Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">သဲလွန်စများနှင့် ခြေရာများ အပိုင်း (၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ဂိုဏ်းကြီး (၇) ဂိုဏ်းက လက်တွဲပြီး ထျန်းချူမြို့ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြတယ်”</p> <p> </p> <p>“သွမ့်ဆုန် နဲ့ လန်ယွဲ့နန်းတော်  က လူတွေက မိစ္ဆာလမ်းစဉ် လျှောက်သူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေကြတယ်... အဲဒီအချိန်မှာ လူယုတ်မာတွေက အခွင့်ကောင်းယူပြီး တုန်းချန် ကို ဝင်ရောက်ကျူးကျော်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာကိုး”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမို ထိတ်လန့် သွားမိလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>နားထောင်လေလေ... ရင်းနှီးလေလေ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သူသည် အလိုအလျောက်ပင် ယန်ရှောင်ယွင် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... သူမကလည်း သူ့ကို ပြန်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် လူတစ်ယောက်၏ ပုံရိပ်သည် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် တပြိုင်နက် ပေါ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ချူချိုယွီ ...</p> <p> </p> <p>ထိုနေ့က လှေလက်ရန်းဘေးတွင် မြစ်ကြောင်းတလျှောက် ခရီးသွားရင်း... ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် မထင်မှတ်ဘဲ အရည်ရွှမ်းသော အချစ်ဇာတ်လမ်း တစ်ပုဒ်ကို အတင်းပြောဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည်။</p> <p> </p> <p>လန်ယွဲ့နန်းတော်မှ ထူးချွန် ထက်မြက်သော အလှမယ် တစ်ဦးသည် သိုင်းလောက သူရဲကောင်း တစ်ဦးကို ချစ်ကြိုက်မိခဲ့လေ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုသူရဲကောင်းကြီးတွင် အိမ်၌ ဇနီးမယား ရှိနေပြီး ဖြစ်သဖြင့်... အလှမယ်၏ မေတ္တာကို ပြန်လည် မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဒါ... ဒါက...</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်တုန်းကတော့ သာမန် အတင်းအဖျင်း တစ်ခုဟုသာ ဆုမို ထင်ခဲ့မိသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဒါပေမဲ့... တကယ်တမ်းကျတော့ အဲဒါက သူ့ယောက္ခမလောင်း ဖြစ်နေတာလား။</p> <p> </p> <p>တစ်ခဏတာမျှ ဆုမို ခေါင်းရှုပ်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကိုယ့်လူတွေရဲ့ ဒရာမာဇာတ်လမ်းထဲ ရောက်သွားရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက တကယ့်ကို ရယ်ရခက် ငိုရခက် အခြေအနေပင်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ပြောသော သွမ့်ဆုန် ဆိုသူမှာ ဟောက်ရန် ကျောင်းတော် တွင် ရှိနေသော ဇီယန်ဂိုဏ်း မှ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လောက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဇာတ်လမ်းထဲက အဓိက ဇာတ်ကောင် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး... လန်ယွဲ့နန်းတော်မှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို တစ်သက်လုံး တိတ်တခိုး ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုကို ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရစဉ်က သူ့မျက်နှာထား ထူးဆန်းနေခဲ့တာ မဆန်းတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ထိုအတွေးများကို ခေတ္တမျှ ဘေးဖယ်ထားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ ကျန်ရှိနေသော ဇာတ်လမ်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီးနောက်... ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... ဦးလေးယန်... ဇီယန်ဂိုဏ်းမှာ တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲ ဆိုတာ ခင်ဗျားလည်း မသိဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သိသိ၊ မသိသိ... အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါ့အပြင် ဒီအဆင့်ထိ ရောက်နေမှတော့ ဇီယန်ဂိုဏ်းကိုပါ ဆွဲထည့်သင့်ပါ့မလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ် ကိစ္စနှစ်ခု ရှိသေးတယ်”</p> <p> </p> <p>“ပထမတစ်ချက်က... လီစစ်ယွင်  မျိုးနွယ်စုထဲက နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ သစ္စာဖောက် ဘယ်ရောက်သွားလဲ ဆိုတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလူ...