Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၃၁၀)</h2> <h2 style="text-align:center">ကောင်းကင်ဘုံ၏ အသွင်ပြောင်းခြင်း (အပိုင်း - ၂)</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~“မြို့စားမင်းဝူ... စကားကို သတိထားပြီး ပြောပါ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်က အမြန် ဝင်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... မိန်းကလေး”</p> <p> </p> <p>မြို့စားမင်းဝူ၏ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော မျက်နှာတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>သူ ကြားလိုက်ရသည်မှာ အမှား မဟုတ်ကြောင်း သေချာသွားသောအခါ... ကျန်းရှောင်ရှောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို... အံ့မခန်းပါပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>သူ့ခမျာ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိတော့သည့်ပုံပင်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ပြီး အော်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီး... ပြန်ရောက်လာပြီလား... ထမင်းစားရအောင်လေ”</p> <p> </p> <p>“အေးပါ... မင်းပဲ ဆက်စားပါ”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက လက်ကာပြလိုက်ရာ... ကျန်းရှောင်ရှောင်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ထိုင်ကာ ဆက်လက် စားသောက်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် အငမ်းမရ စားနေတာ... သူ တကယ်ရော အဆင်ပြေရဲ့လား”</p> <p> </p> <p>“ပြေပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမိုက ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သူ့သိုင်းပညာက ထူးခြားတယ်... သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ စားနေကျပါ”</p> <p> </p> <p>“သြော်... ဒါဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပြီ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ငါ့ကို အတိတ်က အဖြစ်အပျက် တစ်ခုကို ပြန်သတိရစေတယ်... ငါနဲ့ မင်းအဖေ ဇီယန်ဂိုဏ်း  မှာ ပညာသင်တုန်းက မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်း တစ်ခုအကြောင်း ဖတ်ဖူးခဲ့တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဘာ မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်းလဲ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဝေလငါး အစာမျိုသိုင်း လို့ ခေါ်တယ်”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီသိုင်းပညာက စားသောက်ခြင်းကို အဓိကထားတယ်... များများစားလေလေ... အတွင်းအား ပိုနက်ရှိုင်းလေလေ ဖြစ်လာတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရရှိလာတဲ့ အတွင်းအားတွေက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ စုပုံနေပြီး... တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပဲ ထုတ်သုံးလို့ ရတယ်”</p> <p> </p> <p>“အဲဒီလိုနဲ့ စုပုံပြီးရင်း.. စုပုံလာတာ... တကယ်လို့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားအဖြစ် မပြောင်းလဲနိုင်ဘူး ဆိုရင်... နောက်ဆုံးတော့ ဝေလငါး ပျက်သုဉ်းခြင်း ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဆုမို၏ မျက်ခုံးများ အလိုအလျောက် တွန့်ချိုးသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေလငါး ပျက်သုဉ်းခြင်း ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဝေလငါးကြီး တစ်ကောင် သေဆုံးသွားရင်... သတ္တဝါပေါင်း မြောက်မြားစွာ အသက်ရှင်သန်ခွင့် ရကြတယ်... ဒါကြောင့် ဒီသိုင်းပညာကို မိစ္ဆာသိုင်းလို့ သတ်မှတ်ကြတာ”</p> <p> </p> <p>“တုန်းဟွမ်  ဒေသ အပြင်ဘက်မှာ... ဒီသိုင်းပညာကို သီးသန့် သင်ကြားပေးတဲ့ မိစ္ဆာဂိုဏ်း တစ်ခု ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတယ်... သူတို့က တပည့်တွေကို နေ့ရောညပါ အငမ်းမရ စားသောက်ခိုင်းကြတယ်... ဝေလငါး ပျက်သုဉ်းခြင်း ဖြစ်ခါနီးအချိန် ရောက်ရင်... အဲဒီ တပည့်တွေကို သံလှောင်အိမ်ထဲ ထည့်ပြီး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပိတ်လှောင်ထားလိုက်ကြတယ်... လှောင်အိမ်အောက်မှာ ယန္တရားတွေ တပ်ဆင်ထားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဝေလငါး