Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်ဘုံ၏ အသွင်ပြောင်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“မြွေခေါင်းပုံ ဓား ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေတ္တမျှ ငိုင် သွားပြီး အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ဘေးနားရှိ သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ဓားပုံသဏ္ဍာန် တစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ဓားလက်ကိုင် ရိုးတံမှာ သာမန် ပုံစံမျိုး မဟုတ်ချေ။</p> <p> </p> <p>ယင်းအစား ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မြွေခေါင်းတစ်လုံး ရစ်ပတ်ထားသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ပန်းချီပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူ မဟုတ်သော်လည်း... သူ၏ ရေးဆွဲမှုတွင် စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p> </p> <p>ထို့ကြောင့် မြွေခေါင်းပုံစံမှာ အလွန် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့်ဟန် ပေါက်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထိုပုံကို ကြည့်လိုက်ကြပြီး... လုံးဝ ရင်းနှီးခြင်း မရှိသော အရာတစ်ခု ဖြစ်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အလိုအလျောက်ပင် ယန်ရီဇီကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း ဒီအကြောင်း သိပ်မသိပါဘူး... မင်းအဘိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စကို မင်းအဖေက လျစ်လျူရှုထားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စရဲ့ အစအဆုံးကို ငါတို့ သေချာ မသိခဲ့ရဘူး”</p> <p> </p> <p>“သူတို့ရဲ့ အာမခံတာဝန်က ပုံမှန်ပါပဲ... လမ်းခရီးမှာ အခက်အခဲ တချို့ ကြုံခဲ့ရပေမယ့်... အချိန်မီ ပို့ဆောင်နိုင်ခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အပ်နှံသူရော လက်ခံသူရော နှစ်ဖက်စလုံးကို စုံစမ်းကြည့်တော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူး”</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက... သူတို့ လမ်းမှာ တွေ့ကြုံခဲ့ရတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီတုန်းက မင်းအဖေနဲ့ ငါက တခြားကိစ္စတွေနဲ့ ရှုပ်နေတော့... ဒီကိစ္စကို သေချာ မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး... ဇီယန်ဂိုဏ်း  ကို သွားမေးကြည့်တော့လည်း... သူတို့လည်း ဒီတံဆိပ်တုံးအကြောင်း သေချာ မသိကြဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဆက်ပြီး စုံစမ်းပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ စုံစမ်းမှုက နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“မင်းအဖေ ဒုတိယအကြိမ် ဇီယန်ဂိုဏ်းကို သွားခဲ့တာက... ဒီကိစ္စကြောင့် ဖြစ်လောက်တယ်”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဆုမို၏ စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းအရာ တချို့ကို စတင် ဆက်စပ်မိလာ၏။</p> <p> </p> <p>အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေက အရမ်း ဝေးကွာလွန်းနေပြီ... ယန်ရီဇီ သိထားတာတွေကလည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းလောက်ပဲ ရှိတယ်။ ထင်ကြေးတွေ ရှိနေပေမယ့်... လက်ရှိ အခြေအနေအတွက် သိပ်ပြီး အထောက်အကူ မဖြစ်လှဘူး။</p> <p> </p> <p>အသုံးအဝင်ဆုံး သဲလွန်စကတော့... ဒီတံဆိပ်တုံး ဖြစ်လောက်တယ်။</p> <p> </p> <p>“အတိုချုပ် ပြောရရင်... အတိတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက ဒီလောက်ပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက ဆက်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အခု ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ကို ဖမ်းမိထားပြီဆိုတော့... သူ့ဆီက သတင်းအချက်အလက် တချို့ ရအောင် ယူရမယ်... ဒါပေမဲ့ သူ့ဆီက စကားထွက်အောင် လုပ်ဖို့က မလွယ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင်...ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ကို စမ်းသုံးကြည့်မလား”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ရုတ်တရက် အကြံပြုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ အံ့အားသင့်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီနေ့က လူသားဂိုဏ်းချုပ် ပြောသွားတဲ့ ဟာလား... ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ်က ဒါကို လိုချင်နေတာ ကြာပြီတဲ့... ဆရာတော် ဟုန်ယွင် အကြောင်း ကောလာဟလ တချို့လည်း ငါ ကြားဖူးပါတယ်... ဘယ်လိုလဲ ရှောင်မို... မင်းလည်း ဒါကို ကျွမ်းကျင်သလား”</p> <p> </p> <p>“ကျွမ်းကျင်ရုံတင် မကပါဘူး”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာတော် ဟုန်ယွင် က သူနဲ့ စိတ်တူကိုယ်တူ ဖြစ်လို့ ဆိုပြီး...ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း တစ်အုပ်လုံး သင်ပေးလိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>“ဘာ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ အံ့သြသွားပြီး ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“သြော်... ဒါပေမဲ့ ရှောင်မို... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်နော်... ဘုန်းကြီးတော့ သွားမဝတ်နဲ့ဦး... ဆုမိသားစု မျိုးဆက်က ရှားပါးတယ်... လယ်ဧက တစ်ထောင်မှာ ပျိုးပင် တစ်ပင်တည်း ရှိတာ”</p> <p> </p> <p>“မင်း လက်ထပ်ပြီးရင်... ကလေးတွေ မွေးပြီး မျိုးဆက်ပြန့်ပွားအောင် လုပ်ရမယ်... မျိုးဆက်ပြတ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေတ္တမျှ စကားဆွံ့အသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန်... ခင်ဗျား ဒီလိုပြောတာက... တစ်မျိုးကြီးပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဘာ တစ်မျိုးကြီးလဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ နှာမှုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်း ငယ်ငယ်တုန်းက ငါနဲ့ ပိုရင်းနှီးခဲ့တာလေ... မင်း အသုံးမကျတုန်းကတောင် ငါက သားရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံခဲ့တာ... အခု သိုင်းပညာတွေ တတ်လာပြီး အတောင်အလက် စုံလာတော့ ငါ့စကား နားမထောင်ချင်တော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ရဲပါဘူးဗျာ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းကို အမြန် ခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ရဲတာ ကောင်းတယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ကျေနပ်အားရမှုများကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>“ရုတ်တရက် အသိဉာဏ် ပွင့်လင်းလာပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားလာသလိုပဲ... နောက်ဆုံးတော့ မင်း အသိတရား ရလာပြီ... လမ်းပျောက်နေတဲ့ သားမိုက် ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့... မြေကြီးအောက်က မင်းအဖေတောင် ကျေနပ်နှစ်သိမ့်စွာ အနားယူနိုင်လောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“ကဲ... ပြောလို့လည်း တော်တော် စုံပြီ... အခုဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ကို အသုံးချပြီး မင်း ဘယ်လောက် စွမ်းသလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ပြောပြီးသည်နှင့် သူ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်ပြီး ဂူဘက်သို့ လျှောက်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့သည် လက်ချင်းချိတ်လျက် သူ့နောက်မှ လိုက်ပါသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ... သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပါ၏။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>စကားပြောဆိုမှုများ ကြာမြင့်ခဲ့သဖြင့် ဂူအတွင်းရှိ လူများသည် ချက်ပြုတ်စားသောက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>လူ ၃ ယောက်၊ ၅ ယောက် တစ်စုဖွဲ့ကာ စားသောက်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော် ထိုအထဲတွင် လူအုပ်စု တစ်စုက သိသိသာသာ စုဝေးနေကြပြီး... အံ့သြတကြီး အာမေဍိတ်သံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“မြို့စားမင်း... ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကိုတွေရဲ့ တစ်နေ့တာ ရိက္ခာတွေ ကုန်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ... ဒီ သူရဲကောင်းကြီးက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... စားနိုင်လိုက်တာ လွန်ရော”</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ ရိုးသားပြီး သန်မာမယ့်ပုံ ပေါက်ပေမယ့်... စားတာကျတော့... အဲလေ... ထမင်းစားတာကျတော့ တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>ဆူညံသံများကြားမှ သူတို့သုံးဦး လျှောက်သွားလိုက်ရာ... ကျန်းရှောင်ရှောင် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ခြောက်သွေ့နေသော အစားအစာများကို ပေါ့ပါးစွာ ကောက်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>ပါးစပ်ကို ဟပြဲ ဖွင့်ထားပြီး... ဖက်ထုပ်များ၊ ပေါက်စီများနှင့် မုန့်လုံးများကို ကိုက်ဝါးနေ၏။ ပါးစပ်ထဲ ဝင်သွားသမျှ အရာအားလုံးသည် ခဏအတွင်းမှာပင် ကြေမွသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သံဒယ်အိုးကို အပူမမှုဘဲ မ,တင်လိုက်ပြီး... ဝေလငါး ရေမျိုသကဲ့သို့ မော့သောက်လိုက်ရာ... ခဏအတွင်း အိုးပြောင်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>သူမက အိုးကို ပေါ့ပါးစွာ ပြန်ချလိုက်ပြီး အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နောက်တစ်အိုး ထပ်ယူခဲ့”</p> <p> </p> <p>လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့မှ လူငယ်များသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် နောက်ထပ် အိုးတစ်လုံးနှင့် အစားအစာများကို အမြန် သယ်လာပေးကြသည်။</p> <p> </p> <p>ရိက္ခာကုန်သွားပြီဟု ညည်းညူနေကြသော်လည်း... ကျန်းရှောင်ရှောင် ဘယ်လောက်ထိ စားနိုင်မလဲ ဆိုတာကို သူတို့ တကယ် သိချင်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လျိုမို၊ ဖုဟန်ယွမ်၊ ဖုန်းပိုင်ချွမ်းနှင့် အခြားသူများသည် ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်ကြည့်နေကြပြီး... မျက်လုံးပြူး မျက်ဆန်ပြူး ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်၏ သိုင်းပညာ ထူးချွန်ကြောင်း သူတို့ သိကြသော်လည်း... ဒီလို ထူးခြားသော ပါရမီ ရှိလိမ့်မည် ဟုတော့ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။</p> <p> </p> <p>ယွီလင်းရှင်း ပင်လျှင် ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားကို ကိုင်စွဲထားသော ကျောက်စိမ်းချီလင် ဓားသမားကတော့... လောကအကြောင်း မသိနားမလည်သူများကို အထင်သေးစွာဖြင့် မျက်လုံးလှန်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ့ခြေထောက်များကမူ မသိမသာ ဘေးဘက်သို့ ရွေ့သွားသည်။ ကျန်းရှောင်ရှောင် အစားသောင်းကျန်းနေချိန်တွင် သူ့ကိုပါ ဆွဲဝါးလိုက်မှာ စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။</p> <p> </p> <p>ဆုမိုနှင့် အဖွဲ့သားများ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ... လက်နောက်ပစ်လျက် ဘေးတစ်ဖက်ကို ငေးကြည့်နေသော ဝူတောက်ယို သည် သူတို့ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ပြုံးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခေါင်းဆောင်ဆု... ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား သူရဲကောင်းက တော်တော် ထူးခြားတာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ သူ တိုက်ခိုက်နေတာကို ကြည့်ပြီး... အားလုံးက ကြောက်ရွံ့အံ့သြခဲ့ကြရတယ်... ဒီလောက် ထူးချွန်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ခင်ဗျား ဘယ်ကနေများ ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p>


Save