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ တည်နေရာက ပဟေဠိ တစ်ခုလိုပါပဲ... မင်းအဖေ မသေခင် နောက်ဆုံးအချိန်ထိ အဲဒီလူကို ရှာဖွေနေတုန်းပဲ”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးတဲ့နောက်... ငါလည်း ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် တစ်မျိုး၊ တိတ်တဆိတ် တစ်မျိုး စုံစမ်းခဲ့တာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့်လည်း ရွှီရော့ရှန်  လှုပ်ရှားလာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ငါက ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း  နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း  ကို ဘယ်တော့မှ ထုတ်မသုံးခဲ့ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် နောက်ကွယ်က လူတွေက ငါ့ကို သံသယ ဝင်ရင်တောင်... အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေနဲ့ ငါ့ကို ချိတ်ဆက်လို့ မရနိုင်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ကံဆိုးတာက... ဒီလောက် နှစ်တွေ ကြာသွားတာတောင်... အဲဒီ သစ္စာဖောက်ရဲ့ သဲလွန်စကို ငါ ရှာမတွေ့သေးဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒီလို ကြည့်မယ်ဆိုရင်... ဒီလူရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းက မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး နက်ရှိုင်းနေတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အခု ကျွန်တော် တွေးမိတာက... ဒီလူက တကယ်ပဲ ချုပ်နှောင်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်ပြီး သိုင်းလောကထဲ လှည့်လည်သွားလာချင်ရုံ သက်သက်ပဲလား”</p> <p> </p> <p>“ဟင်...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ အံ့အားသင့်သွားပြီး ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည့်ဟန် ပေါ်လာ၏။</p> <p> </p> <p>“ရှောင်မို... မင်း ပြောတာ ဟုတ်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါနဲ့ မင်းအဖေ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့တဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုပဲ”</p> <p> </p> <p>“အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရင်... ယိရွှမ် နတ်ဘုရားသိုင်း နဲ့ ကျင်းဟုန် ဖေးရွှယ် လက်ဝါးသိုင်း ကို သုံးလိုက်တာနဲ့... လီစစ်ယွင် တို့ မျိုးနွယ်စုက ဖဲချပ်တွေ လှန်ပြလိုက်သလို ဖြစ်သွားမှာ”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူမဆို ဒါကို သုံးလိုက်ရင်... သေချာပေါက် စောင့်ကြည့်ခံရတော့မှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူက သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကြီးချင်လို့ သူ့မျိုးနွယ်စုကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ ဆိုရင်... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို သေချာပေါက် ခံရမှာ”</p> <p> </p> <p>“သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ သူက ဒါကို မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး ဆိုရင်... သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူက ဒါကို ကြိုသိနေရက်နဲ့... ဘာလို့ ပြင်ပလူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကိုယ့်မျိုးနွယ်စုကို ပြန်သတ်ခိုင်းရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်... သူတို့... ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက် အစစ်အမှန်က... ချုပ်နှောင်မှုတွေကနေ လွတ်မြောက်ပြီး သိုင်းလောကထဲမှာ နာမည်ကြီးချင်တာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူးပေါ့”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့ရဲ့ ပစ်မှတ် အစစ်အမှန်က... တာ့ရွှမ် လက်နက်တိုက်ပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... ဘာကိစ္စ ကိုယ့်မျိုးနွယ်စုကို မျိုးဖြုတ်သတ်ဖြတ်တဲ့အထိ လုပ်ရမှာလဲ... မျိုးနွယ်စု အတွင်းထဲမှာပဲ ထူးချွန်အောင် လုပ်လို့ ရသားပဲ... သူ့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းသာ ရှိရင်... အဲဒီ ပစ္စည်းတွေနဲ့ နီးစပ်ခွင့်ရဖို့ မခက်ခဲပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်နိုင်ချေတွေ အများကြီး ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ရှင်းပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူက ယုတ်မာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေပြီး... အဲဒါကို ရိပ်မိစေမယ့် လက္ခဏာတချို့ ပြမိခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်... အပြစ်ပေးခံရလောက်တဲ့အထိ မဟုတ်ပေမယ့်... အာဏာရှိတဲ့ အသိုင်းအဝိုင်းကနေ ဖယ်ကြဉ်ခံထားရပြီး... စောင့်ရှောက်ထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်တော့မှ ထိခွင့်မရတော့မယ့် အခြေအနေမျိုးပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင်... သူသာ အဲဒီပစ္စည်းတွေနဲ့ နီးကပ်ခွင့်ရပြီး ခိုးယူနိုင်ခဲ့ရင်တောင်...”</p> <p> </p> <p>“သူ့မျိုးနွယ်စု မပျက်သုဉ်းသရွေ့... သူ့ကို မရမက လိုက်လံ ဖမ်းဆီးကြမှာပဲ”</p> <p> </p> <p>“လီစစ်ယွင် တို့ မျိုးနွယ်စုက လျှို့ဝှက်တယ်... သစ္စာဖောက် တစ်ယောက်ကို ဘယ်တော့မှ အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒီသတင်းသာ သူတို့ ရန်သူတွေဆီ ရောက်သွားရင်... သူက အင်အားစု နှစ်ခုရဲ့ လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံရပြီး... တစ်သက်လုံး ထွက်ပြေးနေရတော့မှာ... အဲဒီကျရင် ဘယ်လိုလုပ် ကြီးကျယ်တဲ့ အစီအစဉ်တွေ ဆွဲနိုင်တော့မှာလဲ”</p> <p> </p> <p>“နှစ်ဖက်စလုံးကို မျက်နှာလုပ်ပြီး ကျရှုံးမယ့်အစား... တစ်ဖက်တည်းကိုပဲ အာရုံစိုက်တာ ပိုကောင်းတယ်လေ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီညက ယွီမိသားစု  တိုက်ဆိုင်စွာ ရောက်လာတာကလည်း... သူ့ကို ထွက်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... အဲဒါက တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ပဲလား”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ မျက်နှာထား တည်ကြည်လေးနက် သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါသာ အမှန်ဆိုရင်... ဒီလူက နှစ်တွေအကြာကြီး တိတ်တဆိတ် လှုပ်ရှားနေတာ ဖြစ်လောက်တယ်... ပြီးတော့ သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းနဲ့ နောက်ကွယ်က လူတွေအကြောင်းကို ငါတို့ထက် ပိုသိနေမှာ သေချာတယ်”</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဒီလူကို ရှာတွေ့ရင်... ကြီးမားတဲ့ ထိုးဖောက်မှု တစ်ခု ရလာနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်လို့ ဒီလူကို ရှာတွေ့ရင်... လောလောဆယ် ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ငြိမ်နေကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီလူက အများကြီး အသုံးဝင်လာနိုင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါရဲ့...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေါင်းကို အနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းအကြံအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ခုနက မင်း ပြောတော့ ကိစ္စ နှစ်ခု ရှိတယ်ဆို... အခု တစ်ခုပဲ ပြောရသေးတယ်... နောက်တစ်ခုက ဘာလဲ”</p> <p> </p> <p>“...အဘိုး မဆုံးပါးခင်မှာ အဖေ့ကို ပစ္စည်းတစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့တယ်ဆို”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ ပစ္စည်းက ဘာလဲ ဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်လို့ပါ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက စောစောက ဒီအကြောင်းကို အသေးစိတ် မပြောခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>နောက်ပိုင်းကျမှ ဆုထျန်းယန်က ဒီပစ္စည်းကို ဇီယန်ဂိုဏ်းဆီ အပ်ပေးခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ဒီကိစ္စက ဒီလောက်နှင့် ပြီးသွားသလိုပါပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ ယန်ရီဇီက ဒီအကြောင်း ပြောတုန်းက ‘အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိ နားလည်လာပြီ’ ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>တကယ်တော့ သူ ဘာကို နားလည်လိုက်တာလဲ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဥ်၊ ယန်ရီဇီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါ တံဆိပ်တုံး တစ်ခုပါ...”</p> <p> </p> <p>“အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ... မင်းအဘိုး တိုက်ပွဲဖြစ်တုန်းက တစ်ယောက်ယောက်ဆီကနေ ဆွဲဖြတ်ယူလာခဲ့တဲ့ ပစ္စည်း ဖြစ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လို တံဆိပ်တုံးမျိုးလဲ... မှတ်မိသေးလား”</p> <p> </p> <p>“မြွေခေါင်းပုံ ဓားပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save