Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">နိဂုံး (အပိုင်း - ၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“၇ ပေ နက်မှောင်အလင်းဓား  ကို နောက်ဆုံးမှာ ကျောက်စိမ်းချီလင် (ချီလင် ဓားသမား) လက်ထဲ အပ်နှံလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မင်းအဖေနဲ့ ငါက ယွီလင်းရှင်း နဲ့ ကျောက်စိမ်းချီလင် တို့ကို ခေါ်ထုတ်ပြီး... သီးခြားစီ သိုင်းသင်ပေးခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ သူက လီစစ်ယွင် ကို မောင်းထုတ်လိုက်တယ်... မင်းရဲ့ အဒေါ်လင်းကိုလည်း သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာဖို့ စေလွှတ်လိုက်တယ်... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်းကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မသုံးဖို့လည်း မှာကြားလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့အားလုံး သူ့အကြောင်း ကောင်းကောင်း သိကြတာပဲ... သူ့စရိုက်က ဒီလို ရုတ်တရက်ကြီး ပြောင်းလဲသွားမယ့် လူမျိုး မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မယ်... သူ ဖြေရှင်းရခက်တဲ့ အခြေအနေ တစ်ခုခုနဲ့ ကြုံနေရပြီ ဆိုတာ ငါတို့အားလုံး ရိပ်မိလိုက်ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ဘယ်လိုပဲ မေးမေး... သူက စကားတစ်လုံးမှ ဟမလာခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကိစ္စ မဖြစ်ခင်လေးအထိပေါ့... အဲဒီအချိန်မှာ သူ ငါ့ဆီ ရောက်လာခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လွမ်းမောတသ ဖြစ်ရသော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ မှတ်မိသေးတယ်... အဲဒီညက မိုးဖွဲဖွဲလေး ကျနေတယ်... သူက အရက်အိုးတစ်လုံး ပိုက်ပြီး ငါ့ဆီ ရောက်လာခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“စမြင်မြင်ချင်း ငါ ဒေါသထွက်ပြီး ဆဲတောင် ဆဲမိမလို့ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ယွင်အာ မွေးတုန်းက သမီးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကျရင် ဖောက်သောက်မယ်ဆိုပြီး... ငါ မြှုပ်နှံထားတဲ့ ရှေးဟောင်း ဝိုင်အိုး (၂) လုံး ရှိတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်စုတ်က... အဲဒီထဲက တစ်အိုးကို တူးဖော်လာတာကွ”</p> <p> </p> <p>“ငါ ဒေါသထွက်နေတာကို သူက ဂရုမစိုက်ဘူး... သူ့ပုံစံက ပေါ့ပါးလွန်းနေလို့ အရက်ခွက်နဲ့ သူ့မျက်နှာကို ကောက်ပေါက်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်မိတယ်”</p> <p> </p> <p>“သူက ငါ့ကို အရက်ငှဲ့ပေးရင်း ပြောတယ်... ‘အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်က သမီးပေးဝိုင် အရသာ ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာ အမြဲ သိချင်နေခဲ့တာ... ကျွန်တော့်ပါးစပ်က လောဘကြီးသွားတယ်ဗျာ... အပြစ်မတင်ပါနဲ့နော်’ တဲ့”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ သူက ဆက်ပြောတယ်... ‘ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ ညီလေးရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အရမ်း လွန်ကဲလာခဲ့တယ်... ဒီနေ့တော့ အရက်ကို အကြောင်းပြပြီး အစ်ကိုကြီးကို တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ’ တဲ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်တုန်းက ငါက ဒေါသ မပြေသေးဘူး... သူ့စကားတွေကို သေချာ အာရုံမစိုက်မိလိုက်ဘူး... အရက်ခွက် အနည်းငယ်လောက် ကုန်သွားမှ စကားဝိုင်းက ပွင့်လင်းလာတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူပြောတာတွေက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေချည်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“သူ့ဘဝမှာ လူတွေအများကြီးအပေါ် အကြွေးတင်ခဲ့မိတယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“လန်ယွဲ့နန်းတော်  က မိန်းကလေးအပေါ်လည်း အကြွေးတင်ခဲ့တယ်... လမ်းခရီးမှာ တွေ့ဆုံပြီး မိစ္ဆာတွေကို အတူတူ နှိမ်နင်းရင်း... မထင်မှတ်ဘဲ မိန်းကလေးရဲ့ နှလုံးသားကို ဖမ်းစားမိခဲ့တယ်တဲ့”</p> <p> </p> <p>“အလှမယ်ရဲ့ မေတ္တာက လေးလံလွန်းတယ်... သူ တကယ်ပဲ မထမ်းဆောင်နိုင်ပါဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မင်းရဲ့ အဒေါ်လင်း အပေါ်မှာလည်း အကြွေးတင်ပါတယ်တဲ့... သူတို့က အစောဆုံး သိကျွမ်းခဲ့ကြတာ... ခံစားချက်ချင်းလည်း တိုက်ဆိုင်ပေမယ့်... ကံတရားက မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ဘူး... ရေစက်ပါပေမယ့် ဖူးစာမပါခဲ့ဘူး ပေါ့ကွာ”</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာရောက်တော့ လင်းဟုန်ရှသည် မသိမသာ ခေါင်းလွှဲလိုက်၏။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် နီရဲလာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူ အကြွေးအတင်ဆုံး လူကတော့... မင်းအမေပါပဲတဲ့”</p> <p> </p> <p>“မင်းအမေက သူ့နောက် လိုက်ပြီး တစ်နေ့မှ စိတ်ချမ်းသာရတယ်လို့ မရှိဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သူက သိုင်းလောကထဲ ခြေဆန့်နေတော့ အိမ်ပြန်ချိန် နည်းတယ်... ပြန်တွေ့လိုက်တိုင်း လွမ်းဆွတ်မှုတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“မင်းကို ဆုံးမသွန်သင်ဖို့လည်း လစ်ဟင်းခဲ့တာကြောင့်... မင်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆိုးသွမ်းလာရတာပါတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သူ ငါ့ကို ပြောတယ်... ‘အစ်ကိုကြီး... သိုင်းလောကမှာ အသက်ကြီးလာလေ သတ္တိနည်းလာလေပဲ... နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် စိတ်ပူမိတယ်... တစ်နေ့နေ့ သိုင်းလောက ခရီးလမ်းမှာ မတော်တဆမှု တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့ရင်... သားအမိနှစ်ယောက် အားကိုးရာမဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့မှာ စိုးတယ်... အဲဒီကျရင် အစ်ကိုကြီးကပဲ သူတို့ကို နည်းနည်းပါးပါး စောင့်ရှောက်ပေးပါဗျာ’ တဲ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက စကားပြောရင်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ် လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီညက... အရက်ရှိန် တက်နေတာကြောင့်ရော... ညီအစ်ကိုတွေ သောက်နေကြတာမို့လို့ အတွင်းအားနဲ့ အရက်ပြန်မထုတ်ခဲ့မိတာကြောင့်ရော... ငါ့ခေါင်းတွေ မူးဝေနေခဲ့တယ်... သူ့စကားတွေကို သတိမထားမိလိုက်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့မှာပဲ... အရက်ရှိန်နဲ့ ထုန်းယွင်.. သူ့ကို ပြောပြခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖွင့်ဟပြောခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ... သူက... သူက သေဖို့ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေခဲ့တာကိုး”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီညက ငါတို့ စကားတွေ အများကြီး ပြောဖြစ်ကြတယ်... သူ ငိုလိုက် ရယ်လိုက်နဲ့ပေါ့... နောက်ဆုံးတော့ ငါ မူးပြီး အိပ်ပျော်သွားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“သူ ငါ့ကို ကုတင်ပေါ် ပို့ပေးပြီး စောင်ခြုံပေးခဲ့တယ်... ငါ မှတ်မိတာ တစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်... ထွက်ခွာသွားတဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်က... ဘာကြောင့်မှန်းမသိ အရမ်းကို ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတာကိုပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အားလုံးကို သူတစ်ယောက်တည်း ထမ်းပိုးထားပြီး... ဘယ်သူ့ကိုမှ ကူညီခွင့် မပေးသလို... မျှဝေခွင့်တောင် မပေးခဲ့တဲ့ ပုံစံမျိုးကွ”</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း ကောင်စုတ်”</p> <p> </p> <p>လင်းဟုန်ရှက ရုတ်တရက် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ သူမ ဆက်နားမထောင်နိုင်တော့ဘဲ နောက်လှည့်ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက တိတ်ဆိတ်စွာ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ သူ့ကို ငါ နောက်ဆုံး မြင်လိုက်ရတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်ခါ ထပ်မြင်ရတဲ့ အချိန်ကျတော့... သူက ဇီယန် အာမခံဌာနရဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် ခန်းမဆောင်ထဲမှာ လဲလျောင်းနေပြီ”</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာရောက်တော့ ယန်ရီဇီ စကားရပ်သွားသည်။ အချိန်အတော်ကြာ ဆက်မပြောလိုတော့သည့် ပုံစံပင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမို၏ လက်ကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်၏။ ဒီစကားဝိုင်းက တစ်နေကုန် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ။</p> <p> </p> <p>ညနေစောင်းစ ပြုလာပြီး အေးမြသော လေနုအေးများ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန်... ခင်ဗျားဆီမှာ မန်ဒရင်းဘဲစာရင်းရှိနေတယ် ဆိုတာကို တစ်ဖက်လူက သိသွားခဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ရုတ်တရက် မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“...မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မန်ဒရင်းဘဲစာရင်း ကို စုံစမ်းဖို့က မူလက ထုန်းယွင် လုပ်နေတဲ့ အလုပ်လေ... ထုန်းယွင် ကို မင်းအဖေက စည်းရုံးလိုက်ပြီးတဲ့နောက်... သူတို့ဘက်က မန်ဒရင်းဘဲစာရင်း ရဲ့ သဲလွန်စ ပျောက်သွားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... ခင်ဗျားနဲ့ ယွီမိသားစု  ကြားက ပတ်သက်မှုကိုရော ဘယ်သူသိလဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“ယွီမိသားစု အတွင်းထဲမှာတောင် သတင်းအမှားတွေ ပေးထားတာ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“၇ ပေ နက်မှောင်အလင်းဓား ကို သူ တစ်ယောက်တည်း ယူသွားခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“မန်ဒရင်းဘဲစာရင်း ကို လီစစ်ယွင် ဆီမှာ ထားခဲ့တယ် ဆိုတာ ခင်ဗျားကလွဲရင် ဘယ်သူမှ မသိဘူး”</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအတွင်းမှာ... ခင်ဗျားတို့က ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း ကို ကိုယ်ပိုင် အထောက်အထားနဲ့ တစ်ခါမှ ထုတ်မသုံးခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင် အတူတူလည်း တွဲမသွားခဲ့ကြဘူး... ဒါကြောင့် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူတွေတောင်မှ ခင်ဗျားတို့က တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ လူအများကြီး ဆိုတာ သိချင်မှ သိမှာ”</p> <p> </p> <p>“အဖေက ဇီယန်ဂိုဏ်းကို တစ်ခေါက် သွားခဲ့တယ်... ဖြစ်နိုင်တာက အဲဒီမှာ တစ်ခုခု သိလာခဲ့တာ နေမှာ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနောက်ပိုင်း ဇီယန်ဂိုဏ်းကလည်း သိုင်းလောကထဲ ထွက်တာ လျော့နည်းသွားတယ်... ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ထင်တာကတော့... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း ရဲ့ နောက်ကွယ်က တကယ့် အင်အားစုကြီး လှုပ်ရှားလာပြီ ဖြစ်လောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စကို နောက်ဆုံးတော့ အဆုံးသတ်ဖို့ လိုအပ်လာပြီ...”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူသာ အဆုံးမသတ်လိုက်ရင်... ဦးလေးတို့ အားလုံး ပါဝင် ပတ်သက်သွားရလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“အဖေက သူရဲကောင်းဆန်ပြီး ကိုယ့်စိတ်ကို သစ္စာရှိတဲ့သူ ဖြစ်ပေမယ့်... သူ့ဘေးနားက လူတွေကို ဆွဲထည့်ရမှာလည်း မလိုလားဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်... သူက ဒီကိစ္စကို သူ့အသက်နဲ့ ရင်းပြီး အဆုံးသတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တာပါ”</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုပဲ ရှိတာက... အဖေသာ ဒီရည်ရွယ်ချက်ကို တကယ် အောင်မြင်အောင် လုပ်ချင်ခဲ့တယ် ဆိုရင်... မသေခင် နောက်ဆုံး တိုက်ပွဲမှာ ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း ကို လုံးဝ ထုတ်သုံးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save