Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">နိဂုံး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း... မည်သူမှ အံ့သြခြင်း မရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>တောင်ကြားက မကျယ်ဝန်းလှသလို... ဝင်ပေါက်တွင် လူတစ်ယောက် ပုန်းနေသည်ကို အသက်ငွေ့ ဖုံးကွယ်ခြင်း ပညာ ကျွမ်းကျင်သူများ မဟုတ်လျှင်တောင် အလွယ်တကူ သတိပြုမိနိုင်သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက သူမ ခိုးနားထောင်နေသည်ကို ဂရုမစိုက်သောကြောင့် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့လည်း ဘာမှ မပြောဘဲ နေလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ရောက်လာသူမှာ... သွေးရောင် မန်ဒရင်းဘဲ ဓား ပိုင်ရှင် လင်းဟုန်ရှ ပင်။</p> <p> </p> <p>သူမ စကားပြောလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါမှ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ လက်သီးဆုပ် အရိုအသေ ပြုလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်လင်း”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှက လက်ကာပြလိုက်သော်လည်း... သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ဆုမို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲနေပြီး ဖော်ပြမပြနိုင်သော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်ပြီး ယန်ရီဇီကို စိမ်းစိမ်းကြည့် လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရှင်က အရေးမပါတာတွေ လျှောက်ပြောနေတာပဲ... ပြောစရာရှိတာ ပြောပါလား... ဘာလို့ ဆုထျန်းယန် ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းတွေကို လာဖောက်သည်ချနေရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါ ကလေးတွေ နားထောင်သင့်တဲ့ အရာတွေလား”</p> <p> </p> <p>“ဒီအကြောင်း ပြောမယ်ဆိုရင်... အသေးစိတ် ရှင်းပြမှ ရမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို က ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်ပြီး တွေးခေါ်မြော်မြင်မှု ရှိတယ်... ဒီကိစ္စမှာ မင်းနဲ့ ငါတောင် နားမလည်သေးတဲ့ အချက်တွေ ရှိနေသေးတာ”</p> <p> </p> <p>“မင်း ဒီကိစ္စကို စုံစမ်းနေတာ နှစ်တွေ အများကြီး ရှိနေပြီ... လန်ယွဲ့နန်းတော် ရဲ့ နန်းတော်သခင်က တုန်းချန်  မှာ နေတယ် ဆိုပေမယ့်... သူ့ရဲ့ အာရုံက တုန်းဟွမ်  ဒေသ အနှံ့အပြားမှာ အမြဲ ရှိနေခဲ့တာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“အတိတ်က အမှန်တရားကို ရှာဖွေချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ငါက ရှောင်မို နဲ့ ယွင်အာ ကို အတိတ်က အကြောင်းအရာတွေ ပြန်ပြောပြနေတာက... အရာအားလုံးကို ပြန်လည် သုံးသပ်ပြီး နားလည်မှုလွဲတာတွေ ရှိမရှိ စစ်ဆေးချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ယန်ရီဇီ၏ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သော ရှင်းပြချက်ကို သူမ ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။</p> <p> </p> <p>ခဏအကြာတွင် သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလို ဆိုရင်လည်း...ကျွန်မ ဘက်က ပြောပြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ ရှုထောင့်ကနေဆိုရင် ပိုပြီး နက်ရှိုင်းမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက သူမကို ဆက်ပြောရန် အချက်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည်လည်း လင်းဟုန်ရှဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှ စကားမပြောသေးခင် သူမ၏ မျက်နှာက အရင် နီရဲလာ၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆုမိုကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေကလေ... တကယ့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ ကောင်ဆိုးလေးပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။</p> <p> </p> <p>“ငါ သူ့ကို စတွေ့တုန်းက... ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံး အချိန်တွေပေါ့... သွေးရောင် ဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ပြီး... အနီရောင် ဝတ်စုံ တောက်တောက်နဲ့ လူဆိုးလူမိုက်တွေကို နှိမ်နင်းနေတဲ့ အချိန်လေ... ရာဇဝတ်ကောင်တွေ ငါ့ကို မြင်တာနဲ့ လေထဲက ဖုန်မှုန့်လို လွင့်စင်ထွက်ပြေးကြရတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းအဖေလို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပြီး စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ သွားဆုံမိတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ကိစ္စတွေအပေါ် စွဲလမ်းလွန်းတဲ့ လူစားမျိုး... အစတုန်းကတော့ ငါ့ဓားနှစ်လက်နဲ့ သူ့ကို အသေကောင် ဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်ချင်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့... ငါ မရက်စက်နိုင်ခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေနဲ့ ငါ့အကြောင်း ပြောရမယ်ဆိုရင်... အရမ်း ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်... ငါ အများကြီး မပြောပြတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်း သိထားရမှာက... ငါ သူ့အသက်ကို ကယ်ဖူးသလို... သူကလည်း ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့ သူ့အသက်နဲ့ရင်းပြီး ကြိုးစားပေးခဲ့ဖူးတယ် ဆိုတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းအမေသာ ဝင်မရှုပ်ခဲ့ရင်... ဒီနေ့ မင်း 'အမေ' လို့ ခေါ်ရမယ့်သူက ငါ ဖြစ်နေလောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာရောက်တော့ လင်းဟုန်ရှက ခါးထောက်လိုက်ပြီး... စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတွေ ပြည့်ဝနေသည့်ဟန် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမို အနေခက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီရဲ့ တည်ငြိမ်သော