Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ် (အပိုင်း - ၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ယန်ရှောင်ယွင်၏ မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ ယန်ရီဇီကို တစ်လှည့်၊ ဆုမိုကို တစ်လှည့် ကြည့်ရင်း နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယန်ရီဇီကမူ တည်ငြိမ်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဆုမိုကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း ဘာလို့ အဲဒီလို ကောက်ချက်ချလိုက်တာလဲ”</p> <p> </p> <p>“...ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခြေရာခံစရာ သဲလွန်စတွေ ရှိနေလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဘိုး မဆုံးပါးခင်မှာ ဇီယန်ဂိုဏ်း ဆီ ပို့ပေးဖို့ ပစ္စည်းတစ်ခု မှာထားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အဖေကလည်း ဇီယန်ဂိုဏ်းမှာ ပညာသင်ခဲ့ဖူးတယ်... ဒီအချက်နှစ်ချက်ကို ကြည့်ရင် ကျွန်တော်တို့ ဆုမိသားစုနဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်းရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သာမန် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသာနေတယ်”</p> <p> </p> <p>“အခုချိန်မှာ ရန်သူ့ဘက်က သတင်းအချက်အလက် လစ်ဟင်းမှု ရှိနေနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါကို အတည်ပြုဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“အစတုန်းကတော့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ... ဇီယန် အာမခံဌာန ကို ပြန်သွားပြီး အပြင်ပန်းမှာ လျော့ရဲသလိုလိုနဲ့ အတွင်းပိုင်းမှာ တင်းကျပ်ထားမယ်... ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ထားပြီး ရန်သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို စမ်းသပ်မယ်လို့ တွေးခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူတို့ရဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက မှန်ကန်နေတယ် ဆိုရင်... သူတို့ကို ထောင်ချောက်ထဲ ဆွဲသွင်းလို့ ရနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ လမ်းခရီးမှာ သူတို့ကို ဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့ပြီး... သတင်းအချက်အလက် လစ်ဟင်းမှု ရှိနေခဲ့မယ်ဆိုရင်... ရလဒ်အနေနဲ့ ခင်ဗျားတို့ အသက်ရှူချောင်သွားမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဘယ်လိုမှ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရနိုင်တဲ့ ပြဿနာ တစ်ခု ရှိနေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာပြဿနာလဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဆုမိုကို ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေဆဲ။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားတို့က ရှို့ရွှမ် ကို ကာကွယ်ပေးရင်း (၄) လနီးပါး ကြာသွားတယ်... ပြီးတော့ သူ့မျိုးနွယ်စု နယ်မြေဆီ သွားခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် ကို ကယ်တင်ပြီးတဲ့နောက် ဒဏ်ရာကုသဖို့ ရက်နည်းနည်း ထပ်ကြာသွားတယ်... စုစုပေါင်း (၅) လကျော်၊ နှစ်ဝက်နီးပါးလောက် ကြာမြင့်သွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောကကြီးက ခြောက်ကပ်နေသလို ထင်ရပေမယ့်... တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က သေချာ စုံစမ်းကြည့်မယ်ဆိုရင်... ခင်ဗျားတို့ လော့ရှားမြို့ ကို နှစ်ဝက်လောက် ပြန်မရောက်ဘူး ဆိုတာ သေချာပေါက် သိနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“အဆိုးဆုံးက... ဒီမတိုင်ခင်တုန်းက အဘိုးနဲ့ အာမခံဌာနက လူတွေအကုန်လုံး အာမခံတာဝန် တစ်ခုမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ကြတာလေ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ခင်ဗျားတို့က လက်ဗလာနဲ့ ပြန်လာခဲ့ရင်... ဖြေရှင်းချက် ပေးစရာ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဘိုးရဲ့ ရုပ်အလောင်းကို ပြလိုက်မယ်ဆိုရင်လည်း... အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရတော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဖေ့ရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင်... လမ်းမှာ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို သတ်ပြီး ရုပ်အလောင်း ဖျက်ဆီးပြီး အလောင်းအစားထိုးမယ့် အလုပ်မျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့... ဇီယန်ဂိုဏ်းကို အကာအကွယ် ယူလိုက်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဇီယန်ဂိုဏ်းကို သွားပြီး ခရီးသွားအတွေ့အကြုံတွေကို အကုန်ဖွင့်ပြောပြလိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ဝက်လုံးလုံး ဇီယန်ဂိုဏ်းထဲမှာပဲ ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ်နဲ့ နေနေခဲ့ပါတယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် ရပြီ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ရန်သူက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အထောက်အထားကို သိနေရင်တောင်... ဇီယန်ဂိုဏ်းက နောက်ခံအနေနဲ့ ရှိနေသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“မသိဘူးဆိုရင်တော့... သူတို့ဆီမှာ သတင်းအချက်အလက် လစ်ဟင်းမှု ရှိနေတယ်ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနည်းနဲ့ ခင်ဗျားတို့က တက်နိုင်သလို ဆုတ်လည်း ဆုတ်နိုင်တဲ့ အနေအထား ရောက်သွားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဆုမိုကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးမှ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီလိုလုပ်လိုက်ရင် ဇီယန်ဂိုဏ်းကို ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်မသွားဘူးလား... မင်းအဖေရဲ့ စရိုက်နဲ့ဆိုရင်... ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရန်သူကြီးကို ဇီယန်ဂိုဏ်းဆီ ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်သွားမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“...ကျွန်တော် ထင်တာကတော့... အဲဒီအချိန်တုန်းက ခင်ဗျားတို့ ထဲက  ဘယ်သူမှ ဇီယန်ဂိုဏ်းက တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မကြောက်ကြပါဘူး.. ဟုတ်တယ် မလား”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ယန်ရီဇီကို ပြန်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ နောက်ဆုံးတော့ မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အာ ပြောတာ မှန်ပါတယ်... (၂) နှစ်ကျော် အတွင်းမှာ မင်း တကယ်ပဲ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်း ပြောတာ မှန်တယ်... ငါတို့ တကယ်ပဲ ဇီယန်ဂိုဏ်းကို သွားခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက ငါကတော့ ပုန်းနေသင့်တယ်... ခြေရာလက်ရာ လုံးဝ မပြသင့်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းအဖေက ပြောတယ်... အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ငါတို့ ဒီကိစ္စထဲ ပါဝင်ပတ်သက်နေတယ် ဆိုတာ သက်သေပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားမယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ဇီယန်ဂိုဏ်းကို အားကိုးတာပဲတဲ့... တစ်ဖက်လူက အရိပ်ထဲမှာ လှုပ်ရှားနေတာ... သေချာပေါက် သူခိုးလို လူမျိုးတွေပဲ”</p> <p> </p> <p>“သူခိုးတွေ အကြောက်ဆုံးက မီးရောင်ပဲလေ”</p> <p> </p> <p>“တုန်းချန် ရဲ့ ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်းဟာ... တုန်းဟွမ် သိုင်းလောကကို လွှမ်းမိုးထားနိုင်တယ်လို့ မဆိုနိုင်ပေမယ့်... လွယ်လွယ်ကူကူ အနိုင်ကျင့်လို့ ရတဲ့ ဂိုဏ်းတော့ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ရန်သူက အင်အားကြီးတယ် ဆိုပေမယ့်... တကယ်လို့ သူတို့သာ ဘာမှ စိုးရိမ်စရာ မရှိရင်... ဘာကိစ္စ တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်... ငါတို့ တကယ်ပဲ သွားခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“လမ်းခရီးမှာတော့ ခြေရာလက်ရာ ဖျောက်ပြီး သွားကြပေမယ့်... ရောက်သွားတာနဲ့ ဂိုဏ်းထဲမှာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် နေလိုက်ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဇီယန်ဂိုဏ်းက စည်းလုံးညီညွတ်မှု ရှိတယ်... မင်းအဖေကလည်း အဲဒီမှာ ရေထဲက ငါးတစ်ကောင်လိုပဲ... အဆင်ပြေနေတာ”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်က ကိစ္စတွေကို သိသွားတဲ့အခါ... ဂိုဏ်းထဲက အကြီးအကဲတွေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ် ဖန်တီးပေးလိုက်ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုနဲ့ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ နှစ်ဝက်အချိန်ကာလကို ဖုံးဖိပေးနိုင်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကာလအတွင်းမှာ... တစ်ယောက်ယောက်က လာချောင်းမြောင်းသလား ဆိုတာ အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပေမယ့်... ဘယ်သူမှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အချိန်တွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီး... နောက်ထပ် နှစ်ဝက်ကြာမှ ဇီယန် အာမခံဌာနကို ငါတို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းအမေက မင်းအဖေကို နည်းနည်းပါးပါး ဆူပူတာက လွဲရင်... အာမခံဌာနထဲမှာ အေးဆေးငြိမ်သက်နေခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတော့မှ ငါတို့ စိတ်အေးသွားပြီး... ရန်သူက ငါတို့ရဲ့ အထောက်အထားမှန်ကို တကယ်ပဲ မသိခဲ့ဘူး ဆိုတာ သေချာသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတွေက ဒီအဆင့်ထိ ရောက်လာမှတော့... ငါတို့ ဘယ်သူမှ စိတ်မအေးနိုင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် က သူ့ဂိုဏ်းထဲက သစ္စာဖောက်ကို ဖမ်းချင်တယ်... စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းကို