို အဝေးမှသာ လှမ်းမြင်ရပြီး၊ တံခါးကိုပင် မထိတွေ့ရသေးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>စုန့်ချင်းရှုသည် စောစောက သူ၏ နောက်ဆုတ်၊ ရှေ့တိုး လှုပ်ရှားမှုများ၏ နက်နဲသော အဓိပ္ပါယ်များကို အလျင်အမြန် ပြန်လည် စဉ်းစားနေသဖြင့် အိုးရန်ဖုန်းတို့နှင့် သိုင်းပြိုင်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ၊ ထို့အပြင် သူ၏ ယခု အခြေအနေဖြင့် ဆိုလျှင် တစ်ယောက်တည်းကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ရာ နှစ်ယောက် ပေါင်းကို ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မပြောနှင့်တော့၊ ထို့ကြောင့် ဟွမ်ရုံ၏ ခါးလေးကို ဖက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "အလှလေးနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလို့... ဆက်ပြီး အဖော် မပြုပေးနိုင်တော့ဘူး~"</p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လူရိပ်မှာ ပေပေါင်းများစွာ အကွာအဝေးသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မုရုံဘိုနှင့် အိုးရန်ဖုန်းတို့မှာ အတွေ့အကြုံ အလွန် ရင့်ကျက်သူများ ဖြစ်ကြရာ သူ၏ ရယ်မောသံ ထဲမှ တစ်ဖက်လူ၏ အတွင်းအား မလုံလောက်တော့ကြောင်း ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားကြသည်။ ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်က ပေးသော အခွင့်အရေးကောင်းကို ဘယ်လိုလုပ် လက်လွတ်ခံနိုင်မည်နည်း၊ ဝမ်ယန်လျန်၏ အမိန့်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားကြတော့သည်။</p> <p>သူတို့ တောင်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ယန်လျန်၏ မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟီးဟီး... ဒီတောင်က လမ်းဆုံး နေရာပဲ၊ မင်းတို့ ဘယ်ကို ထွက်ပြေးမလဲ ဆိုတာကို ကျုပ် စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့၊" ပြောပြီးသည်နှင့် ကိုယ်ရံတော်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ နောက်မှ အတူတူ လိုက်ပါသွားတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save