Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">နိဂုံး (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“မင်းအဖေက ကျန်းမာရေး ကောင်းနေရက်နဲ့... ဘာကိစ္စ ဒီလိုကိစ္စတွေထဲ ဝင်ပါရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို အသက်သေမှာ မကြောက်တဲ့ လူပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘူး... အထဲမှာ ရှိတဲ့ လူ (၃) ယောက်က ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားပြီး ငါ့ကို ဖမ်းလိုက်ကြတော့တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ယန်ရီဇီကို စိမ်းစိမ်းကြီး လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စက အရေးကြီးပြီး လျှို့ဝှက်ချက် ထိန်းရမယ့် ကိစ္စလေ... နည်းနည်းလေး လှုပ်ရှားတာနဲ့ ချက်ချင်း အရေးယူရမှာပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းမှန်း သိလိုက်ရတော့ ဆုထျန်းယန် က နာရီဝက်လောက်တောင် အချိန်ပေးပြီး တောင်းပန်ခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... နာရီဝက်လေးပါ”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှ  က နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေက အခြေအနေ အလုံးစုံကို ရှင်းပြတယ်... လီစစ်ယွင် ရဲ့ မျိုးနွယ်စု ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာ ကောင်းလဲ ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းအဖေကို အန္တရာယ် မပြုစေချင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“သူသာ ငါ့စကား တစ်ခွန်းလောက် နားထောင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်...”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... နောက်ပိုင်းကျတော့ ငါ ဘယ်လိုမှ တားမရတော့ဘူး ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်... ဒါနဲ့ ငါ့ကိုပါ ခေါ်သွားဖို့ ကတိတောင်းလိုက်ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက ငါ တွေးထားတာက... တကယ်လို့ အခြေအနေ မဟန်တော့ဘူးဆိုရင်... အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျမှ သူ့ကို မေ့လဲသွားအောင် ရိုက်ပြီး ခေါ်ပြေးမယ်လို့ ကြံစည်ထားတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါ ငါ ဒီကိစ္စထဲ ပါလာရတဲ့ အကြောင်းရင်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ကျွန်မ အပိုင်း ပြီးပြီ... လန်ယွဲ့နန်းတော်  နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စကိုတော့... ရှင် ပြောချင်ပြော၊ မပြောချင်နေတော့”</p> <p> </p> <p>စကားဆုံးသည်နှင့် သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဘေးတစ်ဖက်သို့ ထွက်သွားကာ လက်ပိုက်လျက် ငေးငိုင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့အတွက်တော့... ဒါက မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာစေတာ အမှန်ပဲ... ဒါပေမဲ့ တခြား ရွေးချယ်စရာမှ မရှိတာ... မင်းအဖေက သူ့အပေါ် အပြစ်ရှိစိတ် ခံစားနေရတာလေ... သူက ငါတို့ကို တွေ့သွားပြီ ဆိုမှတော့... နှုတ်ပိတ်ဖို့ သတ်ပစ်လိုက်လို့မှ မရတာ”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ သဘောတူလိုက်ပြီး ငါတို့နဲ့အတူ ပူးပေါင်းခွင့် ပြုလိုက်ရတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့က လီစစ်ယွင် ပြောပြခဲ့တာတွေက... တာ့ရွှမ် လက်နက်တိုက်  အကြောင်း သက်သက်ပဲ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“သူတို့မျိုးနွယ်စု စောင့်ရှောက်နေတာက လက်နက်တိုက် မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“လက်နက်တိုက်ကို ဖွင့်နိုင်တဲ့ သော့ချက်... ဆန်းကြယ်တဲ့ ယန္တရား ပဲ”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် ပြောပြချက်အရ... စုစုပေါင်း ဆန်းကြယ်ယန္တရား (၇) ခု ရှိတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“တာ့ရွှမ် မင်းဆက် ပျက်သုဉ်းသွားတဲ့ အချိန်မှာ... အဲဒီ ယန္တရား (၄) ခုက သိုင်းလောကထဲ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် တို့ မျိုးနွယ်စုက တာ့ရွှမ် မင်းဆက်ရဲ့ သွေးသားရင်းတွေ ဖြစ်ပြီး... ကျန်ရှိနေတဲ့ ယန္တရား (၃) ခုကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ဖို့ တာဝန်ယူထားရတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ မင်းဆက် ပျက်သုဉ်းစမှာ နေရာတိုင်းမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး... အင်အားကြီးတွေက အာဏာလုနေကြတာ... လောကကြီးတစ်ခုလုံး ဗြောင်းဆန်နေတဲ့ အချိန်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“သူတို့မျိုးနွယ်စုက မသမာသူတွေရဲ့ လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခံရပြီး... ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုတွေနဲ့ နေထိုင်ခဲ့ကြရတယ်”</p> <p> </p> <p>“တစ်နေ့နေ့မှာ သူတို့ အသတ်ခံရပြီး... ယန္တရားတွေ အလုခံလိုက်ရမှာကို စိုးရိမ်နေကြတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်... အကြိမ်ကြိမ် စဉ်းစားပြီးတဲ့နောက်... အဲဒီ ယန္တရား (၃) ခုကို သီးခြားစီ ခွဲပြီး ဝှက်ထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုချင်းစီအတွက် ဖွင့်နိုင်မယ့် သဲလွန်စတွေကို ချန်ထားခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဥပမာအားဖြင့်... ယွီချင်ကျောင်းတော် ရဲ့ တောင်မြေပုံ၊ လီစစ်ယွင် လက်ထဲက မန်ဒရင်းဘဲစာရင်း  နဲ့... ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်း က လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ရွှေကျောက်စိမ်းကတော့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒီသုံးခု ပေါင်းစပ်လိုက်မှ... ယန္တရားတွေ ဝှက်ထားတဲ့ 'လျှို့ဝှက်သိုလှောင်ရုံ' ကို ဖွင့်နိုင်မှာ”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ အဲဒီလို လျှို့ဝှက်သိုလှောင်ရုံက စုစုပေါင်း (၃) ခု ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>“အကုန်လုံးကို လီစစ်ယွင် တို့ မျိုးနွယ်စုက ဖန်တီးထားတာပဲ... ဒါပေမဲ့ သိုလှောင်ရုံ တစ်ခုချင်းစီကို ဖွင့်တဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သဲလွန်စတွေက မတူကြဘူး”</p> <p> </p> <p>“အသေးစိတ်ကိုတော့... အတိတ်က လီစစ်ယွင် တောင်မှ ဝါးတားတားလောက်ပဲ သိခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“သူ သိတာက... ရွှေကျောက်စိမ်းကတော့ ကို ကောင်းကင်ဓားဂိုဏ်းမှာ ဝှက်ထားသလိုမျိုး... မြေပုံကို ယွီလျိုစံအိမ် မှာ သိမ်းထားတယ် ဆိုတာလောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ကျန်တဲ့ သဲလွန်စတွေကိုတော့... ဂိုဏ်းအသီးသီးနဲ့ အဖွဲ့အစည်း အသီးသီးမှာ ခွဲပြီး ဝှက်ထားကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် တို့ မျိုးနွယ်စုက ပစ္စည်း (၃) ခုပဲ ချန်ထားခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအထဲက တစ်ခုက မန်ဒရင်းဘဲစာရင်း ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အခု သူ သေသွားပြီဆိုတော့... အဲဒီ ပစ္စည်းတွေက ဘာတွေလဲ ဆိုတာ သိတဲ့လူ ဒီလောကမှာ တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်လို့ ငါ ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမို မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တစ်ယောက် ကျန်သေးတယ် ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတဲ့ သစ္စာဖောက်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စက နောက်ထပ် အလှည့်အပြောင်း တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်... ပြန်တွေးကြည့်ရင် ကံကောင်းတယ်လို့ ဆိုရမယ်”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် က လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖွင့်ပြောပြီးတဲ့နောက်... ငါတို့ ခံစားမိတာက... နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်နေတဲ့သူဟာ အရမ်း ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ် ဆိုတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ အဲဒီလူသာ အောင်မြင်သွားရင်... လောကကြီးကို စိုးမိုးနိုင်မယ့် စွမ်းအားတွေ ရသွားရင်တောင်... အဲဒီ မင်းဆက်ဟာ သေချာပေါက် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ မင်းဆက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီအကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းနဲ့တင်... သူတို့ကို အောင်မြင်ခွင့် ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အဒေါ်လင်း ၊ မင်းအဖေနဲ့ ငါတို့ သုံးယောက်စလုံး... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်းကို ချက်ချင်း စတင်လေ့ကျင့်ခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေက ပြင်းထန်လွန်းတယ်... နှလုံးကို ဓားနဲ့ အထိုးခံရတာမို့ အသက်မသေပေမယ့်... သူ့သိုင်းပညာတွေကတော့ ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်သွားပြီ... အရင်လို ပြန်မကောင်းနိုင်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ သုံးယောက် တတ်မြောက်လာတဲ့ အချိန်မှာ... လီစစ်ယွင် ကို လက်စားချေပေးဖို့ စီစဉ်ကြတော့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“သူတို့မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်းနဲ့ ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းက... မှောင်မိုက်နေတဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ လင်းလက်နေတဲ့ ပိုးစုန်းကြူးတွေလိုပဲ”</p> <p> </p> <p>“အာမခံ ပစ္စည်းတွေ ပို့ဆောင်ရင်းနဲ့... မင်းအဖေက တစ်ခါတလေ ရုပ်ဖျက်ပြီး တုန်းဟွမ်  ဒေသအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာခဲ့တယ်... တစ်ခါတလေ အနက်ရောင်ဝတ် လူအဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး... ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်းနဲ့ ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်းကို အသုံးပြုပြီး သိုင်းလောကက နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေကို စိန်ခေါ်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းရဲ့ အဒေါ်လင်း နဲ့ ငါကတော့... တစ်ခါတလေ အဖွဲ့နဲ့ လိုက်သွားတယ်... တစ်ခါတလေ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို လုပ်ရတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ငါ မပြောလည်း မင်း သိမှာပါ”</p> <p> </p> <p>“မြွေကို တွင်းထဲက ထွက်လာအောင် မျှားခေါ်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ထွက်ပြေးသွားတဲ့ သစ္စာဖောက် ဘယ်မှာ ရှိနေလဲ ဆိုတာကို... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း က သေချာပေါက် သိချင်နေမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ အဲဒီ သစ္စာဖောက်တွေ စည်းလုံးမှု ရှိမရှိ ဆိုတာကိုလည်း အတည်ပြုရဦးမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ မထင်ထားခဲ့တာက... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းက လူတွေက ငါတို့ မျှော်မှန်းထားတာထက် ပိုပြီး သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိနေတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ကို ပထမဆုံး လာရှာတဲ့ သူက... လီစစ်ယွင် မျိုးနွယ်စုထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေက အဲဒီလူကို ဖမ်းမိပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် စစ်ဆေးမေးမြန်းလိုက်တော့မှ... အတိတ်က အပြောင်းအလဲ တစ်ခု ဖြစ်ပျက်ခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“မြေကြီးဂိုဏ်းချုပ်က သတင်းပြန်မပို့နိုင်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းရင်းက... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း အတွင်းမှာ ပြဿနာ တက်နေလို့ပါတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ အချင်းချင်းကြားမှာ သဘောထား ကွဲလွဲမှုတွေ ဖြစ်နေပြီး... အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမည်မသိ အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရတယ် ဆိုပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save