လေသံက ပိုပြီး ယုံကြည်စရာ ကောင်းသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ယန်ရီဇီကမူ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြုံးရင်း ဘေးမှ အေးဆေး နားထောင်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>“သူ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လက်ထပ်လိုက်တယ် ဆိုတာ သိလိုက်ရတုန်းက... ငါ အရမ်း စိတ်ဆိုးပြီး သူ့ကို အချိန်အတော်ကြာ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပိုင်းကျမှ သေချာ စဉ်းစားပြီး... သူ့ကို သွားတွေ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ့မိသားစုပိုင် သိုင်းပညာတွေထဲမှာ... အသက်ငွေ့ ဖုံးကွယ်ခြင်း ပညာ အကြောင်း ပြောရရင်... ယွီလင်းရှင်းလောက် ခြေရာလက်ရာ မပျောက်ပေမယ့်... သူ့အားသာချက်နဲ့ သူ ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဒီအချက်ကိုတော့ ဆုမို ယုံကြည်သည်။</p> <p> </p> <p>ခုနက ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် တိုက်ခိုက်တုန်းက လင်းဟုန်ရှဟာ တိုက်ပွဲဧရိယာ အနီးမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တာတောင် ဆုမို လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ဒီစွမ်းရည်က တကယ်ကို အံ့မခန်းပါပင်။</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှက ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“အပျိုစင် မိန်းကလေး တစ်ယောက်အနေနဲ့... အိမ်ထောင်သည် ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို သွားတွေ့ဖို့ ဆိုတာ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လုပ်လို့ မရဘူးလေ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်... အဲဒီညက ငါ ဇီယန် အာမခံဌာန ထဲကို ခိုးဝင်သွားခဲ့တယ်... မမြင်သင့် မမြင်အပ်တဲ့ မြင်ကွင်းတွေ တွေ့ရမလားလို့ တွေးပူမိပေမယ့်... ရှာကြည့်လိုက်တော့ မင်းအဖေကို မတွေ့ရဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်းအမေ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ပျော်နေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“နောက်ပိုင်းကျမှ... နောက်ဖေးခြံဝင်းထဲက အခန်းတစ်ခန်းထဲမှာ လူ (၃) ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက်က မင်းအဖေ... တစ်ယောက်က ယန် ခေါင်းကြီး... နောက်တစ်ယောက်က လီစစ်ယွင်  ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက ငါ စပ်စုချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်... အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောကျ်ားကြီး (၃) ယောက်... အဲဒီထဲက နှစ်ယောက်က အိမ်ထောင်သည်တွေ... ဘာကိစ္စ အကြောင်းမရှိဘဲ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် စုဝေးနေကြတာလဲ ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ငါ ချက်ချင်းပဲ ခိုးနားထောင်လိုက်တယ်... ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ငါ ခေါင်မိုးပေါ်ကနေ ပြုတ်ကျမလို ဖြစ်သွားရတယ်”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် က သူတို့မျိုးနွယ်စု ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လာခဲ့တာ... တာ့ရွှမ် လက်နက်တိုက် ပါလို့ ပြောလိုက်တာကိုး”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှက ပြောရင်း ယန်ရီဇီကို အေးစက်စက် လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီကတော့ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ကမူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရိပ်မိလိုက်ကြသည်။ ‘ရှို့ရွှမ်’  ဆိုသော နာမည်ကတည်းက အများကြီး ဖော်ပြနေပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“တာ့ရွှမ် လက်နက်တိုက် ဆိုတာ ဘယ်လို အရာမျိုးလဲ”</p> <p> </p> <p>“အတိတ်က တာ့ရွှမ် မင်းဆက်ဘယ်လောက် အင်အားကြီးမားခဲ့သလဲ”</p> <p> </p> <p>“တာ့ရွှမ် ဧကရာဇ် က သိုင်းလောကကို (၇) ကြိမ်တိုင်တိုင် ကျူးကျော်ခဲ့ပြီး... ကမ္ဘာအနှံ့က ထူးဆန်းတဲ့ ရတနာတွေနဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း သိုင်းပညာတွေကို စုဆောင်းခဲ့တယ်... အကုန်လုံးကို တာ့ရွှမ် လက်နက်တိုက်ထဲမှာ စုစည်းထားခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ကောလာဟလတွေအရ ဆိုရင်... တာ့ရွှမ်ရဲ့ ကံကြမ္မာ တစ်ခုလုံးကို အဲဒီမှာ ချုပ်နှောင်ထားတယ်လို့ ဆိုကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“တာ့ရွှမ် မင်းဆက် ညတွင်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားရတဲ့ အကြောင်းရင်းက... ကံကြမ္မာကို သိုင်းလောကဆီ ပြန်ပေးအပ်လိုက်လို့ပါတဲ့”</p> <p> </p> <p>“လူအများ ပြောကြတာက... ပြန်ပေးအပ်လိုက်တဲ့ အရာက တာ့ရွှမ် လက်နက်တိုက် ပဲတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်ပဲ... 'တာ့ရွှမ် ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူဟာ လောကကို ပိုင်စိုးမယ်' ဆိုတဲ့ စကား ဖြစ်လာတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး ခေါင်းကို ဖွဖွလေး ခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကံကြမ္မာ ဆိုတာက ဆန်းကြယ်ပြီး ခန့်မှန်းရခက်တယ်... ထားလိုက်ပါတော့”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာတွေ၊ မင်းဆက်တွေ အကြောင်း မပြောဘဲ... တာ့ရွှမ် လက်နက်တိုက်ထဲက ရတနာတွေနဲ့ သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်ကျမ်းတွေကိုပဲ ကြည့်ဦး”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောကသား ဘယ်နှစ်ယောက်လောက်က ဒါတွေကို လိုချင်တပ်မက်နေကြမလဲ”</p> <p> </p> <p>“တာ့ရွှမ် မင်းဆက် ပျက်သုဉ်းပြီးကတည်းက... ဒီအရာကြောင့် သွေးစွန်းတဲ့ မုန်တိုင်းတွေ ဘယ်လောက်တောင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ရပြီလဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save