ပျက်သုဉ်းခြင်း စတင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ် တုန်ခါလာတာနဲ့... သူတို့ရဲ့ အသားနဲ့ အရိုးတွေ ကြေမွသွားပြီး... ယန္တရား ပွင့်သွားတာနဲ့ သွေးနဲ့ အသားတွေက အောက်ကို လျောကျသွားတယ်”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းသားတွေက အဲဒီ အကြွင်းအကျန်တွေကို စုဆောင်းပြီး... စွမ်းအားတိုးဆေးတွေအဖြစ် ချက်လုပ်ကြတယ်... အဲဒီဆေးတွေက သူတို့ရဲ့ သိုင်းပညာကို လျင်မြန်စွာ တိုးတက်စေတယ်”</p> <p> </p> <p>“ရက်စက်လိုက်တာ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရှောင်ယွင်သည်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားပြီး... ကျန်းရှောင်ရှောင်ကို မသိမသာ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>သူမက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ စားသောက်နေကျမို့ ဘာမှ မထူးခြားဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း... အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်မှ ယန်ရီဇီ ပြောပြတာနှင့် အရမ်း တူနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ ဆုမို တွေးနေတာကတော့ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းသည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်ရဲ့ သွေးကြောတွေထဲမှာ ကြီးမားသည့် အတွင်းအားတွေ သိုလှောင်ထားပြီး... အဲဒါတွေက ခဲနေ၍  သူမကိုယ်တိုင် ထုတ်သုံးဖို့ ခက်ခဲနေသည် ဆိုတာ ဆုမို သိထားသည်။</p> <p> </p> <p>ပြီးခဲ့သော (၃) ရက်အတွင်း ယန်ရီဇီနောက် လိုက်နေရင်း... ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့က သူမကို ကူညီပြီး အတွင်းအား တချို့ကို အရည်ဖျော်ပေးခဲ့ကြသည်။</p> <p> </p> <p>အတိုင်းအတာ တစ်ခုထိ အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ... လှည်းတစ်စီးစာလောက် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးကို ရေတစ်ခွက်နှင့် လှမ်းပက်သလိုမျိုးပင် ဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို ရက်စက်တဲ့ နည်းလမ်းပါပဲ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြောင့် ဒီသိုင်းပညာက ပျောက်ဆုံးသွားတာ ကြာပြီလို့ ပြောကြတာ... ဒေသအလိုက် ကွာခြားမှုတွေ ရှိပေမယ့်... အကောင်းနဲ့ အဆိုး ခွဲခြားမှုကတော့ နေရာတိုင်းမှာ အတူတူပါပဲ”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ ဒီကောင်မလေးကို မတွေ့ခဲ့ရင်... ငါ ဒီမှတ်တမ်းအကြောင်းကို မေ့တောင် မေ့နေလောက်ပြီ”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ဝေလငါး အစာမျိုသိုင်း က ပျောက်ဆုံးနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ... ဇီယန်ဂိုဏ်းမှာတောင်မှ ဒီလိုသိုင်းပညာ ရှိတယ် ဆိုတာလောက်ပဲ မှတ်တမ်းတင်ထားတာ... ဒီကောင်မလေး လေ့ကျင့်ထားတဲ့ ပညာက အဲဒါ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပါ”</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးယန်... ဇီယန်ဂိုဏ်းမှာတုန်းက မှတ်တမ်းတွေ ဖတ်ကြည့်တော့... ဒီပိုးအိမ်ထဲကနေ ဘယ်လို ဖောက်ထွက်ရမလဲ ဆိုတာ ပါသေးလား”</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပါချင် ပါလိမ့်မယ်... ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး... ငါ့စိတ်ထဲမှာ စွဲနေတာက သူ့ရဲ့ ရက်စက်တဲ့ ဖော်ပြချက်တွေပဲ”</p> <p> </p> <p>“သြော်... ဒါဆိုရင်တော့”</p> <p> </p> <p>ဆုမို သက်ပြင်းချလိုက်၏။ သူ ဇီယန်ဂိုဏ်းကို သွားသင့်၊ မသွားသင့် အကြိမ်ကြိမ် တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာကို သွားလျှင် ပြဿနာတွေ ထပ်တိုးလာလိမ့်မည်ဟု အမြဲတစေ ခံစားနေရသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်၊ ယခုတော့ ကိစ္စတွေ အားလုံး ရှုပ်ထွေးပွေလီလာပြီ ဖြစ်၍... ဇီယန်ဂိုဏ်းကို မသွားလို့ မဖြစ်တော့သည့် အခြေအနေ ရောက်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အဘိုး ရခဲ့သော တံဆိပ်တုံးအကြောင်း ဇီယန်ဂိုဏ်းက ဘာတွေ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သလဲ ဆိုတာ မသိရသေးပါ။</p> <p> </p> <p>ပြီးတော့ အတိတ်က ဆုထျန်းယန် ချခဲ့သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ဘယ်လောက်ထိ ပတ်သက်နေသလဲ ဆိုတာလည်း မသိရသေး။</p> <p> </p> <p>ကျန်းရှောင်ရှောင်၏ သိုင်းပညာ တစ်ခုတည်းနှင့်တင်... ဝေလငါး အစာမျိုသိုင်း နှင့် အင်မတန် တူနေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယခုလို အခြေအနေမျိုးမှာ... မိမိတို့ ဘယ်လိုလုပ် လျစ်လျူရှုထား၍ ရတော့မည်နည်း။</p> <p> </p> <p>သူတို့ကို ဆက်လက် စားသောက်ခွင့် ပြုထားပြီး... ဆုမိုနှင့် ကျန်နှစ်ယောက်သည် ယန်ရီဇီနောက်သို့ လိုက်ကာ ဂူ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>လမ်းကြောင်းအတိုင်း ကွေ့ပတ်သွားပြီးနောက်... ဂူ၏ အခြား အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာတွင် လူနှစ်ယောက်ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ယောက်က လျိုယွင်ပညာရှင် ဖြစ်ပြီး... နောက်တစ်ယောက်ကတော့ ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ပင်။</p> <p> </p> <p>လျိုယွင်ပညာရှင်သည် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး... ရုတ်တရက် ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အတိတ်က အကျိုးအပဲ့တွေက... နောက်ဆုံးတော့ ဒီကောင်မလေးနဲ့ ကောင်လေးကိုပါ ဆွဲထည့်လိုက်ပြီပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဇီယန် အာမခံဌာန ရော၊ သံမဏိသွေး အာမခံဌာနပါ... ပျက်စီးခြင်းကို ဦးတည်သွားပြီ”</p> <p> </p> <p>“ယန်ရီဇီ... မင်း ဆုထျန်းယန် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အသက်နဲ့ ထိုက်တန်ရဲ့လားကွ”</p> <p> </p> <p>ယန်ရီဇီ၏ မျက်နှာထား မဲမှောင်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော် ဆုမို၏ ရယ်သံလွင်လွင်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေး လျိုယွင် က တက်ကြွနေတုန်းပါလား... ခင်ဗျား စိတ်ဓာတ်မကျတာ မြင်ရတော့ ကျွန်တော် စိတ်အေးသွားပြီ”</p> <p> </p> <p>“...ဘာ... မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ”</p> <p> </p> <p>လျိုယွင်ပညာရှင် မျက်လုံး ပြူးသွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ပုံမှန်အားဖြင့် ဆုမိုက သူ့ကို ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ လေသံပျော့လေလေ... ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျဖို့ နီးလေလေ ဆိုတာ သေချာသည်။</p> <p> </p> <p>ဆုမို ခေါင်းခါလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော် ကြားတာကတော့... ဦးလေး လျိုယွင် ရော၊ သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်း က ကောင်းကင်ဂိုဏ်းချုပ် ရော...ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်းကို လိုချင်နေကြတယ် ဆို”</p> <p> </p> <p>“တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ... ကျွန်တော်လည်း ဒီလမ်းစဉ်ကို နည်းနည်းပါးပါး လေ့လာထားမိတယ်... ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို ဒီသိုင်းပညာနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးမလို့ပါ”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော့်ရဲ့ စေတနာကို မငြင်းပါနဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>ပြောရင်းဆိုရင်း သူက လူတစ်ယောက်ကို လှောင်အိမ်တံခါး ဖွင့်ခိုင်းလိုက်ပြီး အထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။</p> <p> </p> <p>လျိုယွင်ပညာရှင်၏ မျက်နှာထား ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်း... အနားမလာနဲ့နော်”</p> <p> </p> <p>ဒုက္ခသည် သိုင်းကျမ်း ဆိုတာ ဘယ်လိုအရာမျိုးလဲ။</p> <p>သတင်းများက အလွန်အမင်း ပျံ့နှံ့နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် သုံးပါးအစွန်းရောက်ဂိုဏ်းက ဤကိစ္စအား ပစ်မှတ်ထားလာခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆရာတော် ဟုန်ယွင်က ဤသိုင်းပညာကို အားကိုးကာ မြစ်ကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ သူခိုးဓားပြများကို သူ၏ ခြေရင်း၌ ဝပ်တွားခယစေခဲ့သည်။ ဤသိုင်းကျမ်းအား တောင့်ခံနိုင်ရန် မလွယ်ကူကြောင်းကို ထိုအချက်က ခိုင်မာစွာ သက်သေပြနေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုမို လျှောက်လာတာကို မြင်တော့... လျိုယွင်ပညာရှင်က သရဲတစ္ဆေ မြင်လိုက်ရသလို တုန်လှုပ်ချောက်ချား သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save