Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">ပင့်ကူမျှင်နှင့် မြင်းခွာရာ (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <h2 style="text-align: center;"> </h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“ငါ သိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူသာ အဲဒီလို တွေးခဲ့မယ်ဆိုရင်... ငါ အခုချိန်ထိ အသက်ရှင်နေမှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒီလို မတွေးခဲ့လို့ပဲ... ပိုပြီး ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းနေတာကွ”</p> <p> </p> <p>သူ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေနဲ့ ငါ... လက်ဝါးချင်းရိုက်ပြီး သစ္စာဆိုခဲ့ကြတယ်... ခေါင်းချင်းထိပြီး သွေးသောက်ညီအစ်ကို တော်ခဲ့ကြတာ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက ကတိသစ္စာက ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>“‘မိုးမြေသိကြား သက်သေပြုပါစေ... အတူမမွေးဖွားပေမယ့် အတူသေပါရစေ’ လို့ ဆိုခဲ့ကြတာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“အခု ဘာဖြစ်သွားလဲ”</p> <p> </p> <p>“ရလဒ်က ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>“သူက တစ်ယောက်တည်း ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သေသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဘဝမှာ သစ္စာမရှိတဲ့သူ၊ ကတိမတည်တဲ့သူ၊ ကောက်ကျစ်တဲ့သူတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“သူ အခုလို လုပ်သွားတာက... ငါ့ကိုပါ အဲဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်လာအောင် တွန်းပို့နေတာ မဟုတ်ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့... သူက ဘယ်သူ့ကို လှည့်စားနိုင်မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“သူ့ဘေးနားက လူတွေကို ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရမယ် ထင်နေတာလား”</p> <p> </p> <p>“သူ့ဘာသာသူ သေလမ်းကို ရွေးချယ်သွားပြီး... မင်းအမေကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး ကျန်ရစ်စေခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“လင်းဟုန်ရှ  ဆိုရင်... မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ ကွာဝေးတဲ့ နေရာကနေ ပြေးလာပြီး... ဇီယန် အာမခံဌာန ထဲ ဝင်ပြီး သူ့အလောင်းကို ခိုးထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သေးတယ်... ငါ တားထားလို့သာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“လန်ယွဲ့နန်းတော် က မိန်းကလေးတောင်မှ ဒီကိစ္စကြောင့် တောင်ပိုင်းကို ဆင်းလာခဲ့သေးတယ်... သွမ့်ဆုန်သာ အချိန်မီ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ရင်... မင်းတို့ရဲ့ သေးနုပ်တဲ့ အာမခံဌာနလေးက ပြာကျသွားလောက်ပြီ…”</p> <p> </p> <p>“အခွံထဲက ခေါင်းမထွက်ရဲတဲ့ လိပ်လိုကောင် လီစစ်ယွင် တောင်မှ... သူ သေပြီ ဆိုတဲ့ သတင်း ကြားတာနဲ့ ရောက်လာခဲ့သေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီလူတွေ အားလုံးက... သူ ကာကွယ်ချင်ပါတယ် ဆိုတဲ့ လူတွေချည်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့အားလုံး အသက်ရှင်နေကြပေမယ့်... သေတာထက် ပိုဆိုးတဲ့ ငရဲကို ခံစားနေကြရတာ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့ကစပြီး... လင်းဟုန်ရှ က အမှန်တရားကို ရှာဖွေဖို့ သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာနေခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် ကတော့ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့တယ်... အခု မင်း ပြောမှ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အဆုံးစီရင်သွားတယ် ဆိုတာ သိရတော့တယ်... အေးလေ... သေတာ ကောင်းပါတယ်... သူက အသေသင့်ဆုံး လူပဲ”</p> <p> </p> <p>“ငါက မင်းကို ဒီကိစ္စတွေထဲ မပါဝင်စေချင်လို့ နည်းမျိုးစုံနဲ့ တားဆီးခဲ့ရတာ... သူကတော့ မင်းကို ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း  သင်ပေးပြီး ဒုက္ခတွင်းထဲ ဆွဲခေါ်သွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေက