Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပင့်ကူမျှင်နှင့် မြင်းခွာရာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~တောင်ကြားငယ်လေး အတွင်း၌ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်</p> <p>ငြိမ်သက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ သုံးဦးစလုံး စကားမပြောနိုင်ဘဲ ငေးငိုင်နေမိကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုထျန်းယန်၏ ဇာတ်လမ်းသည် ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းသော ဇာတ်သိမ်း တစ်ခုတော့ မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>တရားမျှတမှုကို မြတ်နိုးပြီး ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက်ဖြင့် ရပ်တည်ခဲ့သည့် လူငယ်သူရဲကောင်း တစ်ယောက်... သူ့ဘေးနားတွင် အတူတကွ လျှောက်လှမ်းပေးမည့် မိတ်ဆွေကောင်း တချို့ ရှိခဲ့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ.. ရင်ဆိုင်နေရသည့် အရာအားလုံးက သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ကင်းနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည့် အချိန်၌...</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးနားရှိ လူများကို ကပ်ဘေးမဆိုက်ရောက်စေလိုသဖြင့် သူသည် သေခြင်းတရားကို လိုလိုလားလား ရွေးချယ်သွားခဲ့လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဆုက ... သူ့ဘေးနားက လူတွေကို... ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ပေးသွားခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည် ဆုမို၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ် ကိုင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအချိန်တွင် ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဘာလို့ မင်းတို့ကို အစကတည်းက မပြောပြခဲ့ရတာလဲ ဆိုတာ... အခု နားလည်လောက်ပြီ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးဆု က သူ့အသက်နဲ့ရင်းပြီး သမီးတို့ကို ကာကွယ်ပေးသွားခဲ့တာ... ဒီမုန်တိုင်းကို သူ့သေဆုံးမှုနဲ့ အဆုံးသတ်သွားစေချင်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“အဆုံးမသတ်သေးဘူး ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန်... ခင်ဗျားက သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ ကြံစည်နေတာ မဟုတ်လား... ပြီးရင် တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတွေ ဆက်လုပ်တော့မလို့မလား”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုကို စိမ်းစိမ်းကြည့် လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ရိပ်မိသွားပြီလား”</p> <p> </p> <p>“အင်း...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဇီယန်ဂိုဏ်းရဲ့ လောကီအာရုံ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခုနစ်ရက် ဆိုတဲ့ ဆေးအကြောင်း ကြားဖူးတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသည့်ဟန် ပြလိုက်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါကိုတောင် မင်း သိနေတာလား... လန်ယွဲ့နန်းတော်က လူတွေက သွမ့်ဆုန်ကို အထင်သေးတာ မဆန်းပါဘူးကွာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... ဒါက အဖေ့ရဲ့ အစီအစဉ်ပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အခုမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သမီးက ထင်နေတာ... လျိုယွင်ပညာရှင်ကို လှည့်စားဖို့ သက်သက်ပဲ ထင်ခဲ့တာ... ဘာကိစ္စ လောကီအာရုံ ဖြတ်တောက်ခြင်း ခုနစ်ရက် ဆေးကို သောက်ရတာလဲလို့ တွေးနေတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... ဒါဆို... အဖေက သမီးကို စွန့်ပစ်ဖို့ ကြံစည်ထားတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>အရာအားလုံး ပေါ်လွင်ထင်ရှားသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့်... ယန်ရီဇီသည် ပြီးခဲ့သည့် နှစ်များအတွင်း ယန်ရှောင်ယွင်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ခြင်း၊ ဟန်ဆောင်ခဲ့ခြင်းများ အားလုံးကို ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထား၍ မရတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ယွင်အာ... တရားမျှတမှု ဆိုတာ ရှိကို ရှိရမယ်လေ... အဖေက ဦးလေးဆု ကို အလကား အသေမခံစေချင်ဘူး... သမီး နားလည်ပေးပါ”</p> <p> </p> <p>“သမီး နားလည်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင် အသက်ဝဝ ရှူသွင်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် အကုန်လုံး အချိတ်အဆက် မိသွားတာကိုး”</p> <p> </p> <p>“ဒီနှစ်တွေအတွင်း... အဖေက ရက်စက်တဲ့ ပုံစံမျိုး တမင် ဖန်တီးခဲ့တယ်... သစ္စာဖောက်ချင်ယောင် ဆောင်ခဲ့တယ်... သမီးက အဖေ့ကို စိတ်နာပြီး အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အချိန်အခါ သင့်ပြီ ဆိုတာနဲ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အဖေက သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းရှာမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း... သမီးကို တစ်ယောက်တည်း အာမခံတာဝန်တွေ လွှတ်တယ်... အာမခံဌာနရဲ့ လုပ်ငန်းတွေကို စီမံခိုင်းတယ်... ဒါတွေအားလုံးက တမင် ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လုပ်ခဲ့တာတွေပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဖေ 'သေ' သွားပြီးတဲ့နောက်... သံမဏိသွေး အာမခံဌာနက ခေါင်းဆောင်မဲ့သွားမယ်... အဲဒီအခါ လူတိုင်း ပထမဆုံး သတိရမယ့် သူက သမီး ဖြစ်လာမှာ”</p> <p> </p> <p>“သမီးက အာမခံဌာနကို သဘာဝကျကျ ဆက်ခံလိုက်မယ်... အဖေ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ လောကကို လွှဲပြောင်းယူလိုက်မယ်... ပြီးတော့ ရှောင်မိုကို လက်ထပ်လိုက်မယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်ရောက်ရင်... သမီးတို့က သားအဖ အဆက်အစပ် ပြတ်နေပြီမို့လို့... အဖေ သေသွားရင်တောင် အခုလိုမျိုး သမီး ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေမှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင်... အဖေ သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတယ် ဆိုတာ ဘယ်သူမှ ထင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“အဖေ အမှောင်ချထားချင်တာက သမီးနဲ့ ရှောင်မို တင် မဟုတ်ဘူး... သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကိုပါ လှည့်စားချင်နေတာ”</p> <p> </p> <p>“ဒါမှသာ အဖေက အလင်းရောင်အောက်ကနေ အမှောင်ထဲ ကူးပြောင်းသွားနိုင်ပြီး... ဦးလေးဆု သေဆုံးရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရင်းမှန်ကို တိတ်တဆိတ် ဆက်လက် စုံစမ်းနိုင်မှာ”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ပိုပြီး အရေးကြီးတာက...”</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာ ရောက်သော် သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဖေ ပြောဖူးတယ်မလား... ဒီကိစ္စကြောင့် အဖေ သေသွားရင်တောင် သိုင်းလောကမှာ သတင်းထွက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့”</p> <p> </p> <p>“အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ... အဖေ ဆိုလိုတာက... ဘယ်သူမှ မသိစေရဘူး ဆိုတဲ့ သဘောကိုး”</p> <p> </p> <p>“အဖေက အစကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပဲ... အဖေ့မှာ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သံမဏိသွေး အာမခံဌာန၊ သမီးနဲ့ ရှောင်မို တို့ဆီ ပြန်ဆက်နွယ်လို့ ရမယ့် သဲလွန်စ တစ်ခုမှ မကျန်ရစ်စေရဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်ကရောက်လာမှန်းမသိ ရောက်လာပြီး... ဘယ်ပျောက်သွားမှန်းမသိ ပျောက်ကွယ်သွားမယ့် ပုံစံမျိုး”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောကသားတွေ သိထားမှာက... သံမဏိသွေး နဂါးလှံ ယန်ရီဇီ ဆိုတာ... အတိတ်က ကတိတွေကို ဖောက်ဖျက်ပြီး သစ္စာဖောက်သွားတဲ့လူ... မင်္ဂလာပွဲကို ဖျက်သိမ်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့လူ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးကျတော့... သူ့သမီးက သွေးသောက်ညီအစ်ကိုရဲ့ သားနဲ့ လက်ထပ်သွားခဲ့တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ အဖေကိုယ်တိုင်ကတော့... သိုင်းလောကထဲမှာ အသေဆိုးနဲ့ သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအခါကျရင်... ဘယ်သူကများ သမီးနဲ့ ရှောင်မိုဆီ ပြန်ဆက်စပ်တွေးနိုင်တော့မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့... သမီးနဲ့ ရှောင်မိုက ဘာမှ မသိထားဘူးလေ... နောင်တစ်ချိန် တစ်ယောက်ယောက်က လာစုံစမ်းရင်တောင်... သူတို့ ဘာမှ ရသွားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် သမီးဖြစ်သူ၏ စကားများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေရင်း ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက သူ့ရဲ့ မူလ အစီအစဉ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို မပြောပြရုံနှင့် ဒီကိစ္စထဲ မပါဝင်လာအောင် တားဆီး၍ ရမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အတိတ်က ဆုထျန်းယန် လုပ်ခဲ့သည်နှင့် ယခု ယန်ရီဇီ လုပ်နေသည်များက ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>သံသယဖြစ်စရာ သဲလွန်စ တချို့ ရှိနေနိုင်သော်လည်း... ထိုလူများသည် တိတ်တဆိတ်သာ လာစုံစမ်းကြလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကိစ္စ မအောင်မြင်သေးသရွေ့... မုန်တိုင်းထန်အောင် လုပ်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ဘက်က ဘာမှ မသိထားဘူး ဆိုလျှင်... သဘာဝကျကျ ဘာသဲလွန်စမှ ပေးမိမည် မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါက သူတို့၏ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကို အာမခံချက် ပေးနိုင်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီနှစ်များအတွင်း သူသည် အာမခံဌာနကို ချဲ့ထွင်ပြီး... ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်အတွက် ခိုင်မာသော အုတ်မြစ်ချပေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>အချိန်တန်လျှင် သူသည် သေချင်ယောင်ဆောင်မည်... နာမည်ပြောင်းမည်... ရုပ်ရည်ကိုပင် ပြောင်းပစ်မည်... ယန်ရီဇီ ဆိုသော အထောက်အထားကို လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်ပစ်မည်... လိုအပ်လျှင် ကိုယ့်မျက်နှာကိုပင် ဖျက်ဆီးပစ်မည်။</p> <p> </p> <p>ဒါတွေအားလုံးက... သံမဏိသွေး အာမခံဌာန၊ ဇီယန် အာမခံဌာန၊ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင် တို့နှင့် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်၍ပင်။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ သူ အောင်မြင်ခဲ့လျှင်... ဂုဏ်ပြုစရာ ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>ဆုထျန်းယန် အတွက် လက်စားချေရန်... အသက်ကို အသက်ချင်း လဲရမည် ဆိုလျှင်ပင် သူ တုံ့ဆိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>တကယ်လို့ မအောင်မြင်ခဲ့လျှင်တောင်... ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်က ဘာမှ မသိဘဲနှင့် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေသွားနိုင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီလောက် ကြီးမားသော အငြိုးအတေးကြီးဖြင့် ပူလောင်နေစရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူ ချန်ထားခဲ့သော အုတ်မြစ်များနှင့်... လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အကာအကွယ်ကြောင့်... မြို့လေးမြို့၊ မြစ်သုံးစင်း၊ ပင်လယ်အော်နှစ်ခု ဒေသ၌ သူတို့ကို ဘယ်သူမှ ထိရဲမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါကျမှ သူ စိတ်အေးလက်အေး ထွက်ခွာသွားနိုင်မည်... အရာရာကို လွှတ်ချပြီး ကံတရားအတိုင်း စွန့်စားနိုင်မည် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာလို့ ဒီလောက် ပင်ပန်းခံနေရတာလဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်အဖေတောင်မှ... ဦးလေးယန် ကို ဒီကိစ္စအတွက် ဒီလောက်ထိ စိတ်ပင်ပန်းစေချင်မှာ မဟုတ်ဘူး... သူ့အတွက်နဲ့ အသက်စွန့်ဖို့ ဆိုတာ ပိုတောင် မလိုလားပါဘူးဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save