ပြန်ယူချင်တယ်... ငါတို့ကလည်း ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းကို အလကား ရထားတာ ဆိုတော့... ဘယ်လိုလုပ် လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် လီစစ်ယွင် တို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကြေကွဲဖွယ်ရာ အဖြစ်ဆိုးကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးတဲ့နောက်... သိုင်းလောက နောက်ကွယ်က ဒီအဖွဲ့အစည်းက ဘယ်လောက် ရက်စက်သလဲ ဆိုတာ သိလိုက်ရတော့... ငါတို့လည်း ကြောက်လန့်သွားကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“တစ်ဖက်လူက ဘာလုပ်ချင်ချင်... တားဆီးမယ့်သူ ရှိကို ရှိရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စအတွက်... ငါတို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမို စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူနှင့် ဆုထျန်းယန်၊ ယန်ရီဇီတို့ကြားက အကြီးမားဆုံး ကွာခြားချက်ကတော့... သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ် မရှိတာ ဖြစ်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>လူအများက ဆုမိုကို မြင့်မြတ်သည့် သူရဲကောင်းလို့ သတ်မှတ်ကြပေမယ့်... သူ ယူချွမ်ဂိုဏ်း က လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ကယ်တင်ခဲ့တာတွေက...</p> <p> </p> <p>မကြာခဏ ဆိုသလို အခြေအနေအရ လုပ်လိုက်ရတာတွေပါပင်။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင် လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း... ဒီအခြေအနေမှ ဘယ်လို အကျိုးအမြတ် ရနိုင်မလဲ၊ ဘယ်လို အခွင့်ကောင်း ယူမလဲ ဆိုတာကိုပဲ သူ အရင် စဉ်းစားလေ့ ရှိ၏။</p> <p> </p> <p>အန္တရာယ် ကြုံနေရသူကို တွေ့တာနှင့် ပြေးကယ်တတ်သည့်... လမ်းမှာ မတရားတာ တွေ့လျှင် ဓားဆွဲထုတ်ပြီး ကူညီတတ်သည့် လူမျိုး မဟုတ်ပါ။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ပြောရလျှင်... ဆုမိုက ကိုယ်ကျိုးကြည့်သော တစ်ကိုယ်ကောင်းသမား တစ်ယောက်ပါပင်။</p> <p> </p> <p>ကိုယ့်ကို မထိခိုက်သရွေ့... ဘယ်သူသေသေ ငတေမာလျှင် ပြီးရော ဆိုသည့် စိတ်ဓာတ်မျိုး။</p> <p> </p> <p>သူရဲကောင်း လမ်းစဉ် ဆိုတာက... ဆုထျန်းယန်နှင့် ယန်ရီဇီတို့လို လူမျိုးတွေကို ပြောတာ ဖြစ်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ပြီး... ရဲရင့်သော နှလုံးသားကို မွေးမြူကာ... သိုင်းလောက ခရီးလမ်းကို လျှောက်လှမ်းကြသူတွေ။</p> <p> </p> <p>သင်ယူထားသော  ပညာတွေကို အလဟဿ မဖြစ်စေရ... ဘဝရဲ့ အကောင်းဆုံး အချိန်တွေကို အချည်းနှီး မကုန်ဆုံးစေရ... သူရဲကောင်း ကျင့်ဝတ်ကို မဖောက်ဖျက်ပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊... ဒီ သူရဲကောင်း စိတ်ဓာတ်အတွက် ပေးဆပ်ရသည့် တန်ဖိုးကတော့ ကြီးမားလှပါသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ... နောက်ဆုံးတွင် စကားပြန်စလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီအစီအစဉ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ဖို့... ပထမဆုံး အချက်က ငါတို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီလူတွေက ငါတို့နဲ့ စည်းကမ်းတကျ ကစားမယ့်သူတွေ မဟုတ်ဘူး... ဉာဏ်ရည်ချင်း ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ ကစားပွဲမှာ... ငါတို့ ဘေးနားက လူတွေရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို ထည့်စဉ်းစားရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်... ငါတို့ရဲ့ မူလသိုင်းပညာတွေကို သုံးလို့ မရသလောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း နဲ့ ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း က အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်စရာတွေ ဖြစ်လာတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဒီသိုင်းပညာကို စမလေ့ကျင့်ခင်မှာ ရှုပ်ထွေးမှု တချို့ ရှိခဲ့တယ်...”</p> <p> </p> <p>သူက ဆုမိုကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်၏။ သူ့မျက်ဝန်းများထဲတွင် သဘောမကျသည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေက ရုပ်အဖြောင့်ကွ... မင်းလိုပဲပေါ့”</p> <p> </p> <p>“သူကလေ... သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အချစ်ကြွေးတွေ အများကြီး တင်ခဲ့တဲ့ကောင်...”</p> <p> </p> <p>“....”</p> <p> </p> <p>ဆုမို မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဘာအကြောင်းတွေ လာပြောနေတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်လည်း နားစွင့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယန်ရီဇီ စကားမဆုံးခင်မှာပင်... အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ အေးစက်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ယန်ခေါင်းကြီး.. ရှင် သေချင်နေပြီလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save