ဒီကိစ္စကြောင့် သေသွားရတာလေ... ဘာကိစ္စ သူက မင်းကိုပါ ဒုက္ခပေးချင်ရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း ကောင်... သူ့မှာ ဘာအခွင့်အရေး ရှိလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ ဒေါသများမှာ ငယ်ထိပ်သို့ ဆောင့်တက်လာပြီး လက်များပင် တုန်ရီနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဆုမိုကို မော့ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... ဒီလောကကြီးမှာ သေရတာက အလွယ်ဆုံးပဲ”</p> <p> </p> <p>“အသက်ရှင်ရတာကမှ... ပိုပြီး ခံစားရခက်တာကွ”</p> <p> </p> <p>“...လီစစ်ယွင် က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့က သူ ကျွန်တော့်ကို ပြောတယ်... သိုင်းလောကမှာ ဘယ်သူမဆို သေလို့ရပေမယ့်... ကျွန်တော်ကတော့ လုံးဝ သေလို့မဖြစ်ဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့စကားကို ကျွန်တော် နားမလည်ခဲ့ဘူး... အခုတော့ သဘောပေါက်သွားပါပြီ”</p> <p> </p> <p>“သူ့အသက်ကို မင်းအဖေက ကယ်တင်ပေးခဲ့တာလေ... (၈) ဘဝလောက် ပြန်ဆပ်ရင်တောင် ကျေမှာ မဟုတ်ဘူး... သူ ဒီစကား ပြောတယ်ဆိုတာ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ကောင် မဟုတ်ဘူး ဆိုတဲ့ သဘောပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ ဒေါသများ မပြေသေးသည့်ဟန် ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့အစီအစဉ်တွေကို ဦးလေးယန် သိလား”</p> <p> </p> <p>“သိတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်မို့လို့... သူက ကျွန်တော့်ကို စကားတစ်လုံးမှ မဟဘဲ သူ့အသက်သူ အဆုံးစီရင်သွားခဲ့တာ နေမှာပါ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ယန်ရီဇီကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန်... ဒီကိစ္စကို... ကျွန်တော်တို့ ရေရှည် အစီအစဉ် ဆွဲကြမလား”</p> <p> </p> <p>“သိုင်းလောက ဆိုတာက ရှုပ်ထွေးပွေလီလှတယ်... မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာတင် အပြောင်းအလဲတွေ ဖြစ်တတ်တယ်... ခန့်မှန်းရ ခက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးက ဒီတစ်ခါ သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး မန်ဒရင်းဘဲစာရင်းကို ငါးစာအဖြစ် သုံးခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ် ချေမှုန်းဖို့ ရည်ရွယ်ခဲ့တာမလား”</p> <p> </p> <p>“အဆက်အသွယ် အားလုံးကို ဖြတ်တောက်ချင်ခဲ့ပေမယ့်... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် က ခန့်မှန်းရ ခက်လွန်းတယ် ဆိုတာ ထည့်မတွက်မိလိုက်လို့... ဦးလေးရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေ သဲထဲရေသွန် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရတာ မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဒါကို ကြည့်ရင်... နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူဟာ သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာ သိသာနေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး တစ်ယောက်တည်းနဲ့တော့... အောင်မြင်ဖို့ တော်တော် ခက်ခဲလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... မင်းက အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သုံးသပ်နိုင်တာပဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လူက ကြံစည်ပေမယ့် မိုးနတ်မင်းကသာ စီရင်တယ် ဆိုတာ ဒါမျိုးပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီအလှည့်အပြောင်းက ငါ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အရာပဲ”</p> <p> </p> <p>“တိမ်ဖမ်းသမား ရွှီရော့ရှန် ငါ့ဆီ ရောက်လာကတည်းက... သူ့မှာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိနေတယ် ဆိုတာ ငါ ရိပ်မိပြီးသား”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို မောင်းမထုတ်ဘဲ နွေးနွေးထွေးထွေး ကြိုဆိုလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းက ငါ့အခြေအနေကို စုံစမ်းဖို့ ဒီလူကို လွှတ်လိုက်တာလေ... ငါသာ မလိုချင်ရင် အချိန်မရွေး မောင်းထုတ်ပစ်လို့ ရသားပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါက သူ့ကို တခြား အစီအစဉ် တစ်ခုအတွက် အသုံးချလိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းကို ပြန်ချဖို့အတွက်... ဒီလူကို အပြည့်အဝ အသုံးချလိုက်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ရွှီရော့ရှန် ကို... ငါ့လက်နဲ့ ကိုယ်တိုင် သတ်ခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“သူ့သေဆုံးမှုကို အကြောင်းပြပြီး... ငါ ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် မှာ သဘာဝကျကျ ဆက်နေလို့ ရသွားတယ်... အဲဒီကနေတဆင့် သတင်းတွေ ပေါက်ကြားနေပေမယ့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မသိတဲ့ လျိုယွင်ပညာရှင် ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ (၃) ယောက်ကို တစ်နေရာတည်း စုစည်းမိသွားအောင် လုပ်ပြီး... လျှို့ဝှက်သိုလှောင်ရုံ  ကို ဖွင့်စေခဲ့တာ”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့မှ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ကို ဖမ်းဖို့ ထောင်ချောက်ဆင်လိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>“ငါ မထင်ထားတာက... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ သိုင်းပညာက ဒီလောက်ထိ မြင့်မားနေလိမ့်မယ် လို့ပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ငါ နည်းနည်း လောသွားမိတယ်”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက အရမ်း လျှို့ဝှက်လွန်းတယ်... အခုလို အခွင့်အရေးမျိုးက နှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ခါ ရဖို့ ခဲယဉ်းတယ်... ငါ လက်လွတ်မခံချင်ခဲ့ဘူး... မဟုတ်ရင်... ငါသာ သူ့အကြောင်း နည်းနည်း ပိုသိခဲ့ရင်... သူ့သိုင်းပညာ ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း ဖမ်းလို့ မိနိုင်လောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း ယန်ရီဇီ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ထားလိုက်ပါတော့... ရေရှည်ကြည့်မယ် ဆိုမှတော့ ပြီးခဲ့တာတွေ ပြန်ပြောနေလို့ မထူးတော့ပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခြေအနေက ဒီအထိ ရောက်လာမှတော့... ငါ မင်းကို မေးစရာ တစ်ခု ရှိတယ်... မင်းအဖေ လုပ်ခဲ့သမျှ ကိစ္စတွေကို အခု အကုန်သိသွားပြီ ဆိုတော့... ဒီကိစ္စကြီး တစ်ခုလုံးအပေါ် မင်း ဘယ်လို မြင်သလဲ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ပထမဆုံး တစ်ချက်က... အဲဒီတုန်းက ထုန်းယွင်က အဖေ့ကို ဘာတွေ ပြောခဲ့သလဲ ဆိုတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါက အဖေ့ရဲ့ စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားစေတဲ့ အဓိက သော့ချက်ပဲ ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန် သိထားတာတွေက အမှန်တရား အပြည့်အစုံ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယ အချက်ကတော့... အဖေ ဇီယန်ဂိုဏ်း  ကို သွားခဲ့ပြီး ပြန်လာတော့ သူ့စရိုက် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတယ် ဆိုတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အခု ပြန်ကြည့်ရင်... အဲဒါက လုပ်ကြံဖန်တီးထားတာ ဖြစ်ဖို့ များတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဇီယန်ဂိုဏ်း အတွင်းထဲမှာ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၊ ယန်ရီဇီက ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း ဒီကိစ္စကို သွမ့်ဆုန်ကို မေးဖူးတယ်... သူလည်း သိပ်မသိပါဘူးတဲ့”</p> <p> </p> <p>“သူ သိတာက... အဲဒီ ခရီးစဉ်မှာ မင်းအဖေက ဂိုဏ်းချုပ်ကို သွားတွေ့ခဲ့တယ် ဆိုတာလောက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“လမ်းခရီးမှာ သွမ့်ဆုန် နဲ့ လန်ယွဲ့နန်းတော်က လူနဲ့ တွေ့ခဲ့ကြတယ်...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကနေတဆင့်... ယူချွမ်ဂိုဏ်း ၊ ထာဝရည တောင်ကြား နဲ့ ကျိလေ ကောင်းကင်နန်းတော် ဆိုတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကြီး (၃) ခု ပေါင်းပြီး... ထျန်းချူမြို့ ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လုပ်နေတယ် ဆိုတာ သိခဲ့ရတယ် ဆိုပဲ”</p> <p> </p> <p> </p>


Save